u/aeternal32

Αισιόδοξα μηνύματα στέλνει η ελληνική οικονομία, καθώς νέα έρευνα δείχνει ότι 3 στους 10 Έλληνες εξακολουθούν να τα βγάζουν πέρα, παρά τις επίμονες προσπάθειες της ακρίβειας.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ανθεκτικό κομμάτι του πληθυσμού.

Κάποιοι έχουν δικό τους σπίτι από τους γονείς.

Κάποιοι εισπράττουν δύο ενοίκια.

Κάποιοι δουλεύουν στο Δημόσιο από τότε που το ΠΑΣΟΚ είχε πράσινο ήλιο μεγαλύτερο από το λογότυπο.

Και κάποιοι άλλοι είναι τόσο καλά βολεμένοι από την εποχή του Σημίτη, ώστε έχουν περάσει τέσσερις οικονομικές κρίσεις, τρία μνημόνια, capital controls, πανδημία και πληθωρισμό χωρίς να χρειαστεί ποτέ να μάθουν πόσο κοστίζει ένα δυάρι στην Αθήνα.

Οι συγκεκριμένοι πολίτες εμφανίζονται μάλιστα ιδιαίτερα αισιόδοξοι για το μέλλον της χώρας.

«Εγώ μια χαρά τα βγάζω πέρα», δήλωσε 58χρονος που διορίστηκε το 1999, μένει σε διαμέρισμα που του έγραψε η μητέρα του και νοικιάζει το πατρικό στο χωριό μέσω Airbnb.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί γκρινιάζουν οι νέοι. Κι εμείς δύσκολα περάσαμε. Το 2002 θυμάμαι είχαμε πάρει μόνο ένα αυτοκίνητο εκείνη τη χρονιά».

Πολιτικά, οι 3 στους 10 παρουσιάζουν αξιοθαύμαστη σταθερότητα.

Θα στηρίζουν πάντα τον Μητσοτάκη.

Και αν κάποια στιγμή θυμώσουν πολύ με τον Μητσοτάκη, θα κάνουν τη μεγάλη επαναστατική ανατροπή:

θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ.

Μετά θα θυμηθούν ότι επί Σημίτη πέρασαν ωραία, θα συγκινηθούν λίγο με το ευρώ και θα επιστρέψουν σπίτι να ελέγξουν αν μπήκε το ενοίκιο από το δεύτερο διαμέρισμα.

«Εγώ δεν είμαι κομματικός», εξηγεί άλλος συμμετέχων στην έρευνα.

«Ψηφίζω με βάση το συμφέρον της χώρας. Νεα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Νεα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ. Αναλόγως ποιος υπόσχεται περισσότερη σταθερότητα».

Οι οικονομολόγοι προσπάθησαν επίσης να ανακαλύψουν το μυστικό πίσω από την επιτυχία των 3 στους 10.

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά:

— 31% δεν πληρώνει ενοίκιο.

— 24% έχει κάποιο ακίνητο που νοικιάζει.

— 18% έχει γονείς που «βοηθάνε λίγο».

— 14% είναι βολεμένοι από εποχές που υπουργός μπορούσε να σε διορίσει επειδή ο ξάδερφός σου γνώριζε τον κουμπάρο του νομάρχη.

— 12% αρνήθηκε να απαντήσει.

Όσο για τους υπόλοιπους 7 στους 10, οι ειδικοί συνιστούν να σταματήσουν την γκρίνια.

Άλλωστε, αν πραγματικά δεν είχαν λεφτά, τότε πώς είναι γεμάτες οι καφετέριες;

Η κυβέρνηση εξετάζει ήδη νέο πρόγραμμα «Τα Βγάζω Πέρα Pass», ύψους 17,43€, ενώ το ΠΑΣΟΚ κατέθεσε αντιπρόταση για επίδομα 19,80€ με κοινωνικά κριτήρια.

Όντας κοντά στα 40 και έχοντας δοκιμάσει τα κλασικά, έχω καταλήξει στο εξής και θέλω να ακούσω τη γνώμη σας. Επειδή πιστεύω πως λίγο-πολύ έχουν δοκιμαστεί όλα, θεωρώ ότι χρειάζομαι ένα προσωπικό δημοψήφισμα, σαν αυτό του 2015, και δεκαετές πρόγραμμα σεξουαλικής εξερεύνησης. Τέρμα τα βαρετά και τα προβλέψιμα, θέλω dominatrix, trans παρτενέρ, roleplay, latex, δερμάτινα, δεσίματα, μάσκες, παιχνίδια εξουσίας και γενικά πράγματα που μέχρι σήμερα τα έβλεπα και αναρωτιόμουν «ποιος διάολος το σκέφτηκε αυτό;».

Να αναλάβουν σκληροί, αδίστακτοι αλλά δίκαιοι τεχνοκράτες του kink και να μην επιτρέπεται επιστροφή στην κανονικότητα για δέκα χρόνια — ελάχιστο χρονικό περιθώριο για να φανούν αποτελέσματα. Να δω επιτέλους τι υπάρχει πέρα από τα συνηθισμένα: BDSM, foot fetish, leather, pet play, sensory play, περίεργα κοστούμια, εξωφρενικά σενάρια και οτιδήποτε άλλο μπορεί να κάνει έναν φυσιολογικό άνθρωπο να ανοίξει κατά λάθος μια πόρτα, να κοιτάξει μέσα και να πει «συγγνώμη, λάθος όροφος».

Ειλικρινά το πιστεύω. Θέλω μια βαριά αρβύλα της αφέντρας να πατήσει συμβολικά πάνω σε σαράντα χρόνια σεμνοτυφίας και να μου πει «η μεταπολίτευση τελείωσε, απόψε εφαρμόζεται το νέο πρόγραμμα». Ποιος συμφωνεί; Υπάρχει ελπίδα; Υπάρχει πραγματική λύση μέσα στο υπάρχον σεξουαλικό σύστημα ή πρέπει να παραδώσω επιτέλους τη διακυβέρνηση του κρεβατιού μου σε ανώμαλες δυνάμεις;

​

What was the large gathering of rappers at 1am outside Sackville Gardens near Canal Street? I saw a bunch of people standing in a circle, one guy beatboxing while everyone else took turns freestyling about their childhood, the cost of living and how nobody respects real hip-hop anymore.

Found it very strange for 1am on a Saturday night — no idea if this was intimidation by an organised hip-hop group targeting people who listen to indie music, or if this was some kind of community outreach programme (???)

At one point someone shouted “YO, GIVE ME A WORD!” and a random bloke walking past yelled “MORTGAGE!”, which apparently resulted in a three-minute freestyle about variable interest rates.

Does anyone here know what was going on? Is this a regular thing in the Village or have I accidentally witnessed an underground Manchester rap battle?

(M21) Πήγα 5ήμερο εξωτερικό με φίλο μου 9 χρόνια (Μ21) και ανακάλυψα ότι δεν πήγα διακοπές με άνθρωπο, πήγα με κινούμενο TripAdvisor που είχε κάνει excel από τον Μάρτιο. Ο τύπος ήθελε να ξυπνάμε, να τρέχουμε σε αξιοθέατα, να παίρνουμε τραμ, τρένα, τελεφερίκ, λεωφορεία, να τρώμε έξω, να πίνουμε έξω και γενικά να καταναλώνουμε λες και αν δεν αφήσουμε το ΑΕΠ της Ελλάδας στην τοπική οικονομία θα μας απαγορεύσουν την έξοδο από τη χώρα. «Έλα μωρέ, μόνο 10€ παραπάνω», «έλα να πάρουμε έναν καφέ», «έλα να φάμε εδώ», «έλα να πάμε κι εκεί». ΡΕ ΦΙΛΕ, διακοπές ήρθα, όχι να κάνω speedrun χρεοκοπίας. Εγώ ήρθα με 100€ σαν συνετός άνθρωπος, αυτός ήθελε κάθε τρεις ώρες να ανοίγουμε το πορτοφόλι για να ζήσουμε την «εμπειρία».

Και όλο αυτό συνοδευόταν από απίστευτη ποζεριά. Φωτογραφία εδώ, φωτογραφία εκεί, φωτογραφία τον καφέ, φωτογραφία το βουνό, φωτογραφία την πινακίδα, φωτογραφία «κοίτα πόσο ταξιδιάρης είμαι». Εγώ κάποια στιγμή κατέβασα TikTok γιατί δεν άντεχα άλλο να συμμετέχω στο προσωπικό του National Geographic. Πάμε βουνό με τελεφερίκ, φτάνουμε πάνω, βλέπω θέα, λέω «ωραία, το είδαμε, πάμε;» και με κοιτάζει σαν να πρότεινα να βάλουμε φωτιά στις Άλπεις. Αυτός ήθελε προφανώς να καθίσουμε τρεις ώρες στην κορυφή κοιτάζοντας φιλοσοφικά τον ορίζοντα μέχρι να βγει η κατάλληλη φωτογραφία για story με λεζάντα «collect moments, not things», αφού πρώτα έχει ξοδέψει 200€ σε things.

Και το σημαντικότερο: ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΑΜΑΚΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ. Δύο 21χρονοι πήγαμε πρώτη φορά ταξίδι εξωτερικό και αντί να γνωρίσουμε καμιά κοπέλα, να γίνει καμιά ιστορία να έχουμε να θυμόμαστε, εγώ ακολουθούσα τον ξεναγό μου σε πάρκα τρία χιλιόμετρα μακριά. Του λέω «ρε φίλε, χαλάρωσε λίγο» και αυτός είχε ήδη βρει ποια γραμμή τραμ θα πάρουμε αύριο στις 09:17. Βέβαια τι περίμενα από άνθρωπο που έχει μια ελαφριά αύρα ΔΑΠίτη: πρόγραμμα, καφεδάκι, ποζεριά, «ξέρω εγώ πού πάμε», αγγλικά λες και κάνει Erasmus networking και μετά το βράδυ πίσω στο δωμάτιο. Και έχει το θράσος να κράζει εμένα για TikTok, ενώ αυτός είναι ικανός να γυρίσει σπίτι και να βλέπει τσόντες με πατουσάκια για να αποφορτιστεί από την ένταση του sightseeing.

Τώρα με αποφεύγει επειδή, λέει, του «χάλασα το ταξίδι». Εμένα ποιος θα μου επιστρέψει πέντε μέρες από τη ζωή μου που τις πέρασα ακούγοντας «πάμε κι εδώ», «έχει άλλο ένα αξιοθέατο», «σίγουρα δεν θες να περπατήσουμε άλλα 3 χιλιόμετρα;»; Ναι, ξέμεινα από λεφτά. Ναι, ήθελα ελληνικό φαγητό. Ναι, πήγα αεροδρόμιο 7 ώρες νωρίτερα. Τουλάχιστον εκεί ήξερα ότι δεν θα πεταχτεί ξαφνικά να μου πει ότι 4,7 χιλιόμετρα μακριά υπάρχει ένα «underrated hidden gem». Τώρα μου κρατάει μούτρα. Φίλε μου, εσύ ήθελες πενθήμερο πολιτιστικό πρόγραμμα ΔΑΠ-ΝΔΦΚ με υπερκατανάλωση και φωτογράφιση· εγώ ήθελα διακοπές, φαΐ, TikTok και να κάνουμε κανένα καμάκι. Τελικά ούτε καμάκι κάναμε, ούτε λεφτά μου έμειναν, και το μόνο που γνώρισα πραγματικά από την ξένη χώρα ήταν το τραμ. Αναρωτιέμαι που πάει η φιλία μας.

Καλησπέρα στην ομάδα.

Διάβασα την είδηση από τον Μυστρά με τον άνθρωπο που είχε τον πατέρα του 2,5 χρόνια στον καταψύκτη για τη σύνταξη και μου μπήκε μια ιδέα.

Είμαι 76, η γυναίκα μου 72 και έχουμε δύο παιδιά άνεργα. Εμείς έχουμε δύο συντάξεις και όσο ζούμε βοηθάμε.

Όταν πεθάνουμε όμως τι θα γίνουν τα παιδιά;

Ψάχνω λοιπόν μεγάλο καταψύκτη να χωράμε δύο άτομα, εγώ 1,82 και η γυναίκα μου 1,64.

Και δεν είναι μόνο για τις συντάξεις.

Μπορεί σε 100 χρόνια να βρεθεί κανένα ελιξίριο αθανασίας. Θα μας έχουν τα παιδιά στην κατάψυξη, μας ξεπαγώνουν, πίνουμε το ελιξίριο και συνεχίζουμε.

Η γυναίκα μου διαφωνεί, αλλά πάντα ήταν απαισιόδοξη.

Budget αρχικά 800€, αλλά αν βρούμε μεταχειρισμένο σε καλή κατάσταση ακόμα καλύτερα.

ΜΗΝ ΜΟΥ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΚΑΤΑΨΥΚΤΕΣ 300 ΛΙΤΡΑ. ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ.

---

💬 327 σχόλια

👨 Μπάμπης:

Έχω επαγγελματικό 900 λίτρα από ταβέρνα. 650€.

👴 Γιώργος:

Πολλά.

👨 Μπάμπης:

Καινούργιος είχε 1.400.

👴 Γιώργος:

450 και έρχομαι αύριο.

👨 Μπάμπης:

600 τελευταία.

👴 Γιώργος:

500 και σου αφήνω και θετική αξιολόγηση.

👨 Μπάμπης:

Τι θετική αξιολόγηση ρε φίλε, καταψύκτη πουλάω.

👴 Γιώργος:

👨 Μπάμπης:

👴 Γιώργος:

👨 Μπάμπης:

👴 Γιώργος:

👨 Μπάμπης:

Ρε άνθρωπε ανέβηκες ΠΕΝΤΕ ΕΥΡΩ.

👴 Γιώργος:

Κι εσύ κατέβηκες δέκα. Κάπου θα συναντηθούμε.

---

👩 Δήμητρα:

Συγγνώμη, μόνο εγώ έχω φρικάρει με αυτά που διαβάζω;

👍 184 😡 37 😂 96

👴 Γιώργος:

Αν δεν πουλάτε καταψύκτη, Δήμητρα μου, παρακαλώ μην χαλάτε την αγγελία.

---

👨 Κώστας:

Έχω μπαούλο 750 λίτρα, σχεδόν καινούργιο. 400€.

👴 Γιώργος:

Διαστάσεις;

👨 Κώστας:

1,70 μήκος.

👴 Γιώργος:

Δεν κάνουνε.

👨 Κώστας:

Γιατί;

👴 Γιώργος:

Είμαι 1,82.

👨 Κώστας:

Λυγίσε τα πόδια.

👴 Γιώργος:

Κώστα μου, 100 χρόνια θα είμαι εκεί μέσα, δεν θα πάω Θεσσαλονίκη με ΚΤΕΛ.

---

👩 Βάσω:

Αυτό που περιγράφετε είναι αρρωστημένο.

👴 Γιώργος:

Σεβαστή η άποψή σας.

👩 Βάσω:

Και πιθανότατα παράνομο.

👴 Γιώργος:

Ακόμα πιο σεβαστή.

👩 Βάσω:

Και ανήθικο.

👴 Γιώργος:

Καταψύκτη έχετε;

👩 Βάσω:

ΟΧΙ.

👴 Γιώργος:

Τότε καλή συνέχεια.

---

👨 Παναγιώτης:

Έχω έναν Liebherr 800 λίτρα. 300€ επειδή θέλω να φύγει.

👴 Γιώργος:

👨 Παναγιώτης:

300 είπα.

👴 Γιώργος:

270 και έρχομαι εγώ να τον πάρω.

👨 Παναγιώτης:

👴 Γιώργος:

👨 Παναγιώτης:

285 και τέλος.

👴 Γιώργος:

Μέσα.

👨 Μπάμπης:

ΡΕ ΓΙΩΡΓΟ ΤΟΣΗ ΩΡΑ ΠΑΖΑΡΕΥΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ.

👴 Γιώργος:

Μπάμπη μου ελεύθερη αγορά έχουμε.

---

👩 Μαρία:

Πώς μπορείτε να σκέφτεστε έτσι για τα παιδιά σας; Καλύτερα να τα βοηθήσετε να βρουν δουλειά.

👴 Γιώργος:

7 χρόνια προσπαθούμε Μαρία μου.

👩 Μαρία:

Και θεωρείτε λύση αυτό;

👴 Γιώργος:

Όχι.

Λύση θεωρώ τα 285€ για Liebherr 800 λίτρα.

---

👨 Στέλιος:

Παναγιώτη, αν δεν τον πάρει ο κύριος, δίνω 300.

👴 Γιώργος:

ΣΤΕΛΙΟ ΜΗΝ ΜΠΑΙΝΕΙΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ.

👨 Στέλιος:

Ελεύθερη αγορά δεν είπες πριν;

👴 Γιώργος:

Όταν το είπα στον Μπάμπη ήταν διαφορετικό.

---

👨 Μπάμπης:

Δίνω τον δικό μου 520.

👴 Γιώργος:

Αργά ξύπνησες.

👨 Μπάμπης:

👴 Γιώργος:

Τώρα μιλάμε.

👨 Παναγιώτης:

Μισό λεπτό, εμένα δεν είπες 285;

👴 Γιώργος:

Συγκρίνω προσφορές παιδιά, μην αγχώνεστε.

---

👩 Αγγελική:

Κύριε Γιώργο, η γυναίκα σας ξέρει ότι κάνετε παζάρι για τον καταψύκτη που σκοπεύετε να την βάλετε μέσα;

👴 Γιώργος:

Ξέρει ότι κοιτάω ηλεκτρικές συσκευές.

👩 Αγγελική:

Αυτό δεν απαντάει στην ερώτηση.

👴 Γιώργος:

Δεν χρειάζεται να φορτώνουμε τον άνθρωπο με τεχνικές λεπτομέρειες.

---

👨 Θανάσης:

Έχω βιομηχανικό ψυκτικό θάλαμο 6 τετραγωνικά.

👴 Γιώργος:

Τιμή;

👨 Θανάσης:

1.200.

👴 Γιώργος:

Πολλά.

👨 Θανάσης:

Χωράει τέσσερις.

👴 Γιώργος:

Τι να τους κάνω τους άλλους δύο;

👨 Λάμπρος:

Άμα θες μπαίνουμε κι εμείς με τη γυναίκα μου και μοιραζόμαστε το ρεύμα.

👴 Γιώργος:

Από ποια περιοχή είστε;

👩 Δήμητρα:

ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΗΝ ΤΟΥ ΔΙΝΕΤΕ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΙΔΕΕΣ.

---

👨 Πέτρος:

500€ για καταψύκτη; Πάρε δύο μεταχειρισμένους με 150 τον έναν.

👴 Γιώργος:

Το σκέφτηκα.

👨 Πέτρος:

Και καλύτερα, άμα χαλάσει ο ένας δεν επηρεάζεται ο άλλος.

👴 Γιώργος:

Πέτρο, είσαι ο μόνος εδώ μέσα που σκέφτεται μακροπρόθεσμα.

👩 Βάσω:

ΤΙ ΣΥΖΗΤΑΤΕ ΡΕ;

---

👩 Admin:

Παρακαλώ σταματήστε τις αναφορές. Έχουν έρθει 46 reports για την ανάρτηση και δεν ξέρω καν σε ποια κατηγορία να τη βάλω.

👴 Γιώργος:

Βάλ' την «Οικιακές συσκευές».

👩 Διαχειρίστρια:

Δεν είναι αυτό το πρόβλημα, κύριε Γιώργο.

👴 Γιώργος:

Τότε «Ζήτηση».

👩 Διαχειρίστρια:

Κλειδώνω τα σχόλια.

👴 Γιώργος:

ΠΕΡΙΜΕΝΕ.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ 275 ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΑΙ ΤΩΡΑ.

👨 Παναγιώτης:

👴 Γιώργος:

277,50.

🔒 Ο admin απενεργοποίησε τα σχόλια.

Δουλεύω στη Φυλής περίπου δέκα χρόνια. Πρόσφατα έκλεισα αυτή τη δεκαετία και μπήκα στη διαδικασία να κάνω έναν μικρό απολογισμό.

Τα πρώτα πέντε χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά όχι αφόρητα. Ήρθα χωρίς γνωριμίες, με μέτριες σπουδές, σχεδόν μηδενικό βιογραφικό και με την εμπειρία της ελληνικής αγοράς εργασίας, όπου έβρισκα είτε δουλειές των 400 ευρώ είτε αφεντικά που πλήρωναν «τον άλλο μήνα».

Οπότε έπρεπε να τρέξω. Να βρω δουλειά, σπίτι, να σταθώ στα πόδια μου.

Έβλεπα όλη τη ζωή πολύ μηχανικά.

Πελάτης → χρήματα → τσιγάρο → καφές → επόμενος πελάτης.

Ήμουν και μικρότερη τότε (20 κάτι) και, έχοντας ζήσει την ανασφάλεια της Ελλάδας όπου έψαχνα χρήματα και ποτέ δεν έφταναν, πίστευα ότι αν αυτός ο κύκλος λειτουργούσε σωστά, όλα τα υπόλοιπα θα έμπαιναν στη θέση τους.

Και πράγματι, μαθηματικά έβγαινε. Ίσως και με το παραπάνω.

Αλλά κάτι έλειπε.

Η ζωή ήταν υπερβολικά μηχανική.

Για πολύ καιρό πίστευα ότι έφταιγαν οι πελάτες. Τους θεωρούσα περίεργους, απόμακρους, κρυόκωλους. Άλλος ερχόταν μόνο για να μιλήσει δύο ώρες για το ασφαλιστικό. Άλλος μου εξηγούσε γιατί ο Παναθηναϊκός αδικείται από το 1986. Άλλος προσπαθούσε να με πείσει ότι η Γη είναι επίπεδη και ότι οι πυραμίδες είναι κεραίες Wi-Fi των εξωγήινων.

Δοκίμασα κι άλλα πράγματα.

Έβαλα αρωματικά κεριά.

Έβαλα χαλαρή μουσική.

Πήρα μέχρι και βιβλίο αυτοβελτίωσης.

Τα αποτελέσματα ήταν από μέτρια μέχρι απογοητευτικά.

Και μόνο τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Τα έκανα όλα μηχανικά.

Σαν NPC σε παιχνίδι που έχει μόνο δύο επιλογές διαλόγου:

— «Γεια σας.»

— «Μετρητά ή κάρτα;»

Όλα άλλαξαν μετά από ένα επεισόδιο έντονης υπαρξιακής κρίσης, όταν βρέθηκα να κλαίω μόνη μου στην κουζίνα του οίκου, τρώγοντας τρίτη τυρόπιτα της ημέρας και πίνοντας φραπέ με βλέμμα χαμένο στο κενό.

Μετά από αρκετές εβδομάδες αποφάσισα να τα παρατήσω.

Σκεφτόμουν ότι «δε γίνεται». Οι κανονικές δουλειές θα είναι καλύτερες.

Είχα ήδη δρομολογήσει να πιάσω δουλειά σε τηλεφωνικό κέντρο.

Τότε όμως μια παλιά συνάδελφος μού είπε κάτι πολύ απλό:

«Μην πας για συνέντευξη. Πήγαινε να δουλέψεις πρώτα έναν μήνα και μετά αποφάσισε.»

Το έκανα.

Μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες θυμήθηκα όλους τους λόγους που είχα φύγει από τις "κανονικές" δουλειές.

Ο προϊστάμενος φώναζε.

Ο μισθός ήταν μικρότερος.

Τα κουτσομπολιά περισσότερα.

Και το χειρότερο;

Οι πελάτες ήταν ακριβώς οι ίδιοι.

Απλώς αυτή τη φορά κρατούσαν χαρτιά της ΔΕΗ αντί για εικοσάευρα.

Τότε ανακάλυψα κάτι που δεν περίμενα.

Οι άνθρωποι είναι μια χαρά.

Αστείοι.

Έξω καρδιά.

Δεν είναι όλοι οι περίεργοι που είχα στο μυαλό μου. Τέτοιοι υπάρχουν παντού.

Άρχισα να ενδιαφέρομαι πραγματικά για τη ζωή τους.

Να θυμάμαι ποιος απέκτησε εγγόνι.

Ποιος βρήκε δουλειά.

Ποιος επιτέλους πήρε διαζύγιο μετά από δέκα χρόνια.

Κάποιος μου έφερνε κάθε Χριστούγεννα κουραμπιέδες.

Άλλος ερχόταν μόνο για να λύσουμε σταυρόλεξο.

Άλλος μου έδειχνε φωτογραφίες από το καινούργιο του σκυλί για σαράντα λεπτά και μετά έφευγε χαρούμενος.

Σύντομα κατάλαβα ότι η Φυλής είναι σαν μικρή Ελλάδα.

Περνάνε από εκεί γιατροί, υδραυλικοί, ταξιτζήδες, δικηγόροι, δημόσιοι υπάλληλοι, επιχειρηματίες, φοιτητές, συνταξιούχοι.

Και όλοι έχουν κάτι κοινό.

Λένε στην αρχή:

«Εγώ πρώτη φορά έρχομαι.»

Και μετά χαιρετάνε τη ρεσεψιονίστρια με το μικρό της όνομα.

Το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα αυτά τα δέκα χρόνια δεν ήταν για το επάγγελμα.

Ήταν ότι πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ιστορία.

Εκτός από τον τύπο που ερχόταν κάθε Τρίτη στις 18:00 ακριβώς.

Εκείνος πραγματικά ερχόταν μόνο επειδή είχε βάλει υπενθύμιση στο κινητό του.

Ας υποθέσουμε ότι ο Ρωμανός Δ΄ δεν κάνει εκείνη τη γκάφα στο Μαντζικέρτ, οι Σελτζούκοι αποφασίζουν να πάνε για διακοπές αλλού και μερικούς αιώνες αργότερα ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ ξυπνάει το πρωί της 29ης Μαΐου και λέει «σήμερα δεν θα πέσουμε».

Στη συνέχεια η αυτοκρατορία εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις τύπου... «Βυζάντιο με κινεζικά χαρακτηριστικά». Διατηρεί τον αυτοκράτορα, αλλά ιδρύει Υπουργείο Ψηφιακών Θεμάτων, ηλεκτρονικό χρυσόβουλο μέσω εφαρμογής και e-θέμα για τους στρατηγούς.

Οι σχέσεις με τη Δύση εξομαλύνονται. Οι Βενετοί και οι Γενουάτες σταματούν να τσακώνονται για τα λιμάνια και αρχίζουν να ανοίγουν εργοστάσια στην Καππαδοκία γιατί το εργατικό κόστος είναι χαμηλότερο από το Μιλάνο. Η Apple μεταφέρει την παραγωγή των iByzantium στην Τραπεζούντα και η Samsung ιδρύει εργοστάσιο στη Νίκαια της Βιθυνίας.

Χάρη στον κεντρικό σχεδιασμό, στην άριστη εκπαίδευση των λογίων και στη συνεργασία με τη Δύση, η αυτοκρατορία γίνεται παγκόσμια υπερδύναμη στην τεχνολογία. Το TikTok αντικαθίσταται από το IconTok, όπου οι μοναχοί ανεβάζουν time-lapse αγιογραφίες, ενώ το πιο δημοφιλές κοινωνικό δίκτυο είναι το Χρυσοβούκιο, όπου όλοι τσακώνονται για το αν ο Ιουστινιανός ήταν ο GOAT.

Οπότε αν υποθέσουμε όλα αυτά τότε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία θα αριθμεί περίπου 180 εκατομμύρια κατοίκους, η Κωνσταντινούπολη έχει 35 εκατομμύρια και θεωρείται η μεγαλύτερη πόλη της Ευρώπης, ενώ η Θεσσαλονίκη έχει γίνει η «Σίλικον Βαλκάνια». Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι μαθαίνουν ελληνικά στο σχολείο, γιατί χωρίς το Πιστοποιητικό Βυζαντινής Γλωσσομάθειας δεν βρίσκεις δουλειά.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δημιουργήθηκε ποτέ, επειδή όλες οι χώρες περιμένουν ακόμη την απάντηση της Κωνσταντινούπολης για το αν θα εγκριθεί το σχετικό χρυσόβουλο. Το ευρώ δεν υπάρχει· όλες οι διεθνείς συναλλαγές γίνονται σε σόλιδους, ενώ το ΔΝΤ υπολογίζει τα αποθέματά του σε βυζαντινά νομίσματα.

Η Ελλάδα φυσικά είναι η πιο τυχερή χώρα. Δεν έχει περάσει ποτέ οικονομική κρίση, γιατί κάθε φορά που εμφανίζεται πρόβλημα, ο αυτοκράτορας απλώς συγκαλεί Οικουμενική Σύνοδο, οι πατέρες διαφωνούν για έξι μήνες και στο τέλος ανακοινώνουν ότι φταίνε οι Λατίνοι.

Επομένως, πώς πιστεύετε ότι θα έμοιαζε η Ευρώπη αν το Βυζάντιο ήταν ακόμη εδώ; Και κυρίως... θα είχαμε ακόμα διόδια στην Εγνατία ή θα τα πλήρωνε όλα το αυτοκρατορικό ταμείο;

Έχω καιρό να δοκιμάσω, και δεν το βρίσκω πουθενά

Πήγα σε κινηματογράφο σήμερα να δω την Οδύσσεια. Δε θα σταθώ καν στις σκέψεις μου για την ταινία, αν μου άρεσε ή όχι. Κι αυτό γιατί στο δεύτερο μισό της ταινίας αντί να εστιάζω στον Οδυσσέα που πάλευε να γυρίσει στην Ιθάκη, προσπαθούσα να καταλάβω γιατί άκουγα έναν περίεργο ρυθμικό ήχο από τη διπλανή σειρά.

Στην αρχή σκέφτηκα ότι κάποιος έτρωγε ποπ κορν. Μετά νόμιζα ότι είχε πιάσει νευρικό τικ. Μέχρι που γύρισα διακριτικά το κεφάλι και συνειδητοποίησα πως ο κύριος είχε ξεκινήσει... προσωπικό πρόγραμμα ψυχαγωγίας.

Προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου ότι κάνω λάθος. «Αποκλείεται», λέω. «Δεν μπορεί άνθρωπος να πληρώνει εισιτήριο για να δει την Οδύσσεια και να κάνει αυτό το πράγμα μέσα στην αίθουσα». Κι όμως, ο άνθρωπος είχε αποφασίσει να ζήσει τη δική του οδύσσεια.

Τελειώνει η ταινία, τον πλησιάζω και λέω:

- Συγγνώμη... εσείς ήσασταν ο κύριος που... ε... αυνανιζόταν σε όλο το δεύτερο μισό της ταινίας;

- Ωχ... φαινόταν ε;

- Όχι, απλώς νόμιζα ότι ο Κύκλωπας είχε κατέβει από την οθόνη.

- Με συγχωρείς.

Τελειώνει εκεί η συζήτηση και έφυγα.

Αυτό που δε τελειώνει ποτέ όμως είναι η ελληνική νοοτροπία του «έλα μωρέ, σιγά». Δηλαδή, υπάρχει κόσμος που δεν μπορεί να περάσει τρεις ώρες σε έναν δημόσιο χώρο χωρίς να μετατρέψει την αίθουσα σε προσωπικό του στούντιο.

Έχουμε όλοι άποψη για το αν ο Όμηρος αποδόθηκε σωστά, αν οι πανοπλίες ήταν ιστορικά ακριβείς, αν ο Νόλαν έκανε αριστούργημα ή πατάτα. Αλλά καλά καλά δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι ο κινηματογράφος δεν είναι χώρος για... ατομικές δραστηριότητες.

Ο σεβασμός στον κινηματογράφο δεν είναι σινεφιλία. Είναι βασικοί τρόποι. Και τελικά, μάλλον είναι πιο σπάνιοι κι από εισιτήριο χωρίς διπλανό που να κάνει τη δική του... «Οδύσσεια».

Моя бабушка это человек с настоящим синдромом Плюшкина. Такое ощущение, что если на улице кто-то выбросит сломанный чайник без ручки, через пять минут он уже будет стоять у нас дома на всякий случай.

За последние годы квартира превратилась в музей вещей, которые ещё пригодятся. Газеты за 2004 год, пустые банки из-под кофе, пластиковые контейнеры без крышек, крышки без контейнеров, старые телефоны, зарядки неизвестно от чего, пакеты с пакетами и ещё один пакет, в котором лежат особенно ценные пакеты.

Любая попытка что-то выбросить заканчивается драмой. Если я говорю: Бабушка, может, этот сломанный вентилятор уже не нужен?, она отвечает: Ты ничего не понимаешь, я его ещё починю. Этот вентилятор стоит в углу уже лет пятнадцать.

Самое интересное она никогда не признаёт, что вещей слишком много. Говорит: У меня всё аккуратно. Хотя чтобы открыть дверь на балкон, нужно пройти полосу препятствий из коробок, сумок и старых кастрюль.

Недавно она принесла домой старый стул, который кто-то оставил возле мусорных баков. На мой вопрос зачем? она совершенно серьёзно ответила: Хороший стул, просто ножка немного сломана.

Ножек, кстати, у него не хватало двух.

Я уже не знаю, как с этим бороться. Уговаривать бесполезно, спорить тоже. Если что-то исчезает, она сразу начинает искать "пропажу" и подозревать всех вокруг.

Что мне делать? Может, кто-то сталкивался с таким и может дать совет?

Είμαι 15 ετών και τον έχω 16 εκατοστά. Πλέον τον εχω ήδη μεγαλύτερο από όλα τα ξαδέρφια μου στο συγκεκριμένο θέμα, και λίγο πιο μπροστά από τον πατέρα μου. Στην τάξη όμως είμαι μόλις 4ος-5ος και έχω αρχίσει να αποκτώ κόμπλεξ.

Τον τελευταίο καιρό κοιμάμαι νωρίς, γύρω στις 9-10 το βράδυ, και ξυπνάω στις 6-7 το πρωί, γιατί άκουσα ότι ο ύπνος βοηθάει στην ανάπτυξη.

Λέτε να φτάσω τα 18 ή και τα 20 εκατοστά ή να συμβιβαστώ με τη μοίρα μου;

Немного предыстории. Я гетеросексуальный мужчина, мне около 25–30 лет, и у меня никогда не было отношений. Я ни разу не был на свидании, не было даже случайной интрижки или чего-то подобного. В целом у меня никогда не возникало проблем с тем, чтобы хорошо ладить с людьми независимо от пола, в школе, университете, армии или на работе. Но всё всегда ограничивалось только дружескими отношениями.

Я пытался знакомиться с девушками в обычной социальной обстановке, но в девяти случаях из десяти получал отказ ещё до того, как успевал открыть рот. Пробовал Tinder, спустя год использования у меня было ноль лайков. Даже не матчей, а вообще лайков. В итоге удалил приложение. Пытался знакомиться через друзей, в духе «давай соберёмся, пусть твоя девушка позовёт какую-нибудь подругу». Но как только девушки видели мою фотографию, ни одна не хотела приходить.

Единственное, чего я не пробовал, писать случайным девушкам в Instagram, потому что считаю это странным.

Иногда я хожу с лучшим другом на вечеринки, куда приглашают его. После одной из таких вечеринок он рассказал, что одна девушка сказала про меня: «Почему он так выглядит?» Моего друга это даже удивило, потому что, по его словам, обычно он почти не слышит подобные комментарии. Другой мой друг однажды серьёзно поссорился со своей бывшей девушкой, потому что она говорила, что ему не стоит дружить с таким уродливым парнем, ведь я «порчу ему имидж».

Честно говоря, я уже почти отчаялся.

Я не из тех, кто говорит: «Я же хороший парень, но…», и не считаю, что кто-то обязан испытывать ко мне симпатию. У каждого человека есть свои предпочтения и стандарты. Возможно, проблема в моём характере, я не могу объективно судить о себе. Но дело в том, что моей личности никогда даже не давали шанса проявиться. И в конце концов, насколько же нужно быть плохим человеком, чтобы окружающие делали выводы о тебе ещё до того, как ты произнесёшь хоть слово?

Я спрашивал совета у своих знакомых, но большинство ответов были в духе: «Посмотри на себя, тут я ничем помочь не могу», или совсем бесполезные, вроде: «Для каждого найдётся свой человек, просто подожди».

С одной стороны, я не хочу всю жизнь быть один. С другой я не вижу никакой альтернативы.

Буду очень признателен за серьёзные ответы, насколько это возможно.

Context: Πριν λίγους μήνες μας έφεραν έναν εξωτερικό συνεργάτη.

Κάθεται δίπλα μου ο απόλυτος Reddit επιστήμονας.

Ειδικότητα: "σύμβουλος". Τι ακριβώς συμβουλεύει δεν έχω καταλάβει ακόμα. Πάντως όλη μέρα κοιτάει δύο οθόνες και κάνει μορφασμούς λες και αποκωδικοποιεί το Matrix.

Εκπαίδευση: τόσα πτυχία που αν τα βάλεις το ένα πάνω στο άλλο φτάνουν μέχρι το ταβάνι. Πρακτική εμπειρία στη ζωή περίπου όση έχω εγώ από διαστημικές αποστολές.

Στο γραφείο του δεν υπάρχει ούτε μια εικόνα Αγίου. Υπάρχει όμως θερμός καφέ, μηχανικό πληκτρολόγιο που ακούγεται μέχρι το λογιστήριο και κάτι αυτοκόλλητα που γράφουν "Productivity".

Ενδιαφέροντα: Reddit, YouTube, podcasts, κωλαράκια στο Instagram και να εξηγεί γιατί η Ελλάδα απέτυχε ως κράτος από το 1830 και γιατί στην Ολλανδία όλα γίνονται με ένα κλικ.

Οτιδήποτε ξέρει το έχει μάθει από κάποιο άρθρο στα αγγλικά. Αν δεν υπάρχει hyperlink, θεωρεί ότι δεν συνέβη ποτέ.

Με κοιτάει με λύπηση όταν ανοίγω αθλητικό site. Μετά ανοίγει ο ίδιος Reddit και διαβάζει τι είπε ένας Νορβηγός προγραμματιστής για την ελληνική κοινωνία λες και διάβασε τον Αριστοτέλη.

Μπορεί να σου εξηγήσει γιατί η Σιγκαπούρη, η Φινλανδία, η Ολλανδία, η Δανία, η Εσθονία και ο Καναδάς λειτουργούν καλύτερα από την Ελλάδα, αλλά άμα τον ρωτήσεις πώς αλλάζει λάστιχο θα ανοίξει tutorial.

Όταν μιλάω για σύνταξη, με κοιτάει σαν να του είπα ότι πιστεύω στον Δία.

Όταν μιλάω για ποδόσφαιρο, κάνει ότι χαμογελάει από ευγένεια αλλά μέσα του γράφει ήδη post στο r/greece με τίτλο:

"Γιατί ο μέσος Έλληνας ασχολείται μόνο με μπάλα;"

Νομίζει ότι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες, όλοι οι ιδιωτικοί σκλάβοι, όλοι οι συνταξιούχοι προνομιούχοι και όλοι οι υπόλοιποι ψηφίζουν λάθος.

Οι απόψεις του για τα πάντα είναι ακριβώς ο μέσος όρος των 500 πιο upvoted σχολίων του r/greece.

Η Ελλάδα δεν αλλάζει.

Στο εξωτερικό αυτά δεν γίνονται.

Είμαστε Βαλκάνια.

Χρειαζόμαστε αξιολόγηση.

Το πρόβλημα είναι η νοοτροπία.

Τα έχει πει τόσες φορές που αν τα βάλεις σε soundboard, δεν θα καταλάβεις αν μιλάει αυτός ή το subreddit.

Κάθε μέρα που περνάει περιμένω να γυρίσει ξαφνικά η κάμερα και να μου πουν ότι συμμετέχω σε κοινωνικό πείραμα με τίτλο:

"Τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος του Reddit συναντήσει έναν άνθρωπο της πραγματικής ζωής".

Δεν υπάρχει κάποιο point.

Απλώς μια υπενθύμιση ότι υπάρχουμε εμείς... αλλά υπάρχουν κι αυτοί.