u/aiirenaiyume

Merhaba ben 18 yaşındayım ve anksiyetisi olan biriyim daha bir sevgilim olmamasına rağmen endişelerim var

Sizce cinsellik için sağlıklı yaş hangi yaştır?

Sevgili olunduktan sonra ne kadar süre sonra yapmak daha doğru?

Sınırları temas seviyesini (herhangi bir temas olabilir öpüsmek dahil) nasıl belirleriz?

Ve ben bu konuda dürtüsel olduğumu düşünüyorum bu beni çok korkutuyor sağlıklı bir ilişki nasıl olur onu bile bilmiyorum fazla bağlanma eğilimindeyim yardım edebilcek beni yönlendirip tavsiye edebilicek kişiler var mı

Yeni tanıştığım insanlara karşı çok kısa sürede aşırı yoğun bir ilgi ve bağlanma geliştiriyorum. Daha 1 gün konuştuğum biri bile benim için orantısız derecede önemli hale geliyor. Gün içinde sürekli onu düşünüyorum, ne zaman mesaj atacak diye bekliyorum ve günlük rutinimi bile onu görme ihtimaline göre değiştiriyorum.

Bu süreçte o kişiyi hayatımın merkezine koyuyorum gözüm başka insanları görmüyor. sanki çok özel, vazgeçilmez ya da kusursuz biriymiş gibi algılıyorum. Hayatımın odağı haline geliyor ve duygusal durumum tamamen onun davranışlarına bağlı oluyor

Ancak bu durum genellikle ani bir şekilde tersine dönüyor. Kişinin söylediği küçük bir olumsuz şey ya da hissettiğim en ufak bir hayal kırıklığı sonrası, o kişiye karşı yoğun bir uzaklaşma, hatta bazen nefret veya korku yaşıyorum. Önceden çok yücelttiğim kişi bir anda tamamen değersiz ya da tehdit edici biri gibi algılıyorum.Hatta bazen o kişiyi görmemek için o kişinin bulunabileceği ortamlara girmiyorum.

Bu döngü tanıştığım çoğu insanda benzer şekilde oluyor.

Bu durumun psikolojik bir karşılığı var mı? Özellikle bağlanma stilleri, idealizasyon-devalüasyon döngüsü  gibi kavramlarla ilişkili olabilir mi ?Bu konuda deneyimi veya bilgisi olanlar beni aydınlatabilir mi ?Endişelenmem gereken birşeyler varmı

Merhaba ilk psikiyatriste içe kapanma ve gün içinde 6 saat kadar hayal kurma sorunlarım yüzünden gittim. 15 yaşımdan beri 3 yıldır rexapin içiyorum . içtiğim süreç boyunca daha kötü oldum bazı günler yataktan kalkamıyordum sinir krizleri ve ağlama atakları geçirmeye başladım psikiyatriye gittiğimde ilacın dozunu arttırıyordu en son 20 mg da kaldım açıkçası bana iyi gelmekten çok beni daha çok kötüleştirdi.Farklı bir psikiyatriye gittim antipsikotik içmek istemediğimi benim için gerekli olmadığını düşündüğümü söyledim rexapini kesti fakat aripa diye yeni bir laç verdi.Bana ne tanısı konuldu diye sorduğumda genelde OKB ve majör depresyon denildi .Aripayla beraber effexor ve concerta kullanıyorum şuan. Aripa bana neden veriliyor okb ve depresyonum varsa daha çok antidepresanlara yönelinilmesi gerek mez mi ?

Sizce rexapinin klasik yan etkilerimi yaşadıklarım yoksa cidden bana yanlış bir tedavimi uygulanıyor?

Son kararı doktor verir biliyorum ama bilgileriniz doğrultusunda aydınlatır mısınız?

I'm not sure if this is the right subreddit, but I didn't know where else to ask.

I'm currently taking some psychiatric medication (Aripiprazole, Concerta, Effexor).

I tend to open up everything about myself to someone I've just met after only one day of talking. I constantly want to be with them and keep messaging them, and most of the time I can't stop thinking about that person.

I'm not even sure if this is love, but I develop a very intense emotional interest in them. I feel like I lose interest in everyone else, and I even change the streets I walk on just to have a chance of seeing them. I make that person the center of my life.

This happens almost every time I meet someone new.

Another issue is that I react very strongly to any negative comment or criticism from that person. Most of the time, I end up cutting contact with them completely and even avoid going outside just not to see them again.

That intense attachment suddenly turns into anger or even hatred, along with fear of what might happen if I see them again. If the relationship ends, I also experience intense crying episodes.

I feel like my social relationships are not balanced at all. What should I do about this? I don't know what's wrong with me

​

I’ve had maladaptive daydreaming since I was 13. At first I told my family, but they didn’t take me seriously. Over time they started noticing that I was constantly walking around my room while listening to music (around 6 hours a day). When I was 15, they took me to a doctor.

I originally went because I couldn’t focus on school and I was extremely inattentive. The doctor prescribed me Rexapin. When I checked the leaflet, I saw it was mainly used for schizophrenia and bipolar disorder.

I started with 2.5 mg, and over time my dose was increased up to 20 mg. I’ve been using it for 2 years, but things got worse instead of better. My energy dropped so much that on some days I couldn’t even get out of bed. Along with this, I started having anger outbursts and crying episodes, so we went back to the doctor again, and the dose was increased even more.

Is this a typical side effect of this medication?

Could my doctor have thought I was schizophrenic?

I’ve been using Rexapin since I was 15, and now I’m 18. I started with 2.5 mg, but over time my dose was increased up to 20 mg.

During this period, I felt extremely tired almost all the time. There were days I couldn’t even get out of bed. My energy levels dropped a lot, and I couldn’t do the things I used to do before.

I also started having emotional breakdowns, like sudden anger episodes and frequent crying.

I talked to my doctor about feeling worse, but instead of changing the medication, the dose was increased. I was also using Effexor alongside Rexapin.

To be honest, Rexapin didn’t make me feel better — it made me feel worse.

My questions are:

Are these common side effects?

Why do I feel worse when I take it?

I’d really appreciate hearing your experiences.