u/friedchickengod_

hi! i'm a 23 y/o gnc/nonbinary lesbian. it's going to be a long post so please bear with me!

i always knew that i liked women. had a few relationships with women as well. but after a failed lesbian relationship (which was totally my fault) there was a 3 year period where i thought i was bi (i think i craved the external validation of visibly being in a relationship) and i dated several men. throughout my uni life even though i've flirted/went on dates with other women and did my best to keep in touch they just didn't follow up and i thought there was a problem with me. i used to present much more feminine but that ended up with me being the "bisexual girlfriend of a straight dude" every damn time and it didn't sit right with me. idk how best to explain it, i wouldn't mind being a girlfriend to a girl but being a girlfriend (or even a boyfriend) to a boy just felt disgusting. it just did never sit right with me. so safe to say, the easy to obtain relationships with men i've had didn't last long and i was just. bf surfing. that made me miserable. the pics go from the most recent to the oldest with the last few belonging to the time i identified as a bisexual.

the thing is, after coming to terms with my lesbianism and regaining confidence i tried to talk to women again yet i was still unsuccessful. i am 160 cms (i think 5'2?), have a "high pitched yet not squeaky, rather cute" voice and even though sparking up a conversation is a bit hard because of my anxiety, after i warm up i am naturally very chatty. i like to support people and be there for them, i made some stupid mistakes and learned my lessons the hard way. i really want a girlfriend and i believe i have grown enough to be a dependable partner, yet even though i try to approach people whom i have a mutual interest with, after a while i keep getting ghosted. i wonder if it's because of my appearance or they deem me as a boring person (or i just simply couldn't find the one i'm supposed to 'click' with?) what could i be possibly doing wrong? is there anything i need to change with how i present myself?

i don't ask for attention or validation. any advice other than dating apps would be very helpful. i also live in a small town so there aren't any queer spaces let alone a lesbian space available which really narrows down my chances.

selam yine ben. meb agsye 1 aydan az kaldı ve ben artık dayanamıyorum. düzenli ders çalışmadım, neden bilmiyorum ders çalışmak normalde canımı sıkan bir şey değil ve çalışmayı seviyorum. gelecek kaygısı beni saçma bir döngüye soktu sanırım. anksiyetem var ve gün boyu yataktan kalkamayacak kadar ağır ataklar geçirdiğim oluyor. şu aralar gün boyu uyuyorum. ya da bana bok gibi hissettirmesine rağmen vaktimi bilgisayar başında geçirip daha da pişman oluyorum. yks öğrencisi gibi sürekli çalışmamı bekleyen bir ailem var, durumumuz kötü olduğu için bu sene kendimi kurtardım kurtardım kurtaramazsam ömür boyu asgari ücretle 3 harfli kasiyeri olmaya mahkumum sanırım çünkü eğer atanamazsam ailem bana bir sene daha bakmayacaklarını net bir şekilde söylediler, sürekli sınavdan sonra atanana kadar çalışmak için kendine iş bak deyip duruyorlar. kendi sorumsuzluğum ve suçumun farkında olsam da kalkıp bunu düzeltmeye çalıştığım zaman elim ayağım kilitleniyor. üstüne her gün azar işitmek ve aileye ne kadar yük olduğumun yüzüme vurulması beni daha da içime kapanmaya itiyor. önceki postumda bana kafanı toparla, çalışmana bak diyen kardeşcanların yorumlarına karşı bile mahcup hissediyorum kendimi. dehb ve anksiyete için ilaç kullanıyorum, d vitaminim yerlerde olduğu için geçenlerde tekrar d vit başladım depresyonuma biraz daha iyi gelmesini umut ediyordum ama aksine gittikçe daha da bayır aşağı gidiyorum. çok zorlanıyorum. yaptığım her hatanın ve bunları düzeltme yöntemlerinin farkındayım fakat harekete geçmeye vakit gelince sanki felçliymişim gibi kalakalıyorum. aileme de laf geçiremiyorum çünkü onlar için her şey mazeret ya da "hep aynı şeyler" ya da "bizim zamanımızda şöyleydi böyleydi". ve ben bir şey deyince uzatıyorlar da uzatıyorlar sonu gelmiyor. pankeklerin hepsini de bomboş yedim üstüne hiçbir şey sürmeden, evde şekerli vanilin de yoktu öyle dümdüz ekmek gibi gömdüm. güzeldi

this is my brother's little girl miss lilith, she's i think 4 years old yet she only weighs 2.7 kilograms and is. smol. the person my brother got her from apparently said she's a mixed breed but to this day i was unable to properly identify her. she's just small. double coated with short stubby legs and more fur than body mass. she also likes cuddles and being carried around like a baby. usually when she loafs she looks like a spore staring at you (second to last pic).

this lady also does have favorites, and those favorites are usually men. she only asks for cuddles from me when there are no men or men's clothing present around her, even if there are my stepdad's shirt lying around she will lay next to it rather than me. and i took care of her for months when she was little and my brother had to leave for work 😔 i guess i will have to make do with being the last choice always and will never understand the enigma that she is.

edit: me and my brother are so happy that you all loved her so much! also apparently she's considered a torbico? but hesitating to change the flair still bc i am unsure.

Hi fellow cat perents, first of all sorry for the long post but I really need advice. This is my baby Ares, male, 6 years old. He could be considered a rescue I think, because he has changed four homes in the first year of his life in which he was treated like a toy, people adopted him and gave him away after they found him no longer interesting. We got him from an acquaintance to be his forever home alongside his domestic longhair orange brother Saman (pic 3)

The thing is, my family doesn't know much about pet care aside from taking them to vet every once in a while, feeding them, changing their litter and petting them. I was even surprised to find a cat brush at home, because they never brush these beautiful babies. I've been grooming Ares frequently but for as long as he allowed me to. Saman doesn't let me brush him at all because he's not the most social cat, but I let him be bc I can cut his mats off and he doesn't shed as much.

Ares on the other hand sheds an insane amount and usually grooms himself for long periods of time which ends up with me stumbling upon thrown up hairballs every now and then. I know cats tend to do that but just yesterday I saw Ares struggling to throw up a massive chunk of hair, falling over himself as he seemingly choked on it and panic bells rang in my head as I saw him in that condition. So today I decided to call the shots and didn't let him walk away from me until I finished brushing his undercoat (or at least until my arms started getting sore). My question is, are Scottish Fold breed cats supposed to shed this much? Or is this just built up undercoat since he was shaved a year ago? Or is this not normal and I should see a vet about this/change my comb bc it might be ripping out hair even though he was purring and showed no sign of discomfort save for the few times I touched his hind legs? Any help appreciated.

Annemle öz babam 2017 yılında boşandı, 2019 yılında annem tekrardan evlendi. Normalde baba demem ama postta kolaylık olsun diye üvey babam diyeceğim. Öz babam alkolik, şiddet eğilimli p?çin tekiydi asla özlemiyorum. Onun yüzünden başımıza gelmeyen kalmadı zaten, bir tane evi var ve gemici olduğu için dolarla para kazanıyor diye malını mülkünü bizim üzerimizde koz olarak kullanıp bizi manipüle edip duruyordu, abim onun evinde kalırken kedilerini falan bahane edip onu evden kovduktan sonra abim işinden kovuldu, kiraya para yetirebilmek için kuryelik yaparken de kaza geçirdi ve 20 gün komada kaldı & şu an travmatik beyin hasarıyla mücadele ediyor. Her ne kadar çok iyi iyileşmiş olsa da asla eskisi gibi olamayacağını biliyoruz ve en yakın arkadaşım ve dert ortağımı kaybetmişim gibi hissediyorum bazen. Babamı hastane sürecinde bana karşı tehdit ve hakaretlerinden dolayı dava ettiğimde yaşadığım zorlukları eski abim olsa ona anlatabilirdim fakat her şeyi tek başıma sırtlanmak zorunda kaldım çünkü nöropsikolojik olarak halihazırda yeterince zorlanmıştı ve onu daha da kötü bir hale sokmak istemedim. Şu an babamla görüşmüyorum, fırsatçı ablam da bir yandan bizim yanımızdaymış gibi davranırken bir yandan bizim eksikliğimizde "mirasına" çökebilmek için birdenbire onu evlatlıktan reddeden&kaç defa evden atan babama "kahramanım" "canım babam" falan diye yaranmaya başlamış, midem bulandı. Üstünden 5-6 ay geçmiş olmasına rağmen ben bu olayı atlatamıyorum, sanki üstümde dead weight gibi geziyor.

Güncel olarak kpssye hazırlanıyorum ve annemin evinde kalıyorum. Fakat üvey babamla da asla geçinemiyoruz. Bizimle oturmuyorsun, sohbet etmiyorsun deyip duruyor. Beni düşündüğünü ve umursadığını biliyorum fakat her davranışıma kulp bulup kavga çıkarıyor ve dün gece balkonda sigara içerken yanıma gelip "böyle gidersen bir bok beceremezsin, kendine boşuna güveniyorsun, ortada kalıp özel sektörde kölelik yapacaksın, kalifiye eleman değilsin ingilizcene güveniyorsun ama kimse seni işe almaz (ingilizce tercümanlık mezunuyum)" tarzında bir konuşma yaptı, her ne kadar niyeti iyi olsa da (lol) her seferinde böyle konuşması o kadar canımı sıkıyor ki çalışmaya hevesim kalmıyor. Ayrıca uyuduğum saatten içtiğim sigaraya, yediğim yemekten harcadığım paraya kadar her şeyimi takip ediyor ve her istediğim şeyde bana yük muamelesi yapıyor. Annem yakaladığı zaman haddini bildiriyor tabii ama annemden gizli de bana azar çektiği oluyor ama zaten bir seneye falan evden gideceğim için evlilikleri bozulsun istemediğimden dişimi sıkıyorum. Annem olmasaydı kendimi çoktan bir yerlerden atmıştım muhtemelen. O da mükemmel değil evet ama her seferinde arkamda durdu en azından. Fakat bazen aklıma babam düştükçe keşke normal ve çekilebilir bir insan olsaydı da baba hasreti çekmeseydim diye düşünmeden de edemiyorum.

Kurabiyeleri yaparken de elimi yaktım bu arada. İşe yaramaz pezevengin tohumunun tekiyim.