u/hopeinGreySky17

Bütçe 100 aşağısı...

Fiyat performans kasası lazım, fiyatına ve potansiyel ömrüne göre bütçe değişebilir tabii

Konsol oyunları artık çok pahalı ve her oyun orada oynanmıyor

Özellikle CS, Valorant, Fortnite gibi agalarla oynayacağım oyunlarda çok iyi performans ve

Yeni nesil hikayeli oyunları max ayarlarda olmasa da sorunsuz, sabit performansta çalıştıracak bir kasa lazım

Yani bütçeyi arttırmak gerekmez umarım çünkü para yok

12-13 yaşında aldığım laptopla yıllardır birlikteyiz ama artık olmuyor bazı şeyler...

Yıllardır konsoldan oyun oynadım, biraz cahil kaldım bu olaya

Fazla düşünmeden bazı sitelerdeki toplama kasalara mı bakayım

Kendim donanımları araştırıp mı toplayayım

Teşekkürler şimdiden

Bu konularla ilgili tavsiye edebileceğiniz düşünürler, yazarlar, kitaplar vs. var mı?

Ya da bu konularla ilgili genel olarak fikirlerinizi de almak isterim.

Son zamanlarda hayatımda karmaşık, zor bir dönemden geçiyorum ve bunlarla ilgili okumalar yapmam gerektiğini hissediyorum.

Tabii ki arama motoruna veya yapay zekaya sorup direkt sonuçlar alabilirim fakat bir insanın kendi düşüncesi, tavsiyesi ve deneyimi kıymetli olacaktır.

-İntiharın felsefesi ve belki de neden intihar etmemeliyiz?

-Yaşam istenci, yaşamaya istekli olmak ve kendin için en uygun yaşamı aramak

-Bir gün öleceğimiz gerçeği, bunun özümsenmesi veya kabullenilmesi

Herhangi birisi ile alakalı aklınıza ne gelirse yazabilirsiniz, teşekkür ederim.

Bu konularla ilgili tavsiye edebileceğiniz düşünürler, yazarlar, kitaplar vs. var mı?

Son zamanlarda hayatımda karmaşık, zor bir dönemden geçiyorum ve bunlarla ilgili okumalar yapmam gerektiğini hissediyorum.

Tabii ki arama motoruna veya yapay zekaya sorup direkt sonuçlar alabilirim fakat bir insanın kendi düşüncesi, tavsiyesi ve deneyimi kıymetli olacaktır.

-İntiharın felsefesi, psikolojisi ve belki de neden intihar etmemeliyiz?

-Yaşam istenci, yaşamaya istekli olmak ve kendin için en uygun yaşamı aramak

-Bir gün öleceğimiz gerçeği, bunun özümsenmesi veya kabullenilmesi

Herhangi birisi, bir kaynak vs. ile alakalı aklınıza ne gelirse yazabilirsiniz, teşekkür ederim.

Yani, annemle babamı seviyorum ama gerek de yokmuş o geceye.

Hayat fazla yorucu, stresli ve bir kez bilinç kazandıktan sonra ölüm sonrası hiçliği kabullenmek de zor.

İntihara meyilli değilim şu sıralar

Sadece, keşke hiç olmasaydım.

İntihar etmeyeceğim muhtemelen ama yaşamayı sevdiğimden dolayı değil.

Sadece korkuyorum, yeni Spiderman filmini henüz izlemedim de zaten.

Ölüm elbet bir gün gelir, hazır olmadığım bir anda

Deprem, kaza, yaşlılık, hastalık vs.

Ama intihar edemem, kendim planlayamam

Hazır olamam

Umarım buradaki herkes intihar düşüncelerinden kurtulur

-Milyarlarca yıllık evren

-Senin kısacık ömrün

-Milyarlarca yıllık evrenin devamı

Yani, sadece yaşa geç. Kendini öldürecek kadar bu dünyayı ve insanları ciddiye alma.

20 yaşında intihardan değil, 80 yaşında hastalıktan öl bari, en azından o sürede bir şeyler görürsün.

Bir daha eline bu fırsat geçmez ha söyleyeyim

Hayatın 1 kere olacak, reenkarnasyon yok, valla yok

(kendime de diyorum)

Burada konuşmak iyi geliyor ya.

Neyse, iyi geceler.

I'm 23 and it feels like everything is over.

I'm a failure.

Yeah, I'm still young but

I dropped out of university

my major was not for me

then I quit my job

was not worth it

I've been just at home for a while now

I've lost hope

I broke up with my girlfriend

I lost a close friend in an earthquake a few years ago

The country I live in is getting worse every day

I don't see a future.

I just wanted be happy but...

Everything seems hopeless

I'm losing my mind

I hate myself

I wish I wasn't born

23 Yaşındayım

14-15 yaşımdan beri depresyon sorunlarım var.

Pandemi döneminde ise artık hayatı tamamen salmış ve unutmuştum çünkü savunma mekanizması gereği o zor günleri atlatmak için kendimi sadece ilgimi çeken şeylere adadım.

Hayatla ilgili kararlar vermem gereken döneme denk geldiği çok fazla hata yaptım. Sınava 21 yılında girdim ilk defa ve başarılı bir öğrencinin nasıl adım adım kendini mahvettiğini gördüm.

Sınava bir kez daha girdim ve öğretmenlik bölümü yazmıştım.

Üniversiteyi bölümümden memnun kalmayarak ve geleceği de artık kapalı hale geldiği için bıraktım.

Sonra işe girdim vs.

İş hayatını ise artık bu zihin ve beden kaldırmıyor. 3 kuruş için saatlerce mahvoluyorum.

İşimi de bıraktım ve bir süredir evde boş boş oturuyorum.

Liseden mezun olalı 5 yıl geçti ve elimde hiçbir şey yok. Sadece biriktirdiğim birazcık para.

Açıkçası ölümden korkuyorum ve ailemi bırakmak istemiyorum.

Yine de, bu şekilde devam edemem ki hayatıma.

Lise bitince herkes farklı yerlere dağıldı, ara sıra mesajlaşıyoruz sadece.

Oradan sevdiğim bir dostumu 6 Şubat 2023 depremlerinde kaybettim.

Bulunduğum şehirde ise kimsem yok.

Kendimi kaybolmuş, yalnız ve aidiyetten uzak hissediyorum.

Maddi ve manevi olarak hayatımda bir güvencem yok.

Umudum yok ve hem ölmek hem de yaşamak istiyorum. Bu ikilem ruh sağlığımı mahvediyor.

Durmadan ağlamaktan, yoğun stresten dolayı hem fiziksel hem zihinsel acı çekmekten sıkıldım.

Doktora gittim ve ilaç kullanıyorum, böyle giderse psikoloğa da gideceğim ama bu hayatımdaki sorunları çözmeyecek.

Sadece yorgunum, bitmiş durumdayım. Hiçbir şey yiyemiyorum, su içmeyi bile unutuyorum bazen.

Sadece uyumak istiyorum ama bir noktadan sonra vücut uykuyu aldığı için yatakta kalmak sadece daha çok düşünmeme sebep oluyor. Bir şeylerle uğraşmaya çalıştığımda ise konsantre olamıyorum.

Hayatım ve ömrüm yavaş yavaş elimden kayıp gidiyor.

Bilinç bir kere oluşunca yok olmaktan korkuyor, yaşama içgüdüsü devreye giriyor. Arkanda bırakacağın şeyler aklına geliyor fakat yaşadığım geleceği düşündüğümde ise aynı korkuları, umutsuzluğu, yoğun anksiyeti hissediyorum. Mahvoluyorum, ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

Ya yurtdışına gitmeye çalışacağım birikimle ya da burada kalıp kendimi düzeltmeye çalışacağım ama şartlar ikisi için de zor geliyor. Özellikle bu ülkede kalırsam ne yapacağımı hiç bilmiyorum.

Umutsuzum ve mahvoluyorum.

Aslında güzel ve mutlu bir hayat yaşamak istedim ama başaramıyorum. 20'lerimin başındayım. hala maddi ve manevi olarak aileme çok bağlıyım. 15 yaşımdan beri depresif biriyim ve genetik olarak sanırım buna eğilimli bir insanım çünkü doktora da gitsem, antidepresan da kullansam bir türlü iyileşmedim.

Kendimi güvende ve mutlu hissettiğim anlar evde kendi hobilerimle ilgilendiğim zamanlar ya da arkadaşlarımla takıldığım anlar oluyor. Okulda başarılı bir öğrenciydim ama depresyondan sonra kendimi sürekli tembellik yaparken ve amaçsız halde buldum.

üniversiteyi bıraktım, bölüm bana göre değildi, bir gelecek göremedim ve çalışma hayatına girdim ve bir noktadan sonra depresyon yüzünden bedenim artık dayanamaz hale geldi, onu da bıraktım.

Yıllar boyu aileme yük olmak istemiyorum ve bir gün ailemi kaybettiğimde yaşayacağım o felaketi düşünmek dahi istemiyorum.

Kulağa saçma gelebilir ama keşke bir kadın olsaydım, sevdiğim, karakterli bir eşim ve çocuklarım olsaydı. hayatımı onlara adasaydım ve ekonomik sorumluluktan uzakta yaşasaydım. Çocukları, genel olarak insanları seviyorum, keşke böyle bir şansım olsaydı.

Toplum bana, "erkeksin yapmak zorundasın" diyor ama ben kendimi öyle göremiyorum, istesem de zorlasam da artık yapamıyorum. Kendimi tanıyamaz hale geldim, kendime yabancılaşmış durumdayım. Keşke hiç doğmasaydım. sadece ağlamak istiyorum.

Ölümü düşündükçe bir yandan huzurla doluyorum ama bir yandan da çok korkuyorum. Eğer bir ötedünya yoksa o sonsuz hiçlik düşüncesi korkutucu, biraz daha dünyada vakit geçirme isteği doğuyor içimde ama nereye kadar? Bu acı ile nereye kadar? Keşke bir hastalığım çıksa ve birkaç yıllık ömrüm kalsa ya da uyusam da uyanmasam.

Ülkemden gidip yeni bir başlangıç yapmaya çalışsam bile benzer sorunlarla tekrar karşı karşıya kalacağım. Eski zamanlarda olsak acımasız şartlar beni çoktan öldürmüştü. Modern toplumda hala nefes alan bir varlığım ama toplumun ve kapitalizmin şartlarını yerine getiremem gibi hissediyorum.

Bir yandan da aileme yük olmaya devam etmek de istemiyorum. Onlara bağlı yaşarsam bir gün onları kaybettikten sonra ne yapacağım ki? O acıyı düşünmek bile istemiyorum. Beni kaybedince üzülürler, biliyorum fakat dayanamıyorum. Bir noktadan sonra yokluğuma alışırlar ama ben bu dünyaya alışamıyorum.

Yoruldum artık, olmadığım birisi gibi davranmaktan yoruldum. Ait olmadığım bu dünyadan yoruldum, ağlamaktan yoruldum. Yeteneklerimi, potansiyelimi bu mental hastalıktan ve hatalarımdan dolayı harcamaktan yoruldum. Fazla bir ömrüm kalmadı gibi hissediyorum.

Dertleşmek istedim, teşekkürler...

Aslında güzel ve mutlu bir hayat yaşamak istedim ama başaramıyorum. 20'lerimin başındayım. hala maddi ve manevi olarak aileme çok bağlıyım. 15 yaşımdan beri depresif biriyim ve genetik olarak sanırım buna eğilimli bir insanım çünkü doktora da gitsem, antidepresan da kullansam bir türlü iyileşmedim.

Kendimi güvende ve mutlu hissettiğim anlar evde kendi hobilerimle ilgilendiğim zamanlar ya da arkadaşlarımla takıldığım anlar oluyor. Okulda başarılı bir öğrenciydim ama depresyondan sonra kendimi sürekli tembellik yaparken ve amaçsız halde buldum.

üniversiteyi bıraktım, bölüm bana göre değildi, bir gelecek göremedim ve çalışma hayatına girdim ve bir noktadan sonra depresyon yüzünden bedenim artık dayanamaz hale geldi, onu da bıraktım.

Yıllar boyu aileme yük olmak istemiyorum ve bir gün ailemi kaybettiğimde yaşayacağım o felaketi düşünmek dahi istemiyorum.

Kulağa saçma gelebilir ama keşke bir kadın olsaydım, sevdiğim, karakterli bir eşim ve çocuklarım olsaydı. hayatımı onlara adasaydım ve ekonomik sorumluluktan uzakta yaşasaydım. Çocukları, genel olarak insanları seviyorum, keşke böyle bir şansım olsaydı.

Toplum bana, "erkeksin yapmak zorundasın" diyor ama ben kendimi öyle göremiyorum, istesem de zorlasam da yapamıyorum. Ben kendimi eşcinsel bir erkek olarak tanımladım ama belki de, beden disformisi ile kadın gibi mi hissediyorum emin değilim çünkü kendimi tanıyamaz hale geldim, kendime yabancılaşmış durumdayım. Keşke hiç doğmasaydım. sadece ağlamak istiyorum.

Ölümü düşündükçe bir yandan huzurla doluyorum ama bir yandan da çok korkuyorum. Eğer bir ötedünya yoksa o sonsuz hiçlik düşüncesi korkutucu, biraz daha dünyada vakit geçirme isteği doğuyor içimde ama nereye kadar? Bu acı ile nereye kadar? Keşke bir hastalığım çıksa ve birkaç yıllık ömrüm kalsa ya da uyusam da uyanmasam.

Ülkemden gidip yeni bir başlangıç yapmaya çalışsam bile benzer sorunlarla tekrar karşı karşıya kalacağım. Eski zamanlarda olsak acımasız şartlar beni çoktan öldürmüştü. Modern toplumda hala nefes alan bir varlığım ama toplumun ve kapitalizmin şartlarını yerine getiremem gibi hissediyorum.

Bir yandan da aileme yük olmaya devam etmek de istemiyorum. Onlara bağlı yaşarsam bir gün onları kaybettikten sonra ne yapacağım ki? O acıyı düşünmek bile istemiyorum. Beni kaybedince üzülürler, biliyorum fakat dayanamıyorum. Bir noktadan sonra yokluğuma alışırlar ama ben bu dünyaya alışamıyorum.

Yoruldum artık, olmadığım birisi gibi davranmaktan yoruldum. Ait olmadığım bu dünyadan yoruldum, ağlamaktan yoruldum. Yeteneklerimi, potansiyelimi bu mental hastalıktan ve hatalarımdan dolayı harcamaktan yoruldum. Fazla bir ömrüm kalmadı gibi hissediyorum.

Yani, bir gün evlenmek ve sevdiğin bir insanla özgürce kendinizi gizlemeden sosyal hayatın içerisinde olmak sadece bir hayal.

Bazen her şeyi arkada bırakmayı istediğim oluyor, herkes gibi benim de aklıma geliyor.

Ne can güvenliğin var, ne gelecek planlaması, ne de ekonomik stabilite... Ülke, her türlü insanı sindiriyor. Bizim gibileri daha da fazla...

Bazı üniversite kampüsleri veya bazı küçük semtler, barlar vs. dışında kendini ait ve özgür hissedeceğin bir yer yok. Şu anda bulunduğum şehirde ise hiç yok.

Ülkeden yakın veya orta bir gelecekte gidemezsem kendime yapabileceklerimden korkuyorum, umarım her şey yoluna girer. Hem benim için, hem de benzer durumdaki herkes için.

İçimi dökmek istedim sadece, teşekkürler...

Kısaca anlatayım: 20 yaşında bir gencim. Türkiyede bir gelecek göremiyorum. Okuduğum bölümü de sevmediğim için bıraktım. Bir sene içerisinde, gelecek yaz gitmeyi düşünüyorum.

Gittiğim zaman 21-22 olacağım. Tabii bazen geç kaldığımı hissettiğim de oluyor ama sanırım bu doğru değil.

Hangi yolun tercih edilmesi daha mantıklı?

Bu soru elbette kişiye ve beklentilere göre değişir ama genel bir kıyaslama ve fikir alışverişi beynimde bazı noktaları açabilir diye sizlere sormak istedim.

Bazı üniversite lisans alanlarında ilgim var ama Almanyada karşılığı nedir araştırmam gerek. Ausbildung ise daha spesifik ve net bir rota belirliyor gibi.

Ausbildung için gereken dil yeterliliğini evde çalışıp Goethe B2 sertifikası alarak Türkiyeden başvuru yapmak ile Almanyada bir dil okuluna gidip orada bu dili öğrenip gereken seviyeye geldiğimizde Ausbildung programlarına, iş yerlerine vs. başvuru yapılacağı zaman direkt Almanyada bulunmanın kabul almada yüksek düzeyde bir avantajı olur mu? Yani ihtimali çok daha kuvvetli hale getirir mi? Türkiyeden başvuru yapsam neden beni seçsinler ki diye düşünüyorum ama bilgim yok henüz konuyla ilgili...

20'li yaşlarımın başında bir gencim. Bölümün bana uygun olmaması nedeniyle üniversiteden ayrılmıştım. Bu süreçte bazı işlerde çalıştım, bıraktım, evde oturdum vs. böyle birkaç sene gitti. Artık çalışmak istemiyorum. Aldığımız para harcadığımız efora ve zamana değmiyor, şartları biliyorsunuz.

Tükenmiş durumdayım. Hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum. Başarısız hissediyorum. 2 yıldır depresyondayım. Anksiyete bozukluğu var. Doktorlara gittim ama ilaçlar bazen işe yaramıyor. Bir yandan iyi bir hayat yaşamak istiyorum ama aynı zamanda bunu başaramayacağımı düşünüyorum. Bu yüzden bazen hayatıma son vermeyi düşünüyorum.

Bunun yakın zamanda mı yoksa 1-2 yıl içinde mi olacağını bilmiyorum. Hayatımdaki sorunları çözemezsem ve çaresiz hissedersem intihar etmekten korkuyorum.

Yaşamak istiyorsam, maddi, manevi birçok şey için ülkeyi terk etmem gerekiyor. Hayata bir kere geliyoruz ve bulunduğum yerde kimliğimi de yaşayamıyorum. Ne yapacağım? Aklımda işten kazanıp biriktirdiklerim ile ülkeden gitmek var sadece. Ailem ve bazı arkadaşlarım olmasa belki de çoktan intihar edebilirdim, bilmiyorum.

Reddit silmiştim ama yeni bir hesap açtım, sırf yardım almak veya derdimi anlatmak için.

23 yaşındayım. Queer bir erkeğim. Okul hayatımda iyi bir öğrenciydim fakat ilk YKS'e girdiğim sene 2021 yılıydı. Pandemi dönemini hatırlatmak bile istemiyorum. Çalışamadım, seneye bir daha girdim ve fena olmayan bir bölüme yerleştim ama artık psikolojik olarak yıpranmıştım ve bölümü, ne istediğimi yeterince bilmeden seçim yapmak zounda hissettim çünkü artık gitmek istiyordum üniversiteye. (Siz bunu yapmayın)

Gittim de ancak depresyon, umutsuzluk ve bölümün bana uygun olmaması nedeniyle üniversiteden ayrıldım. Bu süreçte bazı işlerde çalıştım, bıraktım, böyle birkaç sene gitti. Artık çalışmak istemiyorum. Aldığımız para harcadığımız efora ve zamana değmiyor, şartları biliyorsunuz.

Tükenmiş durumdayım. Hayatımla ne yapacağımı bilmiyorum. Başarısız hissediyorum. Birkaç yıldır depresyondayım. Bir yandan iyi bir hayat yaşamak istiyorum ama aynı zamanda bunu başaramayacağımı düşünüyorum. Bu yüzden bazen hayatıma son vermeyi düşünüyorum.

Bunun yakın zamanda mı yoksa 1-2 yıl içinde mi olacağını bilmiyorum. Hayatımdaki sorunları çözemezsem ve çaresiz hissedersem intihar etmekten korkuyorum.

Yaşamak istiyorsam, maddi, manevi birçok şey için ülkeyi terk etmem gerekiyor. Hayata bir kere geliyoruz ve bulunduğum yerde kimliğimi de yaşayamıyorum. Ne yapacağım? Aklımda işten kazanıp biriktirdiklerim ile ülkeden gitmek var sadece. Ailem ve bazı arkadaşlarım olmasa belki de çoktan intihar edebilirdim, bilmiyorum.