u/ihavenoideasometimes

So..

I'm coming to terms with the fact I'm NPD.

It's not after I personally pulled the worst of ever things that led me towards becoming extremely depressed. When I say worst of ever I mean worst of ever, I truly was a complete and utter horrific person for many people, and I for 6 years in a row have been capable of staying under the radar.

I know the way forward for me is to hold myself accountable, responsible and everything else in that regard, I also feel that this road will suffice me with the path towards healing myself.. but I don't have it in me to explain to others how truly fucked up I in reality was for them, it really haunts me the pain I will deal to them telling them the truth as a way to hold myself accountable.

I do not really know what I can still do in my situation.

I want to heal and work on healing, but the choices that I have to make in order to get to that point with myself feel unbearable. I need to owe up for my mistakes, hold myself accountable, but it may involve hurting and or traumatizing people, and that's something I just do not want.

Advice?

Meerdere malen keren aangegeven bij de huisarts/POH dat ik gevoelsmatig in een crisis zit, hier hulp voor wil maar dit over het algemeen niet krijg en weer naar huis gestuurd word.

Is er een crisislijn die ik zelf kan benaderen naast 112?

Ik vertrouw de huisarts niet meer, ik krijg niet het gevoel hier serieus genomen te worden.

Everywhere I go I just feel envy.. towards everything.

How do I cope.

Being called an egoist? I get it everywhere.

Hallo.

Ik loop al jaren vast, dit gebeurd al sinds 2021.

Ik heb wat problemen veroorzaakt die ik sinds die tijd ook niet opgelost weet te krijgen, dit omdat het voor mij te veel is. Er staat voor mij te veel op het spel, dit heeft er bij mij voor moeten zorgen dat ik ben gaan vastlopen.

Ik ervaar persoonlijk al 3 jaar een ernstige cognigtieve afvlakking, ik ben niet meer aanwezig en ik dwaal erg vaak af in dissociatie. Mezelf concentreren op alledaagse dingen lukt me niet en me aan mezelf en mijn eigen behoeftes voldoen gebeurd al ruim 5 jaar niet meer. Ik voel me constant wanhopig en van binnen opgesloten, maar hulp weet ik maar niet te vinden.

Ik heb persoonlijk al meerdere malen keren laten vallen dat ik graag een opname zou willen, maar ik heb in de afgelopen jaren ondervonden dat het verkrijgen van een opname niet meer bestaat voor de klachten die ik ervaar. Ik kan mezelf hier enigzins in verplaatsen, het is erg druk in de zorg dus ik sta open voor andere hulp.. mits deze te verkrijgen is.

Ik ben nu al een aantal jaren op zoek naar passende hulp voor de wanhoop waar ik in vast zit, maar tevergeefs word ik telkens de deur verwezen als het aankomt op het concreet krijgen van acute hulp. Ik heb persoonlijk het idee dat ik mezelf niet meer vooruit krijg of mezelf niet kan helpen in de situatie waar ik in vast zit, het zorgt er voor dat de mentale klachten zich dag na dag blijven vergroten.

Ik was vandaag bijna bereid om de crisisdienst in te gaan schakelen, maar ik heb er bewust voor gekozen om eerst MIND hulplijn te bellen voor advies, dit omdat ik het persoonlijk ook denk ik niet meer kan verdragen om telkens tegen deuren aan te blijven lopen wat betreft het vragen om hulp maar deze niet te krijgen. MIND gaf mij het antwoord wat ik verwachtte, ook hen zullen me waarschijnlijk niet helpen en me vertellen te wachten op de verwijzing die er al is.

Ja, ik sta op een wachtlijst en ja ik kan hiervoor wachtlijstenbemiddeling inschakelen als ik vind dat dit te lang duurt (veel te lang), maar ik heb het idee dat bij mij de wanhoop te hoog word. Ik heb al meerdere malen keren bij de huisarts gezeten om dit ook aan te geven, maar ook vanuit de huisarts word er concreet geen hulp ingeschakeld. De POH hetzelfde verhaal.

Ik loop in rondjes en heb oprecht geen idee meer hoe ik mezelf kan helpen met de wanhoop waar ik in vast loop. Om het er constant over te hebben en er over te blijven praten met mensen helpt mijn situatie niet, er moeten concrete stappen genomen worden, en dat is iets waar ik persoonlijk al jaren in vastloop.

Ik heb al ambulante hulp gehad.

Ik weet echt niet meer wat ik in mijn situatie kan doen.

Heeft er iemand advies voor iemand die ontzettend vast zit in wanhoop, er ook moeite mee heeft het er daadwerkelijk over te hebben en voor iemand die eigenlijk gevoelsmatig op een dun randje met zichzelf zit en het wachten beu is?

Het spijt me als ik dit zo zeg, maar het Nederlandse zorgstelsel is systematisch gemaakt tot op het punt waarop het daadwerkelijk geen zorgstelsel genoemd kan worden. Op dit moment zorgen ze voor meer schade dan dat ze goed doen als je het aan mij vraagt.

Ik wil dit niet over laten komen als een klachtenpost, maar ik loop al in rondjes binnen de GGZ sinds 2019 zonder dat er voor mij ergens ooit oprecht conrete hulp plaats heeft kunnen vinden die me heeft kunnen helpen.

Hello Reddit.

I do not know what to really do anymore at all inside of my situation.

I'm desperate at this point, truly desperate and in despair with all of

this.

I have personally backstabbed every single person inside of my entire

life and used their trust, and I do not know how to explain any of it.

Not at all, I don't understand myself anymore, I have been isolated for

years without being able to make any kind of proper connection with

anybody.

I don't understand why this happens, why I do things that push people

away, but it started to happen and I don't know how to repair the -

damage that I have done..

When I say betray I actually mean betray.

I betrayed people's trust.. including family and friends and everybody

I cared about, and I don't know how to start taking ownership, because

where all of this started.. I did really nasty things.

I'm in pain over all of it and I'm too afraid to start taking ownership at all.

I've lied and acted things off for years upon end..

I feel traumatized.

Hallo allemaal.

Ik ben ten einde raad. Ik zoek naar een oplossing, maar ik loop op dit gebied al jaren vast.

Ik loop al jaren vast met mezelf op ieder gebied in het leven, werk, relaties… hobby's… oprecht alles. Ik ben mezelf al jaren bewust van het feit dat ik aan het aftakelen ben en er aan onderdoor ga, ik weet er ook geen draai meer in te vinden. Ik zit vast in heel erg veel wanhoop, ik weet ook niet meer wat ik er mee moet doen.

Ik probeer zelf al jaren te sturen richting een klinische opname, in de eerste instantie omdat ik persoonlijk vastliep op het gebied van werk en relaties. Ondertussen is dit alleen maar verslechterd. Ik heb in de afgelopen 3 weken 3 maal bij de huisarts gezeten, dit om alsnog te proberen te sturen richting een opname, dit omdat de klachten die ik persoonlijk ondervind niet meer te verdragen zijn, en daar horen ook de fysieke klachten bij.

Ik ben opgebrand en ik zit mentaal heel erg slecht. Ik krijg het alleen niet voor elkaar om de ernst van de situatie doorgedrongen te krijgen bij mijn huisarts. Dit is niet meer te verdragen, ik zie mezelf en heel mijn leven al jaren de afgrond in gaan, dit terwijl ik hulp heb gezocht, maar nooit de juiste hulp weet te krijgen.

Ik snap niet meer wat ik verkeerd doe of wat ik kan veranderen om ervoor te zorgen dat ik gezien ga worden door mijn huisarts. Ik voel dat ik mezelf niet uit deze sleur ga krijgen en dat ik acuut hulp nodig heb wat betreft de burn-out, maar ik ben bang dat naast een opname die zich volledig richt op het pakken van rust en hierna herstel er bij mij aan een dood paard getrokken word.

Jarenlang krijg ik mezelf niet meer gestuurd op een manier zoals ik dit graag zie, maar het lijkt een doodlopend pad op het gebied van het vinden van de juiste hulp. Ik snap niet waarom, ondanks mijn vele pogingen om ervoor te zorgen dat ik de hulp krijg waarvan ik denk dat deze mij kan helpen, word dit me geweigerd.

Heeft iemand advies?

Heeft iemand het ooit voor elkaar gekregen om zichzelf opgenomen te krijgen wegens burn-outklachten? Zo ja, HOE?

Ik loop al jaren vast, maar iedere keer wanneer ik probeer te sturen naar dat wat ik denk me gaat helpen word ik naar de deur verwezen.

Alvast bedankt.