u/nakoshi_susumu_

Ne oluyor bana? Bilmiyorum ama çok kötü hissediyorum, sanki başıma çok kötü bir şey gelmiş gibi. Böyle olsun istemiyorum, eskisi gibi olsun istemiyorum. Bundan kaçmanın yolu yokmu? Yıllardır bunu yaşamıştım ama şuan tekrar yaşayınca hatırladım ki bununla başa çıkmanın ve kaçmanın yolu yok. Beni korkutuyor bu acı.

Eskiden o kadar kötüydüm ki, her gün her gece kendime zarar verirdim psikoz etkisiyle. Sürekli kafamda aynı sesler yankılanırdı ve hepsi aynı şeyi anlatırdı. Bu benim kaderim, varoluş amacım bu, acı çekmek. Bu ölümle bitecek derlerdi. Kafamı duvarlara vururdum ama susmazlardı. Şanstı, şuan öyle olmamamın tek sebebi şanstı. Birazcık daha, birazcık daha kötü şeyler yaşamam ve acı çekmem lazım öyle olmam için.

Psikiyatriye gidemem, eskiden giderdim, 5 yıl boyunca ağır tedavi gördüm durumumun kötülüğünden. Bırakalı 1 sene oldu, ancak şuan ne devlete ne de özele gidebilirim. Özel sebepler, söylemek istemiyorum ama gerçek bu. Keşke bu acı gitseydi, mutlu bir insan olsaydım. Çünkü biliyorum ve tanıyorum bu acıyı. Bu acı eskiden içinde olduğum cehennemde çektiğim azaba benziyor. Bu acı insana nefes aldırmaz, konuşamazsın. Biri sana seslendi mi cevap veremezsin, kitlenirsin. Vücudun donup kalır ve sadece ölme ister. Seni yiyip bitirir ve korkudan uyuyamazsın.

6 yıldır ağlamadım, bugün yine ağlamak istiyorum ama yapamıyorum. Gözlerimin altını kesip akıtmaktan başka yolu olsaydı keşke, çünkü içimdekileri boşaltmazsam kalbimi tekrar çürütecek. Bu sefer ya iyileşemezse? Kaldıramam, bir daha o korkunç cehenneme, eski halime dönersem beni Tanrı dahi kurtaramaz. Korkuyorum ve acı çekiyorum. Neden böyle olmak zorundaydı ki? Neden insan olarak doğmak zorundaydım? İnsanlar, yaşam biçimleri, ilişkileri ve her şeyleri beni korkutuyor. Bundan ziyade, ait hissetmiyorum. Burası benim ev olarak bildiğim yerden çok uzak, bunu biliyorum. Ne zaman evimden uzak bir yerde kalma gitsem yaşadığım o hissi varoluşsal olarak çekiyorum.

Keşke ölseydim, bunları yaşamayı hak etmedim. Sadece ölebilirim, küçük masum bir çocukken, bu pislik şeyleri öğrenmeden ve bilmeden ölebilirdim. Ancak çok geç değil mi? Bu saatten sonra ölsem bile gerçekler değişmeyecek, kimse gerçekleri değiştiremez. Ben değişmeyeceğim. Öleceğim, ölmek istiyorum.

İntihar edeceğim sanırım, durmazsa intihar edeceğim.

Uzun bir yazı ama okursanız ve düşüncelerinizi belirtirseniz sevinirim, yapmazsanız da canınız sağolsun.

Hayatım boyunca bir yabancıydım, insanlara ve dünyaya. Sadece ait hissetmek istedim, bir evim olsun ve içinde bir ailem, sevenlerim olsun istedim. Hep rüyasını gördüm ve her uyandığımda kalbim sadece özlem duyuyordu. İnsan bedenine, tanımadığım bir insanın vücuduna sıkışmış bir hayalet gibiyim. Bir hayatım var ama ondan hep nefret ettim, sahte olduğunu billiyordum içten içe. Bir ailenin erkek çocuğu, şu olacak bu olacak. Neden bunları bana yaşattın ki Tanrım? Ben hiçbir zaman erkek yada kadın hissetmedim, insan hissetmedim. Bunun acısını her gün yoğun şekilde çekiyorum ve ağlayamıyorum, kalbimi soldurdu bu. Eğer ki cidden öyleysem, bir insansam bile bu dünyanın insanı değilim. Burayı hiç tanımak istemezdim, belki de gözlemlemek için gelebilirdim ama burada yaşayanların arasında olmak bana korkunç geliyor. Tıpkı cennetten düşmüş bir melek gibi, insanlar arasında savunmasız ve zayıf bir şekilde yaşıyorum. Umursamadığım ve istemediğim şeylerden dolayı yargılanıyorum.

Beni gören ve hakkımda bir şey düşünen insanlardan nefret ediyorum, okulda, dışarda veya evde. Bana bakıyorlar ve derslerim, hayatım, görünüşüm, kişiliğim hakkında yorumlar yapıyorlar. Ancak bunların hepsi bana atılan bir iftira, düşündükleri her şey yalan. Okul ve Üniversite okumak, derslerin iyi olması iş sahibi olmak, biriyle aile kurmak, ev ve araba sahibi olmak, insan olmak. Ne anlatıyorsunuz lan?

Hepsinden nefret ettim, beni bunlarla yargılayan ve hangilerine sahip olduklarıma göre değer biçen insanlardan daha fazla nefret ettim, hepsini vahşice oldurmek istiyorum. Hepsinden önce şu bedeni öldürmek istiyorum çünkü o olmasaydı insanlar beni tanımayacaktı ve kendilerinden zannetmeyeceklerdi. Görmem gereken çok güzel şeyleri bu beden yüzünden kaçırdım.

Her zaman her şeyin değişebileceğine inandım ama bu benim geçerli olmadı, olmayacakta. Bazen merak ediyorum dünya üzerinde benim kadar hayata inatçı olan var mı diye. İstesemde istemesem de ruhum bunu kendine görev olarak edindi, değişemem, sadece istediğim neyse onu isterim. Ölümümle başlıyor. Geçmişe dönüp bakınca öyle bir çocuk görüyorum ki, bir döngü içerisinde ve o döngüden çıkıp başka bir tanesine giriyor. Hayatı istiyor, değişmek ve büyümek istiyor ama başaramıyor. Sadece bir çocuk muydum yoksa cidden aptal mıydım bilmiyorum ama çok yanlış şeyler yapmışım. Başka bir şey yapamıyordum ama neden böyle yaşadım ki?

Durum böyle ya bunu da kabullenip bir şeyler yapabilirdim, yapabilseydim insanların çektiği acıları, kötü olayların travmalarını onlardan söküp alır ve kendime takardım. Ben çekerdim onların yerine o acıları ve üzüntüleri. Cidden bunu istedim, hepsinin acısını kendim çekmeyi ve onları o hislerden kurtarmayı göze aldım. Bu acılar ne kadar kötü olursa olsun yine de yaşayabilirdim çünkü ben hissetsem de bana ait olan acılar değiller onlar, eski sahiplerine de ait değiller, başıboşlar. Bende öyle olduğum sürece onlar beni incitemezdi,ama bunu yapamadım, en azından bir fedakarlık yapabilirdim ama bu imkansız çünkü hiçbir yere ait olmamama rağmen öyleymişim gibi yaşamak zorundaydım. Halen bir insanım, bir kişiyim ve beni bu dünya bırakmaz, arkadaşlarım ailem çevrem beni ister. Ben istemiyorum.

Hafızam gittikçe kötüleşiyor, şuan tıbben Alzheimer başlangıcındaki biriyle aynı seviyede hafıza kaybına sahibim. Cidden hayatımı kötüleştiriyor ve her Allah'ın günü merak ediyorum acaba tek başıma yapamayacağım seviyeye ne kadar yakınım diye. O gün hiç gelecek mi ki? Neden oldu bilmiyorum ama ya nörolojik bir şey yada beyin hasarı, kafamı eskiden psikoz etkisiyle duvarlara vururdum. Ama hayattan fazlasıyla koptum, benim için çok geç.

Yaşamak istemiyorum, ölmek istiyorum. Yaşamamı isteyen ve beni sorumlu tutan insanlar beni buna daha çok sürükledi. Umarım ölünce sonunda onları ve bütün bunları unutur ve huzur bulurum. Kendinize iyi bakın arkadaşlar sizleri seviyorum<3

I just want to talk to someone, 19-25 years old would be good. I'm 19M, I just want to talk and maybe you can talk with me about your problems and stuff.

Uzun, okursanız sevinirim, okumazsanızda canınız sağolsun

Kader hayatımıza kaç defa zar atar düşündünüz mü hiç? Kimse hayatının en başından beridir aynı zar ile devam ettiğini görmemiştir, belki de göremezdir. Zaman ilerledikçe başka bir kumar oynanır ve hayatımız değişir, bir kişiye aşık oluruz, hayatımızı değiştiren bir haber alırız iyi ya da kötü, birisi ölür. Kader birden fazla zar atar. Ancak bazen durum böyle değildir, unutulanlar vardır. Aynı zar üzerine tüm hayatı boyunca yapışmış ve peşini bırakmayı reddetmiş birileri var dünyada.

Monotonluktan ziyade bir lanete dönüştürdü kendisini bu zar, bir paradoksa. 12 yaşındayken bir gün aynanın karşısına geçip ağladım ve birinin ya da bir şeyin hayatımı sabote ettiğini, bilinçli olarak mahvettiğini ve onu bulup acı çektireceğimi söyledim. Üzerinden yıllar geçti ama bu sadece bir anıya dönüştü. Ama haklıydım sanırım, beni sabote eden şey hep zar gibi geldi bana. Çoğu insan kaderin, doğaüstü bir gücün varlığına din ile, ümit veya tutku ile inanma zorunluğunu hisseder. Ancak benim için maalesef durum böyle değil, beni buna iten şey nefretim oldu. Hayatım boyunca sadece nefret ettim, ailemden, dünyadan, kendimden, inandığımda tanrıdan, inanmadığımda insanlardan. Her şey bana sahte geliyordu, çünkü ait olmadığım bir yerde olduğumu adım kadar biliyordum.

Apateistim aslında, bunların hiçbirinin din ile şunla bunla alakası yok, insanlara ve inançlarına tahammülüm yok, bana göre bu saçmalıklara inananların sadece yeteri kadar deneyimi yoktur. O yüzden lütfen bana bir şey pazarlamayın, cevabını aradığım soru bu değil.

Sadece çok geç, değişim için çok geç. Yıllar boyu bu paradoksun içerisinde sadece hayal kırıklığı ve nefret ile karşılaştım ve bu saatten sonra küçük bir fark bile benim için bir anlam ifade etmeyecek. Bunu ben seçmedim, hissiz ve duygusuz birine dönüştüm istemeden. Hafızamın kötüleşmesi ve beyin sisi bir yana, yaşadıklarım ve yaşayacaklarım beni sadece tiksindiriyor. Değil mi ha, siktiğimin kaderi 2 yıl önce yalandan da olsa bir zar daha atsaydı belki de inanırdım. "Her şey doğduğunda belli oldu." lafına ayak uydurmazdım.

Kader, ancak eğer böyle bir şey yoksa bu da çok aptalca gözükür. Eğer başıboş isem bunlara, acılara ve zorluklara rağmen nasıl hayattayım amk? Ben güçlü birisi değilim, zayıfım da diyemem sadece birisiyim bildiğim kadarıyla. O da şüpheli olsada şu bok çukurunun içinde kör olduğumun farkında olmamın nedeni ne o zaman? İstemiyorum lan değmez, değmeyecek bana ne verseler koca dünyada hepsinin anasını avradını sikim, uyuşturucu kullanmış gibi hiç bir şey bazı şeylerin yerini tutamıyor. Bu dünyada öyle bir şey yok. İnsanların aptalca yorumlarına inanmayı bırakalı çok oldu, isteyerek veya istemeyerek. Sonuçta hiçbir şey değişmedi ve değişmiyor değil mi? Öyleyse tutunamam, yediremem bunu kendime. Aptal yahut enayi olamam.

Kimi kandırıyorum ki? Hiçbir şey değişmeyecek, bundan yıllar sonra bile nefret içinde olacağım. Bunları yazmam bile bir anlam ifade etmiyor. Bu iğrenç gürültüler ve öfke etrafımda olduğu sürece neyi hissetmeye gücüm var ki? Hak ettiğim tek şey bu, hak ettikleri tek şey bu. Dünyanın gelme amacım nefret etmek ve önüme gelen her şeyin beni öfkemle mahvetmesine izin vermek. Ait olduğum bir yer yok, insan olma kapasitem bu kadar. Ölseydim daha iyiydi.

Since these problems started, my life has been slowly fading away; I can't do anything, and I'm just decaying. It drives me crazy that my family, my friends, and doctors are taking such a disgusting stance, telling me, "There's nothing wrong with you, you're healthy, and you're making excuses. Stop being lazy and live your life." I don't want to blame anyone because they're right about one thing: there's no official diagnosis, and it doesn't look like there will be. I don't know what I should do, but I just want to live my life to the fullest. Here are some of the symptoms I'm experiencing:

Misremembering or completely forgetting things from minutes ago

Searching for my phone for minutes while it's in my hand

Remembering almost nothing from the past

Not remembering what I did or ate during the day.

Forgetting the faces of people I know and have seen.

Not remembering the current day or date.

Finding things I don't remember doing or experiencing before, finding messages and texts on my phone that I didn't know I wrote even an hour ago.

Constantly asking the same questions throughout the day.

Forgetting places and times, having distorted perceptions.

Forgetting what I thought or did seconds ago. Forgetting my plans.

Mistaking and getting confused about days

Forgetting sentences, numbers, or words immediately after reading them.

Significant decline in intelligence and learning ability.

High loss of focus and attention deficit.

Forgetting where I put things. Not remembering them at all, even if it was seconds ago.

Forgetting daily routines

Forgetting whether I went to the gym yesterday

Remembering things that never happened

Forgetting that something I put with me is there 5 seconds later and searching for it.

Forgetting most of the things I've experienced.

Forgetting a task I need to do during the day.

Brain fog.

Not remembering what I did 10 seconds ago, writing the same thing over and over, doing the same things repeatedly.

Forgetting things I've learned and know well.

These things happen even within seconds, and many people experience them that way. It's been going on for a year and is getting worse at the same rate, regardless of anything else. I don't know what to do, please advise me about how to deal.

Odamda Mangolu Oris Mentollu Sigara içmek istiyordumda arkadaşım içme kokusunu alırlar diyor. Annem sigara içen birisi ve odaya girdiğinde anlamasından korkuyorum, kokunun kamufle olması ve gitmesi için elimden geleni yaparım ama halen riskli, taktiği var mı bunun?