u/symphonicw

Everything is so expensive na. As in MORE expensive than ever. Bibili ka lang ng tubig. 15 pesos pagkaliit liit naman na bote. Mga pagkain ang mamahal. Buko juice ng Fruitas 95 pesos? ang OA sa presyo ng mga bilihin talaga. Yung may sahod ka nga pero hindi naman nakakabuhay. Hindi rin tugma sa hirap ng trabaho. At dahil sa hindi ko na keri ang mga presyo, nababalewala ko na ang mental health needs ko. Lumalala na naman ang mental health ko. Bumabalik na ang depresyon ko pero hindi ko talaga afford ang psych o therapy. Pati gamot hindi. Nakakalungkot lang. Nakakatamad at nakakawalang ganang bumili ng kahit ano. Hindi talaga sapat ang kita ko at alam ko hindi lang ako ang namomroblema. Yung pakiramdam na hindi na lang kakain. Magpapagutom na lang. Yung pakiramdam na magtitiis na lang sa iniindang sakit at wag nang magpakonsulta. Napakahirap mabuhay ngayon. Honestly gusto ko na lang mawala 😂 even the world doesn't make any sense to me right now. I feel like we are all just robots.

di ako sinagot sa ibang sub, nagbabakasakali na makakuha ng tips dito huhu

di ako sinagot sa ibang sub, nagbabakasakali na makakuha ng tips dito huhu

It took me more than a year to find this job. I was unemployed the entire time. So when I received the only job offer I got, I bit the bullet na lang. Imagine mo yung pagod ko kakahanap ng trabaho for more than a year tapos may iniinda pa akong mental illness.

​

Kaya ayun, masaya naman ako nung natanggap ako. Kasi finally tapos na ang job hunting. Pero ang totoo, hindi ko gusto ang work na yun. Hindi aligned ang industry sa gusto ko. At nung natanggap ko yung first cut off at second cut off salary, naramdaman ko yung panlulumo. Hindi nakakabuhay yung salary na yun.

​

Sa work, locked in na locked in ako. And yet I only earn 20k. My bf can still chill and use his phone na parang wala syang responsibilities sa work and he earns around 30k. Yung fresh grad ko na kapatid (graduated last year) he earns way more.

​

I wanted to kill myself after reading a post that their salary is more than twice as big as mine as a fresh graduate. Di ako fresh grad kasi 2nd job ko na 'to.

​

Regardless of how long I lasted sa first job ko as long as college graduate ako (na consistent achiever, Cum Laude sa standards ng school ko pero pang Magna talaga GWA ko, tapos may CSE), kahit wala ka nun basta college grad ka, dapat hindi 20k binibigay sayo. Sobrang liit. Sobrang inhumane.

​

Dagdag pa natin na pure onsite ang work na 'to. Okay naman ang distance from where I live. Yun din rason kung bakit tinanggap ko na lang. Commute is way easier.

​

But yung sahod talaga, ang liit.

​

I feel undervalued and underpaid.

​

All those achievements just for me to be a minimum wager. 🥲

​

Nababadtrip lang ako pag natatanggap sahod imbes na matuwa.

​

Kaso di pwede na umalis ako agad, pangit sa resume at ayoko na munang bumalik sa unemployed era kasi alam na alam ko yung hirap ng paghahanap ng trabaho ngayon. Traumatized na ako. 😭

​

I'm scared that I will leave in less than a year knowing how little I tolerate situations that only take advantage of me. Don't tell me to find new jobs again. Ginagawa ko na pag-aapply paminsan minsan.

​

Ang goal ko lang ay tumagal ng 1 year dito. One year feels so long! 😭 Any tips po?

It's giving Facebook even more. Lumaki yung spacing sa comments etc