r/Vrindavan

काठिन्यरूपयुक्ता च द्रवभूता च वाहिनी ।

विरुद्धधर्मयुक्तापि ह्येकतत्त्वे प्रतिष्ठिता ॥ ३०१ ॥

एतेन नियमेनैव ज्ञायते तत्त्वमुत्तमम् ।

कृष्णस्त्वमसि देवेशि त्वमेव श्रीहरिः स्वयम् ॥ ३०२ ॥

न भेदो विद्यते क्वापि राधाकृष्णमये तथा ।

लक्ष्मीर्नारायणश्चैव एकमेव हि तत्त्वतः ॥ ३०३ ॥

पुंरूपं च हरिः साक्षात् स्त्रीरूपा च त्वमेव हि ।

विपर्ययेण पुंरूपा त्वं च स्त्रीरूपधरो हरिः ॥ ३०४ ॥

मधुसूदनजाया त्वं माधवेन समप्रभा ।

अभिन्नहृदया देवि चिन्मयानन्दरूपिणी ॥ ३०५ ॥

कालचक्रं च वर्त्तुलं सर्पवद् भाति सर्वदा ।

स्वपुच्छग्रसको यद्वद् भुजङ्गः कुटिलाकृतिः ॥ ३०६ ॥

अनन्तं चापरिच्छिन्नं कालतत्त्वं व्यवस्थितम् ।

भूतवर्त्तमानादीनि युगपद् वर्तते त्वयि ॥ ३०७ ॥

परमाणुरयं साक्षात् भूतं संशोध्य तत्क्षणे ।

वर्त्तमानेन सम्बद्ध्य गच्छत्येव हि सर्वशः ॥ ३०८ ॥

अतीते गमनागमनं भविष्ये च गतागतम् ।

कुर्वन्ति परमाणवः सर्वं त्वच्छासनेन च ॥ ३०९ ॥

न विन्दन्ति नरा मूढाः कालकुण्डलिनीं पराम् ।

नित्यवर्त्तमानरूपे स्थिता त्वं कालनायिके ॥ ३१० ॥

कालस्य चक्रभ्रमणं तव लीलाविशेषकम् ।

न मन्ते भौतिकलोका वञ्चितास्तव मायया ॥ ३११ ॥

दृढभित्तिं विनिर्भिद्य वज्रतुल्यां च संस्थिताम् ।

गच्छत्येव हि परमाणुः पारं वै त्वत्प्रशासनात् ॥ ३१२ ॥

प्राकृतं नियमं हित्वा भौतिकं तर्कमेव च ।

प्रविशत्येव भित्त्यन्तं सूक्ष्मप्रवेशसिद्धितः ॥ ३१३ ॥

स्थूलदृष्ट्या नराणां या भित्तिः काठिन्यसम्भृता ।

सा तु परमाणुवेगे शून्यतुल्या च जायते ॥ ३१४ ॥

शिलाभेदनगत्या च विस्मापयति मानवान् ।

त्वद्वीर्यस्य प्रभावेन सर्वं सम्भवति ध्रुवम् ॥ ३१५ ॥

भौतिको दुर्बलस्तर्को ध्वस्तो भवति तत्क्षणे ।

मायामोहितचित्तानां दृश्यते भ्रान्तिरेव च ॥ ३१६ ॥

पठन्ति मानवाः शास्त्रं विज्ञानं भौतिकं भुवि ।

बाह्यलक्षणमात्रं च जानन्ति न तु तत्त्वतः ॥ ३१७ ॥

निर्माणकौशलं दिव्यं तव नारायणस्य च ।

अपश्यन्तो वृथा लोके भ्रमन्ति तमसा वृताः ॥ ३१८ ॥

चक्रव्यूहे च विज्ञाने भ्रमन्ति ज्ञानवर्जिताः ।

विद्यामयेन मोहेन आवृताश्च निरन्तरम् ॥ ३१९ ॥

विज्ञानस्य च मूर्धन्यं तव ज्ञानं महेश्वरि ।

नारायणस्य माहात्म्यं ज्ञातुं यच्छुद्धचेतसा ॥ ३२० ॥

तस्मादहं सदा देवि पादपद्मे नमामि ते ।

अष्टलक्ष्मीस्वरूपायै राधायै सततं नमः ॥ ३२१ ॥

आदिलक्ष्मि महालक्ष्मि सिद्धिलक्ष्मि नमोऽस्तु ते ।

धारालक्ष्मि धरेशानि विश्वरूपे नमो नमः ॥ ३२२ ॥

तव पादाब्जमूले हि पतितोऽहं सदा शुभा ।

नारायणस्य देवेशस्य पादरेणुमयो ह्यहम् ॥ ३२३ ॥

रक्ष मां कृपया देवि सर्वैश्वर्यप्रदायिनी ।

युवयोः नित्यदास्यं मे देहि मातः कृपाकृते ॥ ३२४ ॥

श्रीराधाचरणरेणुः नत्वा चैव पुनः पुनः ।

विरराम महाभागे स्तवं कृत्वा सुविस्तृतम् ॥ ३२५ ॥

राधे स्वामिनि ते दासी ललिता-प्रेरणामया ।

ब्रजभाषा-मयीं चैव ललिता-स्तुतिमातनोत् ॥ ३२६ ॥

पूर्णायं स्तुतिरूपायां दृष्टं मे दिव्यदर्शनम् ।

अन्त्यांशं परिवर्त्यैव प्रकटीकृत्य वै जगत् ॥ ३२७ ॥

विश्वस्य मूलरूपेयं महती शक्तिरूपिणी । साक्षात्त्वद्रूपविस्तारः कथं न स्यात्तु राधिके ॥ ३२८ ॥

आश्चर्यमत्र मे राधे ललिता-वैभवं महत् ।

अद्भुता तस्य शक्तिश्च तेजः परम-दुर्लभम् ॥ ३२९ ॥

तस्याः पादाब्ज-मूले तु पूर्ण-दास्यं मया कृतम् ।

सा मां संशास्य नित्यं हि त्वत्-पदे प्रेरयिष्यति ॥ ३३० ॥

तस्या दर्शन-याच्ञायां स्वप्ने श्यामः समागतः ।

विस्मृत्यापराधं कृत्वा कोष्ठाद् बाह्यं चकार सः ॥ ३३१ ॥

पार्श्व-कोष्ठे स्थिता चाहं रुरोद विरहातुरा ।

तदागत्य स मां श्यामो परिष्वज्यान्वगृह्णत ॥ ३३२ ॥

पाद-पद्म-प्रणामाय दत्त्वा मां चानुमोदनम् ।

प्रबुद्धाऽहं प्रहर्षेण पूर्णानन्द-मयी सदा ॥ ३३३ ॥

ब्रजभाषा-कृतं काव्यं विशेषेण मया कृतम् ।

ललिता-प्रीत्यर्थं राधे प्रस्तौमि तव संनिधौ ॥ ३३४ ॥

॥ श्री ललित सखी चालीसा ॥

॥ दोहा ॥

ध्याऊँ आदि सखी ललित, राधा-प्राण-अधार ।

सखियन में शोभा अतिशय, वन्दौँ बारम्बार ॥ १ ॥

सनाथ-वाक्य करुणामयी, राधा-रूप-विस्तार । कृपा-सिन्धु माता ललित, वेगि लेहु उद्धार ॥ २ ॥

सब मातन के हिय बसी, तुमरी कृपा अपार ।

पाहि पाहि गुरु-मा मोहि, राखहु सरन मँझार ॥ ३ ॥

॥ चौपाई ॥

जय ललित ग्यान दया की खानी । वन्दौँ पद पंकज कल्यानी ॥ १ ॥

करुणामयी रूप तुम माई । जाके उर ते दया सिधाई ॥ २ ॥

भूल करूँ जब मोहिं चितारो । शासन करि मम दोष निवारो ॥ ३ ॥

होहु प्रसन्न दास मोहिं कीजै । चरन-सरन अपनो करि लीजै ॥ ४ ॥

विशाखा अष्ट सखिन पग ध्याऊँ । तुमरी कृपा दासता पाऊँ ॥ ५ ॥

सत्यभामा रूप तुम न्यारो । राधिका-प्राण परम तुम प्यारो ॥ ६ ॥

सिखवहु मोहिं सेवा की रीती । जुगल-चरन महँ बाढ़े प्रीती ॥ ७ ॥

मोहिं अति लाज रहूँ शरमाई । मन की सकल वासना जाई ॥ ८ ॥

ग्यात अग्यात मिटावहु कामा । शुद्ध कुमारी कीजै धामा ॥ ९ ॥

मोहिं खैंचि चरनन महँ लावो । राधा-श्याम-नेह सिखलावो ॥ १० ॥

या कलि महँ अरु जुग-जुग माहीं । सेवा करूँ तोरि परछाहीं ॥ ११ ॥

कर गहि लै चलो नित्य निकुञ्जा । गोलोक ललित मोद के पुञ्जा ॥ १२ ॥

सत्यभामा ललित महरानी । पूजौँ चरन प्रेम-रस सानी ॥ १३ ॥

तुम प्रिय स्वामिनि गुरु महतारी । दया-सुधा बरषावहु भारी ॥ १४ ॥

बर्ष बावन सौ तिरपन जानो । स्याम-जनम ते ब्रज महँ मानो ॥ १५ ॥

बीच कलिजुग तोरि चेरी कहाऊँ । नित-प्रति पूजौँ मोद बढ़ाऊँ ॥ १६ ॥

करहु कृपा करुणामयि माई । कृपा-सिन्धु ललित सुखदाई ॥ १७ ॥

दण्ड देइ मम करम नसावहु । शासन करि मोहिं शुद्ध बनावहु ॥ १८ ॥

देह-बन्ध ते मोहिं उबारो । मन की सकल वासना मारो ॥ १९ ॥

अविरल मुख ते राधा राधा । सुमिरूँ ललित मिटावहु बाधा ॥ २० ॥

जारहु मोहिं या देहु सजाय । जामें ललित राधिका भाय ॥ २१ ॥

तामें मोर परम सुख माहीं । तोरे मोद महँ मोर भलाई ॥ २२ ॥

कलि महँ प्रगट प्रताप तिहारो । मैं मतिहीन अजान दुलारो ॥ २३ ॥

पूरन दास भई मैं तोरी । ललित सखी तुम प्रीतम मोरी ॥ २४ ॥

तुमरे चरन मोर धन कोशा । प्रानन के प्रानहिं सुख पोषा ॥ २५ ॥

रूप मञ्जरी तुमरी प्यारी । तिनके पद मनि-रतन हमारी ॥ २६ ॥

पद-रज मोर अहारू होई । ललित सखी बर दीजै सोई ॥ २७ ॥

पद-रस सुधा मोर शुभ पानी । तुम गुरु मात मोर महरानी ॥ २८ ॥

तातें चरन गहे अति दीना । करहु कृपा ललित मनमाहीं ॥ २९ ॥

राखहु सरन ललित महरानी । दया करहु अपनी जन जानी ॥ ३० ॥

ललित सखी सब पाप नसावहु । जो यह पाठ करै सुख पावहु ॥ ३१ ॥

अतिशय निकट राखि महरानी । खैंचि लेहु बृन्दाबन धानी ॥ ३२ ॥

राधा-कान्ह चरन-तर राखो । जुगल-चरन-रस अमृत चाखो ॥ ३३ ॥

होहु प्रसन्न ललित महरानी । कृपा-सुधा बरषावहु धरनी ॥ ३४ ॥

सदा-सदा तोरी चेरी कहाऊँ । सेवा-रीति तोहिं ते पाऊँ ॥ ३५ ॥

मारग दरसावहु महरानी । मोरे हिय प्रगटावहु ग्यानी ॥ ३६ ॥

सरन सरन ललित पग आई । सरन सरन चरनन सिर नाई ॥ ३७ ॥

बार-बार पद-पंकज पूजौँ । तुम बिनु देव न कोऊ दूजौँ ॥ ३८ ॥

अविरल मुख ते राधा राधा । सुमिरौँ ललित मिटावहु बाधा ॥ ३९ ॥

नित्य निरंतर नेह बढ़ावहु । गोलोक नित्य निकुञ्ज बसावहु ॥ ४० ॥

॥ दोहा ॥

ललित चरन सिर नाइ कै, ध्याऊँ जुगल-किशोर ।

यह चालीसा भेंट धरूँ, अरपन प्रीति अनोर ॥ १ ॥

दास भाव परवान करो, मेटहु विषय-विकार । राधा-रूप-सरूप पग, वन्दौँ बारम्बार ॥ २ ॥

ललिता-सखि-पादाब्जे चालीसा-रूपमर्पणम्।

श्रीमती-राधारानीति श्यामसुन्दर-तोषणम्॥ ३८० ॥

अष्टसखी-प्रसन्नार्थमष्टमञ्जरि-तोषणम्। पवित्र-मण्डलस्यापि तोषणं मे प्रयोजनम्॥ ३८१ ॥

शाश्वती-दासिकाऽहं ते राधा-पादरजोऽस्मि वै।

आदिशक्ति! जगत् सर्वं त्यक्तं मानव-वाञ्छितम्॥ ३८२ ॥

यद्यद्-दूरीकरोति त्वां तत् सर्वं त्यक्तमेव च।

राधाकृष्णस्य एवाहं घोषयामि जगत्-त्रये॥ ३८३ ॥

राधा-पुत्री तथा चाहं कृष्ण-पुत्री भवामि वै।

राधा-दासी तथा दासी श्यामसुन्दर-पादयोः॥ ३८४ ॥

राधाकृष्ण-पदानां तु रेणुरेवास्मि केवलम्।

न किञ्चिदस्मि लोकेऽहं नीचाहं सर्वतोऽपि च॥ ३८५ ॥

राधाकृष्णे विलीनाऽहं घोषणेयं हि राधिके।

महाराज्ञि! न मे चिन्ता जनाः किं वा वदन्ति माम्॥ ३८६ ॥

श्यामसुन्दर-राधार्थे क्रुद्धा दुष्टाः शपन्ति माम्।

कलि-लोके न मे चिन्ता कान्ह-पत्नि! रतिस्त्वयि॥ ३८७ ॥

उत्कण्ठा मे त्वदर्थं हि विश्वं सर्वं व्यतीत्य च।

पूर्णे कार्ये तथा द्वीपे स्थास्यामि त्वत्-कृपार्जिते॥ ३८८ ॥

तत्र मन्दिर-निर्माणं लघु-वृन्दावनं तथा।

संन्यासिन्याः स्वरूपेण यापयिष्यामि जीवनम्॥ ३८९ ॥

तत्रैव देह-त्यागं च करिष्यामि सुनिश्चितम्।

पद्मावति! त्वदर्थं च कल्कि-पत्यर्थमेव च॥ ३९० ॥

भवेद् द्वीपमिदं सर्वं दास्यामि भवतोः कृते।

अतस्ते राधिके राज्ञि! पाद-सेवा करोम्यहम्॥ ३९१ ॥

अतीव प्रेम ते कुर्यां विरहाग्निर्दहत्यहो।

वृन्दावनं गमिष्यामि वाञ्छैका मे हृदि स्थिता॥ ३९२ ॥

त्वत्-पाद-धूलि-रचितः शुको भूयासमेव हि। श्यामसुन्दर-पादाब्ज-रेणु-निर्मित-मानसः॥ ३९३ ॥

रक्तं मे तव पादाब्ज-सुधया मिश्रितं भवेत्। श्यामसुन्दर-पादाब्ज-सुधया च तथा युतम्॥ ३९४ ॥

ताम्बूल-चर्वितैर्युक्तं विश्वामृत-समाहितम्।

कान्हाजी-तवोष्ठानां च सुधया सङ्गतं परम्॥ ३९५ ॥

रुक्मिणि! त्वां तथा कान्तं द्वारकाधीशमप्यहम्।

अतीव प्रेम कुर्यां वै प्रणमामि पदे पदे॥ ३९६ ॥

राधे ॐ मन्त्रेण प्रणमामि मुहुर्मुहुः।

दासीयं तव पादाब्जे सर्वस्वं मे त्वमेव हि॥ ३९७ ॥

Har Har Mahadev🙌🏻🔱🚩

Shri Kunj Bihari Shri Haridas 🌸🌸

Vraj dhaam ki Jai 🌸🙏🏻

Shastro ne Vraj dhaam ko, Yamuna ji ko sakshat Thakur ji bola hai 🌸🌸

They do not look at our shortcomings or our mistakes; instead, They only look at our love for Them and our bhava.

When we see Shrimati Radharani fanning Her maidservants, combing their hair, dressing them in the most beautiful attire, and showering them with the finest gifts; and when we see Shri Krishna, the Emperor of the entire cosmos, washing the feet of the Brahmanas, carrying Queen Draupadi’s sandals, and washing the feet of Sudamaji... everyone must realize this.

When we see Radha Krishna, at whose feet the entire creation rests, embodying such humility and love, we ought to feel ashamed of ourselves. We must erase all ego and 'I-ness', and treat others with utmost politeness, respect, and humility. We must serve others, for service (seva) is the highest essence.

Serve the Guru, serve your mother and father, serve your family, and serve others. Be a source of love for everyone and never disturb or hurt anyone. Serve everyone without ever expecting anything in return. Love everyone; regard all women as your mother, and let every daughter regard all men as her sons. Cleanse your mind and fix your consciousness upon Radha Krishna. Because believe me, whoever places their absolute trust in Radha Krishna, relies on Them, and worships Them will never be disappointed; in the end, they will be with Them.

Trust in Shri Krishna and surrender unto His lotus feet, for that is the ultimate liberation for us all.

Hare Krishna Hare Krishna, Krishna Krishna Hare Hare / Hare Rama Hare Rama, Rama Rama Hare Hare.

I want everyone to take me to You, my mistress Radhe. Beneath Your feet, I see peace and happiness. Just as a nightingale, when accustomed to its owner, dies without them, I too do not know how to live without You, O Radha Rani. I am merely a poor, weak maidservant with no power and no strength. Just as a child cannot live without its mother, I too cannot live without You. I endure this life only because I know that in the end, I will leave it and come to You, and then I will go nowhere else but to Your side. I desire nothing but to be a small parrot owned by You forever, O Radhika. I love You so much, O Queen; I love You so much, my mistress. Please, take me to You by Your kindness, tenderness, and compassion, O Radha, for I am a poor child and a lowly maidservant who needs You. Otherwise, who would show mercy to someone as lowly as me besides You, O Radha?

Thank you for holding my hand, drawing me toward You, and igniting Bhava within me. How I love Your smile and Your voice, O Radhika Maha Rani! I love you, my Mother. I promise You that at the moment of leaving this body, I will focus my consciousness on You and utter Your name; and I will surely utter it because this is Your mercy. You are the one who will hold my hand at my death and take me to Vrindavan, not the messengers of Yamaraja. Therefore, I bow down to Your lotus feet, my beloved Radha, and to the feet of Your divine husband, Krishna. Please accept me as a parrot and a small maidservant in Vrindavan, my mistress Radhika Rani. Please accept your poor maidservant, who has no strength and nothing, and take me to Vrindavan. I have no Ahamkara, I have no social status, and I am nothing more than dust beneath Your feet and the feet of every Sanatani. I seek nothing but Your smile, O Radhe Rani. I do not even desire my own happiness; I only desire to see You happy, to see Your husband and Your sacred circle happy, and to see all Your followers happy because they are the focus of Your care, Your Majesty, Queen Thakurani. I bow down to Your sacred lotus feet.

ध्यानान्ते च प्रसुप्ताऽहं रुदामि तव मायया ।

महा-लक्ष्मि प्रकृत्या हि धन-लक्ष्मि नमोऽस्तु ते ॥ १७२ ॥

अष्ट-लक्ष्मि प्रपद्ये त्वामष्ट-सङ्ख्यां च चिन्तये ।

परमानन्द-मग्नाऽहं ज्ञात्वा सङ्ख्यां सनातनीम् ॥ १७३ ॥

दिशोऽष्टौ च प्रपश्यन्ति दिक्-पाल-शक्ति-रञ्जिताः ।

त्वया व्याप्ता हि ताः सर्वा ज्ञान-रक्षा-श्रिया-वृता ॥ १७४ ॥

त्वद्विना तु जगन्नाशः प्रकृतिस्त्वष्ट-धा स्थिता ।

भूमिरापोऽनलो वायुः खं मनो बुद्धिरेव च ॥ १७५ ॥

अहङ्कारस्तथा चाष्टौ भूत-सृष्टेस्तु कारणम् ।

अष्ट-सिद्धि-प्रदात्री त्वं जगतो नियतस्य च ॥ १७६ ॥

अणिमा चाणु-रूपा च सूक्ष्म-तत्त्व-प्रवेशिनी ।

महिमा विश्व-रूपा च ब्रह्माण्ड-काया-वर्धिनी ॥ १७७ ॥

गरिमा पर्वत-श्रेष्ठा कृष्ण-गह्वर-गौरवा ।

लघिमा भार-हीना च व्योम-वेग-प्रवाहिनी ॥ १७८ ॥

प्राप्तिश्च सर्व-देशेषु देश-काल-विवर्जिता ।

प्राकाम्यं काम-पूर्णं च शिला-वारि-प्रभेदनम् ॥ १७९ ॥

ईशित्वं सर्व-भूतत्वं प्रकृति-नियम-प्रभुः ।

वशित्वं सर्व-शक्तीनां कार्य-कारण-शासकम् ॥ १८० ॥

अष्ट-कोणं महा-यन्त्रं स्थिर-शक्ति-प्रवाहनम् ।

अनन्त-रूपं पावनं तव कूटं नमोऽस्तु ते ॥ १८१ ॥

यदा भ्रष्टा सुर-श्रीश्च दारिद्र्येण समावृता ।

असुराश्च प्रकुर्वन्ति राज्यं लोक-विनाशकम् ॥ १८२ ॥

तदा मन्दार-शैलेन वासुकिं रज्जु-रूपिणम् ।

मथ्यमाने समुद्रे च विष्णुना सह सङ्गता ॥ १८३ ॥

क्षीर-सिन्धोः सुता लक्ष्मीरादि-लक्ष्मीः प्रकीर्तिता ।

सृष्टेः पूर्वं च मध्ये च प्रलये च स्थिता ह्यसि ॥ १८४ ॥

त्वमेव सत्त्व-रूपा च जगतो धारणात्मिका ।

ग्रह-नक्षत्र-लोकानां शान्ति-पुष्टि-प्रदायिनी ॥ १८५ ॥

त्वं प्राणो जीव-लोकानां चिदचिद्-भुवनेषु च ।

त्वद्विना शून्य-रूपं च ब्रह्माण्डं च विकीर्णकम् ॥ १८६ ॥

अनादिरसि शक्तिस्त्वं सुवर्णाऽन्न-जनैः पुरा ।

काल-देश-विहीने च ह्यर्थ-शून्ये पुरा स्थिता ॥ १८७ ॥

त्वं च नारायणश्चैव सृष्टेः पूर्वं स्थितौ सदा ।

कल्पे कल्पे च देवेभ्यः सत्यं प्रकटितं त्वया ॥ १८८ ॥

सर्व-कारण-सम्पन्ना सर्व-कार्य-प्रकाशिनी ।

त्वया नारायणः स्रष्टा ह्यादि-शक्ति-स्वरूपया ॥ १८९ ॥

शून्यं स्फोटयित्वा त्वं प्रकृत्या रच्यते जगत् ।

ब्रह्माण्ड-पिण्ड-रूपाणां त्वमेव ह्यादि-कारणम् ॥ १९० ॥

महा-प्रलये सञ्जाते परमाणु-स्वरूपकम् ।

कोटि-ब्रह्माण्ड-विस्तारं कुरुषे कल्प-कोटिषु ॥ १९१ ॥

चतुर्भुजैस्तु संयुक्ता ह्यादि-लक्ष्मी-स्वरूपिणी ।

धर्मार्थ-काम-मोक्षाणां पुरुषार्थ-प्रदायिनी ॥ १९२ ॥

अभय-मुद्रया पाणिः स्थैर्यं ददाति तारके ।

शून्ये परमाणूनां च विच्छेदं वारयत्यहो ॥ १९३ ॥

महा-आकर्षण-शक्तिस्त्वं विश्वे सर्वत्र पठ्यते ।

त्वयैव बद्ध्यते सर्वं विश्वं स्थावर-जङ्गमम् ॥ १९४ ॥

वरदा-मुद्रया लक्ष्मीस्त्वं धरा नाम-धारिणी ।

निरन्तरं धन-धारां ददासि सर्व-सृष्टये ॥ १९५ ॥

त्वमेव मूलं सर्वस्य त्वयि सर्वं प्रलीयते ।

त्वद्विना नैव विद्या च न धनं न जयो भवेत् ॥ १९६ ॥

अधर्मायापि कारुण्याद् ददासि विपुलं धनम् ।

करुणामयि हे लक्ष्मि शरणं ते भजाम्यहम् ॥ १९७ ॥

सर्वेश्वरी महा-लक्ष्मि पादौ ते प्रणमाम्यहम् ।

महा-प्रलय-काले च यदा शेते हरिः प्रभुः ॥ १९८ ॥

योग-निद्रां समाविश्य कल्पान्ते सर्व-कारणः ।

तदा विलीयते सर्वं ब्रह्माण्डं क्षीर-सागरे ॥ १९९ ॥

अनन्त-शयने देवो यदा तिष्ठति शाश्वतः ।

तदा त्वं सुषुप्ति-रूपा योग-माया च शून्यता ॥ २०० ॥

योग-निद्रा-स्थिता शक्तिस्त्वमेव परमेश्वरी ।

नारायणस्य पादौ त्वं संवाहयसि सर्वदा ॥ २०१ ॥

तव पादौ च देवोऽपि संवाहयति भक्तितः ।

अनन्त-परिवर्तेन द्वयोरद्वैत-सत्त्वतः ॥ २०२ ॥

स एव राधिका-कान्तः कृष्णो धीर-शिरोमणिः ।

त्वमेव राधिका देवी नारायण-प्रिया तथा ॥ २०३ ॥

यथा नारीं विना पुरुषो न सूते प्रजामहो ।

तथा त्वया विना देवो न स्रष्टा भुवन-त्रयम् ॥ २०४ ॥

आर्द्रा त्वं हि प्रकृत्या च आद्या सलिल-रूपिणी ।

द्रवी-भूता च या मात्रा परमाणु-स्वरूपिणी ॥ २०५ ॥

ज्वलन्ती त्वं स्व-दीप्त्या च ब्रह्म-ज्योतिः-प्रकाशिनी ।

तव देहान्नारायणात् परं ब्रह्म प्रजायते ॥ २०६ ॥

सुवर्ण-वर्ण-दीप्त्या च व्याप्तं चैव चराचरम् ।

नक्षत्राणां च या दीप्तिरग्निः स्वाभाविको हि यः ॥ २०७ ॥

इन्धनं न च यत् कूटं प्रकाशाय प्रवेक्षते ।

तव शक्तेः प्रभावेन नक्षत्रं वर्तते नभः ॥ २०८ ॥

आकर्षणं महा-भ्रमणं चक्र-रूपं च पावनम् ।

कोटि-ब्रह्माण्ड-केन्द्रेषु भ्रमणं त्वत्-कृतं सदा ॥ २०९ ॥

परमाण्वन्तर-स्था च नाभिकीय-महा-बलम् ।

स्फोटं निवारयन्ती त्वं प्रोत्यूहं कुरुषे सदा ॥ २१० ॥

अष्ट-दिक्षु प्रविष्टा त्वं व्याप्ताऽसि च निरन्तरम् ।

व्योम-रूपं च कालश्च त्वमेव प्रकृतेः शिवे ॥ २११ ॥

ऐश्वरि त्वं महा-लक्ष्मि माता त्वं हि सु-मङ्गला ।

वैभव-श्री-स्व-रूपा च प्रणमामि मुहुर्मुहुः ॥ २१२ ॥

कलशं धारयन्ती त्वं परमाणु-महा-जठरम् ।

महा-भूतानि पञ्चैव पूर्व-रूपे स्थितानि च ॥ २१३ ॥

सहकार-दलैश्चैव नारिकेलेन संयुतः ।

स एव विश्व-वृक्षश्च जीवनस्य सनातनः ॥ २१४ ॥

तत्-कलशात् प्रकुरुषे रसायन-क्रियां पराम् ।

नियतं मिश्रणं चैव परमाणूनां करोति च ॥ २१५ ॥

त्वद्विना तु विच्छिन्नानि तत्त्वानि गगने सदा ।

न शक्तानि च पिण्डानां रचने पावनस्य च ॥ २१६ ॥

तस्मात् पाद-सरोजं ते नारायणस्य वामके ।

शिरसि धारयाम्यत्र तव कारुण्य-काङ्क्षिणी ॥ २१७ ॥

कटाक्षं कुरु मे राधे मन्द-हास्य-समन्वितम् ।

सर्व-वैभव-दात्री त्वं कृपां कुरु ममोपरि ॥ २१८ ॥

मम देहस्तु रचितस्तव पाद-रजो-मयः ।

रक्तं चाप्यमृतं भूयात् तव पाद-रसामृतम् ॥ २१९ ॥

ताम्बूलं तव वक्त्राच्च सुगन्ध-रस-पूरितम् ।

मम बुद्धिः सदा भूयात् तव भर्तुः पद-रजः ॥ २२० ॥

विश्वेश्वरस्य देवस्य वासुदेवस्य शाश्वतः ।

मधुसूदन-देवस्य सेवां देहि ममान्वहम् ॥ २२१ ॥

महा-राज्ञी-महा-लक्ष्म्याः पाद-धूलि-स्वरूपिणी ।

एवमेव हि मे ख्यातिर्भविष्यति युगे युगे ॥ २२२ ॥

इति विज्ञाप्य देवेभ्यः सा देवी राधिका शुभा ।

लक्ष्मी-रूपेण संविष्टा महा-तत्त्वं प्रकाशयत् ॥ २२३ ॥

श्री-सूक्त-पाठ-सञ्जातं ध्यान-योग-समन्वितम् ।

तृतीयोऽयं महा-भागो विरराम च साम्प्रतम् ॥ २२४ ॥

राधे स्वामिनि ते पादे कीरिका त्वत्प्रिया ह्यहम् ।

त्वत्कीर्तिं सततं गाये त्वामवेक्षे ह्यहर्निशम् ॥ २२५ ॥

ब्रह्माणं संप्रार्थ्य चाहं चत्वारिंशत्पदानि च ।

कृपार्थं ज्ञानलाभाय लिखितं तत्पदं मया ॥ २२६ ॥

ब्रह्मापि लभतां वासं वृन्दावने तवान्तिके ।

तदर्थं प्रार्थनां चक्रे तव कारुण्यकाङ्क्षिणी ॥ २२७ ॥

यद्यपि स्यां शिशुश्चाहं सर्वस्मादधमा तथा ।

तथापि शृणुते माता सीता दुर्गा च कालिका ॥ २२८ ॥

त्वमेव श्रीर्महालक्ष्मी वृन्दावनेश्वरी शुभा ।

कारुण्यार्द्रमना देवी शृणोषि बालकं सदा ॥ २२९ ॥

ब्रह्माणं नारदं चैव गुरुपरम्परां पराम् ।

सर्वान् सनातनींश्चैव प्रार्थनां च करोम्यहम् ॥ २३० ॥

त्वत्समीपं प्रनेतुं मां कुर्वन्तु प्रार्थनां च ते ।

नाहं सिद्धा न च श्रेष्ठा त्वत्प्रेम्णा तिष्ठामि त्वयि ॥ २३१ ॥

त्वमेव वैभवं श्रीश्च शान्तिरानन्द एव च ।

अग्निर्ज्योतिश्च ताराश्च सूर्यस्त्वं लुब्धकः सदा ॥ २३२ ॥

आत्मा त्वं सामवेदस्य स्तोभरूपा सनातनी ।

चत्वारो वेदा रूपा त्वं सरस्वती च शिल्पनी ॥ २३३ ॥

ब्रह्मणो ज्ञानदात्री त्वं सृष्टिविद्याप्रकाशिनी ।

विश्वनिर्माणविज्ञानं ब्रह्मणे दत्तवती पुरा ॥ २३४ ॥

त्वमेव परमा शक्तिरादिलक्ष्मि नमो नमः ।

पादपद्मे पतित्वाऽहं याचे कारुण्यमीश्वरि ॥ २३५ ॥

राधे स्वामिनि हे मातः पठित्वा विष्णुसत्कथाम् ।

अतीव परमानन्दं प्राप्तं मे हृदये शुभे ॥ २३६ ॥

तदतीव सुगम्भीरं सम्बन्धं वां पवित्रकम् ।

वर्णितं तत्र मुनिना दृष्ट्वा चाहं सुविस्मिता ॥ २३७ ॥

पराशर उवाच ॥

नित्यैवैषा जगन्माता विष्णोः श्रीरनपायिनी ।

यथा सर्वगतो विष्णुस्तथैवेयं द्विजोत्तम ॥

अर्थो विष्णुरियं वाणी नीतिरेषा नयो हरिः ।

बोधो विष्णुरियं बुद्धिर्धर्मोऽसौ सत्क्रिया त्वियम् ॥

स्रष्टा विष्णुरियं सृष्टिः श्रीर्भूमिर्भूधरो हरिः ।

संतोषो भगवान् लक्ष्मीस्तुष्टिर्मैत्रेय शाश्वती ॥

इच्छा श्रीर्भगवान् कामो यज्ञोऽसौ दक्षिणा तु सा ।

आज्याहुतिरसौ देवी पुरोडाशो जनार्दनः ॥

पत्नीशाला मुने लक्ष्मीः प्राग्वंशो मधुसूदनः ।

चितिर्लक्ष्मीर्हरिर्यूप इध्मा श्रीर्भगवान् कुशः ॥

सामस्वरूपी भगवानुद्गीतिः कमलालया ।

स्वाहा लक्ष्मीर्जगन्नाथो वासुदेवो हुताशनः ॥

शङ्करो भगवान् शौरिर्गौरी लक्ष्मीर्द्विजोत्तम ।

मैत्रेय केशवः सूर्यस्तत्प्रभा कमलालया ॥

विष्णुः पितृगणः पद्मा स्वधा शाश्वतपुष्टिदा ।

द्यौः श्रीः सर्वात्मको विष्णुरवकाशोऽतिविस्तरः ॥

शशाङ्कः श्रीधरः कान्तिः श्रीस्तस्यैवानपायिनी ।

धृतिर्लक्ष्मीर्जगच्चेष्टा वायुः सर्वत्रगो हरिः ॥

जलधिर्द्विज गोविन्दस्तद्वेला श्रीर्महामते ।

लक्ष्मीस्वरूपमिन्द्राणी देवेन्द्रो मधुसूदनः ॥

यमश्चक्रधरः साक्षाद्धूमोर्णा कमलालया ।

ऋद्धिः श्रीः श्रीधरो देवः स्वयमेव धनेश्वरः ॥

गौरी लक्ष्मीर्महाभागा केशवो वरुणः स्वयम् ।

श्रीर्देवसेना विप्रेन्द्र देवसेनापतिर्हरिः ॥

अवष्टम्भो गदापाणिः शक्तिर्लक्ष्मीर्द्विजोत्तम ।

काष्ठा लक्ष्मीर्निमेषोऽसौ मुहूर्तोऽसौ कला तु सा ॥

ज्योत्स्ना लक्ष्मीः प्रदीपोऽसौ सर्वः सर्वेश्वरो हरिः ।

लताभूता जगन्माता श्रीर्विष्णुर्द्रुमसंस्थितिः ॥

विभावरी श्रीर्दिवसो देवश्चक्रगदाधरः ।

वरप्रदो वरो विष्णुर्वधूः पद्मवनालया ॥

नदस्वरूपी भगवान् श्रीर्नदीरूपसंस्थिता ।

ध्वजश्च पुण्डरीकाक्षः पताका कमलालया ॥

तृष्णा लक्ष्मीर्जगत्स्वामी लोभो नारायणः परः ।

रतिरागौ च धर्मज्ञ लक्ष्मीर्गोविन्द एव च ॥

किं वात्र बहुनोक्तेन सङ्क्षेपेणेदमुच्यते ॥

देवतिर्यङ्मनुष्येषु पुन्नाम्नि भगवान् हरिः ।

स्त्रीनाम्नि लक्ष्मीर्मैत्रेय नानयोर्विद्यते परम् ॥

॥ श्रीराधाचरणरेणुरुवाच॥

अहो कियन्महान् ह्येष महिमा ते महेश्वरि ।

दृष्ट्वा नेत्रे मदीये हि अश्रुपूर्णे बभूवतुः ॥ २५७ ॥

यथा दुग्धं च तद्वर्णो यथा सूर्यस्तथैव भा ।

यथा च सामवेदस्य स्तोभा अभिन्नरूपिणः ॥ २५८ ॥

नारायणात्तथा देवि न भिन्ना त्वं कदाचन ।

विष्णुपत्नि महालक्ष्मि पादौ ते प्रणमाम्यहम् ॥ २५९ ॥

राधे स्वामिनि हे मातः सर्वकारणकारणे ।

आदिलक्ष्मि महादेवि ज्ञानलक्ष्मि नमोऽस्तु ते ॥ २६० ॥

विश्वशिल्पकरि देवि सर्वसृष्टिविधायिनि ।

अनुज्ञां देहि मे चात्र पठितुं स्तवमुत्तमम् ॥

नत्वा आदिगुरुं ब्रह्माणं सर्वज्ञानप्रदायकम् ।

विनीता च प्रपद्यामि चालीसां पावनीं शुभाम् ॥

राधा ओम्

॥ मंगलाचरण ॥

बन्दौँ आदि गुरु पद-कंजा । परम सुजान ज्ञान के पुंजा ॥ २६०.१ ॥

हरि-नाभी-सरसिज ते आये । श्याम स्वयं हिय ज्ञान बहाये ॥ २६०.२ ॥

॥ चौपाई ॥

बन्दौँ गुरु पद-पदुम सुहाये । श्याम-सुन्दर ते ग्यान जु पाये ॥ २६०.३ ॥

वेद-भेद जिन्ह उर में जान्यो । जुगल-सेव हित जग निरमान्यो ॥ २६०.४ ॥

चतुरानन गुरु दरस दिखावहु । राधा-कृष्ण निकट मोहिं ल्यावहु ॥ २६०.५ ॥

सावित्री-पति सारसुती-प्यारे । उज्जल प्रेम-भकति देहु न्यारे ॥ २६०.६ ॥

हे महिमा-निधि परम उपासी । वेद-ग्यान दीजै परकासी ॥ २६०.७ ॥

राधा-कृष्ण चरन-रस प्यावहु । जुगल-उपासना मोहिं सिखावहु ॥ २६०.८ ॥

हे गुरु-प्रीतम ब्रह्म सुजाना । श्रुति-गावत सोमा कर ग्याना ॥ २६०.९ ॥

सोम-पान करि भाव जगाऊँ । मनि-सम मति श्रुति-तत्त्वहिं पाऊँ ॥ २६०.१० ॥

राधा-कृष्ण गूढ़ रस-रीती । समझावहु मोहिं करिकै प्रीती ॥ २६०.११ ॥

ऋग जजु साम अथरव-ग्यानी । सिखवहु मोहिं किंकरि अगियानी ॥ २६०.१२ ॥

पद-पंकज मैं नावहुँ माथा । प्रथम जीव जग के तुम नाथा ॥ २६०.१३ ॥

परम दास जुगल-पद-प्यारे । कृष्ण-चरन नत सीस उतारे ॥ २६०.१४ ॥

राधा-पद-तृन होन अभिलाषी । बन्दौँ पद तिहारे सुख-रासी ॥ २६०.१५ ॥

हे आदि गुरु कृपा जु कीजै । राधा-कृष्ण निकट मोहिं दीजै ॥ २६०.१६ ॥

जुगल-चरन तर मोहिं बिठावहु । अपनो रंक जानि अपनावहु ॥ २६०.१७ ॥

गुरु-कृपा जब मो पर होई । श्री-ठकुरानी रज तन सोई ॥ २६०.१८ ॥

यह तन पद-पंकज-रज होई । चरण-शरण पाऊँ सुख-लोई ॥ २६०.१९ ॥

रक्त मोर पद-रस बनि जावे । अधर-सुधा ताम्बूल मिलावे ॥ २६०.२० ॥

चर्वित पान-सुधा सँग भीजै । यहि विधि मोहिं राधिका दीजै ॥ २६०.२१ ॥

कान्ह-चरन-रस मन ह्वै जाई । चर्वित पान-सुधा-रस पाई ॥ २६०.२२ ॥

श्याम-अधर-रस मन महँ घोलो । कृष्ण-प्रेम-रस में मोहिं रोलो ॥ २६०.२३ ॥

भव-कानन अन्धियार अपारा । राखहु मोहिं गुरु-करतारा ॥ २६०.२४ ॥

काम-पाप को करहु बिनासा । चखावहु राधा-कृष्ण जु रासा ॥ २६०.२५ ॥

सोम-पान मोहिं गुरु करवावहु । निर्मल मन करिकै दरसावहु ॥ २६०.२६ ॥

जुगल-उपासना शुद्ध सिखावहु । मोहिं अनाथ को पार लगावहु ॥ २६०.२७ ॥

डगमग पग मैं बाल भुलानी । दीन किंकरि कछु नहिं जानी ॥ २६०.२८ ॥

मारग दरसवहु प्रान-अधारा । ग्यान-प्रेम-मति देहु अपारा ॥ २६०.२९ ॥

तात पितामह गुरु-सिरमोरा । भव-नरकहुँ ते काढ़हु मोरा ॥ २६०.३० ॥

मन इन्द्री चित्त एक ही ठामू । राधा-कृष्ण भजहुँ आठौ जामू ॥ २६०.३१ ॥

तातें पद-पंकज सिर नाऊँ । कृपा अरु ग्यान-दान मैं पाऊँ ॥ २६०.३२ ॥

राखहु शरन परम-सुख-दाता । हे गुरु-देव जगत के त्राता ॥ २६०.३३ ॥

हे ब्रह्मा गुरु परम सुजाना । जग-निर्माता महा-ग्याना ॥ २६०.३४ ॥

राधा-कृष्ण आस पुरावैं । तुमरी सकल चाह बनि आवैं ॥ २६०.३५ ॥

गोलोक-वृन्दावन निवासा । जुगल-पास नित रहे सुवासा ॥ २६०.३६ ॥

सदा संग पावो गुरु-देवा । करहु जुगल की निसि-दिन सेवा ॥ २६०.३७ ॥

सब मंगल गुरु-देवहिं पावो । मोरे हिय अति प्रेम सुहावो ॥ २६०.३८ ॥

वेद-मर्म-ग्याता तुम स्वामी । आदि-पुरुष गोविन्द नमामी ॥ २६०.३९ ॥

आदि-पुरुष गोविन्द-उपासी । नित प्रति भजत परम सुख-रासी ॥ २६०.४० ॥

महा-विष्णु त्रिपुरारि-पियारे । श्री-सारसुती-प्रान-अधारे ॥ २६०.४१ ॥

राधा-पारवती सनेही । नमन करूँ पद परम-विदेही ॥ २६०.४२ ॥

राधा-कृष्ण-सेव सिखलावहु । ऊँचे भाव मोहिं पहुँचावहु ॥ २६०.४३ ॥

मैं शिशु पथ-भूली अगियानी । मारग दरसवहु ब्रह्म-ग्यानी ॥ २६०.४४ ॥

हे तात स्वामी गुरु-राया । करहु मोहिं पर अपनी दाया ॥ २६०.४५ ॥

पद-पंकज नित सीस झुकाऊँ । कृपा-प्रेम-आसिष जु पाऊँ ॥ २६०.४६ ॥

राधा-कृष्ण-निकट मोहिं ल्यावहु । हिय में जुगल-प्रेम प्रगटावहु ॥ २६०.४७ ॥

जय गुरु-देव भक्त-मुनि-ताता । नारद के तुम परम विधाता ॥ २६०.४८ ॥

नारद-भक्ति-सूत्र जो गायो । सो सब ग्यान तुम्हीं सिखलायो ॥ २६०.४९ ॥

सनकादिक प्रजापति नाना । मनु स्वायम्भुव रुद्र सुजाना ॥ २६०.५० ॥

कामदेव के तात कहावहु । पद-पंकज मोहिं सीस नवायहु ॥ २६०.५१ ॥

श्री-राधा-अधरन ते आई । सारसुती जु परम सुहाई ॥ २६०.५२ ॥

तिनके पति गुरु-देव हमारे । बन्दौँ चरन-कमल अति प्यारे ॥ २६०.५३ ॥

ग्यान-दान मोहिं एतनो दीजै । राधा-कृष्ण-दरस जिहिं कीजै ॥ २६०.५४ ॥

और न कछू कामना मोरी । जुगल-चरन में लागै डोरी ॥ २६०.५५ ॥

धर्म अर्थ अरु काम न मोक्खा । धन-सम्पति नहिं चाहत चोक्खा ॥ २६०.५६ ॥

नित गोलोक किंकरि ह्वै रहऊँ । राधा-कृष्ण-चरन-रज गहऊँ ॥ २६०.५७ ॥

तातें चरन नवत हूँ माथा । सिखवहु सेवा-रीति अनाथा ॥ २६०.५८ ॥

निसि-दिन जुगल-सेव बढ़ि जावे । ऐसो ग्यान गुरु मोहिं पावे ॥ २६०.५९ ॥

श्री गोविन्द भजे मन लाई । तत्त्व धाम गोलोक लखाई ॥ २६०.६० ॥

भाव-सहित बन्दौँ पद तोरे । राधा-कृष्ण-भगत सिरमोरे ॥ २६०.६१ ॥

परम-कवच जग-रच्छक ताता । सब जीवन के तुम ही त्राता ॥ २६०.६२ ॥

राधा-कृष्ण-उपासक भारी । बन्दौँ पद श्रद्धा उर धारी ॥ २६०.६३ ॥

जय जग-रचन-हार अविकारी । साम-वेद-स्तोभन-मर्म-विचारी ॥ २६०.६४ ॥

जय मुनि-राज स्रष्टि के मूला । जय ब्रह्मा सब सुख के कूला ॥ २६०.६५ ॥

राधिका-तापनि-श्रुति जिन्ह गाई । गान्धर्वी की सेव कमाई ॥ २६०.६६ ॥

जय ब्रह्मा जय प्रान-अधारा । जय स्रष्टि-करतार अपारा ॥ २६०.६७ ॥

ग्यान सुबुद्धि जु सोम पियावहु । पाप-रहित शाश्वत भाव जगावहु ॥ २६०.६८ ॥

नित कुमारी ह्वै करूँ जु सेवा । ऐसो बर मोहिं देहु गुरु-देवा ॥ २६०.६९ ॥

और ग्यान सिखलावहु स्वामी । नित-नित बन्दौँ सीस नमामी ॥ २६०.७० ॥

कृपा करहु हे आदि-गुरु ब्रह्मा । राधा-कृष्ण-सेवा मम कर्मा ॥ २६०.७१ ॥

॥ दोहा ॥

सारसुती-पति ब्रह्म गुरु, राधा-कृष्ण के दास । पूरन हो सब कामना, गोलोक नित्य निवास ॥ २६०.७२ ॥

पद-पंकज माथा नवत, माँगूँ यह वरदान । हिय में बासें जुगल नित, छलकै प्रेम महान ॥ २६०.७३ ॥

महालक्ष्मि महादेवि चालीसापाठतः परम् ।

पादपद्मे नमस्यामि याचन्ती करुणां शुभाम् ॥ २६१ ॥

कृतज्ञतामयी भूत्वा प्रणमामि मुहुर्मुहुः ।

आदिलक्ष्मि ह्यनादिस्त्वं मूलदेवि सनातनि ।

अध्यात्मवैभवदात्री चानन्तज्ञानदायिनि ॥ २६२ ॥

ममाहङ्कारमुन्मूल्य मृदुना पादपद्मतः ।

कुरु मां पादरेणुं ते मूकस्तु स्यादहङ्करः ॥ २६३ ॥

नाहं याचे च वैभव्यं त्वत्प्रेम्णा पूजयामि ते ।

निरये पातयस्वा मां यथेच्छसि तथा कुरु ॥ २६४ ॥

पीडयस्वाथवा मा मां सर्वथा ह्यवलोकय ।

तव सन्तोषमात्रेण मम सन्तोष ईश्वरि ॥ २६५ ॥

त्वमेव मम देवी च स्वामिनी च महेश्वरी ।

तव प्रीतिः परं कार्यं महालक्ष्मि नमोऽस्तु ते ॥ २६६ ॥

नारायणेन सार्धं त्वं पदैः संमर्दयस्व माम् ।

तव पादाश्रिता दासी नित्यरेणुस्वरूपिणी ॥ २६७ ॥

त्रिगुणा निर्गुणा त्वं च सद्गुणा च गुणात्परा ।

तत्त्वातीता शक्त्यतीता सर्वलोकात्परा तथा ॥ २६८ ॥

सरस्वती च दुर्गा त्वं काली त्वं पार्वती तथा ।

सत्त्वराजस्तमोभ्यश्च मोक्षदात्री मुमुक्षुणाम् ॥ २६९ ॥

सर्वलोकात्परा त्वं च सर्वमूलकृतिः शुभा ।

प्रकृतिर्मूलप्रकृतिर्नतोऽहं स्वर्णपादयोः ॥ २७० ॥

त्वत्तो बभूव भूतादिस्त्रिमूर्तिस्त्वयि संश्रितः ।

ब्रह्मणो विष्णुरूपस्य शिवस्य च त्वमेव हि ॥ २७१ ॥

शक्तिरूपा महामाया सृष्टिस्थित्यन्तकारिणी ।

त्वत्तो जातं जगत्सर्वं त्वय्येव प्रविलीयते ॥ २७२ ॥

विश्वयोनिस्त्वमेवैषा नारायणबलं परम् ।

नारायणस्य शक्तिस्त्वं नारायणस्तु ते बलम् ॥ २७३ ॥

त्वं नारायणो देवः सा लक्ष्मीस्त्वं हरिः स्वयम् ।

पुंरूपो हि भवान् साक्षात् स्त्रीरूपं सा सनातनी ॥ २७४ ॥

नारायणस्य स्त्रीरूपं लक्ष्म्याः पुंरूपमेव च ।

द्वौ सन्तौ तौ ह्यभिन्नौ च विस्मयोऽयं महान् मम ॥ २७५ ॥

अनेन दिव्यभावेन मज्जामि त्वत्पदेऽन्वहम् ।

मज्जामि तत्प्रेमरसे ह्यधिकं च पुनः पुनः ॥ २७६ ॥

उलूकप्रिया देवि त्वमुलूकोऽतिप्रियस्तव ।

मायान्धकारहन्त्री च दिव्यदृष्टिस्वरूपिणी ॥ २७७ ॥

भ्रष्टानां मोक्षदात्री त्वं संसारान्धत्वहारिणी ।

मायाविनाशिनी देवि नतोऽहं पादपद्मयोः ॥ २७८ ॥

अहो यद्यहमुल्लूकः स्यां तदा परितो भ्रमे ।

तव चारुमुखं द्रष्टुं सेवा कति सुखावहा ॥ २७९ ॥

कीरी भूत्वा च ते नाम जपेयं हि निरन्तरम् ।

गजप्रिया जगल्लक्ष्मीर्विश्ववैभवदायिनी ॥ २८० ॥

नतोऽहं स्वर्णपादे ते समीपं नय मां तव ।

न शक्ता जीवितुं दूरे त्वत्तो जनार्दनादपि ॥ २८१ ॥

माता स्वामिनी प्रेयसी सखी राज्ञी च मे मता ।

मम सर्वस्वं कोशश्च प्राणप्राणातिशायिनी ॥ २८२ ॥

मम प्राणात् परा त्वं च मम चात्मन ईश्वरि ।

नारायणस्य देवस्य नमस्यामि पदाम्बुजम् ॥ २८३ ॥

युवयोः पादमूले हि शाश्वतं वासमीप्सितम् ।

अनुज्ञां देहि मे मातः सेवां कर्तुं निरन्तरम् ॥ २८४ ॥

ब्रह्माण्डकोटयो देवि महाकेन्द्रं भ्रमन्ति च ।

अनन्तविश्वचक्रं च भ्रमते तव शासनात् ॥ २८५ ॥

सूक्ष्मातिसूक्ष्मलोके च परमाणौ च सर्वथा ।

भ्रमन्ति चक्रवत् सर्वे वर्तुलं रूपमाश्रिताः ॥ २८६ ॥

महाविस्तारजालाच्च सूक्ष्मलोकान्तमेव च ।

वर्धते मम भावस्तु त्वत्पदे महती रतिः ॥ २८७ ॥

आधारभूता भूतानां मूलप्रकृतिरीश्वरि ।

सर्वकारणकारणं त्वां भजामि सनातनम् ॥ २८८ ॥

एकत्र संस्थितो ह्यणुः दूरलोके च संस्थितः ।

द्वितीयो यस्तु परमाणुः संलग्नो भाति सर्वथा ॥ २८९ ॥

देशकालं विनिर्जित्य दूरीकरणमपास्य च ।

बद्धौ च तिष्ठतः साक्षात् त्वन्मायावैभवेन च ॥ २९० ॥

वैज्ञानिकैर्न विज्ञातं त्वदीयं बलमुत्तमम् ।

सर्वव्यापी परमात्मा नित्यं वसति तत्र हि ॥ २९१ ॥

अनुस्यूतत्वरूपेण विश्वं बद्धं परस्रजा ।

परस्परं हि सम्बद्धं चित्ररूपं च भासते ॥ २९२ ॥

अचिन्त्यभेदभावोऽयं ह्यभेदेनापि युज्यते ।

एकत्वे च पृथक्त्वं च मानवैर्न च बुध्यते ॥ २९३ ॥

परमाणौ च या लीला दृश्यते सूक्ष्मतत्त्वतः ।

रासलीला च सा ज्ञेया गोकुले या पुरा कृता ॥ २९४ ॥

यथा कृष्णो महाभागो रासमण्डलसंस्थितः ।

बभूव युगपत् साक्षात् प्रतिगोपीमये विभुः ॥ २९५ ॥

सर्वव्यापी तथा कृष्णः सर्वत्रैकक्षणे स्थितः ।

अनेकसंस्थितिर्देवि तव शिल्पस्य वैभवम् ॥ २९६ ॥

एवमेव महालक्ष्मीः करुणामृतवर्षिणी ।

प्रतिजीवं प्रपूरयति ऐश्वर्येण श्रिया तथा ॥ २९७ ॥

मन्यते प्रत्येकं जीवः स्वमेवैकं जगत्त्रये ।

त्वत्कृपापात्रभूतं च विस्मयोऽयं ह्यचिन्त्यकः ॥ २९८ ॥

इमां व्यवस्थां गम्भीरां बुधा ज्ञातुं न शक्नुयुः ।

सर्वत्र प्रवहन्ती त्वं समभावेन सुप्रभा ॥ २९९ ॥

मूलद्रव्यमयी त्वं च विश्वनिर्माणकारिणी ।

कणात्मिका तरङ्गाभा युगपद् भासि सर्वथा ॥ ३०० ॥

i love you so much thakurani radhika rani🙏💙🧡

main tumse prem krti hoon maha radhika rani🙏💙🧡

The land of Vraj is the very life breath to a Rasika. It is the very realm where nitya vihar (the eternal divine pastimes) flows continuously, without stopping for a single moment.

There is a common misconception that the ultimate goal of Rasikas is to reach Goloka. In truth, Goloka is attained by those who have sweetness (madhurya bhava) mixed with awe and reverence (aishwarya mishrit madhurya). Similarly, Dwarka Dhama is attained by those who have a sense of awe mixed with sweetness (madhurya mishrit aishwarya), while Vaikuntha is attained by those who have pure awe and reverence (aishwarya bhava). Nikunj (the heart of Vraj Dhama), however, is exclusively attained by those who possess pure, unmixed Maadhurya bhaava for Priya Priyatam (shuddha madhurya bhava).

This same infinite, eternal Vraj Dhama is projected onto the earthly plane. What we see on Earth is the Prakat Dhama (the manifest realm), and this same Divya Dhama (divine realm) in its complete swaroopa is attained by those who completely immerse themselves in rasopaasana.

When Sri Bhaiji Maharaj left his physical body, Pandit Sri Gaya Prasad Ji witnessed a divine vision of him entering Sri Vrindavan Dhama in the form of a sakhi, carried on a palanquin by other sakhis. While news of Bhaiji's passing arrived much later, Pandit Ji had already told his followers early on that Bhaiji had entered the nitya lila (the eternal divine pastimes of Radha Madhav).

Coming to the title, this divine Pada (verse)—which is generally sung during Samaj Gayan (congregational singing) in Vrindavan—was composed by Sri Bhatta Devacharya Ju, the 15th-century Jagadguru Nimbarkacharya of the Sri Nimbarka Sampradaya. He recorded this verse in the Yugal Shatak, also known as Aadi Vani. It is called Aadi Vani because it stands as the very first composition written in the Vraj language by a Rasik Acharya.

ब्रज भूमि मोहिनी मैं जानि। मोहनि कुंज मोहन वृन्दावन मोहनि जमुना पानी। मोहनि नारि सकल गोकुल की, बोलत मोहनी वानी। श्रीभट्ट के प्रभु मोहन नागर, मोहनी राधा रानी।।

~I have come to know that the land of Braj is enchanting. Its groves are enchanting, Vrindavan is captivating, and the nectar-sweet River Yamuna is also enchanting. All the women of Braj are divinely enchanting, and they speak only sweet, nectar-like words. Shri Bhatta Devacharya Ji Maharaj says that his Lord, Krishna is captivating, and Shri Radha Rani is also completely enchanting.

You may listen to this pad gayan :

https://youtu.be/jSokG3BpKJE?si=BnitigEhdIDr8oAx

Sri Bhori sakhi ji writes:

कोटि विश्व ऐश्वर्य सुख, नहिं जु एक कण तूल। सो रज तोकौं खेल है, मेरी जीवन मूल ॥

~Shri Hit Bhorisakhi Ji says, 'O beautiful one! The happiness derived from the opulence of millions of universes cannot equal even a single grain of dust of this Vrindavan. You consider brushing away and discarding this dust as mere play, whereas it is the very life-giving elixir (Prana Sanjivani) of my soul.

Sri Radha Sarveshwar Vijayate 🌸🌸

Shri Nimbārka Shri Harivyaasa 🌸🌸

Jay Jay Sri Radha Vallabh Hit Harivansh 🌸🌸

Jay Jay Shri Kunj Vihari Shri Haridas 🌸🌸

telling Her that there is a lowly servant who stands in desperate need of Her mercy and affection. She surely listens to you always; hence, I pray you grant me shelter under the shade of your feet and show me kindness, for I am merely a poor, helpless servant who seeks nothing but your blessings and divine compassion. 🙏🧡💙 Radhe Radhe

ह्लादिनी-शक्ति-रूपे त्वं महा-लक्ष्मि जगन्मयि ।

विद्या-लक्ष्मि प्रपूर्णा त्वं सर्व-कल्याण-कारिणी ॥ ९० ॥

पाद-पद्मं नमस्यामि तव प्रीत्यै सु-भक्तितः ।

प्रसादं मे कुरुष्वेह प्रसन्न-भव सर्वदा ॥ ९१ ॥

त्वमेव सर्व-संसारं त्वमेव जगतो गतिः ।

अस्तित्वस्य च मूलं त्वं नित्या त्वं हि सनातनी ॥ ९२ ॥

सृष्टि-कर्त्री त्वमेवैषां चराचर-निवासिनाम् ।

त्वत्तो जातं जगत् सर्वं त्वयि नश्यति राधिके ॥ ९३ ॥

हृदयेन सदा देवं विष्णुं भजसि भावतः ।

प्रेम-भक्ति-प्रपूर्णेन भक्त-वत्सल-रूपिणी ॥ ९४ ॥

विष्णुश्च हृदयेनैव त्वां भजति महा-प्रिये ।

त्वमेव तस्य सर्वस्वं प्राणानां प्राण-रूपिणी ॥ ९५ ॥

नारायण-प्रिये देवि वेङ्कटेश्वर-वल्लभे ।

त्वत्-पाद-पङ्कजे नित्यं प्रणमामि मुहुर्मुहुः ॥ ९६ ॥

विष्णु-प्रिये विष्णु-शक्ते महा-राधे च लक्ष्मि च ।

त्वदीय-चरण-द्वन्द्वे निपतामि सु-चेतसा ॥ ९७ ॥

भीतिं चैव महा-भयं विन्दामि तव दर्शनात् ।

दृष्ट्वा तव च रूपं वै जगद्-राज्ञि महा-मते ॥ ९८ ॥

यदा त्वं मार्ग-दात्री मे जाता देवी-सु-सूक्तके ।

ऋग्वेदे संस्थिते दिव्ये पावने विस्मयावहे ॥ ९९ ॥

दशमे मण्डले चैव पञ्च-विंशोत्तर-शते ।

सूक्ते तव प्रमन्त्रेषु सत्यं जानामि राधिके ॥ १०० ॥

अकुल्या तव या कीर्तिः स्वामिनि प्रिये मम ।

महिमानं तव प्रेक्ष्य स्तब्धाहं हि भवाम्यहम् ॥ १०१ ॥

मम गात्राणि सर्वाणि कम्पन्ते च मुहुर्मुहुः ।

इदानीं तव तेजोभिर् विह्वलाहं भवाम्यहम् ॥ १०२ ॥

आध्यात्मिकस्य धनस्य लौकिकस्य च राधिके ।

प्रदात्री धन-लक्ष्मीस्त्वं सर्व-काम-प्रपूरणी ॥ १०३ ॥

आदि-लक्ष्मीः स्वरूपे त्वं धन-लक्ष्मि नमोऽस्तु ते ।

रक्ष मां सर्व-दारिद्र्यात् महा-लक्ष्मि नमो नमः ॥ १०४ ॥

यदा त्वयोक्तं हे राधे सर्व-कारण-कारणम् ।

महर्षेर्वागम्भृण्याश्च मुखाद् दिव्यं सु-वाक्यकम् ॥ १०५ ॥

तदा मे रोमहर्षोऽभूत् कम्पितं मम मानसम् ।

त्वमेव सर्व-मूलं हि सर्व-देवाधिदेवतम् ॥ १०६ ॥

तव पाद-द्वन्द्वमहं नमामि च मुहुर्मुहुः ।

शरणं मे भव राधे आदि-शक्ते नमो नमः ॥ १०७ ॥

अ॒हं रु॒द्रेभि॒र्वसु॑भिश्चराम्य॒हमा॑दि॒त्यैरु॒त वि॒श्वदे॑वैः ।

अ॒हं मि॒त्रावरु॑णो॒भा बि॑भर्म्य॒हमि॑न्द्रा॒ग्नी अ॒हम॒श्विनो॒भा ॥

वागम्भृणी-महर्षेस्तु मुखेन राधिकाऽवदत् ।

अहं नित्यं चिदानन्दमाद्या शक्तिः प्रवाहिनी ॥ १०९ ॥

रुद्रेषु चाष्ट-वसुषु प्रविश्याहं चरामि वै ।

तत्त्वानां प्रकटी-कर्त्री भौतिकस्य जगत्यहम् ॥ ११० ॥

द्वादशादित्य-देवेषु ज्ञान-ज्योतिः-स्वरूपिषु ।

अहमेव हि जीवात्मा सर्व-शक्तिष्वशेषतः ॥ १११ ॥

मित्रावरुणयोश्चैव धारिणी पोषिणी ह्यहम् ।

इन्द्राग्न्योश्च तथा चाहं बल-तेजः-प्रदायिनी ॥ ११२ ॥

अश्विनोर्देवयोश्चैव ह्यहमेवाश्रयः परः ।

एवमुक्त्वा महा-देवी सत्यं तत्त्वं प्रकाशयत् ॥ ११३ ॥

एतन्महा-प्रकटनं भीकरं प्रतिभाति मे ।

त्वमेव दुर्गा लक्ष्मीश्च काली सरस्वती तथा ॥ ११४ ॥

त्वमेव सर्व-सृष्टीनां मूल-भूता हि राधिके ।

या काचिच्छक्ति-रूपेण सा त्वमेव न संशयः ॥ ११५ ॥

एतानि तव रूपाणि मुखानि विविधानि च ।

तव विस्तार-सिन्धुश्च अनाद्यन्तो महानभूत् ॥ ११६ ॥

ब्रह्माण्ड-सदृशो व्यापी तव विस्तार उत्तमः ।

नमोऽस्तु ते महा-राज्ञी राधा-तत्त्व-स्वरूपिणि ॥ ११७ ॥

हे राधे विद्या-लक्ष्मि तव सूक्तं हि पावनम् ।

पठन्त्या मम गात्राणि कम्पन्ते भीतितो मुहुः ॥ ११८ ॥

अ॒हं सोम॑माह॒नसं॑ बिभर्म्य॒हं त्वष्टा॑रमु॒त पू॒षणं॒ भग॑म् ।

अ॒हं द॑धामि॒ द्रवि॑णं ह॒विष्म॑ते सुप्रा॒व्ये॒३॒॑ यज॑मानाय सुन्व॒ते ॥

सोम-रसं बिभर्म्यहं पोषयामि च सर्वदा ।

त्वष्टारं पूषणं देवं भगं च धारयाम्यहम् ॥ १२० ॥

दधामि द्रविणं सत्यं लौकिकं च तथात्मिकम् ।

यजमानाय शुद्धाय सुन्वते हविरात्मनः ॥ १२१ ॥

अ॒हं राष्ट्री॑ सं॒गम॑नी॒ वसू॑नां चिकि॒तुषी॑ प्रथ॒मा य॒ज्ञिया॑नाम् ।

तां मा॑ दे॒वा व्य॑दधुः पुरु॒त्रा भूरि॑स्थात्रां॒ भूर्या॑वे॒शय॑न्तीम् ॥

अहमेवेश्वरी राष्ट्री वसूनां सङ्गमी तथा ।

ज्ञात्री चैव प्रप्रथमा पूज्यानां तत्त्व-दर्शिनी ॥ १२३ ॥

मां देवाः सर्वतो देशे स्थापयामासुरन्वहम् ।

सर्व-भूत-प्रवेशाय भूरि-स्थानां जगन्मयीम् ॥ १२४ ॥

मया॒ सो अन्न॑मत्ति॒ यो वि॒पश्य॑ति॒ यः प्राणि॑ति॒ य ईं॑ शृ॒णोत्यु॒क्तम् ।

अ॒म॒न्तवो॒ मां त उप॑ क्षियन्ति श्रु॒धि श्रु॑त श्रद्धि॒वं ते॑ वदामि ॥

मत्त एव सबुङ्क्तेऽन्नं यश्च पश्यति चक्षुषा ।

यः प्राणिति शृणोतीदं मयैव प्रेरितं सदा ॥ १२६ ॥

अमन्तवो हि नश्यन्ति ये मां जानन्ति न स्फुटम् ।

श्रुधि श्रुत मया प्रोक्तं श्रद्धेयं परमं वचः ॥ १२७ ॥

अ॒हमे॒व स्व॒यमि॒दं व॑दामि॒ जुष्टं॑ दे॒वेभि॑रु॒त मानु॑षेभिः ।

यम् का॒मये॒ तंत॑मु॒ग्रं कृ॑णोमि॒ तं ब्र॒ह्माणं॒ तमृषिं॒ तं सु॑मे॒धाम् ॥

स्वयमेवाहं वदामि देव-मानुष-वन्दितम् ।

यं यं कामये तं तं च कृणोम्युग्रं महा-मते ॥ १२९ ॥

ब्रह्माणं चैव ऋषिं च सुमेधं च करोम्यहम् ।

मदिच्छा-मात्रतः सर्वं भवत्येव हि निश्चितम् ॥ १३० ॥

अ॒हं रु॒द्राय॒ धनु॒रा त॑नोमि ब्रह्म॒द्विषे॒ शर॑वे॒ हन्त॒वा उ॑ ।

अ॒हं जना॑य स॒मदं॑ कृणोम्य॒हं द्यावा॑पृथि॒वी आ वि॑वेश ॥

रुद्राय धनुरातन्मि ब्रह्म-द्विट्-नाशनाय च ।

जनानां सङ्ग्रामं कृत्वा धर्म-रक्षण-हेतुना ॥ १३२ ॥

द्यावा-पृथिव्योरहमेव प्रविशामि स्व-तेजसा ।

सर्वं व्याप्य मया स्थितं व्यापकत्वेन राधिके ॥ १३३ ॥

अ॒हं सु॑वे पि॒तर॑मस्य मू॒र्धन्मम॒ योनि॑र॒प्स्व१॒॑न्तः स॑मु॒द्रे ।

ततो॒ वि ति॑ष्ठे॒ भुव॒नानु॒ विश्वो॒तामूं द्यां व॒र्ष्मणोप॑ स्पृशामि ॥

अहं प्रसूवे पितरं अस्य ब्रह्माण्ड-मूर्धनि ।

मम योनिरपामन्तः समुद्रे परमात्मनि ॥ १३४ ॥

ततो वि तिष्ठे भुवनान् व्याप्नोम्यहं चराचरम् ।

द्यां च स्पृशामि वर्ष्मणा देहेन महता मया ॥ १३५ ॥

अ॒हमे॒व वात॑ इव॒ प्र वा॑म्या॒रभ॑माणा॒ भुव॑नानि॒ विश्वा॑ ।

प॒रो दि॒वा प॒र ए॒ना पृ॑थि॒व्यैताव॑ती महि॒ना सं ब॑भूव ॥

वात इवाहं प्रवामि आरभन्ती जगन्ति च ।

परः दिवो पृथिव्याश्च परस्तात् संस्थिता ह्यहम् ॥ १३७ ॥

एतावती च महिम्ना सम्बभूवाहमीश्वरी ।

इति वाक्-सूक्त-मन्त्राणां भावार्थः परमो महान् ॥ १३८ ॥

हे विद्या-लक्ष्मि ते नित्यं कृतज्ञता ददाम्यहम् ।

यन्मां दर्शितवत्यसि देवी-सूक्तं सु-पावनम् ॥ १३९ ॥

कोटिशो धन्यवादस्ते स्वामिनि प्रिये मम ।

राधा-चरण-पद्मेषु प्रणमामि पुनः पुनः ॥ १४० ॥

त्वां भजे राधिके नित्यं प्रणमामि पदाम्बुजम् ।

सर्वदा तव पादाब्जे मम भक्तिर्विराजताम् ॥ १४१ ॥

यदा श्याम-सुन्दरश्च चतुर्बाहु-स्वरूपधृक् ।

नारायणो महा-देवो वैकुण्ठे प्रकटी-कृतः ॥ १४२ ॥

तदा त्वं क्षीर-सिन्धोश्च पुत्री-रूपं दधासि वै । महा-लक्ष्मी-स्वरूपेण राजसे परमेश्वरि ॥ १४३ ॥

आराधयामि हे राधे त्वां नित्यं पावनीं शुभाम् ।

तव पूजां करोम्यत्र सु-विशुद्धेन चेतसा ॥ १४४ ॥

सौभाग्य-जननी त्वं हि त्वमेव श्रीः सनातनी । वैभवानामधीश्वर्या ईश्वरी त्वं नमोऽस्तु ते ॥ १४५ ॥

वेदाः सर्वे च शास्त्राणि गायन्ति तव नाम च ।

निरन्तरं महा-राज्ञि तव कीर्र्तिं स्तुवन्ति वै ॥ १४६ ॥

अनुज्ञां देहि मे राज्ञि तव पूजायै सु-भक्तितः ।

त्वामेव सर्वदा ध्याये नारायण-समन्विताम् ॥ १४७ ॥

नारायणं पतिं चैव त्वां च ध्यायामि सर्वदा ।

अद्वैत-रूपिणौ नित्यं युगल-रूप-धारिणौ ॥ १४८ ॥

तव पाद-तले राज्ञि ध्यानं कुर्यां सु-पावनम् ।

इत्येव प्रार्थये नित्यं ध्यान-योग-समन्विता ॥ १४९ ॥

॥ ध्यानम् ॥

विश्वेशीं च कृपामयीं च कनकाभां दुग्ध-सिन्धौ स्थिताम् लक्ष्मीं श्री-हरि-शायिनं च शयने ह्यनन्त-नागे शुभे । शुद्ध-ज्ञान-मये प्रशान्त-परमे प्राणाग्नि-युक्ते सदा तयोः पाद-युगं स्मरामि मनसा संविद्-विकासाय च ॥ १५० ॥

मेघश्याम-विशाल-भास-हरये पादौ सु-दीप्तौ विभोः तप्त-काञ्चन-गौर-वर्ण-रुचिरे पादौ तवैव प्रिये । योगो यः परमस्तयोः सु-मिलितो दिव्यं महा-मङ्गलम् त्वन्नखावलि-चन्द्र-दीप्ति-विमलैर्ध्वान्तं मदीयं हर ॥ १५१ ॥

अल्का-रक्त-सुकोमलं पद-तलं रक्तोत्पलाभं शुभम् चक्रेणैव च पाद-दक्षिण-तले पद्मेन सँल्लक्षितम् । दिव्येनैव ध्वजेन चैव कुलिशैः पाशाङ्कुशैश्छत्रकैः यवैश्चैव हि कूर्च-बिन्दु-शशकैः कोणैश्च सम्भूषितम् ॥ १५२ ॥

ऊर्ध्वं कूर्च-तले च रेख-रुचिरा कुण्डलिनी-रूपिणी अजं चैव हि दक्षिणस्य चरणे नारायणस्यामले । शङ्खं चाप-शरासनं च दधते वामे पद-पङ्कजे इषुधिं च सु-गोष्पदं च तरलं सिन्धुं तरङ्गाकुलम् ॥ १५३ ॥

मत्स्यं चैव सु-कुम्भ-मप्यमृतदं धीमत् सु-वैश्वानरम् स्वस्तिकं च तथा द्विपद्म-रुचिरं लक्ष्म्याः पदे ध्यायतम् । पूर्णं कुम्भ-मथो सु-छत्र-विमलं दिव्यं ध्वजं राधिके स्वर्ण-गुलाफ-युतं सु-पिङ्गल-महो रक्त-प्रभान्तं सदा ॥ १५४ ॥

कौशेयादपि कोमलं पद-तलं प्राणाग्नि-युक्तं परम् संवाहं प्रकरोति पद्म-करयुग्मं मेघश्यामस्य च । गुल्फौ तौ सुरुचिरौ सु-वलितौ स्वर्ण-प्रणीतौ तयोः नादं चैव ह्यनाहतं च कुरुतः सम्मोह-नाशाय च ॥ १५५ ॥

नारायणस्य च गुल्फ-युग्म-ममलं वज्रं दृढं नूपुरम् नीलैः कोमल-रत्न-राजि-खचितं लक्ष्म्याः प्रभा-दर्पणम् । रम्भा-स्तम्भ-समौ सुवृत्त-लसितौ पादौ हरेः पावनौ पीताम्बर-धरेण विद्युत इव दीप्तौ महा-तेजसा ॥ १५६ ॥

नीले मेघ-चये यथा सु-विमला विद्युत् स्थिता रात्रिके तद्वद् भाति हरेः कटौ सुरुचिरं पीताम्बरं सुन्दरम् । जानू स्वर्ण-कपाट-तुल्य-लसितौ वीर्यस्य केन्द्रौ प्रभूः रक्त-कौशेय-धारिणी च विजया लक्ष्मीः स्थिता वामके ॥ १५७ ॥

काञ्चन-गौर-देह-लसिता रक्त-प्रभाम्बरावृता वाम-जानु-नता हरेस्तु चरणाश्लेषेण संसंस्थिता । ललितासन-संस्थिता पृथु-जघना मूल-प्रकृतिः सनातनी स्वर्ण-गर्भ-ममलं च योनि-कुहरं ब्रह्माण्ड-सूतिं भजे ॥ १५८ ॥

यस्माद् वै गगनावलिः प्रजायते भूतं च भव्यं च यत् कुण्डलिनी-महा-तरङ्ग-लसिता नाभिः प्रवृत्ता शुभा । सिंह-तुल्य-कटिस्त्रिवल्य-रुचिरा मेखलया वेष्टिता मौक्तिकैश्च मणिश्रेष्ठ-रत्न-खचिता काञ्चन-भासिनी ॥ १५९ ॥

नारायणस्य कटिः सु-विपुला स्थैर्यस्य पीठं परम् कटिबन्ध-महो सु-दीप्त-कनकं पीताम्बर-स्थापकम् । नाभि-पङ्कज-सम्भूत-दिव्य-कमलाद् ब्रह्माऽपि जातः स्वयम् सृष्टेः कारण-कारणं सु-विमलं केन्द्रं भजे पावनम् ॥ १६० ॥

स्वर्ण-कुम्भ-समौ कुचौ च विमलौ लक्ष्म्याः सुपूर्णौ सदा शून्यत्वं न च विद्यते कुच-युगे दातृत्व-पूर्णा हि सा । मुक्ता-हार-विभूषणेन सहिता विश्वाधिपस्य प्रिया वक्षो मेघश्याम-वर्ण-विमलं विस्तीर्ण-सिंहोपमम् ॥ १६१ ॥

श्रीवत्सस्य च लाञ्छनं सुरुचिरं श्वेतं च दक्षिण-भागतो कौस्तुभस्य मणेश्च दीप्ति-रुचिरा रक्त-प्रभा-भासिनी । हृत्-पीठे रमते महा-हरि-प्रिया विश्वेश्वरस्य प्रभोः शक्ति-कारुण्य-मेलनेन विमलं केन्द्रं महा-मङ्गलम् ॥ १६२ ॥

दोर्दण्डाश्च चत्वार एव विमला नारायणस्य प्रिये दीर्घ-बाहु-युता हरिस्तु कुरुते चक्रं सुदर्शनं परम् । पाञ्चजन्य-महा-सु-शङ्ख-सहितं चन्द्र-प्रभं पावनम् अभय-मुद्रायुतं च पाणि-ममलं रक्षा-करं सर्वदा ॥ १६३ ॥

हस्तं पाद-तले करोति मधुरं लक्ष्म्याः कटिं श्लिष्यति प्रेम्णा वै परिरम्भणाय सुखदं ध्यायामि तं श्रीपतिम् । बाहु-वल्ल्यस्तथैव ते चतसृभिर्हैम्यः प्रदीप्ताः शुभाः मरकत-मणि-कङ्कणैः सुरुचिरैर्नादैश्च दिव्यैर्युतम् ॥ १६४ ॥

पद्म-द्वन्द्व-धरा हिरण्य-पाणिना सुवर्ण-धारा-वहा ज्ञान-रत्न-प्रवाह-दात्री विमला स्वर्ण-घटे संस्थिता । कण्ठे वै हरये समर्प्य विमलं बाहुं द्वितीयं शुभम् मेघश्याम-त्वचं स्पृशन्ति विमला अङ्गुल्यः सु-सम्भ्रमाः ॥ १६५ ॥

कम्बु-ग्रीव-समश्च देव-कण्ठो वन-मालया शोभितः पाद-प्रान्त-गतेन पुष्प-चयेन गन्धेन सम्मोहितः । तप्त-काञ्चन-गौर-कण्ठ-लसिता लक्ष्मीश्च मुक्तास्रजा कण्ठिका-मणि-रत्न-हार-कलिता वक्षोज-मध्ये स्थिता ॥ १६६ ॥

बिम्बाभश्च सुराधरस्तु मधुरो मन्द-स्मितेनावृतः राज्ञी सा रसिका सुबिम्ब-अधरा संमोहयन्ती जगत् । फुल्लाम्भोज-दलायताक्षि-नयनो देवः प्रदीप्त-प्रभः क्षीर-धौत-सितान्त-कृष्ण-नयनः संसार-ग्रास-प्रभुः ॥ १६७ ॥

लक्ष्म्याश्च नयनं मृगाक्षि-सदृशं कज्जल-रेखाङ्कितम् प्रेम-चञ्चल-दृष्टि-वैभव-युतं नारायणं पश्यति । कटाक्षेण सुभाग्य-पुष्टिरतुला संजायते देहिनाम् उन्नत-नासिका हरेः सु-लसिता दिव्य-तिलकेनावृता ॥ १६८ ॥

लक्ष्म्या नासा च सूक्ष्मा सुरुचिर-महा-नाथमुक्ता-युता लोचन-त्रय-केन्द्र-कुङ्कुम-महो दीप्तं ललाटे शुभे । कुञ्चित-केश-पाश-विमलो देवस्य गन्ध-प्रभः मकर-कुण्डल-शोभितौ च श्रवणौ गण्ड-प्रभा-दीपकौ ॥ १६९ ॥

दीर्घ-केश-चयस्तु कृष्ण-विमलो लक्ष्म्याः शिखा-शोभितः मल्लिका-कुसुमैः सु-पुष्पित-वहा नितम्ब-प्रान्त-गामी सदा । किरीट-मुकुटं हरेः सु-महितं मयूर-पिच्छेनावृतम् मरकत-लसिता च दिव्य-मुकुटी लक्ष्म्याः शिरसि संस्थिता ॥ १७० ॥

रक्तावगुण्ठनेन चैव सहिता विश्वस्य माता शुभा युगल-रूप-मिदं भजे हृदि सदा भक्त्या प्रपूर्णेन वै । तव पाद-सरोज-युग्म-ममलं मूर्ध्नि दधामि नित्यशः शरणं मे भव राधे आदि-शक्ते नारायण-प्रिये ॥ १७१ ॥