r/Vrindavan

Barsana ♥️

धन्यास्मि राधे तव सर्वदानैः

प्रजोत्पतेः प्रेमविवाहहेतोः ।

रतेश्च पञ्चेन्द्रियदानहेतोः

मनश्चितेश्चेतनदानहेतोः ॥७६॥

त्वया च पत्या सुकृतं विचित्रम्

ब्रह्माण्डमेतत् खलु सर्वजीवाः ।

सौन्दर्यदानाय नमोऽस्तु तुभ्यम्

देहाः सुसृष्टाः परिपूर्णरूपाः ॥७७॥

धन्यास्मि नागान्वयपुण्यहेतोः

वंशो हि यो रक्षति सर्वरत्नम् ।

गुह्यानि वै रक्षति मन्त्ररूपान्

ददाति वेदान् जगते समग्रम् ॥७८॥

नागीकुलाय प्रददौ च मानम्

ज्ञानस्य सेवां तव राधिके हे ।

विश्वेश्वरि त्वां प्रणमामि मूर्ध्ना

धन्यास्मि राधे तव सुप्रसादात् ॥७९॥

राज्ञी जगत्स्वामिनि ठाकुरानि

महति देवि ह्यतिपुण्यरूपे ।

विश्वं समग्रं तव वन्दते वै

धन्यास्मि तेभ्यः प्रणिपत्य मूर्ध्ना ॥८०॥

पुण्याय ज्ञानाय कृतज्ञता मे

नृणां च सृष्ट्यै खलु सर्ववंशैः ।

ये प्राणिनो विश्वगताः समस्ताः

वैविध्यमेतद् ह्यतिरम्यरूपम् ॥८१॥

सौन्दर्यदानाय नमोऽस्तु धन्ये

सूर्येन्दुताराग्रहसृष्टिहेतोः ।

ब्रह्माण्डजालाय नमोऽस्तु तुभ्यम्

आकर्षणाय प्रणिपत्य वन्दे ॥८२॥

सूक्ष्माय चाणोः खलु सूक्ष्मतन्वे

अण्वंशकानामपि सूक्ष्मरूपे ।

त्रिनेत्रयुक्ते प्रणिपत्य धन्या

धन्यास्मि राधे तव सुप्रसादात् ॥८३॥

वेदास्तु पञ्चापि च यस्य हस्ते

तस्यै प्रसादाय नमोऽस्तु तुभ्यम् ।

परम्परायै गुरुपुङ्गवेभ्यः

ये वै कृपां वै खलु नो वहन्ति ॥८४॥

चैतन्यरूपाय नमोऽवतारैः

असङ्ख्यरूपावतरैर्युवाभ्याम् ।

कृपां विधातुं कलियुगान्तरेऽपि

आगच्छथः खल्वपि नो निमित्तम् ॥८५॥

शिल्पाय दिव्याय च विश्वहेतोः

यस्माद् युगे मे मतिमद्धि यन्त्रम् ।

निर्मियते चिन्तनशक्तिमद् यन्-

मनुष्यवद् भाषत एव बुद्ध्या ॥८६॥

ग्रहान्तरे वा स्थितयोर्जनानाम्

सम्पर्कसिद्ध्यै प्रणिपत्य वन्दे ।

विज्ञानदानाय च भौतिकाय

ज्ञानाय लक्षायुषवत्सराय ॥८७॥

कालस्य चक्रं खलु वर्तुलं वै

ज्ञानाय तस्मै प्रणिपत्य धन्या ।

सर्वं हि विश्वं रसलीलमध्यम्

परिक्रमन्तीति विबोधनाय ॥८८॥

नाम्नः प्रसादाय च ते कृतज्ञा

ज्ञानाय नाम्नो ह्यतिपुण्यरूपे ।

नाम त्वदीयं परमं निधानम्

राज्ञी जगत्स्वामिनि राधिके हे ॥८९॥

वेदेषु पञ्चस्वपि गुह्यरूपं

कृष्णस्य गूढं परमं रहस्यम् ।

प्राणाधीश्वरी कृष्णपतेस्त्वमेव

धन्यास्मि राज्ञि महति नमोऽस्तु ते ॥९०॥

हे पुण्यरूपे तव पादपद्मम्

वन्दे सदाहं प्रणिपत्य मूर्ध्ना ।

धन्यास्मि धन्यास्मि मुहुः कृतज्ञा

त्वत्पादमूले पतितास्मि दासी ॥९१॥

तस्मात् कृतज्ञास्मि महेशि राधे

वक्तुं समिच्छामि हिरण्यगर्भम् ।

यन्मण्डले वै दशमे स्थितं तत्

सूक्तं शतं विंशतिमेकयुक्तम् ॥९२॥

हि॒र॒ण्य॒ग॒र्भः सम॑वर्त॒ताग्रे॑ भू॒तस्य॑ जा॒तः पति॒रेक॑ आसीत् । स दा॑धार पृथि॒वीं द्यामु॒तेमां कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम ॥

य आ॑त्म॒दा ब॑ल॒दा यस्य॒ विश्व॑ उ॒पास॑ते प्र॒शिषं॒ यस्य॑ दे॒वाः । यस्य॑ छा॒यामृतं॒ यस्य॑ मृ॒त्युः कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम ॥

यः प्रा॑ण॒तो नि॑मिष॒तो म॑हि॒त्वैक॒ इद्राजा॒ जग॑तो ब॒भूव॑ । य ईशे॑ अ॒स्य द्वि॒पद॒श्चतु॑ष्पद॒: कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम ॥

यस्ये॒मे हि॒मव॑न्तो महि॒त्वा यस्य॑ समु॒द्रं र॒सया॑ स॒हाहुः । यस्ये॒माः प्र॒दिशो॒ यस्य॑ बा॒हू कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम ॥

येन॒ द्यौरु॒ग्रा पृ॑थि॒वी च॑ दृ॒ळ्हा येन॒ स्व॑ स्तभि॒तं येन॒ नाक॑: । यो अ॒न्तरि॑क्षे॒ रज॑सो वि॒मान॒: कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम ॥

यं क्रन्द॑सी॒ अव॑सा तस्तभा॒ने अ॒भ्यैक्षे॑तां॒ मन॑सा॒ रेज॑माने । यत्राधि॒ सूर॒ उदि॑तो वि॒भाति॒ कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम ॥

आपो॑ ह॒ यद्बृ॑ह॒तीर्विश्व॒माय॒न्गर्भं॒ दधा॑ना ज॒नय॑न्तीर॒ग्निम् । ततो॑ दे॒वानां॒ सम॑वर्त॒तासु॒रेक॒: कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम ॥

यश्चि॒दापो॑ महि॒ना प॒र्यप॑श्य॒द्दक्षं॒ दधा॑ना ज॒नय॑न्तीर्य॒ज्ञम् । यो दे॒वेष्वधि॑ दे॒व एक॒ आसी॒त्कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम ॥

मा नो॑ हिंसीज्जनि॒ता यः पृ॑थि॒व्या यो वा॒ दिवं॑ स॒त्यध॑र्मा ज॒जान॑ । यश्चा॒पश्च॒न्द्रा बृ॑ह॒तीर्ज॒जान॒ कस्मै॑ दे॒वाय॑ ह॒विषा॑ विधेम ॥

प्रजा॑पते॒ न त्वदे॒तान्य॒न्यो विश्वा॑ जा॒तानि॒ परि॒ ता ब॑भूव । यत्का॑मास्ते जुहु॒मस्तन्नो॑ अस्तु व॒यं स्या॑म॒ पत॑यो रयी॒णाम् ॥

तस्मान्नमामीह 'क'-रूपमीशं

यः कृष्णचन्द्रः परमेश्वरोऽस्ति ।

अतीव मे रोचत एव राधे

वेदेषु यद् गूढरहस्यरूपम् ॥१०३॥

त्वया समं कृष्णविभुं च गुह्यम्

वेदास्तु निर्दिश्य सुगूढरूपम् ।

आश्चर्यमग्नास्मि युवां च दृष्ट्वा

कस्मै देवाय हविषा विधेम ॥१०४॥

सृष्टं समस्तं खलु विश्वमेतत्

कृष्णेन साक्षात् खलु पौरुषेण ।

त्वं वै रहस्यं खलु सर्वसृष्टेः

त्वं वै विधात्री परमोच्चरूपा ॥१०५॥

एकं हि तत्त्वं खलु वां समग्रम्

भेदो न कश्चिद् युवयोश्च राधे ।

कोट्यंशकोट्यंशविभागरूपः

अणोरणीयान् अपि नास्ति भेदः ॥१०६॥

अचिन्त्यभेदावपि चाप्यभेदौ

श्रीकृष्णचन्द्रस्य तवापि राधे ।

सत्यं हि तत्त्वं परमं सुगुह्यम्

दासी नतास्मि पदयोर्युवाभ्याम् ॥१०७॥

Radhe Radhe, bhakts

Aaj ki jagah hai Mahavan — yeh asal mein woh hi purani Gokul hai jahan Krishn ne apna bachpan bitaya, bas ek naye naam se jaani jaati hai.

Aaj hum ek nayi kahani sunte hain — kai sadiyaan baad, Shri Chaitanya Mahaprabhu khud yahan aaye, Rupa aur Sanatan Goswami ke bhi pehle. Jab unhone Mahavan mein Madan-Mohan ji ke darshan kiye — yehi jagah jahan chhote Krishn ne apna bachpan bitaya tha — unka dil itna bhar aaya ki woh beqabu ho gaye. Aansu behne lage, aur woh wahin naachne lage, bina ruke, bina sharam ke, bas prem mein doobkar.

Sochke dekho — ek itna bada sant, Sanskrit ke itne bade vidvaan, par jab asli bhakti ka pal aaya, unhone gyan nahi, aansu aur naach chuna.

Yehi toh sikhati hai Mahavan ki mitti — kabhi kabhi bhakti dikhane ke liye kuch kehna nahi padta, bas behna padta hai.

Radhe Radhe