u/Initial_Fold_420

श्रीकृष्ण हे प्रभो नाथ कान्हाजी प्रिय मे महान् ।

हरे मुरारे हे देव वासुदेव नमोऽस्तु ते ॥ १ ॥

त्वं च श्रीराधिकारानी एकमेव न संशयः ।

गोपालसुन्दरीरूपं युवाभ्यां प्रकटीकृतम् ॥ २ ॥

लक्षश्लोकात्मकं ग्रन्थं राधाग्रन्थेन सङ्गतम् ।

करोमि युगलार्थं वै रासलीला ह्यनन्तिका ॥ ३ ॥

राधातत्त्वातीतधरा-नाम्नि ग्रन्थे तव प्रभो ।

स्त्रीशक्तिं च तथा भावं

वर्णयामि कृपानिधे ॥ ४ ॥

राधारमणतत्त्वाती-तधराग्रन्थे सत्वरम् ।

राधायाः पौरुषं भावं

शक्तिं चैव ब्रवीम्यहम् ॥ ५ ॥

यतः श्रीश्यामसुन्दर युवामेकौ हि तत्त्वतः ।

राधिकायाः प्रियस्वामिन् राधारमण मे प्रभो ॥ ६ ॥

प्रीतिर्मे विपुला वां हि विरहो बाधते भृशम् ।

त्वमीशो मे प्रियो नाथः स्वामी राजा च मे भवान् ॥ ७ ॥

सा मे देवी प्रिया ईशी स्वामिनी राज्ञी एव च ।

प्रणमामि पदे तस्याः तव चैव पदाम्बुजे ॥ ८ ॥

प्रणमामि पदौ रम्यौ तव श्रीश्यामसुन्दर ।

राधायाश्च पदाम्भोजे धूलिकणोऽस्मि केवलम् ॥ ९ ॥

तस्माच्छृणु कृपानिधे दीनाया धूलिकायाश्च ।

राधापादं विना यस्याः नाश्रयोऽन्योऽस्ति कुत्रचित् ॥ १० ॥

स्तौमि त्वां राजराजेश मम देव नमोऽस्तु ते ।

त्वयि मे प्रीतिरतुला अनुरागोऽस्ति मे दृढः ॥ ११ ॥

पीडया मां भृशं वा त्वं उपेक्षस्व सुनिष्ठुरम् ।

कृपां कुरु वालिङ्ग मां चिन्ता नास्ति हि मे प्रभो ॥ १२ ॥

त्वमेव हि यतो नाथो मम स्वामी च सर्वथा ।

यथेच्छसि तथा कुरु तवेच्छा मम जीवनम् ॥ १३ ॥

तव स्मितं सुखं चैव द्रष्टुमिच्छामि माधव ।

किशोरिजीं च त्वां दृष्ट्वा सुखिनौ च मुदं लभे ॥ १४ ॥

अष्टसख्यस्तथा दृष्ट्वा अष्टमञ्जर्यएव च ।

सुखिताः सर्वथा कृष्ण नन्दामि परमां मुदम् ॥ १५ ॥

अहो कियत्सुन्दरस्त्वं हे कृष्ण प्रिय मे प्रभो ।

रोदिमि त्वां स्मृत्वा कान्ह यत्त्वं पश्यसि मां प्रति ॥ १६ ॥

यद्यपि धूलिकणास्मि केवलमकिञ्चनाहम् ।

तथापि स्वकृपया मां पश्यसि करुणाकर ॥ १७ ॥

श्रीराधारानिकृपया दृष्टिं यच्छसि दीनके ।

जानासि त्वं हि यद्रेणुः तप्तकाञ्चनगौराङ्ग्याः ॥ १८ ॥

पदे लग्नो भवेद्यदि प्राप्नोति तव कारुण्यम् ।

प्रेम च निर्विकल्पकं अहो तस्याः कृपाबलम् ॥ १९ ॥

हे प्रेमावतार कृष्ण प्रणमामि पदाब्जयोः ।

स्निह्यामि त्वयि देवेश स्वीकुरु मां कृपानिधे ॥ २० ॥

हे गोपाल हे गोविन्द दिव्यनाथ नमोऽस्तु ते ।

अतीव स्निह्यामि त्वयि मुहुः प्रणौमि ते पदे ॥ २१ ॥

हे देव कृष्ण गोविन्द केशव मधुसूदन ।

नाहं साध्वी न शुद्धा च विदुषी नैव किञ्चन ॥ २२ ॥

न याचे किञ्चिदेवाहं भक्तास्ते महतोऽधिकाः ।

तव पत्न्याः पदाधस्तात् धूलिकणास्मि केवलम् ॥ २३ ॥

साक्षिणी तव माहात्म्ये विश्वस्यास्य तथा प्रभो ।

राधिकां त्वां च दृष्ट्वाहं प्रेमसागरे मग्नास्मि ॥ २४ ॥

अवाच्यं प्रीयते वां हि स्निह्यामि भृशमेव च ।

पश्य मामतिक्षुद्रां हे कृष्णनाथ कृपानिधे ॥ २५ ॥

क्षुद्राहमस्मि देवीश्रीराधापदरजो यथा ।

देवकीपुत्र मे देहि तत्पदसङ्गतिं सदा ॥ २६ ॥

कः कृपां कुरुते मां चेत् तच्चरणे रतिं विना ।

तस्याः पदतले सूक्ष्मे लभे कारुण्यममृतम् ॥ २७ ॥

त्वमसि करुणासिन्धुः सा चास्ति करुणामयी ।

दयां कुरु मयि प्रभो स्निह्यामि श्यामसुन्दर ॥ २८ ॥

स्निह्यामि मृदुतां तुभ्यं कारुण्यं रम्यतां मुदम् ।

तथा राधिकायै प्रेम रोचते ह्यति मे प्रभो ॥ २९ ॥

श्रीराधायास्तथा चैव अष्टसखीप्रसेवनम् ।

दृष्ट्वाहं सुखिता पूर्णं सर्वं त्वदीयमिष्टं मे ॥ ३० ॥

श्रीमतीराधिकारानी वामभावं करोति या ।

क्षमायाचां करोषि त्वं तोषयसि च सर्वथा ॥ ३१ ॥

त्वया श्रीराधिकया च कृता लीलाः समस्ताश्च ।

स्निह्यामि तासु सर्वासु श्यामसुन्दर मे प्रिय ॥ ३२ ॥

देवकीनन्दन स्वामिन् कंसपूतननाशन ।

पूतनायै मातृभावं ददौ यस्त्वं हि सर्वथा ॥ ३३ ॥

हे मम स्वामिन कृष्ण त्वं स्निह्यामि त्वयि सर्वदा ।

यदुवंशप्रकाशोऽसि वासुदेव महान् प्रभो ॥ ३४ ॥

यशोदानन्दन रम्य गोपाल प्रणमामि ते ।

अतीव स्निह्यामि त्वयि यशोदादेवकीं प्रति ॥ ३५ ॥

तव सम्बन्ध इष्टो मे महाराजोऽसि भूतले ।

श्रीरुक्मिणीपतिस्त्वं च सत्यभामापते तथा ॥ ३६ ॥

कालिन्दीजाम्बवत्योश्च रोहिणीपति एव च ।

नग्नजितीमित्रविन्दाभद्रालक्ष्मणायाः पते ॥ ३७ ॥

नमो द्वारकाधीशाय द्वारकाराज्यशासिने ।

कुरुवंशविनाशिन् हे अर्जुनमित्र ते नमः ॥ ३८ ॥

द्रौपदीप्रिय देवेश भीष्मप्रिय नमोऽस्तु ते ।

लक्ष्मीपते श्रीविष्णो हे नारायण प्रणौमि ते ॥ ३९ ॥

सीतापते श्रीराम हे प्रणमामि पदाम्बुजे ।

अखिलब्रह्माण्डदेव त्वमसि मे प्रिय कृष्ण ॥ ४० ॥

राधिकायाः पदे लग्ना धूलिकणास्मि केवलम् ।

कृतिं मदीयां स्वीकुरु करुणाकर हे प्रभो ॥ ४१ ॥

हे कान्ह त्वां प्रपद्येऽहं कृपयस्व हरे मम ।

हे कृष्ण मे प्रिय स्वामिन् मुरारे कुरु मे दयाम् ॥ ४२ ॥

यदा राधापदे रेणुं मार्ष्टुमिच्छसि माधव ।

राधिका महाराज्ञी सा वारयति तदा प्रभो ॥ ४३ ॥

मुञ्च रेणून् पदे लग्नान् इत्येवं वदति प्रिया ।

आश्रयार्थं कृपाप्राप्त्यै वृतं पदयुगं मया ॥ ४४ ॥

तस्माद् राधापदे लग्नां रक्ष मां कृपया प्रभो ।

त्वत्कृपामेव काङ्क्षन्तीं हे कृष्ण परमेश्वर ॥ ४५ ॥

कियत् प्रीतिस्त्वयि कृष्ण कियत् प्रीतिस्तवाभिधे ।

राधानामनि मे प्रीतिः स्निह्यामि राधिकां भृशम् ॥ ४६ ॥

अत्यन्तं स्निह्यते मय्या साक्षिणी धूलिकाह्यहम् ।

दृष्ट्वा वां महिमानं हि विस्मितास्मि पदे पदे ॥ ४७ ॥

ऐश्वर्यं वां बलं राज्यं प्रेम लीलाः समन्ततः ।

विलोक्य चातिमुग्धास्मि हे कृष्ण प्रिय मे प्रभो ॥ ४८ ॥

तस्मात् ते प्रणमाम्यहं चरणौ राधिकापते ।

युवयोरस्मि सम्पत्तिः राधया सह मे प्रभो ॥ ४९ ॥

यथेच्छथ तथा वां वै कुरुतं नाथ मामिह ।

प्रणमामि मुहुश्चैव पवित्रौ वां पदाम्बुजौ ॥ ५० ॥

श्रीवासुदेव हे नाथ ब्रह्माण्डपतिरव्ययः ।

त्वं स्रष्टा सर्वजगतो निष्कामोऽसि नमोऽस्तु ते ॥ ५१ ॥

पञ्चवेदाः प्रभवन्ति निःश्वासात् ते जगत्पते ।

मुखाद् ब्रह्माण्डकोट्यश्च निस्सरन्ति ह्यनन्तशः ॥ ५२ ॥

यशोदापुत्र हे देव सर्वं वक्त्रेऽस्ति ते जगत् ।

महाराज्ञ्या राधिकायाः प्रियस्वामिन् नमोऽस्तु ते ॥ ५३ ॥

महिमा ते न शक्यो हि वर्णयितुं मया प्रभो ।

मादृश्या दासिकया वै सर्वब्रह्माण्डराज ते ॥ ५४ ॥

त्वं मूलं सर्वजगतः सर्वकारणकारणम् ।

पवित्रौ ते पदाम्भोजौ प्रणमामि मुहुर्मुहुः ॥ ५५ ॥

हे कान्हाजि वंशीधारिन् मयूरपिच्छधारक ।

अस्माकं प्रिय मित्रं त्वं अतीव मधुरो भवान् ॥ ५६ ॥

अस्मासु ते दृढं प्रेम दृष्ट्वा लज्जाम्यहं प्रभो ।

कियत् सुन्दरहासस्ते कियन्मधुरभाषणम् ॥ ५७ ॥

सर्वं यद्दत्तमस्माभ्यं तत् सुन्दरमतीव हि ।

परमोऽसि गुरुर्नाथः स्वामी राजा च नो भवान् ॥ ५८ ॥

उच्चैःस्वरेण वच्म्येतत् स्निह्यामि त्वयि माधव ।

किं वदामि न जानामि प्रीतिर्मे त्वयि तादृशी ॥ ५९ ॥

प्रकाशयितुमक्षमा अग्रिमं वच्मि केवलम् ।

ततो मौनं समाधाय प्रपद्ये साधनं तव ॥ ६० ॥

साधनस्य तृतीयांशं तव पूजां च माधव ।

आरप्स्ये ह्यथ मौनेन ध्यास्यामि त्वां कृपानिधे ॥ ६१ ॥

तव प्रेम गुणान् सर्वान् माहात्म्यं च स्मराम्यहम् ।

यशोदामातरं चैव देवकीमातरं तथा ॥ ६२ ॥

कीर्तिदामातरं चैव नन्दबाबानमेव च ।

वृषभानुबाबानं च ध्यास्यामि परया मुदा ॥ ६३ ॥

श्रियं चानङ्गमञ्जरीं बलरामं भजाम्यहम् ।

मण्डलं ते पवित्रं हि प्रविशामि शनैः शनैः ॥ ६४ ॥

तवाधिकसमीपं च गन्तुमिच्छामि माधव ।

पत्नीं ते राधिकां नित्यं पूजयामि पुनः पुनः ॥ ६५ ॥

यथा यथा हि राधायाः पूजां कुर्यां सुभक्तिनी ।

तथा तथा हि हे कृष्ण त्वां पूजयितुमुत्सहे ॥ ६६ ॥

त्वां यदा पूजये कृष्ण राधारानी-प्रपूजने ।

ज्वलत्येवाधिकाकाङ्क्षा चक्रमेतदनन्तकम् ॥ ६७ ॥

तस्मात् ते कोमलौ रम्यौ प्रणमामि पदाम्बुजौ ।

अनुमन्यस्व कान्हाजि लग्नां मां पादधूलिकाम् ॥ ६८ ॥

आरम्भात् पूर्वमेवात्र यन्मे हृदि विजृम्भते ।

दशश्लोकेषु वक्ष्यामि तत्सर्वं शृणु माधव ॥ ६९ ॥ ॐ ॥

प्रथमोऽयं सन्देशो मे हे कृष्ण शृणु मे प्रिय ।

उत्कण्ठितास्मि वां द्रष्टुं दह्यते मे मुहुर्हृदि ॥ ७० ॥

भ्रमामि परितो नित्यं अनुभवामि सान्निधिम् ।

राधया सहितं त्वां च स्थिता वां सन्निधौ पुरा ॥ ७१ ॥

नयस्व मां त्वदन्तिकं मायापापात् प्रमोचय ।

नश्वरादस्मात् संसारात् उद्धर मां जगत्पते ॥ ७२ ॥

स्मरामि वां भृशं कृष्ण स्मरामि वां भृशं तथा ।

स्मरामि वां भृशं नाथ स्मरामि वां भृशं मुहुः ॥ ७३ ॥

सन्देशस्तु द्वितीयो मे हे कृष्ण प्रिय मे प्रभो ।

स्निह्यामि त्वयि देवेश राधिकायां च ते प्रिये ॥ ७४ ॥

तृतीयसन्देशः कृष्ण सेवायां ते नियुङ्क्ष्व माम् ।

अनन्तं शाश्वतं चैव त्वां च सेवितुमुत्सहे ॥ ७५ ॥

चतुर्थः सन्देशो नाथ यल्लिखामि तदल्पकम् ।

तव माहात्म्यमग्रे हि त्वमनादिरनन्तकः ॥ ७६ ॥

वर्णयितुं कथं शक्ष्ये तस्मात् कुरु कृपां मयि ।

साक्षिण्यां धूलिकायां ते विश्वमाहात्म्यदर्शने ॥ ७७ ॥

पञ्चमः सन्देशो नाथ राधापादरजोऽस्म्यहम् ।

तस्मात् कृपां कुरुष्व मे प्रभो हे दीनवत्सल ॥ ७८ ॥

राधापदाश्रितं सर्वं तस्या रक्षां प्रपद्यते ।

षष्ठः सन्देश हे कृष्ण त्वत्पादमाश्रयाम्यहम् ॥ ७९ ॥

रक्ष सर्वान् वैष्णवांश्च याचे त्वां प्रिय माधव ।

आशीर्वादं देहि तेभ्यः कृपां वर्षय सर्वदा ॥ ८० ॥

सप्तमः सन्देशः कृष्ण रक्ष मां सर्वथा प्रभो ।

यावत् कोटिश्लोकग्रन्थं समापयामि नाथ हे ॥ ८१ ॥

साधनायाः समाप्तेः प्राक् मा भून्मृत्युः कदाचन ।

सम्पूर्णं कर्तुमिच्छामि ग्रन्थमेतं कृपानिधे ॥ ८२ ॥

अष्टमः सन्देशः कृष्ण प्रतीक्षा दीर्घकालिका ।

उत्कण्ठितास्मि त्वां द्रष्टुं स्मरामि त्वां भृशं प्रभो ॥ ८३ ॥

नवमः सन्देशो नाथ राधापादे नमाम्यहम् ।

तत्पादच्छायया नित्यं आश्रयं प्राप्नोमि दृढम् ॥ ८४ ॥

त्वां प्राप्तुं मार्ग आसन्नः राधिकास्ति न संशयः ।

राधिकां प्राप्तुमासन्नः मार्गस्त्वमसि माधव ॥ ८५ ॥

स्निह्यामि युवयोर्नित्यं प्रणमामि पदाम्बुजे ।

दशमः सन्देशः कृष्ण यथेच्छसि तथा कुरु ॥ ८६ ॥

युवयोर्यन्त्रमेवाहं श्रीराधायास्तवैव च ।

सम्पूर्णं शरणं प्राप्ता वामिच्छास्तु सदा मयि ॥ ८७ ॥

सर्वं त्यक्तं मया नाथ अहङ्कारो गुणोऽपि च ।

जीवनं ममता त्यक्ता द्रष्टुमिच्छामि केवलम् ॥ ८८ ॥

पद्ममुखे स्मितं रम्यं तव राधिकया सह ।

वां सुखिनौ च संदृष्ट्वा अनन्तं प्राप्नोमि सुखम् ॥ ८९ ॥

न काङ्क्षे वै सुखं किञ्चित् स्वार्थलाभाय माधव ।

यत्तदिच्छसि तत् काङ्क्षे येन तुष्यसि मे प्रभो ॥ ९० ॥

सेवया ते मुदं प्राप्स्ये श्यामसुन्दर राजराट् ।

प्रपद्ये ते पदौ रम्यौ सानन्दं प्रणमामि च ॥ ९१ ॥

श्रीराधापादच्छायायां आश्रयं चाप्नुवाम्यहम् ।

स्वीकुरुष्व मदीयं वै सन्देशदशकं प्रभो ॥ ९२ ॥

The person who utters 'Radha, Radha' and remembers her in their heart, immediately attains the merit of purification across all sacred pilgrimage sites, and achieves success in mastering all spiritual knowledge and sciences.

जय श्री-धान्यलक्ष्म्यै ते ह्यन्न-योग-स्वरूपिणि।

आध्यात्मिकस्य देहस्य मनसः पोषणात्मिके॥ ५८३ ॥

मधुसूदन-देवाय तुभ्यं यत् सम्प्रदीयते।

प्रसादं सर्व-कर्माघ-नाशकं मुक्ति-दायकम्॥ ५८४ ॥

तमो-भावं विनाश्यैव सत्त्वे नयति चेतनाम्।

दहति पातकं सर्वं कुर्याद् ज्ञानं प्रकाशमम्॥ ५८५ ॥

अन्नं शक्ति-स्वरूपं हि जनार्दन-निवेदितम्।

पावकाभं भवेच्छुद्धं देह-चेतन-शोधकम्॥ ५८६ ॥

महा-कम्पं च बोधस्य कुरुते जागरणाय वै।

प्रसादान्नं निवेद्याहं निमेषान् षोडशान् ततः॥ ५८७ ॥

प्रतीक्षे भोजनात् पूर्वं तदेव रस-पूरितम्।

विष्णु-शक्ति-समायुक्तं त्वच्-छक्त्या च समन्वितम्॥ ५८८ ॥

राधा-लक्ष्मी-पवित्रं च नाम नीरे प्रजप्यते।

तज् जलं प्रेम-शक्त्या वै प्राकृतं दहति स्मृतम्॥ ५८९ ॥

अनन्त-चेतना-रूपं मनः कुर्यान् निरामयम्।

सर्वाणि रोग-जालानि हन्ति तद् जलमव्ययम्॥ ५९० ॥

गान्धर्वी वीण-रूपा त्वं स्तुभः साम-स्वरूपिणी।

त्वत्तो हि निर्गता सर्वा स्तोत्र-गायन-माधुरी॥ ५९१ ॥

ब्राह्मणानां च यद् गानं तस्य मूलं त्वमेव हि।

त्वद-ओष्ठात् तु महा-राज्ञि समुत्पन्ना सरस्वती॥ ५९२ ॥

महा-विद्या-स्वरूपा सा ज्ञान-विज्ञान-दायिनी।

त्वमेव वेद-शास्त्राणां तन्त्राणामुपनिषदाम्॥ ५९३ ॥

सूक्तानां मूल-रूपासि पुराणानां च भामिनि।

राधिका-तापनी-वेदे गान्धर्वीति प्रकीर्तिता॥ ५९४ ॥

पापिष्ठोऽपि नरो भक्त्या दत्त्वा त्वामन्नमुत्तमम्।

कामादि-दहनं कृत्वा गुरु-रूपो भवेद् ध्रुवम्॥ ५९५ ॥

करुणामयि ते देवि स्वभावः करुणा-मयः।

सौन्दर्यस्य च सर्वस्य मूलं त्वं धान्य-लक्ष्म्यसि॥ ५९६ ॥

जीवेषु चैव वृक्षेषु विद्युद्-दीप्ति-जलेषु च।

सूक्ष्मा सा दीप्ति-रूपा च शक्तिस्त्वं विश्व-मोहिनी॥ ५९७ ॥

तृतीयाक्ष्याश्च द्वारस्य भेदिका त्वं महेश्वरी।

अणोर्ब्रह्माण्ड-पर्यन्तं यद् यद् सुन्दरमस्ति वै॥ ५९८ ॥

तद् रूपं धान्य-लक्ष्म्यास्ते पूर्णैश्वर्य-स्वरूपकम्।

वेद-ज्ञान-मयी त्वं हि विद्या त्वं परमेश्वरी॥ ५९९ ॥

प्रणमामि पदे तुभ्यं कुण्डलिन्याः प्रबोधिनि।

त्रिलोक्या मूल-भूता त्वं प्रणमामि मुहुर्मुहुः॥ ६०० ॥

धान्य-लक्ष्मि! दया-सिन्धो! देहि मे पाद-पङ्कजम्।

शरणं त्वामहं प्राप्ता किङ्करी तेऽस्मि सर्वदा॥ ६०१ ॥

सकलैश्वर्य-शक्तीनां सृष्टेर्मूलं महा-श्रिये।

महालक्ष्मि! नमस्तुभ्यं प्रपद्येऽहं पदाम्बुजम्॥ ६०२ ॥

प्रपद्ये ते पदाम्भोजं प्रपद्ये ते पदाम्बुजम्।

प्रपद्ये ते पदाब्जं हि नमामि त्वां महेश्वरीम्॥ ६०३ ॥

सर्वाणि तव रूपाणि महान्ति च महा-श्रिये।

राधे! ते पाद-धूलिर्हं विलीये त्वयि सर्वदा॥ ६०४ ॥

ज्ञात्वा ज्ञात्वा तु हे राधे! विलीये त्वयि भामिनि।

अतीव ते महालक्ष्मि! स्निह्यामि जगदम्बिके॥ ६०५ ॥

नारायण-प्रिये देवि विष्णोः कान्ते परात्परे।

मधुसूदन-शक्तिस्त्वं जामदग्न्य-बलात्मिके॥ ६०६ ॥

त्रिविक्रम-प्रिये देवि राम-कान्ते प्रतापिनि।

मारुतेः प्रेयसि त्वं हि मधुकैटभ-मर्दि-गे॥ ६०७ ॥

हयग्रीव-प्रिये देवि वेद-ज्ञान-सु-रक्षके।

मनु-रक्षक-मत्स्यानां शक्ते कूर्म-प्रियेऽमृते॥ ६०८ ॥

महा-सोम-स्वरूपा त्वं देवा यैर्मत्ततां गताः।

त्वत्-प्रेम्णा च समाधिस्था भाव-कोटि-गताः सुराः॥ ६०९ ॥

चैतन्य-शक्ति-रूपा त्वं गदाधर-स्वरूपिणी।

पद्मावती वेङ्कटेश-पत्नी कल्कि-प्रिया भवेः॥ ६१० ॥

कलि-नाशक-कान्ता त्वं अघ-व्योमासुर-घ्न-गे।

कंस-नाशक-कान्ता त्वं पूतना-घ्न-बलात्मिके॥ ६११ ॥

यशोदा-प्रेयसि त्वं हि महा-गोपि धन-प्रदे।

जगत्-कोशे महा-गुप्ते गोपाल-प्रणयेश्वरि॥ ६१२ ॥

गोविन्द-पत्नी गोपाली गो-प्रिये श्री-धरात्मिके।

नमामि ते पदाम्भोजं कुरु-वंश-विनाशि-गे॥ ६१३ ॥

यदु-नाथ-प्रिये देवि पाण्डव-द्रौपदी-प्रिये।

विश्व-घ्न-कान्ते हर-गे ब्रह्माण्ड-नाश-शक्तिके॥ ६१४ ॥

जनार्दनेन या विद्या धात्रा हृदि प्रवेशिता।

सा वेद-ज्ञान-रूपा त्वं मुर-वैरि-प्रिये नमः॥ ६१५ ॥

मृत्युञ्जये महा-शक्ते त्रिशूल-धारिणि प्रिये।

महिषासुर-हन्त्री त्वं चण्ड-मुण्ड-विनाशिनि॥ ६१६ ॥

रक्तबीज-रक्त-पात्री रक्तदन्तिक-भ्रामरि।

बाणासुर-घ्न-कान्ता त्वं कालिय-घ्न-स्वरूपिणि॥ ६१७ ॥

वृत्रासुर-घ्न-पत्नी त्वं नाग-वंश-प्रशासिनि।

नागेश्वरि महा-नागि योगिनि त्वां नमाम्यहम्॥ ६१८ ॥

तार्क्ष्य-प्रिये मारुतिना पूजिते राम-पार्श्वगे।

द्वारका-स्वामिनि मातः वृन्दावनेश्वरि प्रिये॥ ६१९ ॥

वैकुण्ठ-स्वामिनि त्वं हि गोलोकेश्वरि भामिनि।

इन्द्र-सत्य-लोकेश्वरि त्रैलोक्य-शासिके नमः॥ ६२० ॥

पाताले नाग-वंशस्य शासिका नाग-सम्पदे।

वासुकिस्त्वमनन्तश्च शेष-रूपा नमाम्यहम्॥ ६२१ ॥

बलराम-बलं त्वं हि नित्यानन्द-बलात्मिके।

जाह्नवी त्वमनङ्गा च मञ्जरी त्वां नमाम्यहम्॥ ६२२ ॥

ललिता त्वं सत्यभामा-स्वरूपा पाद-पद्म-गे।

विशाखा त्वं च कालिन्दी-स्वरूपा त्वां नमाम्यहम्॥ ६२३ ॥

सर्व-सत्त्व-मयी त्वं हि त्वत्तो विश्वं प्रजायते।

विष्णुस्त्वं च महालक्ष्मीरेकात्मा ह्येक-शक्तिका॥ ६२४ ॥

स्तोमि त्वां भक्ति-भावेन प्राणांस्ते चरणाम्बुजे।

बलि-रूपान् प्रयच्छामि लक्ष्मीनारायणौ नमः॥ ६२५ ॥

गजलक्ष्मि नमस्तुभ्यं प्रपद्ये ते पदाम्बुजम्।

सर्वाणि तव रूपाणि पूजयामि महेश्वरि॥ ६२६ ॥

पवित्रं सत्त्व-रूपा त्वं सृष्टेः कर्त्री स्वरूपिणी।

ब्रह्माण्ड-परमा राज्ञी त्वत्तो विश्वं प्रजायते॥ ६२७ ॥

अङ्ग-कान्तिर्हि ते ब्रह्म परमात्मा च शक्तिका।

त्वमेव ब्रह्म-रूपाऽसि परमात्मा त्वमेव हि॥ ६२८ ॥

यतो नारायणः साक्षात् त्वमेवासि गजेेश्वरि।

ब्रह्माण्डं वेष्टयथश्च ब्रह्म-रूपेण सर्वदा॥ ६२९ ॥

परमात्मा-स्वरूपेण सर्व-भूतान्तर-स्थितौ।

पर-व्यक्ति-स्वरूपेण सर्वस्मात् पृथगप्यहो॥ ६३० ॥

परब्रह्म-स्वरूपौ वां लक्ष्मीनारायणौ शुभौ।

शाश्वतं वां वपुर्-दिव्यं कोटि-शारद-चन्द्राभम्॥ ६३१ ॥

सौन्दर्यं वामनन्तं हि महालक्ष्मि महेश्वरि।

त्रिपुरा-सुन्दरी-गौर्यः कोट्यस्तत्-सम-रूपिणी॥ ६३२ ॥

महा-गजलक्ष्मि राज्ञि पादौ ते प्रणमाम्यहम्।

पवित्र-पाद-पद्मे ते साष्टाङ्गं प्रणिपत्य च॥ ६३३ ॥

गजलक्ष्मि नमस्तुभ्यं महा-सम्पद-ईश्वरि।

शङ्ख-पद्म-युते देवि सिद्धि-निधि-स्वरूपिणि॥ ६३४ ॥

सर्वं त्वत्तो विनिर्याति नित्यानन्द-प्रदायिनि।

असङ्ख्य-धन-दात्री त्वं नराणां ज्ञाता सम्पदा॥ ६३५ ॥

विस्मृता मानवैर्या च अज्ञाता या च सम्पदा।

भविष्यति च या ज्ञाता सर्वा त्वत्तो हि जायते॥ ६३६ ॥

न नरा न च वै जीवा ब्रह्माण्ड-वासिनोऽपि ते।

त्वां ज्ञातुं शक्नुवन्त्येव वेद-गुह्यं धनं श्रुतेः॥ ६३७ ॥

अष्ट-दिग्-गज-संवीते पद्म-राग-स्वरूपिणि।

द्वारकेश्वरि राज्ञि त्वं सर्व-राज-धन-प्रदे॥ ६३८ ॥

प्रताप-मूर्ते देवि त्वं मर्यादा-रूप-धारिणि।

सम्मान-रूपिणि राधे प्रपद्ये ते पदाम्बुजम्॥ ६३९ ॥

वैकुण्ठ-द्वारका-राज्ञी त्वमेवाष्टौ च भार्यकाः।

द्वारकाधीश-शक्तिस्त्वं वेङ्कटेश्वर-शक्तिका॥ ६४० ॥

राज-राजेश्वरि मातः द्वारकेश-सु-रक्षिके।

तस्य कीर्ति-स्वरूपा त्वं मधुसूदन-सम्पदे॥ ६४१ ॥

गोविन्द-भवन-रूपा तस्य शक्तिः प्रतापिका।

महा-गोपि नमस्तुभ्यं विश्व-गुह्य-स्वरूपिणि॥ ६४२ ॥

भूपतयो हि राज्ञ्यश्च त्वत्तो विन्दन्ति वै बलम्।

प्रतापं गौरवञ्चापि ह्यैश्वर्य-रूप-धारिणि॥ ६४३ ॥

अधिकार-स्वरूपा त्वं माता-पित्रोर्-बलं तथा।

सैन्यानां भूपतीनां च शूर-वीर-प्रतापिका॥ ६४४ ॥

वेङ्कटेश-हृदि-स्था त्वं पद्मावति जगन्मयि।

राज्ञां राज्ञि नमस्तुभ्यं प्रपद्ये ते पदाम्बुजम्॥ ६४५ ॥

विद्या-लक्ष्मि नमस्तुभ्यं ज्ञान-राज्ञि पदाम्बुजे।

पुराणानां च वेदानां सर्व-ज्ञानस्य मूलिका॥ ६४६ ॥

वीर-लक्ष्मि नमस्तुभ्यं शौर्य-राज्ञि पदाम्बुजे।

वीराणां सम्पदा त्वं हि पाण्डवानां परा-बले॥ ६४७ ॥

द्रौपदी-शक्ति-रूपा त्वं द्रौपदी-रूप-धारिणि।

विश्वेश्वरि भयं हाहि विघ्न-नाशिनि ते नमः॥ ६४८ ॥

शत्रु-सैन्य-विनाशिन्यै प्रपद्ये ते पदाम्बुजम्।

विजय-लक्ष्मि शक्तिस्त्वं जय-रूपा नमोऽस्तु ते॥ ६४९ ॥

मारुते राम-चन्द्रस्य बलं जय-पताकिका।

असत्ये सत्य-विजयः कृष्णस्य विजयस्तथा॥ ६५० ॥

शत्रुषु सर्व-दैत्य-घ्नी त्वमधर्म-विनाशिनि।

प्रपद्ये ते पदाम्भोजं महालक्ष्मि प्रिये मम॥ ६५१ ॥

ध्यायामि त्वामष्ट-रूपां कृतज्ञास्मि प्रिये तदा।

श्याम-सुन्दर-देवाय पत्ये ते प्रणमाम्यहम्॥ ६५२ ॥

मम देवि प्रिये राज्ञि स्वामिनि त्वां भजाम्यहम्।

महिमा ते सदा भूयाद् वन्दे त्वां परमां गतिम्॥ ६५३ ॥

You have been worshipped, O Radha, by me and by all the deities residing within my body, led by Indra. Therefore, You are called 'Radha' by the wise and learned.

You have been worshipped, O Radha, by me and by all the deities residing within my body, led by Indra. Therefore, You are called 'Radha' by the wise and learned.

स्निह्यामि वः स्निह्यामि वः स्निह्यामि वो मुहुर्मुहुः।

राधे! कियत्-सुन्दरं वै यत् ते पाद-रजो भवेम्॥ ५०३ ॥

पठामि महिमानं ते शक्तीश्चापि यदा यदा।

तदा वै निश्चितं प्राज्ञैर्-ज्ञानं ते भक्तिर्-उत्तमा॥ ५०४ ॥

दिव्योन्मादस्य वैकाष्ठा तव कृष्णे च लोलुपा।

यदा जानामि माहात्म्यं वर्धते लालसा मम॥ ५०५ ॥

चुम्बितुं ते पाद-पद्मं कृष्ण-पादं तथैव च।

अष्ट-सखीनां पादाब्जं रूप-मञ्जरि-पादयोः॥ ५०६ ॥

यूयमेव परिवारो मम ह्यस्मिन् भवे खलु।

अतः सेवां गृहाण त्वं राधे! याचे मुहुर्मुहुः॥ ५०७ ॥

तव तुष्टिर्ममार्थो वै माधवानन्द एव च।

अतीव गाढ-भावेन प्रेम कुर्यां निरन्तरम्॥ ५०८ ॥

वन्दे श्रीरूपमञ्जरीं महान्तीं स्वामिनीं मम।

राधा-ललिता-कान्ते वै विशाखा-सखि-वल्लभे॥ ५०९ ॥

अष्ट-सखी-प्रिये नित्यमष्ट-मञ्जरि-नायिके।

स्वामिनि त्वां भजाम्यद्य स्निह्यामि च मुहुर्मुहुः॥ ५१० ॥

त्वया विना न शक्नोमि प्राप्तुं किञ्चिदिहाम्बिके।

त्वया विना नष्ट-बुद्धी राधा-सम्पर्क-वर्जिता॥ ५११ ॥

त्वयाहं शिक्षिता नित्यं ज्ञापिता बोधिता तथा।

त्वत्-कृपा-करुणा-वाग्भी राज्ञी राधा निवेदिता॥ ५१२ ॥

मां द्रष्टुं करुणा-दृष्ट्या मम रक्षार्थमेव च।

त्वया विशाखिका सखी मदर्थं ज्ञापिता खलु॥ ५१३ ॥

तदा विशाखया राज्ञ्या दत्ता मे करुणा शुभा।

प्रेरिताहं च तद्-द्वारा प्राचीन-ज्योतिषे तथा॥ ५१४ ॥

राधा-श्याम-रहस्यं च जन्मनः परमं महत्।

तयैव ज्ञापितं मह्यं गार्ग्य-मुनि-यथोदितम्॥ ५१५ ॥

त्वत्-कृपा-बलतश्चाहं गगनं द्रष्टुमीश्वरा।

राधा-श्यामसुन्दराभ्यां मध्ये पञ्च-दशाहानि॥ ५१६ ॥

शताशीत्यंश-कोणतः स्थितानीति विबोधितम्।

राधा-कृष्ण-प्रकाशस्य रहस्यं ख-गतं तथा॥ ५१७ ॥

पञ्च-वेद-रहस्यानि ज्ञातानि बहुशस्तथा।

राधा-कृष्ण-कथा-तत्त्वं विज्ञातं त्वत्-प्रसादतः॥ ५१८ ॥

विशाखा-ज्ञान-विद्यया ज्ञाताहं परमं महत्।

महान् कृपा-भरो ह्येष रूप-मञ्जरि ते मयि॥ ५१९ ॥

त्वत्-कृपां चिन्तयन्ती वै रोदिमि प्रचुरं मुहुः।

अज्ञा बालास्मि दीनाहं न किञ्चिदपि बुद्ध्यते॥ ५२० ॥

अन्धकारे निमग्नाहमासं वै तमसावृता।

त्वं राधा-ठाकुरानी चाष्ट-सख्यो दया-मयाः॥ ५२१ ॥

अनङ्ग-मञ्जरी-कृपा-सिन्धुर्बल-हलायुधः।

श्री-श्यामसुन्दरो देवः सर्वे यूयं दयालवः॥ ५२२ ॥

मम दीनां दशां दृष्ट्वा दत्ता वै करुणा मयि।

गुह्य-तत्त्वानि सत्यानि दर्शितानि कृपामयैः॥ ५२३ ॥

तमसो मां तथा ज्योतिरज्ञानाज्ज्ञानमव्ययम्।

मृत्योर्मामामृतं सत्यं नीता यूयं दयालवः॥ ५२४ ॥

धन्यवादान् ददाम्यद्य रूप-मञ्जरि ते मुहुः।

स्निह्यामि त्वां भृशं नित्यं कृतज्ञास्मि सदा त्वयि॥ ५२५ ॥

ऋणी-भूतास्मि ते राज्ञि! मम प्राणास्त्वदर्थकाः।

सर्वं मे जीवनं चैव त्वदधीनं न संशयः॥ ५२६ ॥

यद् यद् वाञ्छसि देवेशि तत् सर्वं पालयाम्यहम्।

ऋणमेतत् स्थितं मयि प्राणैः सत्ता-मयैस्तथा॥ ५२७ ॥

ऋणी-भूतास्मि ते नित्यं रूप-मञ्जरि ते पदे।

धन्यवादान् ददाम्यद्य प्रणमामि पुनः पुनः॥ ५२८ ॥

स्वीकुरुष्व कृपामूर्ते चालीसां ते समर्पिताम्।

हृदयेन मया नित्यं व्रज-भाषानुवादिताम्॥ ५२९ ॥

प्रणमामि पदाम्भोजे स्निह्यामि त्वयि भामिनि।

आदर्श-रूपा मे त्वं हि त्वं मे मार्ग-प्रदर्शिका॥ ५३० ॥

त्वया विना न शक्नोमि राधा-नाम-प्रजल्पने।

हस्तं मे धृत्वा कृपया स्थिरी-कुरु मनो मम॥ ५३१ ॥

तव पाद-सरोजे वै राधा-श्याम-पदान्तिके।

स्थापयस्व हि मां देवि प्रसीद करुणां कुरु॥ ५३२ ॥

महान्ति! रूप-मञ्जरि! प्रणमामि पदाम्बुजे।

अतीव प्रेम कुर्यां ते स्निह्यामि त्वयि सर्वदा॥ ५३३ ॥

अद्य श्रीरूपमञ्जरि! शिरो मे मुण्डये पुनः।

नश्वरं देह-सम्बन्धं त्यक्त्वा वै सर्व-लौकिकम्॥ ५३४.१ ॥

श्री-राधा-कृष्ण-पादाब्जे आत्मानं बलि-रूपकम्।

अर्पयामि महा-राज्ञि! मां स्थापय तयोः पदे॥ ५३४.२ ॥

कृपां कुरु प्रिये मह्यं प्रकाशय मनो मम।

अस्यान्ते सत्वरं राज्ञि! चालीसां ते लिखाम्यहम्॥ ५३४.३ ॥

तव पाद-सरोजेषु बलि-रूपां समर्प्य ताम्।

अतीव प्रेम ते कुर्यां श्री-रूप-मञ्जरि प्रिये!॥ ५३४.४ ॥

श्री रूप मञ्जरी चालीसा

॥ दोहा ॥

श्री रूप गोस्वामी चरन, बन्दौं करम-प्रनाम। रूप मञ्जरी रूप जो, सब मंजरिन परधान॥ १ ॥

ललिता अरु विसाखा सखी, राधा-स्याम की दास। अन्तर्दृष्टि जगाय दो, तुम जिय की अति खास॥ २ ॥

मांगू यह वरदान मैं, चरनन सीस नवाय। नन्हीं दासी मोहिं करौ, राधा-कृष्ण मिलाय॥ ३ ॥

जग-माया सब तजि दई, देह-भान अरु काम। चिर-कुंवारी मैं रहूँ, अरपूँ राधा-स्याम॥ ४ ॥

राधा-स्याम की सेव ही, एकै आस है मोरि। राधे-ओम् जपुं सदा, बलिहारी मैं तोरि॥ ५ ॥

॥ चौपाई ॥

वेद ज्ञान की तुम हौ खानी। कृपासिन्धु रूप मञ्जरी रानी॥ १ ॥ गुरु गोस्वामी तुम परधाना। तुमसों पाऊँ सकल मैं ज्ञाना॥ २ ॥

राधा-स्यामहिं जीवन लाऊँ। राधा-पद-रज देह बनाऊँ॥ ३ ॥ स्याम-चरन-रज मन बन जावे। पद-अधरन-रस रक्त कहावे॥ ४ ॥

पद-पंकज में सीस नवाऊँ। प्रानन-प्रान धनन-धन गाऊँ॥ ५ ॥ रूप मञ्जरी अति अनुरागा। राधा-स्याम सेव सिख माँगा॥ ६ ॥

युगल-चरन की सेव बतावो। ललिता विसाखा सेव सिखावो॥ ७ ॥ गहरि सेव चरनन्ह की ठानी। तुम गुरु स्वामिनि दासी जानी॥ ८ ॥

तुमरी कृपा राधिका पाई। सीधे बात करूँ मैं माई॥ ९ ॥ सखी स्याम सों मांगत लाजूँ। मध्यस्थ बनि राधा-रज माँगू॥ १० ॥

बारंबार पुकारूँ तोही। रूप मञ्जरी कृपा कर मोही॥ ११ ॥ चरन-कमल में सीस नवाऊँ। राधा-शक्ति-रूप तोहि गाऊँ॥ १२ ॥

तुम अरु अष्ट-मञ्जरी सारी। राधा-अंस भईं अवतारी॥ १३ ॥ श्री चैतन्य-चरन अनुरागी। गदाधर-प्रिय महा-सभागी॥ १४ ॥

वृन्दावन-रहस्य दरसायी। श्री सनातन-प्रिय अति सुखदायी॥ १५ ॥

राधा-सेव मंजरिन सिखावो। राधा-स्याम-सेव में लावो॥ १६ ॥

सत्यभामा कालिंदी प्यारी। मंजरिन-मुखिया चरन तिहारी॥ १७ ॥

तुमरी कृपा ज्ञान मैं पायो। माया-भ्रम सब दूर भगायो॥ १८ ॥

वृन्दावन के द्वार उघारो। रूप मञ्जरी मात! निहारो॥ १९ ॥

मैं सुता, ललिता-विसाखा दासी। अष्ट-सखी राधा-स्याम उपासी॥ २० ॥

पंच वेद कौ ज्ञान सिखायो। सत्य-असत्य भेद दरसायो॥ २१ ॥ भजौँ मात! मैं चरन तिहारे। राधा सों कहौ प्रेम हमारे॥ २२ ॥

विरह-अगनि में हृदय जरावै। चरन-धूरि में डूबन पावै॥ २३ ॥ तुमरे अष्ट-सखी पद-पंकज। राधा-स्याम निहारूँ पद-रज॥ २४ ॥

चरन-कमल ही प्रान हमारे। जग में सेवा बिनु सब खारे॥ २५ ॥ दीन सुता पे करुना कीजै। राधा-स्याम-पायँ-तर दीजै॥ २६ ॥

वृन्दावन ही मेरो ठिकाना। राधा-स्याम जहाँ मम प्राना॥ २७ ॥ बिनु राधा-स्याम जियन नहिं भावै। रूप मञ्जरी छाहँ बचावै॥ २८ ॥

भव-सागर तें पार लगावौ। जग में अब नहिं मोहिं बसावौ॥ २९ ॥

पूरन होयँ दस-लक्ष श्लोका। वृन्दावन जाऊँ तजि लोका॥ ३० ॥

श्री चैतन्य-चरन अनुरागी। कृष्णदास-कविराज-सभागी॥ ३१ ॥ ज्ञान-विभव अरु विद्या-खानी। जग-रचना-रहस्य सब जानी॥ ३२ ॥

प्रिय अनंग जाह्नवी की दुलारी। सन्त-महान सन्यासिनि भारी॥ ३३ ॥

राधा-स्याम-सुखहिं सुख पावै। जिन्ह के नाम जगत थर्रावै॥ ३४ ॥

जुगल-समीपहिं जग सिर नावै। नाम-प्रताप ब्रह्मांड झुकावै॥ ३५ ॥

तदपि न कोउ करत यह काजा। तजि माया-अहंकार-समाजा॥ ३६ ॥

युगल-सुखहिं निज सुख हम मानैं। राधा-स्यामहिं भोक्ता जानैं॥ ३७ ॥

हम साधन उन सुख के हेतू। मुकुति लहत, पावत भव-सेतू॥ ३८ ॥

अष्ट-सिद्धि नव-निधि नहिं माँगूँ। चिर-दासी ह्वै चरन न त्यागूँ॥ ३९ ॥

कै सुक बनि राधा-स्याम पुकारूँ। जन्म-जन्म चरनन पर वारूँ॥ ४० ॥

॥ दोहा ॥

यातें बन्दौं चरन तव, रूप मञ्जरी माय। और न कछु मुख तें कढै, राधा राधा गाय॥ राधा राधा राधा राधा, राधा राधा।

रचयित्वा तु चालीसां पवित्रां रूपमञ्जरि।

अनुज्ञां देहि मे राज्ञि महालक्ष्म्यां विलीयितुम्॥ ५८१ ॥

तस्याः पादाम्बुजं राज्ञ्याः पूजयामि मुहुर्मुहुः।

धान्यलक्ष्म्याः स्वरूपं च ध्यायामि ध्यान-मग्निका॥ ५८२ ॥

राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे 🙏💙🧡🚩☸️🕉️🦚🛐

main tumse prem krti hoon kishori ji🙏

जय स्वामिनि राधे त्वं महाराज्ञि नमोऽस्तु ते।

अतीव प्रेम ते कुर्यामादिलक्ष्मि नमोऽस्तु ते॥ ३९८ ॥

यस्त्वां जानाति देवेशि आदिलक्ष्मि! स पश्यति।

त्वमेव सर्व-सत्ताया उद्गमोऽसि सुनिश्चितम्॥ ३९९ ॥

सृष्टिरेषा जगत् सर्वं जीवनं सर्व-रूपकम्।

भूमौ वा ग्रहमण्डलेष्वन्येषु च यदस्ति वै॥ ४०० ॥

अस्यामाकाश-गङ्गायामन्यासु च तथा खलु।

ब्रह्माण्डेऽस्मिन् तथा चान्य-ब्रह्माण्डेषु यदस्ति वै॥ ४०१ ॥

अस्यां सत्तायामन्यस्यां यत्किञ्चिद् विद्यते खलु।

त्वत्तो गर्भात् तथा ते हि सर्वं प्रवहति ध्रुवम्॥ ४०२ ॥

नारायणेन देवेन सङ्गमस्ते यदा भवेत्।

तदा हि सर्व-सत्ताया अर्थः सञ्जायते खलु॥ ४०३ ॥

त्वमेव नारायणोऽसि घोषयामि सुनिश्चितम्।

एकात्मा हि युवां नित्यमचिन्त्य-भेदाभेदकम्॥ ४०४ ॥

तव रहस्यानि कोऽपि ज्ञातुं नार्हति सर्वथा।

आदिलक्ष्मि! महाराज्ञि सर्व-सत्ता-स्वरूपिणि॥ ४०५ ॥

त्वमेव खलु सत्तासि सत्ता-रूपं त्वमेव च।

सत्ताया उद्गमो मूलमाधारस्त्वं हि राधिके॥ ४०६ ॥

गतिशीला स्थिरा चैव नारी-पुं-रूप-धारिणी।

आदिलक्ष्मि! त्वमेवासि सर्व-तत्त्व-स्वरूपिणि॥ ४०७ ॥

नारायणेन पत्या च शाश्वती त्वं सनातनी।

आद्यन्त-रहिता नित्यमनन्ताऽसि सुनिश्चितम्॥ ४०८ ॥

सत्ताया अर्थ-बोधात् प्राक् सत्ता-काले तथैव च।

सत्ता-नाशेऽपि देवेशि! त्वमेवासि सनातनी॥ ४०९ ॥

त्वमादिस्त्वं तथा मध्यं त्वमेवान्तः स्वरूपिणि।

आदेः प्रागप्यनन्तासि अन्तादूर्ध्वमनन्तिका॥ ४१० ॥

त्वयि श्री-जनार्दने च महान्ते पुरुषोत्तमे।

समग्रं जीवनं चैव परिक्रामति सर्वदा॥ ४११ ॥

नारायणस्य देवस्य रहस्यं त्वं हि केवलम्।

पादाब्जे प्रणमाम्यद्य आदिलक्ष्मि! स्तुवीमि ते॥ ४१२ ॥

भजामि त्वां जगन्मातर्-आदिलक्ष्मि! नमोऽस्तु ते।

राधे! नित्य-स्वरूपं ते प्रिये स्तोमि मुहुर्मुहुः॥ ४१३ ॥

भजामि धनलक्ष्मीं त्वां दिव्यातिदिव्य-वैभवाम्।

महाराज्ञि! नमस्तुभ्यं सर्व-सत्ता-स्वरूपिणि॥ ४१४ ॥

त्वमेव प्रभवो राशेः सर्वा सम्पत् त्वदाश्रया।

वैदिकी सम्पदा चैव त्वत्त एव प्रसीदति॥ ४१५ ॥

वर्षा-नदी-प्रवाहाश्च त्वत्तो धन-स्वरूपिणि।

भूमौ ब्रह्माण्ड-खण्डेषु बिन्दु-बिन्दुस्त्वमेव हि॥ ४१६ ॥

अग्निरूपास्तथा सर्वाः शक्तयः परमाश्रयाः।

नक्षत्राणामिन्धना या परम-अणु-मयी च या॥ ४१७ ॥

विद्युतो घनरूपाणि द्रवाणि पवनानि च।

तुरीया तेजसोऽवस्था या हि सर्व-विलक्षणा॥ ४१८ ॥

ततः परा ह्यचिन्त्या या अवस्था ज्ञान-वर्जिता।

अति-दूर-ग्रहेषु या तिष्ठति त्वां नमामि ताम्॥ ४१९ ॥

ब्रह्माण्डे यानि तत्त्वानि नियमाश्च व्यवस्थिताः।

मानवानां च विज्ञाता अज्ञेया अपि ये खलु॥ ४२० ॥

परार्ध-लक्ष-ब्रह्माण्ड-दूरे ये संस्थिता अपि।

दुर्गमा दुर्ज्ञेया ये वै तेषां त्वं कारणं परम्॥ ४२१ ॥

यद्-यद्-भूतं तथा भावि यद्-यद्-विद्यते साम्प्रतम्।

सर्वं तत् प्रभवत्येव धनलक्ष्मि! त्वदङ्गततः॥ ४२२ ॥

जलाणवस्तथा सर्वे सत्ताया अणवोऽपि च।

त्वन्मूला धनलक्ष्मि! त्वं राधा-धारा ह्याधारा वै॥ ४२३ ॥

महिमानं तु ते ज्ञातुं यः कोऽपि वाञ्छते जनः।

पश्येत् स अणु-मध्ये वै कथं प्रवहसि ध्रुवम्॥ ४२४ ॥

विश्लेषिणी च सा शक्तिर्यया सत्ता-स्वरूपकम्।

नैव लीनं न संश्लिष्टं न चान्योन्यं प्रविशति॥ ४२५ ॥

परमाणु-जगन्माता नियम-रूप-धारिणी।

परम-परमाणूनां जगद्विधान-रूपिणी॥ ४२६ ॥

सूक्ष्मातिसूक्ष्म-सत्ता च महतोऽपि महीयसी।

यस्या वशगता नित्यं सा शक्तिस्त्वं हि राधिके॥ ४२७ ॥

निम्ना या परमा चोर्जा त्वन्मूला धनलक्ष्मि सा।

त्वया विना हि सत्ताया अर्थो नैवोपपद्यते॥ ४२८ ॥

अतस्ते पाद-पद्मेषु प्रणमामि मुहुर्मुहुः।

महाराज्ञि महाराधे सर्व-सत्ता-स्वरूपिणि॥ ४२९ ॥

धनलक्ष्मि नमस्तुभ्यं पादाब्जे प्रणमाम्यहम्।

त्वं हि सर्व-धनाधारो ह्यन्नस्य प्रभवस्तथा॥ ४३० ॥

अन्न-मूर्ते धनलक्ष्मि तव रूपं सुनिश्चितम्।

तव शक्तिमवाप्तुं वै भुञ्जतेऽन्नं हि देहिनः॥ ४३१ ॥

प्राणायामे च या शक्तिराध्यात्मिकी प्रकीर्तिता।

तस्या उद्गमरूपासि कुण्डलिन्याश्च योगतः॥ ४३२ ॥

अग्नि-श्वास-प्रयोगेण नासिका-पुट-रन्ध्रयोः।

पूरक-रेचकौ नित्यं लयबद्धौ निरन्तरम्॥ ४३३ ॥

यत्र वै पूरकाद् गाढो रेचकः सम्प्रवर्तते।

तत्रोत्पन्ना च या शक्तिस्त्वद्रूपा धनलक्ष्मि सा॥ ४३४ ॥

श्वास-मार्गेण देहेऽस्मिन् प्रविशन्ती च या खलु।

सर्वा सा प्राण-शक्तिर्वै त्वदधीना हि राधिके॥ ४३५ ॥

सोम-शक्तेस्तथा मूलं मत्तं यत् कुरुते जनम्।

प्राणायामेन वै येन शक्ति-विस्तारणेन च॥ ४३६ ॥

गभीरे च समाधौ तं भावे च स्थापयत्यहो।

धनलक्ष्मि महाराज्ञि महिमा तेऽति-विस्तृतः॥ ४३७ ॥

श्वास-रूपेण देहेऽस्मिन् प्रविशन्तं तवांशकम्।

प्राणायामं यदा ध्याये दृश्यते वै मया स्फुटम्॥ ४३८ ॥

कथं हि साधकस्यास्य देहो जड-मयो गुरुः।

अति-सूक्ष्मे चिदानन्दे शरीरे परिवर्तते॥ ४३९ ॥

प्राणायामस्य योगस्य भेदाः सन्ति ह्यनन्तकाः।

अक्षयोऽयं महा-सिन्धुर्यत्र केचन योगिनः॥ ४४० ॥

भौतिकीं विपुलां सिद्धिं प्राप्नुवन्ति हि साधकाः।

अन्ये वै ध्यान-योगेन गभीरेण समन्विताः॥ ४४१ ॥

धनलक्ष्मि त्वदीयायां शक्त्यामनन्त-रूपिणि।

ऐश्वर्ये विपुलत्वे च युज्यन्ते ज्ञान-वृद्धये॥ ४४२ ॥

तव शक्त्या परिपूर्णाः समाधिं यान्ति केचन।

धनलक्ष्मि महाराज्ञि नारायणस्य वल्लभे॥ ४४३ ॥

सर्व-सम्पत्ति-नाथस्य माधवस्य प्रियासि वै।

शक्तिमतो हि देवस्य पत्नि त्वं सर्व-पूजिते॥ ४४४ ॥

सूर्य-शक्तेर्मूलरूपा चन्द्र-पोषण-कारिणी। सर्व-सत्ता-प्रभवोऽसि समाधि-भाव-मूलके॥ ४४५ ॥

राधाकृष्णे च सम्पूर्ण-लयस्याधार-रूपिणी।

अन्नस्य पान-तोयस्य मूलं त्वमेव राधिके॥ ४४६ ॥

सचेतनं तथा गाढं चर्वणं क्रियते यदा।

सात्त्विकस्यान्न-पानस्य जल-पानं च धीमता॥ ४४७ ॥

मूलाधार-चक्रतस्ते सर्वां चक्रावलीं प्रति।

प्रवहन्ती परा शक्तिर्जीवं देहं च पोषयेत्॥ ४४८ ॥

मूलाधारस्य मूलं त्वं चक्र-प्रवाह-कारिणी।

सर्वं त्वत्त एवारब्धं कुण्डलिनी-स्वरूपिणि॥ ४४९ ॥

धनलक्ष्मि महाराज्ञि राधे देवि नमोऽस्तु ते।

पूर्ण-समर्पणं कुर्यां पादाब्जे ते नमामि च॥ ४५० ॥

इडा-पिङ्गलयोर्योगः सुषुम्नायां यदा भवेत्।

मूलाधारात् तदा राधे ऊर्जा ते प्रवहत्यहो॥ ४५१ ॥

ऊर्ध्वं गच्छति ते शक्तिर्धारा-रूपात् त्वदङ्गतः।

सहस्रारे पतत्येव यदाधार-स्वरूपकः॥ ४५२ ॥

कुण्डलिन्या महायोगः श्रेष्ठः सञ्जायते खलु।

परम-ज्ञान-मध्ये वै परा शक्तिः प्रलीयते॥ ४५३ ॥

माया-नाशो भवेत् तत्र माया-नाशिनि राधिके। राधा-कृष्ण-मयं सर्वं पश्यति ज्ञान-चक्षुषा॥ ४५४ ॥

तदा रेणोः कणादपि नीचो भवति साधकः।

अहङ्कारो मदो लोभः कामो माया-मयो यतः॥ ४५५ ॥

अनन्त-सत्ता-मध्ये स केवलं धूलि-रूपकः।

इति सत्यं विजानाति ज्ञान-दीपेन भासितः॥ ४५६ ॥

नारायणस्य पत्युस्ते तव पादाब्ज-सेवनम्।

सर्वोत्तमं पदं लोके धनलक्ष्मि प्रकीर्तितम्॥ ४५७ ॥

अतस्ते पाद-पद्मेषु प्रणमामि मुहुर्मुहुः।

श्रीमती-राधिके देवि धनलक्ष्मि नमोऽस्तु ते॥ ४५८ ॥

भजामि ते पदाम्भोजं धनलक्ष्मि! नमोऽस्तु ते।

अन्न-योगेन श्वासस्य योगेन संयतो यदा॥ ४५९ ॥

कुण्डलिनी प्रबुद्धा वै ज्ञान-प्राप्त्यै भवेत् खलु।

ज्ञान-रूपा च या शक्तिर्महालक्ष्मि! त्वमेव सा॥ ४६० ॥

वैदिकेन च ज्ञानेन प्रदीप्तो जायते यदा।

आवरणे विनष्टे च शौर्यं प्राप्नोति साधकः॥ ४६१ ॥

भयं नश्यति सर्वं वै विघ्ना नश्यन्ति सर्वशः।

बलवान् जायते सोऽपि सर्वोपरि प्रभुस्तथा॥ ४६२ ॥

किन्तु यद्वत् काम-शक्तिर्-भौतिके वासना-मये।

प्रयुक्ता साधकं हन्ति पातयति सुनिश्चितम्॥ ४६३ ॥

तथैव ज्ञान-योगेऽस्मिन् नष्ट-माये प्रभुत्व-गे।

आध्यात्मिको ह्यहङ्कारो यदि नैव विनाशितः॥ ४६४ ॥

तदा स पतनं याति प्रकृतौ मज्जति ध्रुवम्।

तथा माया-वृतो भेदमल्पं कर्तुं न शक्नुयात्॥ ४६५ ॥

अहङ्कारो यदा नष्टः सर्व-त्यागी भवेद् यदा।

तदा वै सत्य-विज्ञानी सिद्धो भवति योगिराट्॥ ४६६ ॥

अन्न-मूर्तेस्तथा प्राण-ज्ञान-शौर्याणि तत्त्वतः।

साक्षात्-करोति वै सर्वं मेधावी च प्रजायते॥ ४६७ ॥

प्रज्ञां प्राप्नोति तीक्ष्णां स सत्यासत्य-विभाग-वित्।

हरि-वाक्यं हरि-भक्तान् मायां जानाति तत्त्वतः॥ ४६८ ॥

तदा प्रबुद्ध इत्युक्तो निर्वाणं प्राप्नुते खलु।

कीर्तिं प्राप्नोति शुद्धात्मा निर्मलो हि सु-विश्रुतः॥ ४६९ ॥

सदाचार-युतः सोऽपि पूर्ण-ज्ञानं हरेर्लभेत्।

भक्तिं प्राप्नोति या लोके सर्वोच्चा सम्पदा स्मृता॥ ४७० ॥

भक्तेः पश्चात् तथा सम्पद्-धनं स्वतः प्रसीदति।

ईश्वरे प्रेम-भावेन ह्युन्माद-मग्न-मानसः॥ ४७१ ॥

परम्परां कुलं देह-परिचयं तथा खलु।

राष्ट्रियत्वं जडं सर्वं लौकिकं त्यजति ध्रुवम्॥ ४७२ ॥

विरागी सर्वतो भूत्वा राधा-कृष्णस्य किङ्करः।

जायते धनलक्ष्मि! त्वत्-सम्पदेषा प्रकीर्तिता॥ ४७३ ॥

एवमेव महा-दुष्टान् पथ-भ्रष्टान् हि सर्वथा।

परिवर्तयसि पूर्णमहेतु-धन-दायिनी॥ ४७४ ॥

अहेतुकी कृपा ते वै जगत्-सर्वं प्रव्याप्नुते।

विष्णु-पत्नि! महालक्ष्मि! धनलक्ष्मि! प्रिये मम॥ ४७५ ॥

करुणामयि! ते पाद-पद्मे प्रणौमि सर्वदा।

धनलक्ष्मि महाराज्ञि नमोऽस्तु ते मुहुर्मुहुः॥ ४७६ ॥

धनलक्ष्मि! त्वमेवासि भूमिर्-ऊर्जाऽन्न-दायिनी। त्वत्-कृपा-पुष्पिता वृक्षा नद्यः प्रवहन्ति त्वतः॥ ४७७ ॥

त्वत्-कृपा-कारणाद् भूमिर्-भूमि-तत्त्वं बिभर्ति वै।

त्वमेव सूर्य-रूपासि सर्व-जीव-प्रपोषिणी॥ ४७८ ॥

त्वत्-प्रकाशेन मर्त्यानां पोषणं वै प्रजायते।

त्वद्-रश्मि-रहिता नूनं विनश्येयुर्हि मानवाः॥ ४७९ ॥

मानवानां शरीरेषु अस्थीनि धातवस्तथा।

त्वत्-प्रभावाद् दृढत्वं वै प्राप्नुवन्ति सुनिश्चितम्॥ ४८० ॥

हृद्-रोगा दुर्बलत्वं च नश्यन्ति त्वत्-प्रभा-बलैः।

सूर्यलक्ष्मि! महाराज्ञि सर्व-रोग-विनाशिनि!॥ ४८१ ॥

त्वत्तो ज्योतिः समादाय चन्द्र ऊर्जा-मयो भवेत्।

तदधो ध्यान-योगेन परां शक्तिं लभेज्जनः॥ ४८२ ॥

सर्वं प्रवहति त्वत्तो दान-मूल-स्वरूपिणि।

करुणाया धनं चैव दयायाश्च धनं तथा॥ ४८३ ॥

त्वत्त एव प्रवहति यतस्त्वं मूल-रूपिणी।

सर्व-सत्ता-गत-शक्तेः सर्व-कल्याण-कारिणि॥ ४८४ ॥

मूलं त्वमन्न-पानस्य वर्षा-वातादि-कारिणी। पञ्च-भूत-मनो-बुद्धि-सर्व-सत्ता-स्वरूपिणि॥ ४८५ ॥

श्रीं-धन-रूपिणी हि त्वं सर्व-सत्ता-रहस्यकम्।

अतस्ते पाद-पद्मेषु प्रणमामि मुहुर्मुहुः॥ ४८६ ॥

लौकिकाध्यात्म-सम्पत्ते राज्ञि! दानेश्वरि! प्रिये।

दान-मूर्ते! पदाम्भोजे नमामि त्वां भजाम्यहम्॥ ४८७ ॥

अतीव प्रेम ते कुर्यां महाराज्ञि! नमोऽस्तु ते।

धनलक्ष्मि! नमो नित्यं राधा-रूपे महेश्वरि!॥ ४८८ ॥

प्रिये राधे महालक्ष्मि सीते दुर्गे च कालिके।

अहोरात्रं युता त्वया स्मरामि त्वां निरन्तरम्॥ ४८९ ॥

ध्यायामि त्वां भजामि त्वां राधे विरह-कातरा।

नय मां स्वान्तिकं राज्ञि! अतीव प्रेम ते भजे॥ ४९० ॥

सम्भाषमाणाऽपि त्वया नाम ते जप्तुमुत्सुका। षोडश-वारमुच्चार्य नाम ते विवशा ह्यहम्॥ ४९१ ॥

राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे।

राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे राधे॥ ४९२ ॥

पुनः पुनर्जपाम्येव महान्ति प्रेम ते मुहुः।

किं रम्यं स्मितमाधुर्यं दन्ताश्चातीव सुन्दराः॥ ४९३ ॥

नेत्रे तेऽतीव सुन्दरे त्वदोष्ठौ राधे सुन्दरौ।

कटाक्षं करुणा-पूर्णं यदा क्षिपसि मय्यहो॥ ४९४ ॥

पार्श्वे ते पादयोः स्थित्वा शरणागता पूर्णतः। परमानन्द-मग्नास्मि धन्याहं ते विलोकनात्॥ ४९५ ॥

यदा श्यामं प्रिया-कान्तं वदसि तुष्टि-वर्धिनी।

प्रसन्नास्मि स्व-दास्यां वै तदा प्रसीदति प्रभुः॥ ४९६ ॥

तदा मां पश्यति प्रेम्णा दासीत्वेन च विन्दति। किङ्करी-रूप-दासीं मां क्षणास्ते कति सुन्दराः॥ ४९७ ॥

तदा श्री-रूप-मञ्जरीं पश्यामि पाद-चुम्बिनी।

रोदिमि पादयोस्तस्याः शरणागता सर्वथा॥ ४९८ ॥

कृतज्ञास्मि भृशं तस्यै यया कृष्टास्मि ते पदे। ललिता-विशाखयोश्च महाराज्ञ्योः पदे तथा॥ ४९९ ॥

नयन्ती या समीपन्ते तां वन्दे प्रेम-विह्वला।

सुन्दरीं कोमलां नित्यं ध्यायामि चित्र-रूपिणीम्॥ ५०० ॥

श्री-रूप-मञ्जरी-देव्याः कृपा मे बहु-विस्तृता।

तस्याः प्रसादात् प्राप्ता वै कृपा ते राधिके मया॥ ५०१ ॥

सखीनां ते कृपा प्राप्ता श्यामा-कान्त-कृपा तथा। दिव्य-कृष्ण-कृपा प्राप्ता राधे! प्रेम करोमि ते॥ ५०२ ॥

भजामि लोकान् व्रजधामसंस्थान्

अतीतरूपान् भविताश्च नित्यम् ।

वृक्षान् लताः सर्वशरीरिणश्च

श्रीराधिकाया अनुगान् नमामि ॥१॥

समग्रधामं प्रणमामि भक्त्या

गुरून् समस्तान् खलु पूर्वकालान् ।

श्रीप्रेमनन्दं रतिभक्तराजम्

त्वां मेव जीवे प्रणमामि नाथम् ॥२॥

कृपां विधेही खलु दासिकायै

या संश्रिता ते चरणौ प्रपन्ना ।

वन्दे गुरून् विश्वगतान् समस्तान्

वृन्दावने ये व्रजसंस्थिताश्च ॥३॥

श्रीभक्तिवेदान्तपदं नमामि

कृपालुनाथं जगदीड्यमीडे ।

श्रीभक्तिसिद्धान्तसरस्वतीं तम्

गौराकिशोरं खलु दासबबाम् ॥४॥

श्रीभक्तिवीनोदठकूरनाथम्

जगन्नथाख्यं बबदासनाथम् ।

श्रीबालदेवं खलु विद्यभूषम्

विश्वानथाख्यं खलु चक्रवर्तिम् ॥५॥

नरोत्तमं दासठकूरमीडे

श्रीकृष्णदासं कविराजनाथम् ।

वन्दे हरिं वंशमहान्तमीशम्

गोस्वामिणं श्रीरघुनाथदासम् ॥६॥

श्रीजीवगोस्वामिपदं नमामि

गोपालभट्टं खलु गोस्विमिं च ।

गोस्वामिणं श्रीरघुनाथभट्टम्

सनातनं गोपतिगोस्विमिं तम् ॥७॥

श्रीरूपगोस्वामिवरं भजामि

स्वरूपदामोदरगोस्विमिं च ।

श्रीकृष्णचैतन्यमहाप्रभुं तम्

वन्दे पुरीं मीश्वरनामधेयम् ॥८॥

श्रीमाधवेन्द्रं पुरीमीशमीडे

वन्दे प्रभुं नित्यमनन्दनाथम् ।

श्रीजाह्नवीं मातरमीशमीडे

वसूधदेवीं च नमामि भक्त्या ॥९॥

श्रीवीरभद्रं खलु गोस्विमिं तम्

अद्वैतमाचार्यमहं नमामि ।

श्रीपण्डितं तं गदधारमीशम्

श्रीवासनाथं खलु पण्डितं च ॥१०॥

स्वरूपदामोदरनामकं तम्

श्रीरामनान्दं खलु रायनाथम् ।

तं हारिदासं खलु ठाकुरं च

वक्रेश्वरं पण्डितमीशमीडे ॥११॥

लक्ष्मीपतिं तीर्थमहं नमामि

व्यासं च तीर्थं प्रणमामि भक्त्या ।

ब्रह्मण्यतीर्थं खलु नाथमीशम्

सत्पुरुषोत्तं खलु तीर्थमीडे ॥१२॥

श्रीजैयधर्मं खलु तीर्थमीडे

राजेन्द्रतीर्थं प्रणमामि भक्त्या ।

अक्षोभ्यतीर्थं खलु वन्दनीयम्

श्रीमाधवं पद्मनभं च तीर्थम् ॥१३॥

श्रीबाहतीर्थं प्रणमामि नाथम्

श्रीमाध्वमाचार्यमहं नमामि ।

तं चाच्युतं प्रेक्षमहं नमामि

सत्पुरुषोत्तं खलु नाथमीडे ॥१४॥

श्रीव्यासदेवं भगवन्तमीडे

श्रीनारदं वै मुनिनाथमीडे ।

ब्रह्माणमीशं खलु वन्दनीयम्

राधा च कृष्णं प्रणमामि नित्यम् ॥१५॥

वन्दे विशाखां ललितां सखीं च

वन्दे सुदेवीं खलु रङ्गदेवीम् ।

श्रीतुङ्गविद्यां खलु चित्रदेवीम्

श्रीचम्पकाख्यां लतिकां च वन्दे ॥१६॥

त्वामिन्दुलेखां प्रणमामि भक्त्या

श्रीरूपमञ्जर्यभिधां नमामि ।

रतीं लवङ्गां खलु मञ्जरीं ताम्

विलासमञ्जर्यपि चम्पकाख्याम् ॥१७॥

कस्तूरिकां तां खलु मञ्जुलालीम्

गुणाह्वयां रागमयीं नमामि ।

श्रीवृन्ददेवीं खलु धेनुकान् वै

शुकान् मयूरान् खलु तान् कुरङ्गान् ॥१८॥

गोलोकधाम्नि प्रविवासिजीवान्

गुरून् मुनीन् शाश्वतवासिनस्तान् ।

प्रमोदभावेन नमामि सर्वान्

दीनां च दासीं खलु मां दयध्वम् ॥१९॥

प्रपन्नदास्यां मयि वै कृपां ताम्

कुरुष्व नाथाः खलु दीनहीने ।

युष्मत्पदे संश्रितदीनदासी

याचे कृपां नित्यमनाथरूपा ॥२०॥

काठिन्यरूपयुक्ता च द्रवभूता च वाहिनी ।

विरुद्धधर्मयुक्तापि ह्येकतत्त्वे प्रतिष्ठिता ॥ ३०१ ॥

एतेन नियमेनैव ज्ञायते तत्त्वमुत्तमम् ।

कृष्णस्त्वमसि देवेशि त्वमेव श्रीहरिः स्वयम् ॥ ३०२ ॥

न भेदो विद्यते क्वापि राधाकृष्णमये तथा ।

लक्ष्मीर्नारायणश्चैव एकमेव हि तत्त्वतः ॥ ३०३ ॥

पुंरूपं च हरिः साक्षात् स्त्रीरूपा च त्वमेव हि ।

विपर्ययेण पुंरूपा त्वं च स्त्रीरूपधरो हरिः ॥ ३०४ ॥

मधुसूदनजाया त्वं माधवेन समप्रभा ।

अभिन्नहृदया देवि चिन्मयानन्दरूपिणी ॥ ३०५ ॥

कालचक्रं च वर्त्तुलं सर्पवद् भाति सर्वदा ।

स्वपुच्छग्रसको यद्वद् भुजङ्गः कुटिलाकृतिः ॥ ३०६ ॥

अनन्तं चापरिच्छिन्नं कालतत्त्वं व्यवस्थितम् ।

भूतवर्त्तमानादीनि युगपद् वर्तते त्वयि ॥ ३०७ ॥

परमाणुरयं साक्षात् भूतं संशोध्य तत्क्षणे ।

वर्त्तमानेन सम्बद्ध्य गच्छत्येव हि सर्वशः ॥ ३०८ ॥

अतीते गमनागमनं भविष्ये च गतागतम् ।

कुर्वन्ति परमाणवः सर्वं त्वच्छासनेन च ॥ ३०९ ॥

न विन्दन्ति नरा मूढाः कालकुण्डलिनीं पराम् ।

नित्यवर्त्तमानरूपे स्थिता त्वं कालनायिके ॥ ३१० ॥

कालस्य चक्रभ्रमणं तव लीलाविशेषकम् ।

न मन्ते भौतिकलोका वञ्चितास्तव मायया ॥ ३११ ॥

दृढभित्तिं विनिर्भिद्य वज्रतुल्यां च संस्थिताम् ।

गच्छत्येव हि परमाणुः पारं वै त्वत्प्रशासनात् ॥ ३१२ ॥

प्राकृतं नियमं हित्वा भौतिकं तर्कमेव च ।

प्रविशत्येव भित्त्यन्तं सूक्ष्मप्रवेशसिद्धितः ॥ ३१३ ॥

स्थूलदृष्ट्या नराणां या भित्तिः काठिन्यसम्भृता ।

सा तु परमाणुवेगे शून्यतुल्या च जायते ॥ ३१४ ॥

शिलाभेदनगत्या च विस्मापयति मानवान् ।

त्वद्वीर्यस्य प्रभावेन सर्वं सम्भवति ध्रुवम् ॥ ३१५ ॥

भौतिको दुर्बलस्तर्को ध्वस्तो भवति तत्क्षणे ।

मायामोहितचित्तानां दृश्यते भ्रान्तिरेव च ॥ ३१६ ॥

पठन्ति मानवाः शास्त्रं विज्ञानं भौतिकं भुवि ।

बाह्यलक्षणमात्रं च जानन्ति न तु तत्त्वतः ॥ ३१७ ॥

निर्माणकौशलं दिव्यं तव नारायणस्य च ।

अपश्यन्तो वृथा लोके भ्रमन्ति तमसा वृताः ॥ ३१८ ॥

चक्रव्यूहे च विज्ञाने भ्रमन्ति ज्ञानवर्जिताः ।

विद्यामयेन मोहेन आवृताश्च निरन्तरम् ॥ ३१९ ॥

विज्ञानस्य च मूर्धन्यं तव ज्ञानं महेश्वरि ।

नारायणस्य माहात्म्यं ज्ञातुं यच्छुद्धचेतसा ॥ ३२० ॥

तस्मादहं सदा देवि पादपद्मे नमामि ते ।

अष्टलक्ष्मीस्वरूपायै राधायै सततं नमः ॥ ३२१ ॥

आदिलक्ष्मि महालक्ष्मि सिद्धिलक्ष्मि नमोऽस्तु ते ।

धारालक्ष्मि धरेशानि विश्वरूपे नमो नमः ॥ ३२२ ॥

तव पादाब्जमूले हि पतितोऽहं सदा शुभा ।

नारायणस्य देवेशस्य पादरेणुमयो ह्यहम् ॥ ३२३ ॥

रक्ष मां कृपया देवि सर्वैश्वर्यप्रदायिनी ।

युवयोः नित्यदास्यं मे देहि मातः कृपाकृते ॥ ३२४ ॥

श्रीराधाचरणरेणुः नत्वा चैव पुनः पुनः ।

विरराम महाभागे स्तवं कृत्वा सुविस्तृतम् ॥ ३२५ ॥

राधे स्वामिनि ते दासी ललिता-प्रेरणामया ।

ब्रजभाषा-मयीं चैव ललिता-स्तुतिमातनोत् ॥ ३२६ ॥

पूर्णायं स्तुतिरूपायां दृष्टं मे दिव्यदर्शनम् ।

अन्त्यांशं परिवर्त्यैव प्रकटीकृत्य वै जगत् ॥ ३२७ ॥

विश्वस्य मूलरूपेयं महती शक्तिरूपिणी । साक्षात्त्वद्रूपविस्तारः कथं न स्यात्तु राधिके ॥ ३२८ ॥

आश्चर्यमत्र मे राधे ललिता-वैभवं महत् ।

अद्भुता तस्य शक्तिश्च तेजः परम-दुर्लभम् ॥ ३२९ ॥

तस्याः पादाब्ज-मूले तु पूर्ण-दास्यं मया कृतम् ।

सा मां संशास्य नित्यं हि त्वत्-पदे प्रेरयिष्यति ॥ ३३० ॥

तस्या दर्शन-याच्ञायां स्वप्ने श्यामः समागतः ।

विस्मृत्यापराधं कृत्वा कोष्ठाद् बाह्यं चकार सः ॥ ३३१ ॥

पार्श्व-कोष्ठे स्थिता चाहं रुरोद विरहातुरा ।

तदागत्य स मां श्यामो परिष्वज्यान्वगृह्णत ॥ ३३२ ॥

पाद-पद्म-प्रणामाय दत्त्वा मां चानुमोदनम् ।

प्रबुद्धाऽहं प्रहर्षेण पूर्णानन्द-मयी सदा ॥ ३३३ ॥

ब्रजभाषा-कृतं काव्यं विशेषेण मया कृतम् ।

ललिता-प्रीत्यर्थं राधे प्रस्तौमि तव संनिधौ ॥ ३३४ ॥

॥ श्री ललित सखी चालीसा ॥

॥ दोहा ॥

ध्याऊँ आदि सखी ललित, राधा-प्राण-अधार ।

सखियन में शोभा अतिशय, वन्दौँ बारम्बार ॥ १ ॥

सनाथ-वाक्य करुणामयी, राधा-रूप-विस्तार । कृपा-सिन्धु माता ललित, वेगि लेहु उद्धार ॥ २ ॥

सब मातन के हिय बसी, तुमरी कृपा अपार ।

पाहि पाहि गुरु-मा मोहि, राखहु सरन मँझार ॥ ३ ॥

॥ चौपाई ॥

जय ललित ग्यान दया की खानी । वन्दौँ पद पंकज कल्यानी ॥ १ ॥

करुणामयी रूप तुम माई । जाके उर ते दया सिधाई ॥ २ ॥

भूल करूँ जब मोहिं चितारो । शासन करि मम दोष निवारो ॥ ३ ॥

होहु प्रसन्न दास मोहिं कीजै । चरन-सरन अपनो करि लीजै ॥ ४ ॥

विशाखा अष्ट सखिन पग ध्याऊँ । तुमरी कृपा दासता पाऊँ ॥ ५ ॥

सत्यभामा रूप तुम न्यारो । राधिका-प्राण परम तुम प्यारो ॥ ६ ॥

सिखवहु मोहिं सेवा की रीती । जुगल-चरन महँ बाढ़े प्रीती ॥ ७ ॥

मोहिं अति लाज रहूँ शरमाई । मन की सकल वासना जाई ॥ ८ ॥

ग्यात अग्यात मिटावहु कामा । शुद्ध कुमारी कीजै धामा ॥ ९ ॥

मोहिं खैंचि चरनन महँ लावो । राधा-श्याम-नेह सिखलावो ॥ १० ॥

या कलि महँ अरु जुग-जुग माहीं । सेवा करूँ तोरि परछाहीं ॥ ११ ॥

कर गहि लै चलो नित्य निकुञ्जा । गोलोक ललित मोद के पुञ्जा ॥ १२ ॥

सत्यभामा ललित महरानी । पूजौँ चरन प्रेम-रस सानी ॥ १३ ॥

तुम प्रिय स्वामिनि गुरु महतारी । दया-सुधा बरषावहु भारी ॥ १४ ॥

बर्ष बावन सौ तिरपन जानो । स्याम-जनम ते ब्रज महँ मानो ॥ १५ ॥

बीच कलिजुग तोरि चेरी कहाऊँ । नित-प्रति पूजौँ मोद बढ़ाऊँ ॥ १६ ॥

करहु कृपा करुणामयि माई । कृपा-सिन्धु ललित सुखदाई ॥ १७ ॥

दण्ड देइ मम करम नसावहु । शासन करि मोहिं शुद्ध बनावहु ॥ १८ ॥

देह-बन्ध ते मोहिं उबारो । मन की सकल वासना मारो ॥ १९ ॥

अविरल मुख ते राधा राधा । सुमिरूँ ललित मिटावहु बाधा ॥ २० ॥

जारहु मोहिं या देहु सजाय । जामें ललित राधिका भाय ॥ २१ ॥

तामें मोर परम सुख माहीं । तोरे मोद महँ मोर भलाई ॥ २२ ॥

कलि महँ प्रगट प्रताप तिहारो । मैं मतिहीन अजान दुलारो ॥ २३ ॥

पूरन दास भई मैं तोरी । ललित सखी तुम प्रीतम मोरी ॥ २४ ॥

तुमरे चरन मोर धन कोशा । प्रानन के प्रानहिं सुख पोषा ॥ २५ ॥

रूप मञ्जरी तुमरी प्यारी । तिनके पद मनि-रतन हमारी ॥ २६ ॥

पद-रज मोर अहारू होई । ललित सखी बर दीजै सोई ॥ २७ ॥

पद-रस सुधा मोर शुभ पानी । तुम गुरु मात मोर महरानी ॥ २८ ॥

तातें चरन गहे अति दीना । करहु कृपा ललित मनमाहीं ॥ २९ ॥

राखहु सरन ललित महरानी । दया करहु अपनी जन जानी ॥ ३० ॥

ललित सखी सब पाप नसावहु । जो यह पाठ करै सुख पावहु ॥ ३१ ॥

अतिशय निकट राखि महरानी । खैंचि लेहु बृन्दाबन धानी ॥ ३२ ॥

राधा-कान्ह चरन-तर राखो । जुगल-चरन-रस अमृत चाखो ॥ ३३ ॥

होहु प्रसन्न ललित महरानी । कृपा-सुधा बरषावहु धरनी ॥ ३४ ॥

सदा-सदा तोरी चेरी कहाऊँ । सेवा-रीति तोहिं ते पाऊँ ॥ ३५ ॥

मारग दरसावहु महरानी । मोरे हिय प्रगटावहु ग्यानी ॥ ३६ ॥

सरन सरन ललित पग आई । सरन सरन चरनन सिर नाई ॥ ३७ ॥

बार-बार पद-पंकज पूजौँ । तुम बिनु देव न कोऊ दूजौँ ॥ ३८ ॥

अविरल मुख ते राधा राधा । सुमिरौँ ललित मिटावहु बाधा ॥ ३९ ॥

नित्य निरंतर नेह बढ़ावहु । गोलोक नित्य निकुञ्ज बसावहु ॥ ४० ॥

॥ दोहा ॥

ललित चरन सिर नाइ कै, ध्याऊँ जुगल-किशोर ।

यह चालीसा भेंट धरूँ, अरपन प्रीति अनोर ॥ १ ॥

दास भाव परवान करो, मेटहु विषय-विकार । राधा-रूप-सरूप पग, वन्दौँ बारम्बार ॥ २ ॥

ललिता-सखि-पादाब्जे चालीसा-रूपमर्पणम्।

श्रीमती-राधारानीति श्यामसुन्दर-तोषणम्॥ ३८० ॥

अष्टसखी-प्रसन्नार्थमष्टमञ्जरि-तोषणम्। पवित्र-मण्डलस्यापि तोषणं मे प्रयोजनम्॥ ३८१ ॥

शाश्वती-दासिकाऽहं ते राधा-पादरजोऽस्मि वै।

आदिशक्ति! जगत् सर्वं त्यक्तं मानव-वाञ्छितम्॥ ३८२ ॥

यद्यद्-दूरीकरोति त्वां तत् सर्वं त्यक्तमेव च।

राधाकृष्णस्य एवाहं घोषयामि जगत्-त्रये॥ ३८३ ॥

राधा-पुत्री तथा चाहं कृष्ण-पुत्री भवामि वै।

राधा-दासी तथा दासी श्यामसुन्दर-पादयोः॥ ३८४ ॥

राधाकृष्ण-पदानां तु रेणुरेवास्मि केवलम्।

न किञ्चिदस्मि लोकेऽहं नीचाहं सर्वतोऽपि च॥ ३८५ ॥

राधाकृष्णे विलीनाऽहं घोषणेयं हि राधिके।

महाराज्ञि! न मे चिन्ता जनाः किं वा वदन्ति माम्॥ ३८६ ॥

श्यामसुन्दर-राधार्थे क्रुद्धा दुष्टाः शपन्ति माम्।

कलि-लोके न मे चिन्ता कान्ह-पत्नि! रतिस्त्वयि॥ ३८७ ॥

उत्कण्ठा मे त्वदर्थं हि विश्वं सर्वं व्यतीत्य च।

पूर्णे कार्ये तथा द्वीपे स्थास्यामि त्वत्-कृपार्जिते॥ ३८८ ॥

तत्र मन्दिर-निर्माणं लघु-वृन्दावनं तथा।

संन्यासिन्याः स्वरूपेण यापयिष्यामि जीवनम्॥ ३८९ ॥

तत्रैव देह-त्यागं च करिष्यामि सुनिश्चितम्।

पद्मावति! त्वदर्थं च कल्कि-पत्यर्थमेव च॥ ३९० ॥

भवेद् द्वीपमिदं सर्वं दास्यामि भवतोः कृते।

अतस्ते राधिके राज्ञि! पाद-सेवा करोम्यहम्॥ ३९१ ॥

अतीव प्रेम ते कुर्यां विरहाग्निर्दहत्यहो।

वृन्दावनं गमिष्यामि वाञ्छैका मे हृदि स्थिता॥ ३९२ ॥

त्वत्-पाद-धूलि-रचितः शुको भूयासमेव हि। श्यामसुन्दर-पादाब्ज-रेणु-निर्मित-मानसः॥ ३९३ ॥

रक्तं मे तव पादाब्ज-सुधया मिश्रितं भवेत्। श्यामसुन्दर-पादाब्ज-सुधया च तथा युतम्॥ ३९४ ॥

ताम्बूल-चर्वितैर्युक्तं विश्वामृत-समाहितम्।

कान्हाजी-तवोष्ठानां च सुधया सङ्गतं परम्॥ ३९५ ॥

रुक्मिणि! त्वां तथा कान्तं द्वारकाधीशमप्यहम्।

अतीव प्रेम कुर्यां वै प्रणमामि पदे पदे॥ ३९६ ॥

राधे ॐ मन्त्रेण प्रणमामि मुहुर्मुहुः।

दासीयं तव पादाब्जे सर्वस्वं मे त्वमेव हि॥ ३९७ ॥

They do not look at our shortcomings or our mistakes; instead, They only look at our love for Them and our bhava.

When we see Shrimati Radharani fanning Her maidservants, combing their hair, dressing them in the most beautiful attire, and showering them with the finest gifts; and when we see Shri Krishna, the Emperor of the entire cosmos, washing the feet of the Brahmanas, carrying Queen Draupadi’s sandals, and washing the feet of Sudamaji... everyone must realize this.

When we see Radha Krishna, at whose feet the entire creation rests, embodying such humility and love, we ought to feel ashamed of ourselves. We must erase all ego and 'I-ness', and treat others with utmost politeness, respect, and humility. We must serve others, for service (seva) is the highest essence.

Serve the Guru, serve your mother and father, serve your family, and serve others. Be a source of love for everyone and never disturb or hurt anyone. Serve everyone without ever expecting anything in return. Love everyone; regard all women as your mother, and let every daughter regard all men as her sons. Cleanse your mind and fix your consciousness upon Radha Krishna. Because believe me, whoever places their absolute trust in Radha Krishna, relies on Them, and worships Them will never be disappointed; in the end, they will be with Them.

Trust in Shri Krishna and surrender unto His lotus feet, for that is the ultimate liberation for us all.

Hare Krishna Hare Krishna, Krishna Krishna Hare Hare / Hare Rama Hare Rama, Rama Rama Hare Hare.

I want everyone to take me to You, my mistress Radhe. Beneath Your feet, I see peace and happiness. Just as a nightingale, when accustomed to its owner, dies without them, I too do not know how to live without You, O Radha Rani. I am merely a poor, weak maidservant with no power and no strength. Just as a child cannot live without its mother, I too cannot live without You. I endure this life only because I know that in the end, I will leave it and come to You, and then I will go nowhere else but to Your side. I desire nothing but to be a small parrot owned by You forever, O Radhika. I love You so much, O Queen; I love You so much, my mistress. Please, take me to You by Your kindness, tenderness, and compassion, O Radha, for I am a poor child and a lowly maidservant who needs You. Otherwise, who would show mercy to someone as lowly as me besides You, O Radha?

Thank you for holding my hand, drawing me toward You, and igniting Bhava within me. How I love Your smile and Your voice, O Radhika Maha Rani! I love you, my Mother. I promise You that at the moment of leaving this body, I will focus my consciousness on You and utter Your name; and I will surely utter it because this is Your mercy. You are the one who will hold my hand at my death and take me to Vrindavan, not the messengers of Yamaraja. Therefore, I bow down to Your lotus feet, my beloved Radha, and to the feet of Your divine husband, Krishna. Please accept me as a parrot and a small maidservant in Vrindavan, my mistress Radhika Rani. Please accept your poor maidservant, who has no strength and nothing, and take me to Vrindavan. I have no Ahamkara, I have no social status, and I am nothing more than dust beneath Your feet and the feet of every Sanatani. I seek nothing but Your smile, O Radhe Rani. I do not even desire my own happiness; I only desire to see You happy, to see Your husband and Your sacred circle happy, and to see all Your followers happy because they are the focus of Your care, Your Majesty, Queen Thakurani. I bow down to Your sacred lotus feet.

ध्यानान्ते च प्रसुप्ताऽहं रुदामि तव मायया ।

महा-लक्ष्मि प्रकृत्या हि धन-लक्ष्मि नमोऽस्तु ते ॥ १७२ ॥

अष्ट-लक्ष्मि प्रपद्ये त्वामष्ट-सङ्ख्यां च चिन्तये ।

परमानन्द-मग्नाऽहं ज्ञात्वा सङ्ख्यां सनातनीम् ॥ १७३ ॥

दिशोऽष्टौ च प्रपश्यन्ति दिक्-पाल-शक्ति-रञ्जिताः ।

त्वया व्याप्ता हि ताः सर्वा ज्ञान-रक्षा-श्रिया-वृता ॥ १७४ ॥

त्वद्विना तु जगन्नाशः प्रकृतिस्त्वष्ट-धा स्थिता ।

भूमिरापोऽनलो वायुः खं मनो बुद्धिरेव च ॥ १७५ ॥

अहङ्कारस्तथा चाष्टौ भूत-सृष्टेस्तु कारणम् ।

अष्ट-सिद्धि-प्रदात्री त्वं जगतो नियतस्य च ॥ १७६ ॥

अणिमा चाणु-रूपा च सूक्ष्म-तत्त्व-प्रवेशिनी ।

महिमा विश्व-रूपा च ब्रह्माण्ड-काया-वर्धिनी ॥ १७७ ॥

गरिमा पर्वत-श्रेष्ठा कृष्ण-गह्वर-गौरवा ।

लघिमा भार-हीना च व्योम-वेग-प्रवाहिनी ॥ १७८ ॥

प्राप्तिश्च सर्व-देशेषु देश-काल-विवर्जिता ।

प्राकाम्यं काम-पूर्णं च शिला-वारि-प्रभेदनम् ॥ १७९ ॥

ईशित्वं सर्व-भूतत्वं प्रकृति-नियम-प्रभुः ।

वशित्वं सर्व-शक्तीनां कार्य-कारण-शासकम् ॥ १८० ॥

अष्ट-कोणं महा-यन्त्रं स्थिर-शक्ति-प्रवाहनम् ।

अनन्त-रूपं पावनं तव कूटं नमोऽस्तु ते ॥ १८१ ॥

यदा भ्रष्टा सुर-श्रीश्च दारिद्र्येण समावृता ।

असुराश्च प्रकुर्वन्ति राज्यं लोक-विनाशकम् ॥ १८२ ॥

तदा मन्दार-शैलेन वासुकिं रज्जु-रूपिणम् ।

मथ्यमाने समुद्रे च विष्णुना सह सङ्गता ॥ १८३ ॥

क्षीर-सिन्धोः सुता लक्ष्मीरादि-लक्ष्मीः प्रकीर्तिता ।

सृष्टेः पूर्वं च मध्ये च प्रलये च स्थिता ह्यसि ॥ १८४ ॥

त्वमेव सत्त्व-रूपा च जगतो धारणात्मिका ।

ग्रह-नक्षत्र-लोकानां शान्ति-पुष्टि-प्रदायिनी ॥ १८५ ॥

त्वं प्राणो जीव-लोकानां चिदचिद्-भुवनेषु च ।

त्वद्विना शून्य-रूपं च ब्रह्माण्डं च विकीर्णकम् ॥ १८६ ॥

अनादिरसि शक्तिस्त्वं सुवर्णाऽन्न-जनैः पुरा ।

काल-देश-विहीने च ह्यर्थ-शून्ये पुरा स्थिता ॥ १८७ ॥

त्वं च नारायणश्चैव सृष्टेः पूर्वं स्थितौ सदा ।

कल्पे कल्पे च देवेभ्यः सत्यं प्रकटितं त्वया ॥ १८८ ॥

सर्व-कारण-सम्पन्ना सर्व-कार्य-प्रकाशिनी ।

त्वया नारायणः स्रष्टा ह्यादि-शक्ति-स्वरूपया ॥ १८९ ॥

शून्यं स्फोटयित्वा त्वं प्रकृत्या रच्यते जगत् ।

ब्रह्माण्ड-पिण्ड-रूपाणां त्वमेव ह्यादि-कारणम् ॥ १९० ॥

महा-प्रलये सञ्जाते परमाणु-स्वरूपकम् ।

कोटि-ब्रह्माण्ड-विस्तारं कुरुषे कल्प-कोटिषु ॥ १९१ ॥

चतुर्भुजैस्तु संयुक्ता ह्यादि-लक्ष्मी-स्वरूपिणी ।

धर्मार्थ-काम-मोक्षाणां पुरुषार्थ-प्रदायिनी ॥ १९२ ॥

अभय-मुद्रया पाणिः स्थैर्यं ददाति तारके ।

शून्ये परमाणूनां च विच्छेदं वारयत्यहो ॥ १९३ ॥

महा-आकर्षण-शक्तिस्त्वं विश्वे सर्वत्र पठ्यते ।

त्वयैव बद्ध्यते सर्वं विश्वं स्थावर-जङ्गमम् ॥ १९४ ॥

वरदा-मुद्रया लक्ष्मीस्त्वं धरा नाम-धारिणी ।

निरन्तरं धन-धारां ददासि सर्व-सृष्टये ॥ १९५ ॥

त्वमेव मूलं सर्वस्य त्वयि सर्वं प्रलीयते ।

त्वद्विना नैव विद्या च न धनं न जयो भवेत् ॥ १९६ ॥

अधर्मायापि कारुण्याद् ददासि विपुलं धनम् ।

करुणामयि हे लक्ष्मि शरणं ते भजाम्यहम् ॥ १९७ ॥

सर्वेश्वरी महा-लक्ष्मि पादौ ते प्रणमाम्यहम् ।

महा-प्रलय-काले च यदा शेते हरिः प्रभुः ॥ १९८ ॥

योग-निद्रां समाविश्य कल्पान्ते सर्व-कारणः ।

तदा विलीयते सर्वं ब्रह्माण्डं क्षीर-सागरे ॥ १९९ ॥

अनन्त-शयने देवो यदा तिष्ठति शाश्वतः ।

तदा त्वं सुषुप्ति-रूपा योग-माया च शून्यता ॥ २०० ॥

योग-निद्रा-स्थिता शक्तिस्त्वमेव परमेश्वरी ।

नारायणस्य पादौ त्वं संवाहयसि सर्वदा ॥ २०१ ॥

तव पादौ च देवोऽपि संवाहयति भक्तितः ।

अनन्त-परिवर्तेन द्वयोरद्वैत-सत्त्वतः ॥ २०२ ॥

स एव राधिका-कान्तः कृष्णो धीर-शिरोमणिः ।

त्वमेव राधिका देवी नारायण-प्रिया तथा ॥ २०३ ॥

यथा नारीं विना पुरुषो न सूते प्रजामहो ।

तथा त्वया विना देवो न स्रष्टा भुवन-त्रयम् ॥ २०४ ॥

आर्द्रा त्वं हि प्रकृत्या च आद्या सलिल-रूपिणी ।

द्रवी-भूता च या मात्रा परमाणु-स्वरूपिणी ॥ २०५ ॥

ज्वलन्ती त्वं स्व-दीप्त्या च ब्रह्म-ज्योतिः-प्रकाशिनी ।

तव देहान्नारायणात् परं ब्रह्म प्रजायते ॥ २०६ ॥

सुवर्ण-वर्ण-दीप्त्या च व्याप्तं चैव चराचरम् ।

नक्षत्राणां च या दीप्तिरग्निः स्वाभाविको हि यः ॥ २०७ ॥

इन्धनं न च यत् कूटं प्रकाशाय प्रवेक्षते ।

तव शक्तेः प्रभावेन नक्षत्रं वर्तते नभः ॥ २०८ ॥

आकर्षणं महा-भ्रमणं चक्र-रूपं च पावनम् ।

कोटि-ब्रह्माण्ड-केन्द्रेषु भ्रमणं त्वत्-कृतं सदा ॥ २०९ ॥

परमाण्वन्तर-स्था च नाभिकीय-महा-बलम् ।

स्फोटं निवारयन्ती त्वं प्रोत्यूहं कुरुषे सदा ॥ २१० ॥

अष्ट-दिक्षु प्रविष्टा त्वं व्याप्ताऽसि च निरन्तरम् ।

व्योम-रूपं च कालश्च त्वमेव प्रकृतेः शिवे ॥ २११ ॥

ऐश्वरि त्वं महा-लक्ष्मि माता त्वं हि सु-मङ्गला ।

वैभव-श्री-स्व-रूपा च प्रणमामि मुहुर्मुहुः ॥ २१२ ॥

कलशं धारयन्ती त्वं परमाणु-महा-जठरम् ।

महा-भूतानि पञ्चैव पूर्व-रूपे स्थितानि च ॥ २१३ ॥

सहकार-दलैश्चैव नारिकेलेन संयुतः ।

स एव विश्व-वृक्षश्च जीवनस्य सनातनः ॥ २१४ ॥

तत्-कलशात् प्रकुरुषे रसायन-क्रियां पराम् ।

नियतं मिश्रणं चैव परमाणूनां करोति च ॥ २१५ ॥

त्वद्विना तु विच्छिन्नानि तत्त्वानि गगने सदा ।

न शक्तानि च पिण्डानां रचने पावनस्य च ॥ २१६ ॥

तस्मात् पाद-सरोजं ते नारायणस्य वामके ।

शिरसि धारयाम्यत्र तव कारुण्य-काङ्क्षिणी ॥ २१७ ॥

कटाक्षं कुरु मे राधे मन्द-हास्य-समन्वितम् ।

सर्व-वैभव-दात्री त्वं कृपां कुरु ममोपरि ॥ २१८ ॥

मम देहस्तु रचितस्तव पाद-रजो-मयः ।

रक्तं चाप्यमृतं भूयात् तव पाद-रसामृतम् ॥ २१९ ॥

ताम्बूलं तव वक्त्राच्च सुगन्ध-रस-पूरितम् ।

मम बुद्धिः सदा भूयात् तव भर्तुः पद-रजः ॥ २२० ॥

विश्वेश्वरस्य देवस्य वासुदेवस्य शाश्वतः ।

मधुसूदन-देवस्य सेवां देहि ममान्वहम् ॥ २२१ ॥

महा-राज्ञी-महा-लक्ष्म्याः पाद-धूलि-स्वरूपिणी ।

एवमेव हि मे ख्यातिर्भविष्यति युगे युगे ॥ २२२ ॥

इति विज्ञाप्य देवेभ्यः सा देवी राधिका शुभा ।

लक्ष्मी-रूपेण संविष्टा महा-तत्त्वं प्रकाशयत् ॥ २२३ ॥

श्री-सूक्त-पाठ-सञ्जातं ध्यान-योग-समन्वितम् ।

तृतीयोऽयं महा-भागो विरराम च साम्प्रतम् ॥ २२४ ॥

राधे स्वामिनि ते पादे कीरिका त्वत्प्रिया ह्यहम् ।

त्वत्कीर्तिं सततं गाये त्वामवेक्षे ह्यहर्निशम् ॥ २२५ ॥

ब्रह्माणं संप्रार्थ्य चाहं चत्वारिंशत्पदानि च ।

कृपार्थं ज्ञानलाभाय लिखितं तत्पदं मया ॥ २२६ ॥

ब्रह्मापि लभतां वासं वृन्दावने तवान्तिके ।

तदर्थं प्रार्थनां चक्रे तव कारुण्यकाङ्क्षिणी ॥ २२७ ॥

यद्यपि स्यां शिशुश्चाहं सर्वस्मादधमा तथा ।

तथापि शृणुते माता सीता दुर्गा च कालिका ॥ २२८ ॥

त्वमेव श्रीर्महालक्ष्मी वृन्दावनेश्वरी शुभा ।

कारुण्यार्द्रमना देवी शृणोषि बालकं सदा ॥ २२९ ॥

ब्रह्माणं नारदं चैव गुरुपरम्परां पराम् ।

सर्वान् सनातनींश्चैव प्रार्थनां च करोम्यहम् ॥ २३० ॥

त्वत्समीपं प्रनेतुं मां कुर्वन्तु प्रार्थनां च ते ।

नाहं सिद्धा न च श्रेष्ठा त्वत्प्रेम्णा तिष्ठामि त्वयि ॥ २३१ ॥

त्वमेव वैभवं श्रीश्च शान्तिरानन्द एव च ।

अग्निर्ज्योतिश्च ताराश्च सूर्यस्त्वं लुब्धकः सदा ॥ २३२ ॥

आत्मा त्वं सामवेदस्य स्तोभरूपा सनातनी ।

चत्वारो वेदा रूपा त्वं सरस्वती च शिल्पनी ॥ २३३ ॥

ब्रह्मणो ज्ञानदात्री त्वं सृष्टिविद्याप्रकाशिनी ।

विश्वनिर्माणविज्ञानं ब्रह्मणे दत्तवती पुरा ॥ २३४ ॥

त्वमेव परमा शक्तिरादिलक्ष्मि नमो नमः ।

पादपद्मे पतित्वाऽहं याचे कारुण्यमीश्वरि ॥ २३५ ॥

राधे स्वामिनि हे मातः पठित्वा विष्णुसत्कथाम् ।

अतीव परमानन्दं प्राप्तं मे हृदये शुभे ॥ २३६ ॥

तदतीव सुगम्भीरं सम्बन्धं वां पवित्रकम् ।

वर्णितं तत्र मुनिना दृष्ट्वा चाहं सुविस्मिता ॥ २३७ ॥

पराशर उवाच ॥

नित्यैवैषा जगन्माता विष्णोः श्रीरनपायिनी ।

यथा सर्वगतो विष्णुस्तथैवेयं द्विजोत्तम ॥

अर्थो विष्णुरियं वाणी नीतिरेषा नयो हरिः ।

बोधो विष्णुरियं बुद्धिर्धर्मोऽसौ सत्क्रिया त्वियम् ॥

स्रष्टा विष्णुरियं सृष्टिः श्रीर्भूमिर्भूधरो हरिः ।

संतोषो भगवान् लक्ष्मीस्तुष्टिर्मैत्रेय शाश्वती ॥

इच्छा श्रीर्भगवान् कामो यज्ञोऽसौ दक्षिणा तु सा ।

आज्याहुतिरसौ देवी पुरोडाशो जनार्दनः ॥

पत्नीशाला मुने लक्ष्मीः प्राग्वंशो मधुसूदनः ।

चितिर्लक्ष्मीर्हरिर्यूप इध्मा श्रीर्भगवान् कुशः ॥

सामस्वरूपी भगवानुद्गीतिः कमलालया ।

स्वाहा लक्ष्मीर्जगन्नाथो वासुदेवो हुताशनः ॥

शङ्करो भगवान् शौरिर्गौरी लक्ष्मीर्द्विजोत्तम ।

मैत्रेय केशवः सूर्यस्तत्प्रभा कमलालया ॥

विष्णुः पितृगणः पद्मा स्वधा शाश्वतपुष्टिदा ।

द्यौः श्रीः सर्वात्मको विष्णुरवकाशोऽतिविस्तरः ॥

शशाङ्कः श्रीधरः कान्तिः श्रीस्तस्यैवानपायिनी ।

धृतिर्लक्ष्मीर्जगच्चेष्टा वायुः सर्वत्रगो हरिः ॥

जलधिर्द्विज गोविन्दस्तद्वेला श्रीर्महामते ।

लक्ष्मीस्वरूपमिन्द्राणी देवेन्द्रो मधुसूदनः ॥

यमश्चक्रधरः साक्षाद्धूमोर्णा कमलालया ।

ऋद्धिः श्रीः श्रीधरो देवः स्वयमेव धनेश्वरः ॥

गौरी लक्ष्मीर्महाभागा केशवो वरुणः स्वयम् ।

श्रीर्देवसेना विप्रेन्द्र देवसेनापतिर्हरिः ॥

अवष्टम्भो गदापाणिः शक्तिर्लक्ष्मीर्द्विजोत्तम ।

काष्ठा लक्ष्मीर्निमेषोऽसौ मुहूर्तोऽसौ कला तु सा ॥

ज्योत्स्ना लक्ष्मीः प्रदीपोऽसौ सर्वः सर्वेश्वरो हरिः ।

लताभूता जगन्माता श्रीर्विष्णुर्द्रुमसंस्थितिः ॥

विभावरी श्रीर्दिवसो देवश्चक्रगदाधरः ।

वरप्रदो वरो विष्णुर्वधूः पद्मवनालया ॥

नदस्वरूपी भगवान् श्रीर्नदीरूपसंस्थिता ।

ध्वजश्च पुण्डरीकाक्षः पताका कमलालया ॥

तृष्णा लक्ष्मीर्जगत्स्वामी लोभो नारायणः परः ।

रतिरागौ च धर्मज्ञ लक्ष्मीर्गोविन्द एव च ॥

किं वात्र बहुनोक्तेन सङ्क्षेपेणेदमुच्यते ॥

देवतिर्यङ्मनुष्येषु पुन्नाम्नि भगवान् हरिः ।

स्त्रीनाम्नि लक्ष्मीर्मैत्रेय नानयोर्विद्यते परम् ॥

॥ श्रीराधाचरणरेणुरुवाच॥

अहो कियन्महान् ह्येष महिमा ते महेश्वरि ।

दृष्ट्वा नेत्रे मदीये हि अश्रुपूर्णे बभूवतुः ॥ २५७ ॥

यथा दुग्धं च तद्वर्णो यथा सूर्यस्तथैव भा ।

यथा च सामवेदस्य स्तोभा अभिन्नरूपिणः ॥ २५८ ॥

नारायणात्तथा देवि न भिन्ना त्वं कदाचन ।

विष्णुपत्नि महालक्ष्मि पादौ ते प्रणमाम्यहम् ॥ २५९ ॥

राधे स्वामिनि हे मातः सर्वकारणकारणे ।

आदिलक्ष्मि महादेवि ज्ञानलक्ष्मि नमोऽस्तु ते ॥ २६० ॥

विश्वशिल्पकरि देवि सर्वसृष्टिविधायिनि ।

अनुज्ञां देहि मे चात्र पठितुं स्तवमुत्तमम् ॥

नत्वा आदिगुरुं ब्रह्माणं सर्वज्ञानप्रदायकम् ।

विनीता च प्रपद्यामि चालीसां पावनीं शुभाम् ॥

राधा ओम्

॥ मंगलाचरण ॥

बन्दौँ आदि गुरु पद-कंजा । परम सुजान ज्ञान के पुंजा ॥ २६०.१ ॥

हरि-नाभी-सरसिज ते आये । श्याम स्वयं हिय ज्ञान बहाये ॥ २६०.२ ॥

॥ चौपाई ॥

बन्दौँ गुरु पद-पदुम सुहाये । श्याम-सुन्दर ते ग्यान जु पाये ॥ २६०.३ ॥

वेद-भेद जिन्ह उर में जान्यो । जुगल-सेव हित जग निरमान्यो ॥ २६०.४ ॥

चतुरानन गुरु दरस दिखावहु । राधा-कृष्ण निकट मोहिं ल्यावहु ॥ २६०.५ ॥

सावित्री-पति सारसुती-प्यारे । उज्जल प्रेम-भकति देहु न्यारे ॥ २६०.६ ॥

हे महिमा-निधि परम उपासी । वेद-ग्यान दीजै परकासी ॥ २६०.७ ॥

राधा-कृष्ण चरन-रस प्यावहु । जुगल-उपासना मोहिं सिखावहु ॥ २६०.८ ॥

हे गुरु-प्रीतम ब्रह्म सुजाना । श्रुति-गावत सोमा कर ग्याना ॥ २६०.९ ॥

सोम-पान करि भाव जगाऊँ । मनि-सम मति श्रुति-तत्त्वहिं पाऊँ ॥ २६०.१० ॥

राधा-कृष्ण गूढ़ रस-रीती । समझावहु मोहिं करिकै प्रीती ॥ २६०.११ ॥

ऋग जजु साम अथरव-ग्यानी । सिखवहु मोहिं किंकरि अगियानी ॥ २६०.१२ ॥

पद-पंकज मैं नावहुँ माथा । प्रथम जीव जग के तुम नाथा ॥ २६०.१३ ॥

परम दास जुगल-पद-प्यारे । कृष्ण-चरन नत सीस उतारे ॥ २६०.१४ ॥

राधा-पद-तृन होन अभिलाषी । बन्दौँ पद तिहारे सुख-रासी ॥ २६०.१५ ॥

हे आदि गुरु कृपा जु कीजै । राधा-कृष्ण निकट मोहिं दीजै ॥ २६०.१६ ॥

जुगल-चरन तर मोहिं बिठावहु । अपनो रंक जानि अपनावहु ॥ २६०.१७ ॥

गुरु-कृपा जब मो पर होई । श्री-ठकुरानी रज तन सोई ॥ २६०.१८ ॥

यह तन पद-पंकज-रज होई । चरण-शरण पाऊँ सुख-लोई ॥ २६०.१९ ॥

रक्त मोर पद-रस बनि जावे । अधर-सुधा ताम्बूल मिलावे ॥ २६०.२० ॥

चर्वित पान-सुधा सँग भीजै । यहि विधि मोहिं राधिका दीजै ॥ २६०.२१ ॥

कान्ह-चरन-रस मन ह्वै जाई । चर्वित पान-सुधा-रस पाई ॥ २६०.२२ ॥

श्याम-अधर-रस मन महँ घोलो । कृष्ण-प्रेम-रस में मोहिं रोलो ॥ २६०.२३ ॥

भव-कानन अन्धियार अपारा । राखहु मोहिं गुरु-करतारा ॥ २६०.२४ ॥

काम-पाप को करहु बिनासा । चखावहु राधा-कृष्ण जु रासा ॥ २६०.२५ ॥

सोम-पान मोहिं गुरु करवावहु । निर्मल मन करिकै दरसावहु ॥ २६०.२६ ॥

जुगल-उपासना शुद्ध सिखावहु । मोहिं अनाथ को पार लगावहु ॥ २६०.२७ ॥

डगमग पग मैं बाल भुलानी । दीन किंकरि कछु नहिं जानी ॥ २६०.२८ ॥

मारग दरसवहु प्रान-अधारा । ग्यान-प्रेम-मति देहु अपारा ॥ २६०.२९ ॥

तात पितामह गुरु-सिरमोरा । भव-नरकहुँ ते काढ़हु मोरा ॥ २६०.३० ॥

मन इन्द्री चित्त एक ही ठामू । राधा-कृष्ण भजहुँ आठौ जामू ॥ २६०.३१ ॥

तातें पद-पंकज सिर नाऊँ । कृपा अरु ग्यान-दान मैं पाऊँ ॥ २६०.३२ ॥

राखहु शरन परम-सुख-दाता । हे गुरु-देव जगत के त्राता ॥ २६०.३३ ॥

हे ब्रह्मा गुरु परम सुजाना । जग-निर्माता महा-ग्याना ॥ २६०.३४ ॥

राधा-कृष्ण आस पुरावैं । तुमरी सकल चाह बनि आवैं ॥ २६०.३५ ॥

गोलोक-वृन्दावन निवासा । जुगल-पास नित रहे सुवासा ॥ २६०.३६ ॥

सदा संग पावो गुरु-देवा । करहु जुगल की निसि-दिन सेवा ॥ २६०.३७ ॥

सब मंगल गुरु-देवहिं पावो । मोरे हिय अति प्रेम सुहावो ॥ २६०.३८ ॥

वेद-मर्म-ग्याता तुम स्वामी । आदि-पुरुष गोविन्द नमामी ॥ २६०.३९ ॥

आदि-पुरुष गोविन्द-उपासी । नित प्रति भजत परम सुख-रासी ॥ २६०.४० ॥

महा-विष्णु त्रिपुरारि-पियारे । श्री-सारसुती-प्रान-अधारे ॥ २६०.४१ ॥

राधा-पारवती सनेही । नमन करूँ पद परम-विदेही ॥ २६०.४२ ॥

राधा-कृष्ण-सेव सिखलावहु । ऊँचे भाव मोहिं पहुँचावहु ॥ २६०.४३ ॥

मैं शिशु पथ-भूली अगियानी । मारग दरसवहु ब्रह्म-ग्यानी ॥ २६०.४४ ॥

हे तात स्वामी गुरु-राया । करहु मोहिं पर अपनी दाया ॥ २६०.४५ ॥

पद-पंकज नित सीस झुकाऊँ । कृपा-प्रेम-आसिष जु पाऊँ ॥ २६०.४६ ॥

राधा-कृष्ण-निकट मोहिं ल्यावहु । हिय में जुगल-प्रेम प्रगटावहु ॥ २६०.४७ ॥

जय गुरु-देव भक्त-मुनि-ताता । नारद के तुम परम विधाता ॥ २६०.४८ ॥

नारद-भक्ति-सूत्र जो गायो । सो सब ग्यान तुम्हीं सिखलायो ॥ २६०.४९ ॥

सनकादिक प्रजापति नाना । मनु स्वायम्भुव रुद्र सुजाना ॥ २६०.५० ॥

कामदेव के तात कहावहु । पद-पंकज मोहिं सीस नवायहु ॥ २६०.५१ ॥

श्री-राधा-अधरन ते आई । सारसुती जु परम सुहाई ॥ २६०.५२ ॥

तिनके पति गुरु-देव हमारे । बन्दौँ चरन-कमल अति प्यारे ॥ २६०.५३ ॥

ग्यान-दान मोहिं एतनो दीजै । राधा-कृष्ण-दरस जिहिं कीजै ॥ २६०.५४ ॥

और न कछू कामना मोरी । जुगल-चरन में लागै डोरी ॥ २६०.५५ ॥

धर्म अर्थ अरु काम न मोक्खा । धन-सम्पति नहिं चाहत चोक्खा ॥ २६०.५६ ॥

नित गोलोक किंकरि ह्वै रहऊँ । राधा-कृष्ण-चरन-रज गहऊँ ॥ २६०.५७ ॥

तातें चरन नवत हूँ माथा । सिखवहु सेवा-रीति अनाथा ॥ २६०.५८ ॥

निसि-दिन जुगल-सेव बढ़ि जावे । ऐसो ग्यान गुरु मोहिं पावे ॥ २६०.५९ ॥

श्री गोविन्द भजे मन लाई । तत्त्व धाम गोलोक लखाई ॥ २६०.६० ॥

भाव-सहित बन्दौँ पद तोरे । राधा-कृष्ण-भगत सिरमोरे ॥ २६०.६१ ॥

परम-कवच जग-रच्छक ताता । सब जीवन के तुम ही त्राता ॥ २६०.६२ ॥

राधा-कृष्ण-उपासक भारी । बन्दौँ पद श्रद्धा उर धारी ॥ २६०.६३ ॥

जय जग-रचन-हार अविकारी । साम-वेद-स्तोभन-मर्म-विचारी ॥ २६०.६४ ॥

जय मुनि-राज स्रष्टि के मूला । जय ब्रह्मा सब सुख के कूला ॥ २६०.६५ ॥

राधिका-तापनि-श्रुति जिन्ह गाई । गान्धर्वी की सेव कमाई ॥ २६०.६६ ॥

जय ब्रह्मा जय प्रान-अधारा । जय स्रष्टि-करतार अपारा ॥ २६०.६७ ॥

ग्यान सुबुद्धि जु सोम पियावहु । पाप-रहित शाश्वत भाव जगावहु ॥ २६०.६८ ॥

नित कुमारी ह्वै करूँ जु सेवा । ऐसो बर मोहिं देहु गुरु-देवा ॥ २६०.६९ ॥

और ग्यान सिखलावहु स्वामी । नित-नित बन्दौँ सीस नमामी ॥ २६०.७० ॥

कृपा करहु हे आदि-गुरु ब्रह्मा । राधा-कृष्ण-सेवा मम कर्मा ॥ २६०.७१ ॥

॥ दोहा ॥

सारसुती-पति ब्रह्म गुरु, राधा-कृष्ण के दास । पूरन हो सब कामना, गोलोक नित्य निवास ॥ २६०.७२ ॥

पद-पंकज माथा नवत, माँगूँ यह वरदान । हिय में बासें जुगल नित, छलकै प्रेम महान ॥ २६०.७३ ॥

महालक्ष्मि महादेवि चालीसापाठतः परम् ।

पादपद्मे नमस्यामि याचन्ती करुणां शुभाम् ॥ २६१ ॥

कृतज्ञतामयी भूत्वा प्रणमामि मुहुर्मुहुः ।

आदिलक्ष्मि ह्यनादिस्त्वं मूलदेवि सनातनि ।

अध्यात्मवैभवदात्री चानन्तज्ञानदायिनि ॥ २६२ ॥

ममाहङ्कारमुन्मूल्य मृदुना पादपद्मतः ।

कुरु मां पादरेणुं ते मूकस्तु स्यादहङ्करः ॥ २६३ ॥

नाहं याचे च वैभव्यं त्वत्प्रेम्णा पूजयामि ते ।

निरये पातयस्वा मां यथेच्छसि तथा कुरु ॥ २६४ ॥

पीडयस्वाथवा मा मां सर्वथा ह्यवलोकय ।

तव सन्तोषमात्रेण मम सन्तोष ईश्वरि ॥ २६५ ॥

त्वमेव मम देवी च स्वामिनी च महेश्वरी ।

तव प्रीतिः परं कार्यं महालक्ष्मि नमोऽस्तु ते ॥ २६६ ॥

नारायणेन सार्धं त्वं पदैः संमर्दयस्व माम् ।

तव पादाश्रिता दासी नित्यरेणुस्वरूपिणी ॥ २६७ ॥

त्रिगुणा निर्गुणा त्वं च सद्गुणा च गुणात्परा ।

तत्त्वातीता शक्त्यतीता सर्वलोकात्परा तथा ॥ २६८ ॥

सरस्वती च दुर्गा त्वं काली त्वं पार्वती तथा ।

सत्त्वराजस्तमोभ्यश्च मोक्षदात्री मुमुक्षुणाम् ॥ २६९ ॥

सर्वलोकात्परा त्वं च सर्वमूलकृतिः शुभा ।

प्रकृतिर्मूलप्रकृतिर्नतोऽहं स्वर्णपादयोः ॥ २७० ॥

त्वत्तो बभूव भूतादिस्त्रिमूर्तिस्त्वयि संश्रितः ।

ब्रह्मणो विष्णुरूपस्य शिवस्य च त्वमेव हि ॥ २७१ ॥

शक्तिरूपा महामाया सृष्टिस्थित्यन्तकारिणी ।

त्वत्तो जातं जगत्सर्वं त्वय्येव प्रविलीयते ॥ २७२ ॥

विश्वयोनिस्त्वमेवैषा नारायणबलं परम् ।

नारायणस्य शक्तिस्त्वं नारायणस्तु ते बलम् ॥ २७३ ॥

त्वं नारायणो देवः सा लक्ष्मीस्त्वं हरिः स्वयम् ।

पुंरूपो हि भवान् साक्षात् स्त्रीरूपं सा सनातनी ॥ २७४ ॥

नारायणस्य स्त्रीरूपं लक्ष्म्याः पुंरूपमेव च ।

द्वौ सन्तौ तौ ह्यभिन्नौ च विस्मयोऽयं महान् मम ॥ २७५ ॥

अनेन दिव्यभावेन मज्जामि त्वत्पदेऽन्वहम् ।

मज्जामि तत्प्रेमरसे ह्यधिकं च पुनः पुनः ॥ २७६ ॥

उलूकप्रिया देवि त्वमुलूकोऽतिप्रियस्तव ।

मायान्धकारहन्त्री च दिव्यदृष्टिस्वरूपिणी ॥ २७७ ॥

भ्रष्टानां मोक्षदात्री त्वं संसारान्धत्वहारिणी ।

मायाविनाशिनी देवि नतोऽहं पादपद्मयोः ॥ २७८ ॥

अहो यद्यहमुल्लूकः स्यां तदा परितो भ्रमे ।

तव चारुमुखं द्रष्टुं सेवा कति सुखावहा ॥ २७९ ॥

कीरी भूत्वा च ते नाम जपेयं हि निरन्तरम् ।

गजप्रिया जगल्लक्ष्मीर्विश्ववैभवदायिनी ॥ २८० ॥

नतोऽहं स्वर्णपादे ते समीपं नय मां तव ।

न शक्ता जीवितुं दूरे त्वत्तो जनार्दनादपि ॥ २८१ ॥

माता स्वामिनी प्रेयसी सखी राज्ञी च मे मता ।

मम सर्वस्वं कोशश्च प्राणप्राणातिशायिनी ॥ २८२ ॥

मम प्राणात् परा त्वं च मम चात्मन ईश्वरि ।

नारायणस्य देवस्य नमस्यामि पदाम्बुजम् ॥ २८३ ॥

युवयोः पादमूले हि शाश्वतं वासमीप्सितम् ।

अनुज्ञां देहि मे मातः सेवां कर्तुं निरन्तरम् ॥ २८४ ॥

ब्रह्माण्डकोटयो देवि महाकेन्द्रं भ्रमन्ति च ।

अनन्तविश्वचक्रं च भ्रमते तव शासनात् ॥ २८५ ॥

सूक्ष्मातिसूक्ष्मलोके च परमाणौ च सर्वथा ।

भ्रमन्ति चक्रवत् सर्वे वर्तुलं रूपमाश्रिताः ॥ २८६ ॥

महाविस्तारजालाच्च सूक्ष्मलोकान्तमेव च ।

वर्धते मम भावस्तु त्वत्पदे महती रतिः ॥ २८७ ॥

आधारभूता भूतानां मूलप्रकृतिरीश्वरि ।

सर्वकारणकारणं त्वां भजामि सनातनम् ॥ २८८ ॥

एकत्र संस्थितो ह्यणुः दूरलोके च संस्थितः ।

द्वितीयो यस्तु परमाणुः संलग्नो भाति सर्वथा ॥ २८९ ॥

देशकालं विनिर्जित्य दूरीकरणमपास्य च ।

बद्धौ च तिष्ठतः साक्षात् त्वन्मायावैभवेन च ॥ २९० ॥

वैज्ञानिकैर्न विज्ञातं त्वदीयं बलमुत्तमम् ।

सर्वव्यापी परमात्मा नित्यं वसति तत्र हि ॥ २९१ ॥

अनुस्यूतत्वरूपेण विश्वं बद्धं परस्रजा ।

परस्परं हि सम्बद्धं चित्ररूपं च भासते ॥ २९२ ॥

अचिन्त्यभेदभावोऽयं ह्यभेदेनापि युज्यते ।

एकत्वे च पृथक्त्वं च मानवैर्न च बुध्यते ॥ २९३ ॥

परमाणौ च या लीला दृश्यते सूक्ष्मतत्त्वतः ।

रासलीला च सा ज्ञेया गोकुले या पुरा कृता ॥ २९४ ॥

यथा कृष्णो महाभागो रासमण्डलसंस्थितः ।

बभूव युगपत् साक्षात् प्रतिगोपीमये विभुः ॥ २९५ ॥

सर्वव्यापी तथा कृष्णः सर्वत्रैकक्षणे स्थितः ।

अनेकसंस्थितिर्देवि तव शिल्पस्य वैभवम् ॥ २९६ ॥

एवमेव महालक्ष्मीः करुणामृतवर्षिणी ।

प्रतिजीवं प्रपूरयति ऐश्वर्येण श्रिया तथा ॥ २९७ ॥

मन्यते प्रत्येकं जीवः स्वमेवैकं जगत्त्रये ।

त्वत्कृपापात्रभूतं च विस्मयोऽयं ह्यचिन्त्यकः ॥ २९८ ॥

इमां व्यवस्थां गम्भीरां बुधा ज्ञातुं न शक्नुयुः ।

सर्वत्र प्रवहन्ती त्वं समभावेन सुप्रभा ॥ २९९ ॥

मूलद्रव्यमयी त्वं च विश्वनिर्माणकारिणी ।

कणात्मिका तरङ्गाभा युगपद् भासि सर्वथा ॥ ३०० ॥

i love you so much thakurani radhika rani🙏💙🧡

main tumse prem krti hoon maha radhika rani🙏💙🧡