r/maskesiz

Ben kim kötü hissederse gidip onunla konuşma ve onu iyi hissettirme eğilimindeyim ancak şu ana kadar ne zaman kötü hissettiysem kimse benim yanımda olmadı. bu durumu insanlara anlattığımda "bunu sen yapmak zorunda değilsin, onlarla başkaları ilgileniyor" diyorlar.

insanlar ne zamandan beri bu kadar samimiyetsiz olmaya başladı?

okul hayatimda zorbalanmadim ama her eve gelisimde her ailemle vakit gecirisimde iliklerime kadar zorbalandim gercek mi bilmiyorum haklilar mi bilmiyorum ama o kadar yoruldum ki aglayamiyorum bile boyle bir hayatimin olucagini bilsem asla dunyaya gelmek istemezdim ozguvenim yok iletisim becerim yok insanlardan ve yuksek sesten korkuyorum onlar yuzunden, keske ailemi secebilseydim her seferinde iki gulumsemeye kanan aklimida seviyim keske yok olsam

Yaşım 30 şu yaşıma kadar kamuflajlı pantolon giymedim, bu yaştan sonra giyenler gördüğümde de gözüme güzel geldi açıkçası. Kamuflajlı pantolonlar hakkında düşünceleriniz nelerdir, sizce giyenlere yakışıyor mu ?

Herhalde herkes düşmüştür. Aslında borcu olan ben değilim bir aile büyüğüm aşırı borç içinde bu sıkıntı ailenin geneline yansıyor. Bilirsiniz bağırmalar,şuçlamalar,irade eksilmesi, karar yoksunluğu, depresyon ve benzeri. Aslında burada benim için asıl sorun borçtan değil ailemin parçalanması gün geçtikçe herkesin aklını yitiriyormuş gibi davranması mesela ablam ve abimler normalde çok rahat halledilecek konularda bile birbirlerine girmeye başladılar. Gün geçtikçe içe atılan öfke arttığı için kavgaların boyutlarıda büyüyor. Normalde önceden sadece sözlü kavga olurken şimdilerde fiziksel şiddet oluşmaya başladı. Hatta bazen ben kavgalarını ayırdığım da senin ne işin var sen niye karışıyorsun diyorlar. Sanki birinin birini dövmesini oturup izleyebilecekmişim gibi neyse sıkıntıda şu geçenlerde fark ettiğim bir şey ailemdeki tüm bireyler fiziksel olarak daha güçlüyüm. Sinir katsayım çok artmaya başladı. Bir gün sinirle birinin kafasını duvara vuracağım diye korkuyorum. Ve normalde ailemiz geleceğe yönelik yatırım, çaba,yetenek vb. birşeyler için çabalayan bir aile değildi ama yinede belli bir amaç doğrultusunda olunurdu. Şimdi bırakın gelecek için çaba harcamayı yarın için kişisel temizliği yapamaz hale geldiler. Mesela ablamın iki kedisi vardı bunların veterinerlerini aksatmıyor ancak kedilerin kişisel bakımı ve çevresi o kadar kötü ki kedilerin bile zamanla depresyona girdiği görmeye başladım. Bir de sorun ne zaman borçlu aile büyüğüm ile konuşsam sanki tüm sorun bizi doğurmasıymış gibi davranması ve benden çözüm beklemesi. Ben ise daha bir beter normalde yapabildiğim çok basit diş fırçalamayı bile yapamaz hale geldim. Neyse güçlü kalmaya ve hayal etmeye devam bu araya kadar okuduysan teşekkür ederim. Kendinize iyi bakın