u/Akis127

I wanna dress like him but I'm a bit afraid of people judging me.

We lost our mom May of 2025. Now it's me and my sisters. I am 24, youngest 21 and oldest 32. We live all together because we cannot afford to move. Dad died when I was 4.

There are some days that are a little bit better, especially when I'm busy and I have work to do. But my days off are extremely hard. Today is one of those. I fucking miss my mom so much.

Έχασα το πατέρα μου σχεδόν πριν 20 χρόνια. Ήμουν 4. Και για κάποιο λόγο, τον σκεφτομουνα σήμερα.

Και αναρωτιόμουν, οι φιλοι του τον σκέφτονται άραγε ακόμα μετά από 20 χρονια; Τον αναφέρουν στις συζητήσεις τους; Ή είναι σαν μγν υπήρξε ποτε;

I was just wondering. How often do the boys visit home?

I know when they were younger, they probably visit their home when they had a break from recording/tour but now that they are a little bit older, how often do they?

I lost my mom last year, so I am always in awe when people still visit their parents and hometown. And how do you think they spend their time there?

I we are so used to put celebrities in a pedestal that sometimes that they cry and grieve and feel like any of us?

Who do you feel has the times they are more lost in his thoughts, for example?

I would say Calm as my least favorite. It's has good songs and I listened to it when it came out but compared to the other, something just doesn't click for me. Teeth is great, and No Shame. Old me is very nostalgic although I don't listen to it often. And I love almost every song on its own but something is off as a whole for me.

Youngblood or Eas as favorite. Youngblood was THE album for me and the reason I got into them THAT much. EAS got me through some difficult stuff and it's really different than what they did before.

5sos5 was good. It had some great tunes I loved when it came out and I was dealing with a breakup at the time but it was never the best for me, even then. Bad Omens is one of my fave songs, tho. It always stood out for me. I cried for that song so much.

Who is the victim of the bullying between the 4 boys, do you think?

Από τότε που εχασα την μανα μου κυρίως πριν ένα χρόνο, άρχισα να νοσταλγώ το παρελθόν σαν 70χρονος.

Σκέφτομαι τα παλιά, στιγμές με φίλους και νοσταλγώ άσχημα. Να πω ότι έχω μείνει μόνος μου με τις αδερφές μου καθώς ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουνα παιδί.

Είναι περίεργο αυτό, το νιώθουν και άλλοι στην ηλικία μου ή είναι κάτι ψυχολογικό όλο αυτό; Νιώθω πολύ μόνος σε αυτό.

Έκανα πολύ παρέα με μια κοπελα. Όλα ήταν καλά. Δουλεύαμε μαζί. Κάναμε πλάκα. Μου στάθηκε όταν πέθανε η μανα μου πριν ένα χρόνο κλπ. Απομακρυνθηκαμε μες τον χειμώνα λόγω υποχρεώσεων κλπ. Εγώ είχα το πενθος μου, ακόμα το περνάω δηλαδή αλλά τότε ήταν ολόφρεσκο.

Δεν με πήρε ούτε ένα τηλέφωνο να δει πως είμαι κλπ. Αυτό με ενόχλησε. Βρεθήκαμε μετά τυχαία και τα είπαμε κλπ. Της είπα τι με ενόχλησε αλλά έκανε σαν να μην είναι κάτι σοβαρό. Και τώρα όσο και να θέλει να μου μιλάει κλπ, δεν μου βγαίνει.

Σας έχει τύχει; Την νοιάζομαι αλλά νιώθω ότι δεν μπορώ να το ξανά πιάσω από εκει που ηταν.

Έχασα την μητέρα μου στα 23 μου πριν ένα χρόνο. Κάθομαι και σκέφτομαι λοιπον, τι να ένιωθε εκείνη τη στιγμή. Γιατί πέθανε μεσημέρι. Είχε ξυπνήσει δηλαδή είχε φάει πρωινό κλπ.

​

Δεν ήταν καλά. Ήταν εξουθενωμενη. Με το ζόρι μίλαγε και τις τελευταίες μέρες παραμιλούσε από τον Καρκίνο.

​

Τι ένιωσε όμως. Έπεσε απλά για ύπνο και έσβησε; Είδε κατι; Φοβηθηκε; Ποναγε; Πως πιστεύετε συμβαίνει εκείνη την ωρα;

I'm torn between Disconnected and Bad omens.

​

I used to listen to Disconnected with my first gf together in the car and Bad omens, when we broke up.

Είμαι άντρας στα 24. Μιλάω με έναν συνομήλικο μου και πάει το θέμα στα ΛΟΑΤΚΙ, pride κλπ.

​

Και τι δεν άκουσα. Πως γίνεται ένας άνθρωπος στα 24 του το 2026 να έχει τόσο ακραίες απόψεις κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να απορεί γιατί εγώ, προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι τι κάνει ένας άνθρωπος στο κρεβάτι του είναι δικό του θέμα κλπ.

​

Είμαστε όλοι, πάνω από όλα, άνθρωποι. Έτσι έχω μεγαλώσει εγώ. Τι με νοιάζει τι αρέσει στον καθένα στο σεξ, αφού δεν με επηρεάζει εμένα σε απολύτως τίποτα.

​

Και μένα μου αρέσουν οι γυναίκες αλλά δεν με καθορίζει αυτό. Απελπιζομαι με τέτοιες ιδέες πολλές φορές. Κατανοώ σε έναν βαθμό, όταν τα ακούς από μεγάλα άτομα σε ηλικία που είναι πίσω και δεν θα αλλάξουν μυαλά στα 80 τους. Αλλά εμείς υποτίθεται είμαστε τα μυαλα του μέλλοντος. Είμαι λάθος;

​

Υβριστικά σχόλια ή παπαρολογιες χωρίς αιτιολογία, τζάμπα να γραφτούν.

I(24M) am a fan of 5sos for years. Ever since school. There have been phases where I listened to them more, and less. Every time an album or a tour drops, I'm there.

​

Last year, I lost my mother to cancer. Then EAS dropped, and my 5sos hard phase came back.

​

I've always been a Luke fan ever since the beginning. But with all my grief and all, he has really helped me in the way I express myself. I'm no longer insecure about my feminine side. I try to wear what I want which is the style Luke dresses like. I've always been afraid of people, looking at me strange or calling me names, but not anymore. At least, not that much.

​

I don't think my feminine side is something I should be ashamed of. When you lose your mother, all that stuff become so small. But Luke really pushed me to understand that. Does it make sense?

​

Ps: Luke, if you ever read this, just know, you have really helped the little boy in me. He misses his mother but at least, something good came out of that pain. So, thank you.

Επειδή δεν τον έχω παρακολουθήσει, θεωρείται καλή κίνηση αρχικα να φύγει ο Λουτσεσκου;

​

Και, πως βλέπετε την καινούργια προπονησια; Θετικό βήμα ή θα παμε κι αλλο πισω;

Γεννήθηκα το 2002. Και παρατηρώ ότι πολλά από αυτά που θυμάμαι σαν παιδικές αναμνήσεις είναι πράγματα που βιώναμε όλοι μαζί. Και στην Ελλάδα αλλά και παγκόσμια. Εσείς τι θυμάστε έντονα σαν παιδική ανάμνηση κοινη;

​

Πχ τα στυλό με τα πολλά χρώματα που προσπαθούσαμε να κατεβάσουμε και τα τέσσερα χρώματα μαζί

Ζω με την αδερφή μου σε ένα μικρό σπίτι και επειδή αναγκαστικά κοιμάμαι στο σαλόνι θέλω να διαχωρίσω τον χώρο με μια κουρτινα. Σκεφτείτε ότι το σημείο όπου κοιμάμαι εγω είναι στο τέλος του χώρου. Είναι ουσιαστικά γωνία με 3 τοίχους. Ο ανύπαρκτος οδηγεί στη κουζίνα. Αμα βάλω μόνο κουρτινα, θα μειώσει το θόρυβο πχ όταν έρχεται από τη δουλειά, άμα πλύνει τα πιάτα κλπ;

Ζούμε αναγκαστικά μαζί μετά από θάνατο γονιών σε ένα μικρό σπίτι. Ένα υπνοδωμάτιο και σαλονοκουζινα. Αλλά είναι πολυ τοξική θεωρώ, συνεχώς ξεσπάει πάνω μου και εδώ και κάποιες μέρες όταν βρισκόμαστε δεν της μιλάω καν. Την μπλόκαρα και από ινστα κλπ.

​

Κατάλαβα πόσο ηρέμησα και δεν αντεζα αυτόν τον ψυχολογικό πόλεμο χωρίς λογο. Είναι κακο;

Σήμερα ήταν το μνημόσυνο της μητέρας μου, ο ένας χρόνος. Ήταν μια δύσκολη μέρα για μένα. Αλλά κάθε μέρα είναι πια. Δεν έχω γονείς πια. Ούτε πατέρα ούτε μητέρα.

​

Αναρωτιέμαι, όσοι τους έχετε χάσει και έχει περάσει κάποιος παραπάνω καιρος, ισχύει ότι δεν φεύγουν ποτέ από το μυαλό μας. Θα την σκέφτομαι δηλαδή κάθε μέρα, έστω και για λιγο, έστω και με μια παραπάνω χαρμολυπη;

Lost my father when I was 4. Grew up with My sisters and mother. Our mother died of cancer last year. There is not a day that I don't think of her.

Some days are better, some are worse. Some days I cry, some not but I can help but feel like nothing matters to me anymore. I hang out with my friends sometimes but I can't even enjoy that like I used to. Will it ever go away because I can't be feeling that for the rest of my life.

Πριν καμιά 15αρια χρόνια. Τώρα είμαι 24. Ας πούμε από τα 10 μέχρι τα 15, έβλεπα φουλ ελληνικές σειρές. Ήταν η περίοδος όπου δεν είχα δει τίποτα και τις είχα πιάσει από την αρχή. Εχω δει τις περισσότερες.

Μιλάμε όμως την χρυσή εποχή της τηλεόρασης. Από Ντολτσε Βιτα, Πάτερ ημών μέχρι Ευτυχισμενοι μαζι, Μ και Μ και πάει λέγοντας.

Νιωθω όμως ότι η τελευταία γενιά, δεν τα έχει δει όλα αυτά. Και ότι χάνονται λίγο στο πέρασμα του χρόνου. Θυμάμαι εμενα να κάθομαι στο δωμάτιο με τις ώρες με το πρώτο μου λαπτοπ τότε και να βλέπω όλη μερα τα επεισόδια μέχρι να τελειώσουν. Και σίγουρα αυτό έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό και το χιούμορ μου.

Εχω επιρροές από Ρήγα Αποστόλου, Δήμητρα Παπαδόπουλου, Καπουτσίδη, Ρωμα Χατζησοφια.

Συγγνώμη για το rant, αλλά μου λείπει και λίγο αυτή η εποχή. Ακόμα και τώρα, ενώ τις λατρεύω, ίσως να μην μπορούσα να τις δω το ίδιο με τότε. Είναι μια περίοδος της ζωής μου που τη θυμάμαι με νοσταλγία