u/DMN-0101

Εχω 3 εισιτηρια για ΛΤ για αυριο που δεν μπορω να παω 12€ το ενα. Εχω και για σημερα Ημισκουμπρια 2 εισιτηρια, 23€ το καθενα. Στειλτε DM!

Εχω 3 εισιτηρια για ΛΤ για αυριο που δεν μπορω να παω 12€ το ενα.

Εχω και για σημερα Ημισκουμπρια 2 εισιτηρια, 23€ το καθενα.

Στειλτε DM!

But why is it not practiced by psychotherapists as such? They only like to say vague things to their patients that are not really back-up by harder sciences like neuroscience or biology. This is a genuine question and I do not intend to rage bait.

So I have been on sick leave since January. The reason I was on sick leave was fo deal with complications of a surgery I did back then. The reality is that this surgery and dealing with the complications for so long have triggered my CFS. I am now only bedridden and crashing with very small things like discussing for 30 minutes. Lately even going to the toilet feels harsh.

Anyway, company doctor, HR are all on board with my situation. However, my supervisor pushes me to answer to some emails from a partner we were working with since February. They need my input otherwise they will not be able to proceed with their work.

I would absolutely help them but I CANNOT. I had told my supervisor what my symptoms are like not being able to get out of bed and I was very honest about them. But I sense that she only links these symptoms to my surgery and thinks that I should be getting better with time. The reality is that I have gotten worse!!!

So, please help me with the wording/phrasing of things for her. How do I make her understand my situation??? I am not diagnosed yet, I am in the very harsh process of going from doctor to doctor and have multiple examinations and I am constantly crashing too hard.

How do I tell her?? I feel like they will think that I am lying at some point.

P.s. I am only capable of writing. If I have a meeting I will collapse. Last time we talked was 1 month ago.

Εχω 3 εισιτηρια για τη μια συναυλια και 3 για την αλλη, 3&4 Ιουλιου αντιστοιχα Αθηνα. Ενδιαφερεται κανεις; Ειναι αγορασμενα απο το more.com, ξερετε πως γινεται η μεταφορα;

Εχω 3 εισιτηρια για τη μια συναυλια και 3 για την αλλη, 3&4 Ιουλιου αντιστοιχα Αθηνα. Ενδιαφερεται κανεις; Ειναι αγορασμενα απο το more.com, ξερετε πως γινεται η μεταφορα;

I really need to discuss with a doctor that is working with patients already. I am too tired walking from doc to doc trying to persuade them about my situation. I need a serious clinic or hospital or group of researchers or group of doctors that can help me and/or treat me.

I am based in Greece and the Netherlands but if they accept online, I am also available to discuss with someone overseas or even travel to another country in Europe.

I have already done plenty of blood tests, MRI. etc. and ruled out many things so I would not like to start from scratch. I know what I have.

Are there any reddit posts that have already answered my question?

I’ve been mild for over a year, but collapsed into severe over the past 6 months after a f***** surgery. I am now bedridden. I can barely hold a conversation for 30 minutes before a crash hits.

But I need to explain this specific "crash" feeling because it’s driving me insane, and I want to know if anyone else experiences this paradox.

When I crash, it feels like I’ve suddenly become disabled. Disabled as in mobility-impaired, as in being in need of a wheelchair. But at the same time, I’m not *actually* disabled. I mean, my muscles are still capable of moving and my body's nerves can still sense signals. If I try EXTREMELY hard, with every ounce of mental willpower I have, I WILL be able to force my arm or leg to move. This is actually how I make it to the toilet, because I am forced to pee anyway. It’s like having the most overwhelming, gravitational urge to lie completely still. Like being on the verge of fainting, but never actually fainting or losing consciousness. Like feeling like I am literally 5 minutes away from dying, but I am not actually dying (unfortunately).

So, because I technically *can* force myself to move, I keep having this toxic thought:

What is the absolute worst that can happen if I just say "fuck everything" and push through? What if I ignore this horrible feeling, force myself out of bed, and start going outside, exercising, or trying to work? I still have the raw physical capability to force my muscles to do it, even if it feels like torture.

I’m asking because staying in bed and trying to prevent PEM isn't working anymore. My baseline is just getting worse anyway week by week. I am so depressed that I wish my life ended tomorrow because I see no point in living like this. I feel like a useless human being completely dependant on caretakers. I am grieving the person I used to be and I just cannot accept this new reality.

What happens to the body if you ignore this "dying" signal of a crash and just push? Literally, from a biological perspective. I am not dying at that moment, so what's the absolute worst that can happen???

How do you deal with weight gain? I've been bedridden the past months and although I am trying to have the most nutritious diet I can, I gain weight non-stop. It has really affected how I feel about my body. How do you deal with that? Unfortunately I do not even walk because I crash afterwards :((

Πλζ πειτε γιατρους στην Ελλαδα (Αθηνα κατα προτιμηση) που να ειναι ενημεροι για αυτα τα θεματα, ωστε να μη σε κανουν gaslight, να μπορουν να σε διαγνωσουν και ισως να προτεινουν καποια θεραπευτικη οδο.

Αν το εχει περασει καποιος ξερει για τι πραγμα μιλαω, θα εκτιμουσα να ακουσω προσωπικες ιστοριες!

Ευχαριστω!

Πλζ πειτε γιατρους στην Ελλαδα (Αθηνα κατα προτιμηση) που να ειναι ενημεροι για αυτα τα θεματα, ωστε να μη σε κανουν gaslight, να μπορουν να σε διαγνωσουν και ισως να προτεινουν καποια θεραπευτικη οδο.

Αν το εχει περασει καποιος ξερει για τι πραγμα μιλαω, θα εκτιμουσα να ακουσω προσωπικες ιστοριες!

Ευχαριστω!

Πλζ πειτε γιατρους στην Ελλαδα (Αθηνα κατα προτιμηση) που να ειναι ενημεροι για αυτα τα θεματα, ωστε να μη σε κανουν gaslight, να μπορουν να σε διαγνωσουν και ισως να προτεινουν καποια θεραπευτικη οδο.

Αν το εχει περασει καποιος ξερει για τι πραγμα μιλαω, θα εκτιμουσα να ακουσω προσωπικες ιστοριες!

Ευχαριστω!

I am too tired to explain myself in this post I am writing right now. I just need some good energy coming my way and a hope that things CAN or MIGHT become better :( How to find strength and not just give up?? I am so depressed :(

Whatever the title says. Any new knowledge or tips that could help with diagnosis or management of this shitty life?

Ψαχνω εναν παρα πολυ καλο χειρουργο ουρολογο στην Αθηνα που να αναλαμβανει δυσκολα περιστατικα οπως αποτυχημενη πυελοπλαστικη (να εχει δηλαδη εμπειρια σε επανορθωτικες).

Ιδανικα θα ηθελα να καλυπτει τα παρακατω:

• Μεγαλη εμπειρια

• Προσιτος, να μπορω να τον βρω ευκολα σχετικα

• Σχολαστικος και λεπτομερης, να μη με ξεπεταει

• Να μην προτεινει επεμβασεις για ψιλου πηδημα ωστε να παρει λεφτα

• Να μην κανει ανηθικα οπως το να ζηταει μαυρα λεφτα κλπ

Επεσε το ματι μου στον Πουλακη. Εχει κανεις εμπειρια με το γιατρο; Καθε αποψη, θετικη ή αρνητική θα με βοηθουσε. Ειδαλλως καποιον αλλον;

Just curious to hear your experiences.

Who gaslit you the most when you were seeking a diagnosis or management for your ME/CFS?

Was it psych professionals (psychologists, psychiatrists) trying to convince you it’s anxiety/depression/mood issues that is making you feel like having physical complaints, or medical doctors (pathologists, GPs, specialists) telling you your bloodwork is "normal" so it’s all in your head?

Λοιπόν, είμαι γυναίκα, 30 ετών, και τα τελευταία χρόνια υποφέρω από χρόνια κόπωση, ζαλάδες, brain fog και post-exertional malaise (PEM) Το PEM έγινε ΑΚΡΑΙΟ μετά από ένα χειρουργείο που έκανα τον Ιανουάριο του 2026.

Έχουν περάσει έξι μήνες από τότε και η κατάστασή μου πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, σε βαθμό που πλέον είμαι καθηλωμένη στο κρεβάτι. Προσπάθησα να πλύνω τα πιάτα μου και δεν μπορούσα να κουνηθώ για 3 μέρες. Προσπάθησα να περπατήσω 1,5 χιλιόμετρο και έμεινα στο κρεβάτι άρρωστη για 3 εβδομάδες. Και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Αυτή τη στιγμή δεν βγάζω τη μέρα μου χωρίς φροντιστές. Νιώθω κυριολεκτικά ότι γίνομαι ανάπηρη. Οι άνθρωποι γύρω μου (με εξαίρεση το σύντροφό μου) δεν καταλαβαίνουν τη σοβαρότητα της κατάστασης, επειδή με βλέπουν μόνο τα ελάχιστα λεπτά ή ώρες της ημέρας που μου έχει απομείνει έστω και λίγη ενέργεια για να τους μιλήσω.

Τέλος πάντων, έχω κάνει πλήρεις εξετάσεις αίματος (ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, μέχρι και βιταμίνες), υπέρηχους και μαγνητικές τομογραφίες. Όλα φαίνονται καθαρά, ή τουλάχιστον μέσα στα φυσιολογικά όρια. Πρόσφατα επισκέφθηκα έναν γιατρό στην Ελλάδα που εφαρμόζει τη «Μεταβολομική Ιατρική», της σχολής του Τσουκαλά. Με βάση τις αιματολογικές μου εξετάσεις, ισχυρίζεται ότι έχω αρχικό στάδιο αντίστασης στην ινσουλίνη και υποθυρεοειδισμό που δε φαίνεται, παρόλο που το σάκχαρο νηστείας μου είναι τέλειο και οι θυρεοειδικές μου ορμόνες είναι εντός των τυπικών εργαστηριακών ορίων. Να σημειώσω ότι κάνω πλήρη τσεκ-απ κάθε χρόνο και οι εξετάσεις μου ήταν πάντα μέσα στα φυσιολογικά πλαίσια, οπότε δεν υπάρχει κάτι καινούργιο εδώ. Τον θορυβεί ότι έχω κορτιζόλη 21.

Τώρα μου ζητάει να κάνω μια μεταβολομική ανάλυση στην κλινική του Τσουκαλά που κοστίζει γύρω στα 400€ (επιπλέον όλων όσων έχω κάνει και έχω πληρώσει μέχρι τώρα) και λογικά θα ακολουθήσει μια τεράστια λίστα με συμπληρώματα διατροφής.

Έχει ακολουθήσει κανείς άλλος αυτή τη διαδρομή; Βοήθησε καθόλου αυτή η προσέγγιση με τις μεταβολομικές εξετάσεις τα συμπτώματα της χρόνιας κόπωσης ή πρόκειται για απάτη;

Υ.Γ.: Έχω κάνει χειρουργείο στα νεφρά (ρομποτική πυελοπλαστική), οπότε το να μην επιβαρύνω τα νεφρά μου ούτε στο ελάχιστο είναι για μένα ύψιστης σημασίας.

Πριν αρρωστήσω έκανα το διδακτορικό μου (βασικά, τυπικά το κάνω ακόμα, απλώς είμαι σε αναρρωτική άδεια αυτή τη στιγμή), οπότε ξέρω πώς λειτουργεί η έρευνα, μπορώ να διαβάζω επιστημονικά άρθρα και να συνδέω τις πληροφορίες μόνη μου. Ψάχνοντας τη βιβλιογραφία για το ME/CFS (Μυαλγική Εγκεφαλομυελίτιδα / Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης), συνειδητοποίησα πόσο μακριά είναι η συμβατική ιατρική από το να δώσει πραγματικές απαντήσεις για τα βαθύτερα αίτια και τους μηχανισμούς της χρόνιας κόπωσης. Ταυτόχρονα όμως, είμαι πολύ σκεπτική με εναλλακτικές πρακτικές που στερούνται ισχυρών κλινικών δεδομένων, όπως η επίδραση της μεταβολομικής στην κόπωση.

Ποια είναι η γνώμη σας για τη μεταβολομική ιατρική / ανάλυση όσομ αφορά τα συμπτώματα της χρόνιας κόπωσης ή και γενικά; Κάποιος που να χει ακολουθήσει τον Τσουκαλά;

Παρακαλώ βοηθήστε με, με διαλύει ψυχολογικά η σκέψη ότι δεν θα μπορέσω να ξανακάνω τίποτα από όσα έχω παλέψει τόσο σκληρά στη ζωή μου μέχρι τώρα. Χρειάζεται να ξέρω αν αυτός ο δρόμος μπορεί όντως να βοηθήσει ή όχι.

Ευχαριστώ!

So, I (F, 30) am suffering from chronic fatigue the past few years, dizziness, brain fog, and PEM. PEM became WILD after a surgery I did in Jan 2026. 6 months have passed since, and I am only getting worse to the point I am now bedridden. Tried to wash my dishes, could not move for 3 days. Tried to walk 1.5 km, bedridden and ill for 3 weeks. And the list goes on. At this point, I cannot go through my day without caretakers. I literally feel like becoming disabled. People around (except my beloved partner) do not understand the level of severity, because they only see the few minutes/hrs per day when I have a minimum of energy left to talk to them.

Anyway, I have done full blood tests (all things you can imagine, incl. vitamines), ultrasounds, MRIs, all seem clear, at least within normal ranges. I recently visited a doctor who practices "Metabolomic Medicine" in Greece. Based on my blood work, he claims I have early-stage insulin resistance and hypothyroidism, even though my fasting glucose is perfect and my thyroid levels are within the standard lab ranges. I need to highlight that I have been doing full blood tests on a yearly basis, and these have always been within the standard ranges, so nothing new there.

He wants me to do a metabolomic analysis that costs ~400€ (on top of everything I have done and paid for so far) and he is already hinting at a long list of supplements.

Has anyone else gone down this route? Did the metabolomic testing approach actually helped your CFS symptoms, or is it a scam? P.S.: I had kidney surgery (robotic pyeloplasty), so not straining my kidneys to the slightest is of utmost importance to me.

Prior to becoming sick I did a PhD (well, technically I am still doing it but being on sick leave rn), so I’m used to digging through research, reading papers, and connecting the dots myself. Diving into the CFS literature made me realize how far mainstream medicine is from having actual answers about the root causes and mechanisms of chronic fatigue, and how badly the field needs a paradigm shift. But at the same time, i am super skeptical of alternative practices that don't have robust clinical evidence, like the metabolomics influence on fatigue.

What do you think of metabolomics medicine / analysis for CFS / PEM symptoms??

Please help, it destroys me psychologically to think I will not be able to do anything that I have worked so hard in my life so far. I need to know whether this is a route that can help or not.

Thanks!