Is het normaal hoe mijn moeder zich gedraagd?
FYI ik ben ben 17, bijna 18 en heb een hele geschiedenis aan mentale problemen die gelukkig extreem stabiel zijn. Zolang als dat ik mezelf al kan herinneren heeft mijn moeder al een kort lontje. Vergeet je een glas op te ruimen? De hele buurt hoort het, besluit ik 1 keer mijn mening over iets te geven? dan weet de hele buurt dat ik een "grote mond" heb. Kortweg een van de enige manieren van communiceren van mijn moeder is alles bij elkaar schreeuwen (niet stem verheffen SCHREEUWEN). Ik heb vroeger een hevige angststoornis gehad wat is begonnen met slik en stik angst, dit heeft natuurlijk mijn eetgedrag beinvloed waardoor ik altijd aan de lichte kant ben geweest, dit is op ten duur vergroeid naar emetofobie (overgeefangst) en naarmate van tijd werd dat ook stabieler en kwam ik eindelijk aan. Helaas toen ik eindelijk op normaal gewicht was ben ik in het ziekenhuis beland na een lange tijd gemisdiagnosed te zijn en ben ik 10 kilo afgevallen. Een maand nadat ik uit het ziekenhuis kwam begon men moeder erger te worden met dingen die ze riep, ik was bijna klaar met de middelbare en ik hoorde steeds dingen als "Als je nu niet gaat aankomen dat zorg ik ervoor dat je opleiding niet doorgaat" en "Je maakt het alleen maar erger, je lijkt net een anorexia poppetje" en stelde zij na uit het niets COMPLEET te flippen tegen mij op een dag dat als ik niet in 3 maanden zou aankomen dat ze men opleiding gaat informeren over al mijn (oude) problemen zodat ik er vanaf gegooid zou worden (mijn opleiding accepteerd niet echt mensen met mentale problemen). Door de tijd is het van kwaad naar erger geworden, ik heb al jaren tics en elke keer dat ik er perongeluk een niet weet in te houden flipt ze hem compleet, in dagelijkse ruzies die zij begon ben ik "gestoord" genoemd, dreigt ze meermaals met mijn opleiding en roept ze dat "ik hulp moet zoeken voor mijn anorexia" (nou geloof mij ik heb geen anorexia). Niet lang daarna is ze hem weer geflipt nadat ik na een lange stage dag ff onderuit op de bank zat, ze heeft me weer "gestoord" genoemd en heeft meermaals geschreeuwd dat "als ik het zo erg hier vind dat ik maar het huis uit moet", nadat we dat "uitgepraat" hadden voelde ik me toch beetje verplicht om te vergeven, want "Ik heb nooit gezegd dat jij gestoord bent ik zei dat hoe jij doet gestoord is" en ik ging zogenaamd constant in het slachtoffer rol en "Jij bent niet zielig, gedraag niet zo". Nu is ze gister WEER geflipt, heeft tijdens het eten mijn eten uit men handen getrokken, is compleet tegen me gaan schreeuwen, ik was weer gestoord, ik was niet goed in mijn hoofd, ik MOEST hulp zoeken, als ik dat niet zou doen zou ze me uit huis zetten, ze zou weer mijn opleiding gaan informeren enzovoort enzovoort. Nu zegt ze elke keer als we het "uitpraten" dat het een opstapeling is en ze niks zo bedoelde, maar ik zeg je heel eerlijk dat ik niet meer weet of dit nu is hoe het overal gaat, of ik daadwerkelijk het probleem ben of dat ik hier toch wat mee moet doen naar de buitenwereld. Ik heb een "begleider" en die vind dat ze het allemaal niet zo bedoeld en ze zich alleen maar zorgen maakt.
Ik weet dat dit een hele bijbel is maar ik hoop echt of mensen mij antwoord/tips kunnen geven, is dit dat ik nogsteeds beetje in de puberteit zit en dat ik het indd anders zie en is dit normaal hoe ouders horen te doen of moet ik echt iets gaan inlichten?
TLDR; Mijn moeder schreeuwt alleen maar tegen me "scheld" me uit en altijd alles is zo onderand mijn schuld.