Ben best eenzaam momenteel en contacten zijn verwaterd.
Ik ben 21 en studeer nog. Ik ben zelf gay maar dat zie je niet.
Dingen die ik leuk vind:
- Creatieve dingen
- Gamen
- Films/series en muziek luisteren
- Reizen (hoeft niet ver te zijn)
Ik ben best wel eenzaam op dit moment vanwege mentale problemen waar ik hulp voor zoek. Sociale contacten zijn verwaterd.
Ik ben zelf 21 jaar en studeer nog. Ik rook niet, gebruik niet en af en toe drink ik.
Ik zoek gewoon mensen om dingen mee te doen. Dingen die ik leuk vind:
- Creatieve dingen
- Gamen
- Films/series en muziek luisteren
- Reizen (hoeft niet ver te zijn)
Ik ben nu volwassen, maar ervaar er nu nog steeds last van. Als kind was ik expressief en mezelf maar later werd ik stiller tot zelfs niet eens meer praten thuis. Dit heeft mijn ontwikkeling enorm geschaad. Ik zie het als mentale kindermishandeling.
Hij had commentaar op alles wat je deed, schelden, ons uitschelden als persoon, zeggen dat onze bio vader een narcist was, andere familieleden uitschelden (zeggen dat mijn oma beter dood kon gaan aan kanker), chanteren met eten dat hij van zijn geld gekocht had etc. Toen hij dronken was kwam hij zelfs bovenop mij liggen toen ik in bed lag (ik ben vroeger al misbruikt). Ik had het gevoel alsof hij ons uit huis wilde hebben zodat hij alleen mijn moeder en zijn twee kinderen kon hebben. Mijn oma en opa hadden het contact voor jaren verbroken omdat ze al wisten wat voor persoon het was. Ook dit heeft mij geschaad omdat ik een hechte band met ze had. Ik had nooit contact met hem en nu nog steeds niet. Dat is toch erg? Je komt in een gezin terecht met zes kinderen die niet van jou zijn en je gaat ze behandelen alsof ze niet bestaan. Hij heeft zelfs gezegd dat hij ‘goed was in het negeren van kinderen’. Ik kreeg spanning thuis als hij er was, hyperbewust en dat gevoel heb ik nu nog overal. Stil om niet op te vallen. Ik kom niet voor mezelf op omdat hij heel agressief is, ik ben het tegenovergestelde. Mijn moeder heeft NOOIT gevraagd hoe het met mij ging. Ik zou het liefst het contact met haar verbreken omdat ik dat nooit kan vergeven. Een man verkiezen boven het welzijn van je kinderen. Veilig Thuis kwam thuis bij ons maar we mochten niks belastends zeggen want ze hadden geen zin in ‘instanties’ en ‘problemen’. Kwalijk.
I strongly suspect having Audhd (m21). Similar exprience?
Ive always felt odd as a kid. I belonged, but i didnt at the same time. I had friends and stuff, but i always felt like i had some social difficulty. Teachers always said i had to come more out of my shell and participate more in class. I was more reserved. At home i was more active because i could be myself. I was always outside and loved trying different things. Loom bands, just dance, starting a youtube channel etc. I was creative and expressive.
Now im 21 and i feel like it got worse. I started feeling depressed around 12 when i went to HS and moved houses. I developed anxiety and panic problems and everyday was stressful for me. I got excluded for years. I was nice, but weird, they told me. Meanwhile i was the quiet kid back in the class struggeling. They didnt even truly know me. I was a nice guy but people didnt want to get to know me. I wasnt bullied tho (apart from them laughing when i had a high pitched voice). I had good grades too. Teacher knew i was struggeling but never tried to reach out or anything. And if they did, i told them it was just panic attacks.
I went to uni and started living alone. Ive been isolating myself more and more since the age of 14 bc of panic attacks in public and agoraphobia. Now i dont even leave my house (apart from the grocery store). I literally live in a box. I dont open my curtains bc my building is next to my school and people can literally see me eveeryday and i hate being observed in my safe space. I hate being perceived in general. I have social anxiety. At traffic lights, waiting for the bus, im always scanning everything, how i walk, talk; sit, my facial expressions (orherwise i look dead and when im overstimulated my face goes blank and cant adjust it anymore and ppl ask if im doing alright), sunlight/blue skies are painful, sharp noises too, i listen to the same songs over and over again and especially beats/parts i like, the same food every week (just ingredients i can put together in like 10 mins), i use scripts in my head when opening the door or anseering calls, acting out expressions (opening presents infront of others), i can store info and link info fast, i can reach flow state for hours when im focused on a task (esp with music), i need strong routine or ill do nothing all day. I do need routine, but maintaining it is difficult. I feel like a walking contradiction. Daily tasks are heavy for me, but once i start, i do everything. Sometimes i even bedrot till the evening without eating or drinking. I dont have friends, because i stopper reaching out. My uni school friends just dropped me randomly after one year.
I also get dark thoughts, like nihilism and that life is pointless so why bother to live and work a stressful job for 40 years to eventually die. I can see through all systems. Im also gay.
Ive always felt odd as a kid. I belonged, but i didnt at the same time. I had friends and stuff, but i always felt like i had some social difficulty. Teachers always said i had to come more out of my shell and participate more in class. I was more reserved. At home i was more active because i could be myself. I was always outside and loved trying different things. Loom bands, just dance, starting a youtube channel etc. I was creative and expressive.
Now im 21 and i feel like it got worse. I started feeling depressed around 12 when i went to HS and moved houses. I developed anxiety and panic problems and everyday was stressful for me. I got excluded for years. I was nice, but weird, they told me. Meanwhile i was the quiet kid back in the class struggeling. They didnt even truly know me. I was a nice guy but people didnt want to get to know me. I wasnt bullied tho (apart from them laughing when i had a high pitched voice). I had good grades too. Teacher knew i was struggeling but never tried to reach out or anything. And if they did, i told them it was just panic attacks.
I went to uni and started living alone. Ive been isolating myself more and more since the age of 14 bc of panic attacks in public and agoraphobia. Now i dont even leave my house (apart from the grocery store). I literally live in a box. I dont open my curtains bc my building is next to my school and people can literally see me eveeryday and i hate being observed in my safe space. I hate being perceived in general. I have social anxiety. At traffic lights, waiting for the bus, im always scanning everything, how i walk, talk; sit, my facial expressions (orherwise i look dead and when im overstimulated my face goes blank and cant adjust it anymore and ppl ask if im doing alright), sunlight/blue skies are painful, sharp noises too, i listen to the same songs over and over again and especially beats/parts i like, the same food every week (just ingredients i can put together in like 10 mins), i use scripts in my head when opening the door or anseering calls, acting out expressions (opening presents infront of others), i can store info and link info fast, i can reach flow state for hours when im focused on a task (esp with music), i need strong routine or ill do nothing all day. I do need routine, but maintaining it is difficult. I feel like a walking contradiction. Daily tasks are heavy for me, but once i start, i do everything. Sometimes i even bedrot till the evening without eating or drinking. I dont have friends, because i stopper reaching out. My uni school friends just dropped me randomly after one year.
I also get dark thoughts, like nihilism and that life is pointless so why bother to live and work a stressful job for 40 years to eventually die. I can see through all systems. Im also gay.
Ik vermoed het zelf ook te hebben en zie het ook terug bij andere familieleden. Ik wacht nu op de sggz maar dat gaat nog lang duren.
Even ter verduidelijking t.a.v. mijn vermoedens (autisme, adhd, cptss, borderline, sociale angst, ocd):
0-4jr: ik vermoed seksueel misbruikt te zijn rond de leeftijd van 3 of 4 jaar door een ouderfiguur. Het is vaag, maar ik kan het in mijn hoofd zien alsof ik daar op dat moment ben. Ik heb echter geen flashbacks ofzo. Een minder erge handeling wat duidelijker en die andere heftigere handeling vager. Als dat ene is gebeurd, is dat andere ook gebeurd.
Ik had toen al vier broertjes en zusjes. Mijn ouders gingen scheiden. Vader was gewelddadig naar mijn moeder.
4-12jr: we kregen een huurhuis en mijn moeder kreeg relatie met zijn broer, dus mijn oom. Hij gebruikte drugs en sloeg mijn moeder vaak. Wij gingen altijd naar boven en ik bleef altijd horen of het uit de hand zou lopen of niet. Ik kon dat heel goed aanvoelen. Ze kregen samen een kind, dus nu zes in totaal.
Op de basisschool ging het over het algemeen goed. Ik kwam er makkelijk doorheen en ging uiteindelijk naar het vwo. Wel werd altijd gezegd dat ik mijzelf meer moest laten zien in de klas. Ik had vriendjes en vriendinnetjes maar er was nog steeds een soort van barrière tussen mij en die kinderen. Ik was ook erg zelfbewust en onzeker over mijn kleding omdat we weinig geld hadden. Ik was daar altijd mee bezig. Het begon dus vanaf jonge leeftijd al. Op voetbal had ik wel vrienden gemaakt en daar speelden we elke dag mee buiten. Ik had wel altijd het gevoel dat ik een soort van anders was maar kon het niet goed plaatsen. Rond groep 8 werd ik een soort van depressief, omdat er een grote verandering aankwam.
Met mijn oma, opa en tante had ik een goede band. Voelde echt als familie en we ondernamen elke week leuke dingen.
Mijn moeder kreeg een relatie met een nieuwe man. Op het begin was hij normaal maar later niet meer. Ik was toen niet bang om mezelf te zijn en kon mijzelf ook wel uiten thuis. Dat was dus niet meer zo. Hij had op alles wat je deed commentaar, werd agressief, maakte grappen over ons, noemde mn vader een narcist, begon ook andere familieleden te beledigen en zei zelfs dat mijn oma beter dood kon gaan aan kanker. Wij hadden nooit contact, ookal leefden we samen. Alsof ik niet bestond. Ik werd steeds stiller en zei niks meer. Ik werd gespannen als hij er was en was liever op mijn kamer. Dat gevoel heb ik nu nog steeds als ik bij hun thuis kom. Als hij weg is, voel ik me beter. Ik kan mezelf niet goed meer uiten. Hij had twee kinderen met mijn moeder, dus nu acht in totaal.
Mijn oma en opa hadden afstand genomen en het contact verbroken voor vier jaar omdat ze al wisten wat voor persoon hij was in het begin. Dat heeft mij best wel geschaad. Ik wist ook niet zo goed hoe ik weer contact moest maken met ze en was best verwilderd na al die jaren. Ik had altijd het gevoel alsof hij ons niet mocht en ons eruit wilde hebben om zijn eigen familie te hebben (dus mijn moeder en zijn twee kinderen).
Rond 12 jaar heb ik gezien hoe mijn vader werd aangereden. Ik verkeerde toen ook in een shock toestand. Later heeft niemand gevraagd hoe het ging.
12-18jr: Eerste jaar op de middelbare ging goed. Vanaf het tweede jaar zat ik in een kring om over onze vakanties te praten. Alles draaide en het voelde alsof ik flauw ging vallen of dood ging. Toen ik naar huis liep was ik bang om weer een nieuwe aanval te krijgen en toen is het erger geworden. Ik ging plekken vermijden en bleef vaak thuis. Als ik dan naar buiten ging kreeg ik tintelingen in mijn lijf, wazig zicht en het gevoel flauw te vallen. Gelukkig heb ik dat nu niet meer en als ik het wel krijg, accepteer ik dat gewoon. Ik werd gediagnosticeerd met een paniekstoornis. Ben dus blij dat dat er niet meer is.
Rond mijn 15e had ik nog best een hoge stem, waar ik uiteraard niks aan kon doen. Ik moest regelmatig dingen voorlezen in de klas en dan werd er gelachen. Ik werd heel zelfbewust en zat gespannen in de lessen tot het punt flauw te vallen. Ik hoopte elke les dat ik niet werd gekozen en ging tellen wanneer ik aan de beurt was om me voor te bereiden. De docenten boeide het niks en kozen mij ook gewoon nog steeds.
Ik kreeg ook last van angstzweten. Mijn hygiene was erg goed, maar door het denken ging ik zweten. Elke les bezig zijn met of je gaat zweten of niet. Je wil niet weten hoeveel stress ik elke dag ervaarde. Heb er zelfs grijze haartjes aan overgehouden. Angstzweet ruikt heel naar en daarom werd ik vermeden. Vier jaar heeft dat geduurd. Ik snap de anderen wel, maar toch voelde het rot voor mij. Het was heel eenzaam. Het heeft me ook enorm beschadigd. Nu wil ik nog steeds dingen aan mijn uiterlijk veranderen omdat ik dan beter geaccepteerd zou worden.
18-21jr: Ik loop nu tegen meerdere dingen aan. Mijn zelfbeeld is heel laag. Ik heb moeite met sociale contacten. Ik ben overtuigd dat niemand met mij wil praten en dat ik er altijd goed uit moet zien om mee te mogen doen.
Ik kan moeilijk tegen zonlicht/blauwe lucht, scherpe geluiden zoals treinen die weggaan, ik luister steeds naar dezelfde muziek, zelfde eten, ik kan info snel opslaan en linken met elkaar, ik kan uren gefocust zijn en echt in een ‘flow’ terechtkomen waardoor ik vergeet te eten en drinken.
Ik heb moeite met oogcontact omdat dat intiem/intimiderend voelt. Ik heb vaak een script nodig in mijn hoofd omdat ik niet weet wat ik moet zeggen als ik bijvoorbeeld de deur open moet doen of moet bellen. Ik moet expressies acteren bijvoorbeeld als ik cadeaus open omdat ik het op een of andere manier niet kan (terwijl ik in mijn hoofd blij ben met de cadeaus).
Ik moet mijn gezicht steeds aanpassen of anders lijk ik dood. Mensen vragen dan of alles goed met me gaat terwijl ik me gewoon neutraal voel. Ik heb ook sociale angst buiten. Voornamelijk bij stoplichten of als ik moet wachten ergens.
Ik heb denk ook een depressie. Ik blijf vaak in mijn bed liggen als ik geen routine heb. Als ik eenmaal begonnen ben ga ik ook echt door en maak ik alles af. De start is alleen moeilijk. Dagelijkse taken zijn vermoeiend en kreeg ook steeds meer donkere gedachten.
Vermoeden borderline omdat ik gevoelens kreeg voor een man. Begon met een hookup en steeds meer chatten. Ik dacht na een week dat hij mij soulmate/favoriete persoon was. Ik had gevoel alsof hij niet serieus was en mij gebruikte (impulsiviteit boven verstand, zat in mijn hoofd, hij had mij gewoon nog op Snap), ik verwijderde hem en begon te beledigen, toen ik weer stabiel was verwachtte ik dat hij mij meteen weer accepteerde en dat we weer gingen praten. Een soort test om te zien of hij serieus was. Mijn hele gemoedstoestand hing van hem af. Steeds verwijderen en weer terugkomen. Ik werd ook jaloers, laag zelfbeeld, impulsief, bang om verlaten te worden, maanden proberen contact te zoeken, ook zelfs stalken. Hij zei dat hij mij leuk vond maar dat hij de beledigingen niet ok vond en verbrak het contact. Dat voelde echt alsof ik doodging en ik probeerde het nog maanden te fixen. Ik ben nog steeds obsessief na een jaar maar nu probeer ik me ervan te weerhouden om hem te contacteren. Ik voel me echt schuldig over de dingen die ik tegen he heb gezegd. Ik vond hem echt leuk. Ik heb dus besloten om hulp te zoeken, want ik wil NOOIT meer zo kwaadaardig worden. Dat ben ik niet.
Is er een kans dat ik niet zal worden geholpen omdat er meerdere problemen tegelijk spelen en elkaar ook hevig overlappen?
Ik vertoon symptomen van Asperger (hoogfunctionered autisme), adhd, cptss, borderline, sociale angst, ocd en waarschijnlijk nog wel meer.
Deze symptomen komen bij meerdere stoornissen voor en ben bang om een verkeerd label te krijgen.