u/Lordarenn

Sevdiğim işte çalışayım diyorum iş bulamıyorum, bütçe ayırmak için sevmediğim işte çalışmak zorunda mıyım gerçekten? Bana göre iş bir türlü bulamıyorum. Yanlış anlamayın tembel birisi değilim. İnsan sevdiği işte günde 10 saat bile çalışır ama sevdiğim işi bulamıyorum. Bütçe de olmak zorunda bir yandan, elimde sadece telefon var, telefonla ne yapılabilir ki en fazla acaba?

Gartic Phone ve Codenames gibi site oyunlarını çoğunuz biliyorsunuzdur. Bu oyunları yapanlar ne şekilde para kazandılar bundan bilmiyorum. Ben de özgün fikirle site oyunu yaparak para kazanmak istiyorum. Mümkün müdür sizce? İlk aydan 100.000 tl gibi bir para kazanma beklentim yok zaten. İlk aydan 1000 tl gibi bir kazanç elde etsem ve yavaş yavaş kazancımı arttırsam bana yeter.

Yarın Getir küçük depoya iş görüşmesi için gideceğim. Özel Sağlık Sigortası da varmış. 2 vardiya ve 8,5 saat çalışacağım işe girersem. Böyle yerde çalışmak yorucu olur mu bilmiyorum, küçük depo olduğu için çok yorucu olmaz herhalde diye aklıma geldi ama bilemiyorum yine de.

Gartic Phone ve Codenames gibi site oyunlarını çoğunuz biliyorsunuzdur. Bu oyunları yapanlar ne şekilde para kazandılar bundan bilmiyorum. Ben de özgün fikirle site oyunu yaparak para kazanmak istiyorum. Mümkün müdür sizce?

CV oluşturacağım da ilk defa yapacağım için nelerin olup olmayacağını bilmiyorum. Özel bilgilerimi de eklemek istemiyorum, bu yüzden size soruyorum.

Buraya kadarmış...

1 dakikalık nadir küfürlü shorts veya yatay, yapay zeka ama özgün içerikli videolar para kazandırır mı sizce? Para kazanma şartlarını da biliyorum bu arada. Bir de sarı dolar yeme riski hangi sebeplerden dolayı oluyor?

Yaşım 22 benim. Çocukluğumdan bu zamana kadar kimseyi incitmedim, kimseyi kırmadım, kimseden dilenci gibi veya normal gibi yardım istemedim. Kimseye de ihtiyacımı bildirmedim bu zamana kadar. Hep kendi işimi kendi yaparım. Odamı da kendi temizlerim tamamen. Bir sorun oldumu onun çözümünü bulmaya çalışırım, yani kimseden yardım almam böyle şeylerde. Aile hayatında hiç sevgi görmedim, sevgiyi başka yerde aramaya çalışıyorum. O kadar çok yalnızım ki telefon rehberimde bile kimse yok, sadece annem ve babam var. Okul hayatımda kimse beni sevmedi, hiç arkadaş edinemedim okulda. Ben hep onların ayağına giderdim, konuşmaya çalışırdım onlarla ama istemediler beni. Okuldaki eğitim de rezalet zaten. Hadi onu boşver de arkadaş edinemedim okulda. Boşuna okula gidiyordum, bende artık açık liseye geçtim. Her gün evde dolanmaktan başka bir şey yapmıyorum. Var ya bir erkeğin bile bir erkekle veya kızla konuşması benim o kadar çok zoruma gidiyor, sanki sevgililer zannediyorum. Benim yaşındakilerin de çoğu arkadaşlarla geziyorlar, tozuyorlar, bu da benim zoruma gidiyor. Her gece hayalimdeki kızı düşünmeden yatamıyorum. Sürekli boğazım düğümleniyor ağlamaktan. Vücudumda çok yetersiz kalmış. Kilom, boyum çok yetersiz. Her gün mastürbasyon çekiyorum, bırakamıyorum da. Yani eminim ki en iyi psikoloğa bile gitsem düzelemeyecem gibi. Her Allah'ın günü annemle babam kavga ederler. Evimin yanında 5 senedir tamamlanmamış inşaat var 7 katlı, en üst kat çıkıp intihar girişiminde kalkışmıştım ama yapamadım, hatta yanımda intihar mektubu da vardı. Keşke biri beni burdan kurtarsada huzura ersem. Yanımda da 200 tl var sadece, ben bu parayla n'apabilirim ki? Başka şehre gitsem biletler kim bilir kaç tl. Babam da eve doğru düzgün para getirmiyor. Artık evden dışarıya bile çıkmak istemiyorum. İnsanların yanından geçemiyorum, yanımdan geçerken rahatsız olmuş gibi tıslıyorlar. Hani biri seni gıcık ettiğinde veya bir işi bir türlü yapamadığında sinirlenip burundan tıslarsın ya, aynen o şekilde. Ben bunların afedersin sülalesine mi küfrettim de bana böyle yapıyorlar? Okulda da böyle yaptılar bana. Ben şunu anladım galiba, her şey tipden ibaretmiş hayat. O kadar çok karaktersiz ama bir yandan da yakışıklı insanlar da gördüm, okulda da çok gördüm. Hepsinde ortam var ama ben hep tek başımaydım. Tip desen hiç yok bende abartısız söylüyorum. Burnum çok büyük aynı karadeniz burnu gibi. Sakallarım da çok yamuk çıkıyor. Gerçi sakal bırakmamaya çalışıyorum yüzümde. Zorunlu olmadığı müddetçe dışarı çıkmıyorum hiç. Çıktığımda da saçıma fön vermeden de çıkmıyorum. Elimden geldiğinde kendimi temiz etmeye çalışıyorum. Ben nerde yanlış yapıyorum ki?

Bu yazı çok uzun olacağı için hızlı hızlı okuyup geçenler olacaktır, ama baştan sona tamamen doğru düzgün okumanızı istiyorum. Bu yazı sadece benim için değil bu. Başkası da benim gibi hayatı kötü olan varsa o da görsün bu yazıyı.

Sadece buraya derdimi anlatmaya geldim. Bazılarının umurunda olur, bazılarının da olmaz. Beni ilgilendirmiyor bu, zaten bu b*k çukurundan kurtulamayacağım için.

Yaşım 22 benim. Çocukluğumdan bu zamana kadar kimseyi incitmedim, kimseyi kırmadım, kimseden dilenci gibi veya normal gibi yardım istemedim. Kimseye de ihtiyacımı bildirmedim bu zamana kadar. Hep kendi işimi kendi yaparım. Odamı da kendi temizlerim tamamen. Bir sorun oldumu onun çözümünü bulmaya çalışırım, yani kimseden yardım almam böyle şeylerde. Aile hayatında hiç sevgi görmedim, sevgiyi başka yerde aramaya çalışıyorum. O kadar çok yalnızım ki telefon rehberimde bile kimse yok, sadece annem ve babam var. Okul hayatımda kimse beni sevmedi, hiç arkadaş edinemedim okulda. Ben hep onların ayağına giderdim, konuşmaya çalışırdım onlarla ama istemediler beni. Okuldaki eğitim de rezalet zaten. Hadi onu boşver de arkadaş edinemedim okulda. Boşuna okula gidiyordum, bende artık açık liseye geçtim. Her gün evde dolanmaktan başka bir şey yapmıyorum. Var ya bir erkeğin bile bir erkekle veya kızla konuşması benim o kadar çok zoruma gidiyor, sanki sevgililer zannediyorum. Benim yaşındakilerin de çoğu arkadaşlarla geziyorlar, tozuyorlar, bu da benim zoruma gidiyor. Her gece hayalimdeki kızı düşünmeden yatamıyorum. Sürekli boğazım düğümleniyor ağlamaktan. Vücudumda çok yetersiz kalmış. Kilom, boyum çok yetersiz. Her gün mastürbasyon çekiyorum, bırakamıyorum da. Yani eminim ki en iyi psikoloğa bile gitsem düzelemeyecem gibi. Her Allah'ın günü annemle babam kavga ederler. Evimin yanında 5 senedir tamamlanmamış inşaat var 7 katlı, en üst kat çıkıp intihar girişiminde kalkışmıştım ama yapamadım, hatta yanımda intihar mektubu da vardı. Keşke biri beni burdan kurtarsada huzura ersem. Yanımda da 200 tl var sadece, ben bu parayla n'apabilirim ki? Başka şehre gitsem biletler kim bilir kaç tl. Babam da eve doğru düzgün para getirmiyor. Artık evden dışarıya bile çıkmak istemiyorum. İnsanların yanından geçemiyorum, yanımdan geçerken rahatsız olmuş gibi tıslıyorlar. Hani biri seni gıcık ettiğinde veya bir işi bir türlü yapamadığında sinirlenip burundan tıslarsın ya, aynen o şekilde. Ben bunların afedersin sülalesine mi küfrettim de bana böyle yapıyorlar? Okulda da böyle yaptılar bana. Ben şunu anladım galiba, her şey tipden ibaretmiş hayat. O kadar çok karaktersiz ama bir yandan da yakışıklı insanlar da gördüm, okulda da çok gördüm. Hepsinde ortam var ama ben hep tek başımaydım. Tip desen hiç yok bende abartısız söylüyorum. Burnum çok büyük aynı karadeniz burnu gibi. Sakallarım da çok yamuk çıkıyor. Gerçi sakal bırakmamaya çalışıyorum yüzümde. Zorunlu olmadığı müddetçe dışarı çıkmıyorum hiç. Çıktığımda da saçıma fön vermeden de çıkmıyorum. Elimden geldiğinde kendimi temiz etmeye çalışıyorum. Ben nerde yanlış yapıyorum ki?

Telefonuma ROM atmak istiyorum ama bazı sıkıntıların olup olmayacağını da bilmiyorum. VoLTE ve Knox'un gideceğini zaten biliyorum ama mesela SIM kart yuvasının çalışmaması, el fenerimin açılmaması vs. gibi durumlarla da karşılaşır mıyım acaba? Bu telefona ROM kurmuş olanlar ne gibi sıkıntı yaşıyor veya yaşamıyor mu?

Telefonuma ROM atmak istiyorum ama bazı sıkıntıların olup olmayacağını da bilmiyorum. VoLTE ve Knox'un gideceğini zaten biliyorum ama mesela SIM kart yuvasının çalışmaması, el fenerimin açılmaması vs. gibi durumlarla da karşılaşır mıyım acaba? Bu telefona ROM kurmuş olanlar ne gibi sıkıntı yaşıyor veya yaşamıyor mu?

Merakımdan soruyorum, intihar girişimine kalkışıp başaramayanlar sonrasında onlara ne oluyor? Yatış falan oluyor diye biliyorum ben. Bi de bunun da sonrasını merak ediyorum, tekrar evine geri mi dönüyor?

Bu konuyu bu suba sormakla doğru mu yapıyorum bilmiyorum. Harflerin sırrının gerçekten var olup olmadığını merak ediyorum. Özellikle Ebced ve Gematria'da bu var ama gerçeği ne kadar yansıtıyor bilmiyorum. Mesela B sesini veya harfini başlangıç ile ilgili şeylerle ilişkilendiriyorlar. Özellikle bu Babil Kulesi efsanesiyle de alakalı buluyorlar. Dillerin karışması olayı doğruysa da bu dil hangisiydi acaba, onu merak ediyorum bir de. Buna daha çok Adem dili diyorlar ama günümüzde konuşulan dillerden biri mi değil mi bilinmiyor.

Ne yapsam olmuyor, kimse beni sevmiyor, herkesten aşağı seviyedeyim, vasıfsızın tekiyim, aşağılık bir insanım :(

Elimde Samsung A70 var ve telefonuma Crdroid A15 Official ROM kurmak istiyorum. Bunun yanında Play Integrity Fix, Zygisk Next, Tricky Store, Specter, ViperFX ve ACC modüllerini de kuracağım. Ayriyeten KernelSU da kurmayı düşünüyorum. Değer mi sizce? Yoksa yine de bir sorunla karşılaşır mıyım?

Elimde Samsung A70 var ve telefonuma Crdroid A15 Official ROM kurmak istiyorum. Bunun yanında Play Integrity Fix, Zygisk Next, Tricky Store, Specter, ViperFX ve ACC modüllerini de kuracağım. Ayriyeten KernelSU da kurmayı düşünüyorum. Değer mi sizce? Yoksa yine de bir sorunla karşılaşır mıyım?

Zaten hayatım iyice boka sarmaya başladı. Çıkmaza girmişim gibi, kilitlendim sanki. Madem intihar edemiyorum, yaşayan bir ölü gibi hayatıma devam edeyim. Yapacak bir şey yok artık. Biliyorum ki buradan istediğim yardımı alamayacağım, o yüzden neden yazıyorsun ki buraya falan diyeceksiniz. Çaresizlik işte :(

Bu olanlardan sonra aile evinde yaşamanın hiç bir anlamı kalmadı gibi, yoksa cinnet geçirme noktasına geleceğim. Ablam ve abimden sürekli psikolojik rahatsızlığa maruz kalıyorum. Evde bi bok bile değilmişim gibi, evde istenmiyormuşum gibi, ve kötü birisiymişim gibi davranıyorlar. Annem ve babam da çoğu işi bunlara yüklediği için bir şey de demiyor bunlara. Ben bunların aksine hep iyi birisi olmaya çalıştım. Temizliğe çok dikkat eden biriyim, odamı hep kendim temizlerim düzenli bir şekilde. Kahvaltımı kendim hazırlar yerim. Benden bir şey istenildiğinde hep yaptım. Ben ise bunların karşılığını göremedim. Bana yapılanların aynısını dışarıdaki insanlar da yaptılar, özellikle okulda. Bu yüzden bırakmıştım okulu. Şu an ise her günümü yatakta geçiriyorum. 1 senedir aralıklı iş kovalıyorum ama çoğu tecrübe istiyor, askerliğini yapmış olmak gerekiyor, uzak bir yer çıkıyor servis olmuyor, bayan istiyorlar, okumuş olmak gerekiyor falan bir sürü engelle karşılaşıyorum iş konusunda. Vasıfsız biri olmamdaki sebep de kendimi geliştirebileceğim hiç bir imkanimin olmaması. Kendi bilgisayarım bile yok daha. Zaten işe girsem ne olacak, bir şeyler yapabilecek psikoloji kaldı mı bende? Psikiyatriste bile gittim bir işe yaramadı. Ben bu psikolojiyle daha ne kadar yaşarım bilmiyorum. Aylardır aklımda terkedilmiş bir inşaata girip kendimi en yüksek kattan aşağı atma fikri var. Biliyorum ki laf yiyeceğim "sen de bi halt yapmıyorsun sanki" "Hiç bir şey begenmiyorsun" gibisinden. Bir bok yapmadığım veya hiç bir şey beğenmediğimden değil, bu hayatta adamakıllı bir şeyle karşılaşsam begenecegim zaten. Adamakıllı bir hobim bile yok.

Bu olanlardan sonra aile evinde yaşamanın hiç bir anlamı kalmadı gibi, yoksa cinnet geçirme noktasına geleceğim. Ablam ve abimden sürekli psikolojik rahatsızlığa maruz kalıyorum. Evde bi bok bile değilmişim gibi, evde istenmiyormuşum gibi, ve kötü birisiymişim gibi davranıyorlar. Annem ve babam da çoğu işi bunlara yüklediği için bir şey de demiyor bunlara. Ben bunların aksine hep iyi birisi olmaya çalıştım. Temizliğe çok dikkat eden biriyim, odamı hep kendim temizlerim düzenli bir şekilde. Kahvaltımı kendim hazırlar yerim. Benden bir şey istenildiğinde hep yaptım. Ben ise bunların karşılığını göremedim. Bana yapılanların aynısını dışarıdaki insanlar da yaptılar, özellikle okulda. Bu yüzden bırakmıştım okulu. Şu an ise her günümü yatakta geçiriyorum. 1 senedir aralıklı iş kovalıyorum ama çoğu tecrübe istiyor, askerliğini yapmış olmak gerekiyor, uzak bir yer çıkıyor servis olmuyor, bayan istiyorlar, okumuş olmak gerekiyor falan bir sürü engelle karşılaşıyorum iş konusunda. Vasıfsız biri olmamdaki sebep de kendimi geliştirebileceğim hiç bir imkanimin olmaması. Kendi bilgisayarım bile yok daha. Zaten işe girsem ne olacak, bir şeyler yapabilecek psikoloji kaldı mı bende? Psikiyatriste bile gittim bir işe yaramadı. Ben bu psikolojiyle daha ne kadar yaşarım bilmiyorum. Aylardır aklımda terkedilmiş bir inşaata girip kendimi en yüksek kattan aşağı atma fikri var. Biliyorum ki laf yiyeceğim "sen de bi halt yapmıyorsun sanki" "Hiç bir şey begenmiyorsun" gibisinden. Bir bok yapmadığım veya hiç bir şey beğenmediğimden değil, bu hayatta adamakıllı bir şeyle karşılaşsam begenecegim zaten. Adamakıllı bir hobim bile yok.