u/LunaaaMae

Ik wil graag mijn verhaal delen, omdat ik ik nergens anders echt terechtkan.

Vorig jaar zat ik niet lekker in mijn vel nadat ik onverwachts hoorde dat ik mogelijk mijn baan zou verliezen. Ik was behoorlijk van slag en ben naar de huisarts gegaan omdat ik vooral behoefte had aan iemand om mee te praten en aan wat motiverende of coachende begeleiding. Via de huisarts kwam ik terecht bij de POH-GGZ.

Zij stelde benzo’s voor om rustiger te worden en beter te slapen. Ik heb dat advies opgevolgd maar ben daar erg ziek van geworden. Daarna heb ik verschillende antidepressiva achter elkaar voorgeschreven gekregen. Sindsdien is mijn gezondheid helaas verslechterd.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en ben ik nog steeds niet volledig hersteld. Daarnaast kamp ik met een lichamelijke aandoening die maar niet lijkt te verbeteren.

Ik verwijt mezelf regelmatig dat ik destijds naar de huisarts ben gegaan en denk vaak: had ik maar eerst voor zelfhulp gekozen. Ik schaam me ervoor en heb het gevoel dat ik mezelf dit heb aangedaan. Rationeel weet ik dat ik alleen maar hulp zocht en niet kon weten hoe het zou lopen, maar emotioneel kan ik het moeilijk loslaten.

Ondertussen voelt het alsof mijn leven stilstaat. Ik zie vrienden huizen kopen, op vakantie gaan en gezinnen stichten, hebben een goede carrière, dingen die ik zelf ook graag had gewild. Ik ben vooral bezig met herstellen en zit inmiddels in de Ziektewet, waardoor ik ook financieel achteruit ben gegaan. Ik voel me ontzettend gefaald. Daarnaast voel ik me schuldig tegenover mijn partner en familie, omdat zij van dichtbij hebben gezien hoe ik achteruitging.

Teruggaan naar mijn huisarts voelt voor mij niet als een oplossing. Hij kan mij weinig anders bieden dan medicatie, en dat wil ik na mijn ervaringen niet meer. Ik sta inmiddels op de wachtlijst voor therapie bij de GGZ, maar de wachttijd is ongeveer een jaar.

Ik probeer veel rust te nemen en leuke dingen te blijven doen, maar ik blijf worstelen met schuldgevoel, schaamte en spijt. Ik zou heel graag willen leren accepteren wat er is gebeurd en weer vooruit willen kijken.

Zijn er mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt? Alle ervaringen en tips zijn welkom.

Hi everyone,

Has anyone here had experience with Dr. Michaël Boedts at the Luisterkliniek in Ghent, Belgium?
I’ve been experiencing sound sensitivity and some unusual ear symptoms, and I’m wondering whether it could be related to hyperacusis and/or TTTS, although I haven’t been diagnosed with either.

I live in the Netherlands and I’m considering travelling to Belgium for an appointment with Dr. Boedts. Since it’s quite a trip for me, I’d really like to hear from people who have actually seen him.

What was your experience like? What kind of examinations did he do, and did you feel that he was able to identify what was causing your symptoms? If you received treatment, did it help?

I’d really appreciate hearing about both positive and negative experiences. Thank you! 😊

Hi,

Does anyone here sometimes use weird or made-up words when talking? Like words that don’t actually exist, or using words in ways that don’t really make sense to other people?

Sometimes it can make someone pretty hard to follow or understand.

Does anyone here experience this? What is it like for you? Is this something that can happen with schizophrenia?

Hoi allemaal,

Mijn huisarts heeft me doorverwezen naar de SGGZ, omdat ik vorig jaar ben uitgevallen met stressklachten door werk.

Ik ben benieuwd naar ervaringen met de SGGZ. Wat kan ik verwachten? Hoe ziet een traject eruit?

Alle ervaringen zijn welkom. Alvast bedankt.

Over a relatively short period of time, I took temazepam, zolpidem, and antidepressants. After stopping these medications, I started experiencing some unusual hearing problems, including symptoms that seem similar to tensor tympani syndrome.

I hear a low rumbling sound in my ear whenever I blink or move my head from side to side. I also experience a clicking sound in my ear.

I’m wondering if anyone else has experienced similar ear or hearing symptoms after stopping temazepam, zolpidem, antidepressants, or similar medications. If so, did the symptoms eventually improve or go away?

Over a short period of time, I took temazepam, zolpidem, and antidepressants. After I stopped taking them, I started experiencing hearing problems, including symptoms of tensor tympani syndrome and hyperacusis.

Has anyone else experienced something similar after stopping these medications?

Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met huisartsenpraktijken in Breda.

Bij welke praktijk zitten jullie en zijn jullie daar tevreden over? Heb je het gevoel dat de huisarts goed luistert en je serieus neemt?

Goede én slechte ervaringen zijn welkom! Welke praktijk zouden jullie aanraden en welke juist niet?

Hi everyone,
I’m wondering if anyone has had a similar experience.

I originally went to my GP because of sleep problems and was prescribed temazepam and zolpidem. Within about two weeks, I started experiencing physical and neurological symptoms that I had never had before.

My GP told me the medication couldn’t be
causing it and advised me to stop it abruptly. After that, I developed severe insomnia and my condition deteriorated. Over the following weeks, I was prescribed several other medications, including mirtazapine, trazodone, and promethazine.
Instead of getting better, I developed many new symptoms, including tremors, muscle jerks, heart palpitations, tinnitus, hypersensitivity to sound, and eventually functional neurological symptoms. I have now been diagnosed with Functional Neurological Disorder (FND).

Most doctors have told me it’s due to anxiety or stress, but it’s very difficult for me to ignore that everything started shortly after taking these medications and became much worse after stopping them abruptly. Before this, I had never experienced anything like this.

I understand that no one can say for certain what caused my FND, but I’m wondering if anyone else has experienced a similar timeline where symptoms began after psychiatric medication or withdrawal.
I’d really appreciate hearing your experiences.

Hi everyone,

I’ve been doing some research, and I’m wondering whether my symptoms sound more like middle ear myoclonus (MEM) or tensor tympani syndrome (TTS).

Whenever I blink or close my eyes, I hear a very soft rumbling sound in my ear or head. It’s difficult to describe, but it sounds a bit like distant thunder. I also hear constant clicking in my ear whenever I move my jaw or soft palate.

Has anyone experienced something similar? Does this sound more like MEM or TTS? Do you know what might be causing it, and has anything helped? I’m especially curious whether magnesium has made a difference for anyone.

I live in the Netherlands, so if anyone knows of doctors or treatment options here with experience treating these conditions, I’d really appreciate your recommendations.
Thank you in advance!

Hey allemaal,

Ik heb eerder al een post geplaatst in deze sub over mijn averechtse reactie op medicatie.

Afgelopen week had ik mijn eerste afspraak bij een psychiater in het ziekenhuis. Ik vertelde dat ik veel klachten ben gaan ervaren nadat ik verschillende medicijnen heb gebruikt.

Toch gaf zij aan dat zij niet dacht dat mijn klachten door de medicatie kwamen. Volgens haar was ik vooral angstig geworden voor medicatie en zou die angst ervoor zorgen dat medicatie mij niet zou helpen. Ze zei ook dat wanneer je met zo’n mindset aan een medicijn begint, de kans klein is dat het zal helpen.

Daar heb ik veel moeite mee. Het maakt het voor mij ook lastig om me nog open te stellen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat er weinig ruimte is om te vertellen dat je tijdens het gebruik van medicatie klachten hebt gekregen, omdat die al snel worden toegeschreven aan angst. Zo kreeg ik onder andere tinnitus, onverklaarbare blauwe plekken op mijn lichaam, terwijl ik me nergens had gestoten, en zwarte eye floaters in mijn zicht.

Afgelopen december kreeg ik van mijn huisarts benzodiazepines voorgeschreven omdat ik slecht sliep.

Vanaf dat moment is eigenlijk alles verergerd.
Het was de eerste keer dat ik dit soort medicatie gebruikte. Daarna heb ik ook verschillende antidepressiva geslikt, maar ook daar reageerde ik erg slecht op. Inmiddels heb ik het gevoel dat ik een trauma heb overgehouden aan deze ervaringen.

Ik heb zelfs contact opgenomen met 113 voor ondersteuning en erover nagedacht om mezelf te laten opnemen, omdat ik zo wanhopig voel.

Tegelijkertijd ben ik daar ontzettend bang voor, omdat ik vrees dat ik opnieuw veel medicatie zal krijgen, terwijl ik juist zulke ingrijpende ervaringen heb gehad met medicijnen. Daarnaast heb ik verhalen gelezen over verblijven op een PAAZ- of GGZ-afdeling, waarin mensen vertellen over onrustige situaties, schreeuwende medepatiënten, separaties of mensen die zichzelf ernstig verwonden. Die verhalen maken mij erg angstig en vormen voor mij een extra drempel om hulp te zoeken.

Ik voel me inmiddels echt radeloos en heb ontzettend veel spijt dat ik naar de huisarts en praktijkondersteuner ben gegaan. Ik durf geen hulp meer te zoeken.

Ik ben benieuwd of anderen zich niet gehoord of geloofd hebben gevoeld door een huisarts, psycholoog, psychiater of andere zorgverlener. Hoe heeft dat jullie beïnvloed en hoe zijn jullie ermee omgegaan?

Vorig jaar kreeg ik onverwacht te horen dat ik mogelijk mijn baan zou verliezen. Dat veroorzaakte veel stress en ik meldde me ziek. Ik zocht psychologische hulp en via de huisarts werd ik doorverwezen naar de praktijkondersteuner GGZ.

Tijdens het gesprek met de praktijkondersteuner was ik erg emotioneel. Ik piekerde veel en sliep slecht. Er werd voorgesteld om tijdelijk slaapmedicatie te gebruiken, maar verder kreeg ik weinig praktische begeleiding. De gesprekken bestonden vooral uit luisteren, zonder alternatieven.

Op advies van de praktijkondersteuner schreef de huisarts temazepam voor. Wat daarna volgde, voelde als het begin van een nachtmerrie.

Het was mijn eerste ervaring met dit soort medicatie. Ik wist weinig over de effecten en bijwerkingen en had achteraf graag beter geïnformeerd willen worden.

Tijdens het gebruik kreeg ik heftige klachten en mijn slaap verslechterde. Toen ik terugging naar de huisarts, had ik het gevoel dat mijn klachten niet serieus werden genomen of aan de medicatie werden gekoppeld.

Daarna kreeg ik zolpidem, maar ook daarop reageerde ik slecht. Mijn slapeloosheid werd steeds erger, tot ik bijna niet meer sliep.

Vervolgens kreeg ik andere middelen voorgeschreven (antidepressiva),
zoals mirtazapine, promethazine en trazodon, zonder verbetering en met opnieuw veel klachten.

Achteraf heb ik daar spijt van. Ik wilde eigenlijk therapie en begeleiding, i.p.v. meteen aan de medicatie. Maar ik was kwetsbaar en niet assertief genoeg om dat duidelijk te maken.

Ik verwijt mezelf dat ik de medicatie heb genomen, maar vond het ook pijnlijk dat de praktijkondersteuner later zei dat het mijn eigen schuld was, terwijl zij het had voorgesteld. Vanaf dat moment voelde het alsof alles verder uit de hand liep.

Pas nadat ik meerdere medicijnen had geprobeerd, kreeg ik een online slaapmodule aangeboden. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af waarom ik die niet eerder heb gekregen.

Inmiddels ben ik weer aan het re-integreren, maar heb nog steeds klachten die mijn dagelijks leven beïnvloeden.

Ik probeer mijn leven weer op te pakken, maar ik voel me mezelf niet meer. Ik voel me veel depressiever dan vóór dit alles en heb het gevoel dat ik er veel slechter uit ben gekomen. Het heeft een traumatische impact op mijn leven gehad en soms herken ik mezelf nauwelijks nog.

Wat ik het moeilijkst vind, is dat ik me vaak niet gehoord voel als ik mijn klachten uitleg. Er wordt regelmatig gezegd dat ze niet door de medicatie komen, maar aan mij liggen. Dat maakt me erg eenzaam.

Zijn er mensen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt? Het gevoel dat je als patiënt niet serieus werd genomen. Hoe zijn jullie daarmee omgegaan en heeft het uiteindelijk een plek gekregen?

Hi everyone,

Did anyone else develop tinnitus after taking mirtazapine?

I never had tinnitus before, but it started after I took mirtazapine and has continued even after stopping the medication. I’m wondering if anyone has experienced something similar.

Did it improve over time, or is it still there?

I’d really appreciate hearing your experiences. Thank you.

Hoi allemaal,

Ik ben een vrouw van 32 jaar en momenteel loopt er een traject omdat er een vermoeden is van ASS.

Vorig jaar november kreeg ik onverwachts te horen dat ik mogelijk mijn functie zou verliezen. Dat nieuws raakte me erg en zorgde voor veel stress. Uiteindelijk meldde ik me ziek van werk en zocht ik hulp via de huisarts. Ik werd doorverwezen naar de praktijkondersteuner en had mij ondertussen ook aangemeld voor psychologische hulp.

Tijdens mijn tweede gesprek met de praktijkondersteuner was ik erg emotioneel. Ik vertelde dat ik veel piekerde over het mogelijke verlies van mijn functie en daardoor slecht sliep. Naar aanleiding daarvan stelde zij voor om slaapmedicatie te proberen.

Ik kreeg temazepam voorgeschreven. Tijdens het gebruik daarvan kreeg ik last van heftige klachten, waarover ik zelfs contact heb opgenomen met de huisartsenpost omdat ik me ernstige zorgen maakte. Daarnaast werd mijn slaap juist slechter in plaats van beter.

Omdat ik zoveel klachten ervaarde, ben ik teruggegaan naar de huisarts om dit te bespreken. Vervolgens kreeg ik zolpidem voorgeschreven, maar ook daarop reageerde ik niet goed. Mijn slapeloosheid werd steeds erger en uiteindelijk kon ik vrijwel helemaal niet meer slapen. Daarna kreeg ik mirtazapine voorgeschreven, waar ik eveneens veel klachten van kreeg. In de periode daarna heb ik ook nog promethazine en trazodon gebruikt, maar ook deze middelen hebben mijn situatie niet verbeterd.

Achteraf heb ik daar veel spijt van. Ik had me destijds onvoldoende verdiept in de mogelijke bijwerkingen en blijk erg gevoelig te zijn voor dit soort medicatie. Eigenlijk was mijn wens om mijn klachten met therapie en begeleiding aan te pakken, maar op dat moment was ik erg kwetsbaar en niet assertief genoeg om dat duidelijk aan te geven wat ik zelf wilde.

Ik verwijt mezelf nog vaak dat ik deze medicijnen ben gaan gebruiken, omdat ik uiteindelijk degene ben geweest die ze heeft ingenomen. Tegelijkertijd vind ik het moeilijk dat ik later van de praktijkondersteuner te horen kreeg dat het mijn eigen schuld was, terwijl zij degene was die het gebruik van slaapmedicatie had voorgesteld. Vanaf dat moment heb ik het gevoel dat de situatie alleen maar verder uit de hand is gelopen.

Inmiddels ben ik weer aan het re-integreren op mijn werk, maar worstel ik nog steeds met klachten die veel invloed hebben op mijn dagelijks leven.

Ik probeer mijn leven weer op te pakken, maar ik heb het gevoel dat ik mezelf ben kwijtgeraakt. Vorig jaar sportte ik nog vier keer per week, deed ik groepstrainingen en ging ik op vakantie. Nu voelt mijn leven er heel anders uit en herken ik mezelf soms nauwelijks nog terug.

Momenteel krijg ik therapie in het ziekenhuis. Daar is het vermoeden dat er mogelijk sprake is van ASS, onder andere omdat ik moeite heb met veranderingen. Hiervoor moet ik nog een verder diagnostisch traject ingaan.

Wat ik vooral moeilijk vind, is dat ik me vaak niet gehoord voel wanneer ik probeer uit te leggen welke klachten ik ervaar en hoeveel impact deze hebben op mijn dagelijks leven. Daardoor voel ik me soms erg alleen in dit proces.

Zijn er meer mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt of die ook erg gevoelig blijken te zijn voor medicatie?

Ik zou het fijn vinden om jullie ervaringen te horen.

Hi everyone,

I’m wondering if anyone has experienced something similar after stopping mirtazapine.

Since discontinuing the medication, I’ve developed what seems like vocal stimming. I frequently hum, sing, make repetitive sounds, and sometimes repeat certain phrases without really thinking about it.

What’s even stranger is that I’ve also started saying made-up words or nonsense phrases (neologisms). For example, random combinations of sounds or words that don’t have any meaning. This is something I never did before taking mirtazapine and it has been quite concerning.

I’ve never been diagnosed with a psychotic disorder, and these symptoms are completely new to me. I’m trying to understand whether this could be related to withdrawal that was previously unnoticed, or something else.

Has anyone experienced vocal stimming, humming, singing, repetitive sounds, or neologisms after stopping mirtazapine or another antidepressant?

I’d really appreciate hearing about your experiences. Thanks.

Zijn er hier vrouwen die negatieve ervaringen hebben gehad met antidepressiva of benzodiazepines?

Ik ben op zoek naar herkenning en ervaringen van anderen. Zelf heb ik een nare ervaring gehad met deze medicatie en de gevolgen daarvan hebben nog steeds veel impact op mijn dagelijks leven. Ik zit momenteel thuis en merk dat ik nog steeds worstel met wat er is gebeurd.

De aanleiding was dat ik in november met burn-outklachten en af en toe slaapproblemen bij de huisarts kwam. Eigenlijk wilde ik een doorverwijzing naar een psycholoog. In plaats daarvan kreeg meteen medicatie voorgeschreven. Achteraf heb ik daar ontzettend veel spijt van, vooral omdat ik me niet voldoende heb verdiept in de mogelijke bijwerkingen. Ik kreeg in een zeer korte periode temazepam, zolpidem, mirtazapine, promethazine en trazodon voorgeschreven.

Ik verwijt mezelf nog vaak dat ik deze medicijnen ben gaan gebruiken, omdat ik uiteindelijk degene ben geweest die ze heeft ingenomen.

Tegelijkertijd vind ik het moeilijk dat ik van een praktijkondersteuner te horen kreeg dat het mijn eigen schuld was, terwijl zij juist degene was die deze medicatie had voorgesteld. Vanaf dat moment is het voor mijn gevoel alleen maar verder uit de hand gelopen.

Ik blijk erg gevoelig te zijn voor deze middelen. Mijn zenuwstelsel is zeer gevoelig. Daarnaast kreeg ik het advies dat ik er cold turkey mee kon stoppen met alle gevolgen van dien.

Wat ik vooral moeilijk vind, is dat ik me vaak niet gehoord voel wanneer ik probeer uit te leggen welke klachten ik ervaar en hoe groot de invloed daarvan op mijn leven is. Daardoor voel ik me soms erg alleen in dit proces.

Zijn er meer vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt? Hoe is dat voor jullie verlopen? Zijn jullie uiteindelijk hersteld of zijn de klachten in de loop van de tijd verminderd?

Ik zou het fijn vinden om ervaringen te horen.