u/Minute_Thing

ik weet het even niet meer, en ik wil eigenlijk gewoon even alles wegschrijven en misschien wat advies of wat dan ook

Afgelopen Donderdag middag is hij plotseling thuis overleden aan (gaan de dokters vanuit, we wachten nog op resultaten) een accute hartstilstand, ik was erbij en heb hem zo goed mogelijk geholpen en gehandeld maar helaas mocht het niet baten. Verschrikkelijk jong, plotseling en heftig. Hij was echt mijn steun en toeverlaat, mijn beste vriend. Iemand waar je op kon bouwen en volledig kon vertrouwen.

Ik voel mij zo eenzaam, ik zie constant beelden van wat er is gebeurd, hoe eng het allemaal was. De huisdieren zijn helemaal van slag en alles voelt zo leeg. Zo stil. Ik vind het verschrikkelijk en zo oneerlijk. Hij was nog maar 30..

Gelukkig heb ik ontzettend veel steun om mij heen, en zoveel mensen die willen helpen maar god, ik wou dat hij naast me was en mij kom omhelzen, even mijn hoofd op zijn borst en een arm om me heen. Ik vertik het ook in ons bed te gaan liggen, want dat vind ik eng. Ik ben bang om nachtmerries te krijgen, en heb soms paniekaanvallen met zulk heftig hyperventileren dat ik soms denk dat ik er in blijf. Gisteren weer, en toen dacht ik "als dit het is, dan is dit het maar". Ik voel mij zo ontzettend verloren.

Dit is wellicht een vage post, maar ik moet het toch ergens kwijt want het voelt alsof ik de enige ben die hier last van heeft haha

Mijn partner en ik wonen in een huurhuis, super leuk, super gezellig. Nu krijgen wij een keer in het jaar een brief achter de deur met dat ze onderhoud komen verrichten, meestal bleef dit rondom de woning dus er hoefden geen mensen naar binnen.

Dit keer gaan ze bezig met de kozijnen, wat betekent dat er waarschijnlijk wel mensen naar binnen moeten, en mijn hoofd slaat eigenlijk nu al op hol. Wat moet ik met onze katten? Ik wil niet dat de voordeur uren openstaat omdat hun bezig zijn, en het feit dat ze vanaf die brief eigenlijk ieder moment aan kunnen waaien vind ik super kut lol. Ik sta de hele dag eigenlijk in "wacht modus"

herkent iemand dit? Hoe gaan jullie hier mee om? Ik snap dat die mensen hun werken gewoon moeten doen, maar de onduidelijkheid, mensen in mijn bubbel en de angst dat er iets met de katten gebeurt geeft mij veel stress. En dan hebben we het nog niet eens over de prikkels van machines, of whatever ze dan ook maar gaan doen met de kozijnen (dadelijk moet dat hele raam eruit??)

Is het vreemd als ik het bedrijf een mail stuur met de vraag wat ze eigenlijk gaan doen, of ze überhaupt wel binnen moeten komen enzo? Ben ik terecht in mijn stress, of ben ik gewoon een stress kip?

Not sure what flair to use, mind, health and fashion all seem fitting.

Anyway, im struggling a bit. My chest has always been small, ive always been a big girl and even at my heaviest my chest was rather small. I cant really find tops that fit me properly, because every store seems to think that if you're an xl in shirts, your boobs will also be xl.

i also feel very insecure about them in general, they feel really disproportionate to the rest of my body (definitely more of a pear shape) and it honestly makes me sad. Summer is nearing, and so are the intense insecurities that come with it.

My chest has just never seemed to grow, or change sizes no matter what. At my heaviest i was 120kg (264lbs), im around 170cm (5'5). Now im around 80kg, and my chest literally looks the same. Small, disproportionate and overall just not pleasant to look at, or try and dress. I think my cupsize is like 85B, but the cups are never filled all the way.

Some days i feel so insecure i'll wear insane maximal push up bras below baggy clothing, just so i dont have to feel how small they are. They honestly make me super sad. I know i probably cant change them without surgery (which is sadly not a possibility rn, if it was i wouldve gone to Dr Boobs years ago) i just wish i could accept myself and my body for what it was, but anytime i look in the mirror or try to take a sexy selfie for my partner i just end up crying because of how i look

Im just feeling a bit lonely recently. I hear "you just need to find your people!" a lot, and im honestly starting to think "your people" is some kind of mythical creature. I have a ton of hobbies, i love gaming, being creative in any way and everything that hangs around that.

However when i try to look for specific groups for the thing that i like to meet more like minded people i come to figure out that they are into something a normal amount, while i am tunnel visioned on it. Or the demographic is just... the literal opposite of me.

I also feel like when i talk about things im interested in to friends, they just kinda shrug, pretend to care, have no idea what im on about, etc. idk. i know its ok to do things by myself, but i wanna be able to share it with people too. I feel alone, and sometimes left behind because i feel like nobody really understands. Im always molding myself into something other people will like, they wont indulge in my hobbies, but i will in theirs just so i have someone to hang out with for a little bit. idk i just feel so fucking alone.