u/Possible-Eagle8333

grip mi bilmiyorum çok değişik bu yaz vakti. boğazim kuru ağri çok yok da rahatsiz ediyor. burnum akiyo. halsizlik bel kemik ağrisi.

SINAVA ÇALİŞİYOM YKS ne içebilirim hiç anlamıyorum.

​

Yakın zamanda psikiyatri gittim ama anneme yalan söyledim dişçiye gidiyorm diye. doktor ilaç yazmişti ama korkudn kullanamadim. 1 gün kullandim o gün de ağlayamiyorm uykuluyum falan. sinav hazirlaniyorm.

Ben ailemin hiç beni sevdiğini hissetmiyorum. Kötü davraniyorlar hem de çok fazla. anlatip açikladiğimda nankör oluyorm. biz senin hiç bir şeyini eksik etmiyoruz diyorlar ama babam bizi okutmak istemediğini, kendisinin de çalişmak istemediğini söylüyor. En ufak bi para harcayacaği zaman kıyameti kopariyor. evde hep fazlalik gibi görüyorm kendimi. Sanki hayatım benim değilmiş gibi yaşiyorm.

Dün gece anneme pat diye söyledim. biraz ödü kopuyo bu psikiyatristlerdeb. Kızdı falan sonra ablami aradi. (hemşire) nedense her otta bokta onu arıyor. Ablam zaten çalişiyo ve eve bişeyler aliyo. o yüzden evde hiyerarşik tabloda ablam en üst mertebe de. abim işsiz ipsiz sapsiz. ben mezun senemdeydim de bütün hayallerim falan kayaya çarpti sanki. yaşitlarimin içinde bile garip hissediyorum kendimi. Ablam da sen amaçsizsin bişey yapamazsin diyor. Ben sanki çabalasam da olmayacak hissiyle boğuşuyorm

mezuna kaldiğimdan ötürü boyle olduğumu ve bahane aradiğimi soyluyolar. Annem de korkmuş gibi. Bilmiyorum beni seviyorlar mi ama bünyem bu aileyi artık kaldirmiyor. ne babamin yüzünü görmek istiyorum ne bişey. Sanki bu dünyada yapacak birşeyim kalmamiş gibi hissediyorum.

He şeyi merak ediyorum sadece eskiden nasıl umutlu mutlu hevesli yaşiyodum onu merak ediyorum. uyandiğimdan zevk alarak ya da direkt uykuya dalma hali nasıl olacak merak ediyorum. her şeyi çok düşünüyorum. Derslerimi yapabiliyorm da ama hep değil. mesela bazen çok iyi odaklaniyorm. gercekten o zaman çaliştiğimi hiç unutmuyorum bile. keşke bu kadar büyütmeseydim diyorm. şuan yks gözümde küçücük bişry oldu. 1 milyon yapsam oturur gülerim. önlisans yazıcam. tıp istiyordm gelmezse de hemşirelik diyordm o da gelmez. İnsan gibi hissetmek istiyorum.

okul okumak boş geliyo ve derslerim fena değil ama bilmiyorum hiç bir bölüme isteğim asla oluşmuyor. tıp dişi garanti bişey yok ülkede. ben sevdiğim şeyi yapmak istiyorum. yemek işlerine giresim var. burda herkes çok güzel pasta yapiyo falan bende yapmak istiyorm. kendi pastanemi açayim gibi br hayalim yok bilmiyorum çok da özgüven sorunu yaşiyorm. bilmiyorum bu mutfağa yönelesim var. saçma mi ? bir de tutunamazsm da ailemde hataya yer yok.

yks kitaplarimi ailem aticak tıp istiyorm bu sene kazanamicam gibi. önlisans Girebilmeme izin verdiler sadece. Ben de kitaplarima kiyamiyorm fazla yok 10 15 tane. 1 2 ay gizlemem lazm

Hayatımda sadece ortaokul dönemlerimde kitap okurdum evimizde bir sürü kitap vardı. hep aynı kitaplari okuyorum diye anneme demiştim yenileri alalim diye ama evdekileri okumuyonuz diyodu. ben evdekileri okurdum ama evde bi tek ben okuduğumdan (geri kalan tablet telefondaydı) annem inanmiyodu. bi kere söz verdi diye ben baştan sona okudum yine almadi hiç. lise de de çok okumadim okuduysam da hatırlamıyorum. ne türler okumaliyim.

arkadaşlarimda beyza alkoç ay çöreği bal böceği kitplar olurdu oyle olmasin lütfn. sarmamişti.

öykülerden mi gideyim romanlardan mi? türk edebiyatında ne okunur mesela? Ahmet hamdi tanpınar saatleri ayarlama enstitüsü var aklımda.

bir de bu çeviri işleri ne iş yok ithaki yayınlari şöyle. yok ötüken fark ediyo mu o kadar ve neden bu kadar önemli. dil yapisi falan mi? ben önceden bakmazdim tabi açar okurdum çoğunluk eski basimdi annem onlari da atti en son 1 rafcik bişey kaldi.

Gerçekten zor ailede büyümüş ve hayali tıp olan ve bunu başarmiş insanlar var mı varsa şuan hayatlarinda nasilllar? Nasıldan kastim gercekten hal hatir sormaktı. para vs değil. ben gercekten zor bi ailedeyim içerden ölüyor gibi yaşiyorm ama bazen her şeyi kenara atip buna cesaret edesim geliyor. bazen de hayur ben ezik biriyim beni seven önemseyen bir ailem bile yok diyorm o yüzden bu eve mahkum kal diye kendimle hesaplaşiyorum. Evde şiddet falan da gördüm ama gercekten tahamülüm kalmadi.

Sürekli kaçasim vardi hala da birakmadim ayt çalişmayi ama bu sene ayt girmeme izin vermediklerinden (biraz da ben vazgecmiş gibiydim) ön lisans bi bölüme gidicem (olduğum şehir bursa) okuyomuş gibi yapip aslinda o bölümü okumuyor olucam ve yks hazirlanicam. kazandiğimda da belki konuşurum bakın ben kazandim beni artik rahat birakin derim ama hep içimde bir buruklukla yaşiyorm bilmiyorum bu ben ne okusam benle gelecek gibi.

ailem garip bakar ve beni ezik görür diye geçen cesaret edip teee bursa şehir hastanesine psikiyatri ye gittim ama ben kapida hastalarla beklediğim yerde bi teyze bana neden geldiğimi sordu. bende cevap veremedim çünkü gizli gizli bi yalan atip nerdeyse 2 saat yol gelmişim. Bilmiyorum diyecekken sesim titredi ve gözümden yaş geldi. bana ben ağliyamiyom ama sen iyi olursun çünkü ağlayabiliyon dedi. Derelizasyon mu ne oyle bi durumu varmiş sanirim.

üzüldüm yani kadina. hiçbişey istemediğini öylesine yaşadiğini falan söyledi. bende ilerde o teyze gibi olcam galiba dedim içimden. Doktorun Yazdiiği ilaçi da kullanmadim ödeme çikmamasina rağmen. psikoterapi yönlendirdi ama bilemiyorum sıkış sıkış oldu içim. evden kaçip istanbul da okuyasim var. hep hayalimdi gercekten ne bölüm düşünsem aklima geliyor ve beni kahrediyor.

ön lisans olarak da elimde bari olsun diye tıbbi laboratuvar teknikleri okumayı düşünüyorum. Ama yine de içimde kalacak gibi ya. şuan boyle gercekten belli bi savaş verip tıp okuyan ve gercekten yapabildiğini düşünem var mi diye buraya yazmak istedm. daha oncede karşima çıkmıştı. bilemiyorum yazsam saçma mi olur diye düşünüp yazdim.

İşlerde çaliştim daha önce ama biriktiremedim bile hep aliyolar. istanbul isteme sebebim illa bi iş bulur çalişirdim yazlari.

burdan gitmeden de tabi biriktirirdim şuan sadece 50k param var ve kyk da kalirdim. hayattan çok bişey isteyen biri de değilim yani geçinir giderdim diyorm evlilik de yok planlarimda hiç kafam kaldirmaz onu ama bilemiyorum tıp bu diyorm zordur yapamazsam daha kötü olur diyorm iki arada bir derede kaliyorm.

Gerçekten zor ailede büyümüş ve hayali tıp olan ve bunu başarmiş insanlar var mı varsa şuan hayatlarinda nasilllar? Nasıldan kastim gercekten hal hatir sormaktı. para vs değil. ben gercekten zor bi ailedeyim içerden ölüyor gibi yaşiyorm ama bazen her şeyi kenara atip buna cesaret edesim geliyor. bazen de hayur ben ezik biriyim beni seven önemseyen bir ailem bile yok diyorm o yüzden bu eve mahkum kal diye kendimle hesaplaşiyorum. Evde şiddet falan da gördüm ama gercekten tahamülüm kalmadi.

Sürekli kaçasim vardi hala da birakmadim ayt çalişmayi ama bu sene ayt girmeme izin vermediklerinden (biraz da ben vazgecmiş gibiydim) ön lisans bi bölüme gidicem (olduğum şehir bursa) okuyomuş gibi yapip aslinda o bölümü okumuyor olucam ve yks hazirlanicam. kazandiğimda da belki konuşurum bakın ben kazandim beni artik rahat birakin derim ama hep içimde bir buruklukla yaşiyorm bilmiyorum bu ben ne okusam benle gelecek gibi.

ailem garip bakar ve beni ezik görür diye geçen cesaret edip teee bursa şehir hastanesine psikiyatri ye gittim ama ben kapida hastalarla beklediğim yerde bi teyze bana neden geldiğimi sordu. bende cevap veremedim çünkü gizli gizli bi yalan atip nerdeyse 2 saat yol gelmişim. Bilmiyorum diyecekken sesim titredi ve gözümden yaş geldi. bana ben ağliyamiyom ama sen iyi olursun çünkü ağlayabiliyon dedi. Derelizasyon mu ne oyle bi durumu varmiş sanirim.

üzüldüm yani kadina. hiçbişey istemediğini öylesine yaşadiğini falan söyledi. bende ilerde o teyze gibi olcam galiba dedim içimden. Doktorun Yazdiiği ilaçi da kullanmadim ödeme çikmamasina rağmen. psikoterapi yönlendirdi ama bilemiyorum sıkış sıkış oldu içim. evden kaçip istanbul da okuyasim var. hep hayalimdi gercekten ne bölüm düşünsem aklima geliyor ve beni kahrediyor.

ön lisans olarak da elimde bari olsun diye tıbbi laboratuvar teknikleri okumayı düşünüyorum. Ama yine de içimde kalacak gibi ya. şuan boyle gercekten belli bi savaş verip tıp okuyan ve gercekten yapabildiğini düşünem var mi diye buraya yazmak istedm. daha oncede karşima çıkmıştı. bilemiyorum yazsam saçma mi olur diye düşünüp yazdim.

İşlerde çaliştim daha önce ama biriktiremedim bile hep aliyolar. istanbul isteme sebebim illa bi iş bulur çalişirdim yazlari.

burdan gitmeden de tabi biriktirirdim şuan sadece 50k param var ve kyk da kalirdim. hayattan çok bişey isteyen biri de değilim yani geçinir giderdim diyorm evlilik de yok planlarimda hiç kafam kaldirmaz onu ama bilemiyorum tıp bu diyorm zordur yapamazsam daha kötü olur diyorm iki arada bir derede kaliyorm.

Bugün gittim ve epey de yol gittim. Bir umudum yok dedim oylesine geldiğimi söyledim. Bir de bir teyze vardı orada aynı sırayı bekliyoruz. kadın resmen ölmüş gibi yaşıyor hiç bir şey hissetmediğini söyledi. bana da sen niye geldin dediğinde benm sesim titredi ve gözümden yaş geldi. Ailemden habersiz teee şehir hastanesine gelmişim bi yalan atmiştim yakalndim kafam şişti. benim ses titreyimce ağlayınca o zaman sen iyileşirsin ben Ağlayamiyorum da dedi ama kafam karişti. sonuçta hayatından mutlu değilsen üzgünsen ağlamaz misin? Çözemedim tuhaf. Hissettiklerimi söyledm ama kaygılı görünüyorsun dediği için psikoterapiye yonlendirdi 1 ay sonra falan arayacaklarmiş. ilacin adı citoles gibi bi isim yazıyo. eczaneler kapaliydi yol üstündekiler o yüzden yarın alicam. hemen bi etki yaratmaz bitince biraz daha kullan ve gel dedi ama bilmiyorum gercekten gidesim yok ben mi acele ediyorm 1 ay sonraya kadar sabrim bile yok. Aileme soyleyemediğimi o teyzeye de söylediğimde iyi yapmişsin dedi ama çok korkuyorum sürekli gelebilir miyim bilmiyorum bir de psikolog da gençsin güzel bi kızsın akıllısın falan yapacaksa gitmeyeyim diyorm. Lafımı bölüp sürekli bunlari dedi.

I’ve been thinking a lot about learning math seriously. My foundation isn’t terrible, but it’s definitely not as strong as I’d like. For people who got good at math later on, how did you do it? What resources, study methods, or habits helped the most? I’m curious whether building a strong understanding from a weaker foundation is actually achievable and what approach you’d recommend.

I just graduated from high school and I'm not doing very well.

​

Bu sene yks gireceğim ama mezuna kalacağim bariz. Matematiğe kafamda hep bi ön yargi yoktu aslinda ilk 5.sinifta sevmiştim ve güzeldi keşke o zamanlardan üstüne gitseydim diyorm. lisede falan da bir ön yargi geldi aslinda. olmayacak bir şey gibi gelmişti. bu sene çaliştim ama tam istediğim gibi olmadi. ailem de bir şey demedi. çok istiyorum ama tam nasıl yapicam bilmiyorum sanki hep gittiğim yol yanliş ya da ne bileyim yapamayinca video açip izliyorum. anlamaya da çalişiyorum ama sanki aklimda kalmadi hissi oluyo. bazen bazi insanlarin matematik iyi oluyo. nasıl öğrendiklerini ve nasıl geliştirdiklerini merak ettiğimdeb yaziyorm. matematik mühendisliği düşünüyorum bölüm olarak yardımcı olursaniz sevinirim. illa da youtube dan eyup b falab açip bütün playlisti izlemem mi gerek ya da illa çok soru bankasi falan mi? bazen video izlerken kendim bir şey yapmiyormuşum givi hissediyorum ve herkesin dediği de aynı. konu dinle soru çöz vs ama yapiyordum da zaten sadecee çok detaylara takılıyorum ve bu yüzden her şeyim çok yavaş ilerledi istediğim gibi gitmedi. burda matematiği iyi olan birileri olur diye yazmışyım teşekkür ederim

​

Bu sene yks gireceğim ama mezuna kalacağim bariz. Matematiğe kafamda hep bi ön yargi yoktu aslinda ilk 5.sinifta sevmiştim ve güzeldi keşke o zamanlardan üstüne gitseydim diyorm. lisede falan da bir ön yargi geldi aslinda. olmayacak bir şey gibi gelmişti. bu sene çaliştim ama tam istediğim gibi olmadi. ailem de bir şey demedi. çok istiyorum ama tam nasıl yapicam bilmiyorum sanki hep gittiğim yol yanliş ya da ne bileyim yapamayinca video açip izliyorum. anlamaya da çalişiyorum ama sanki aklimda kalmadi hissi oluyo. bazen bazi insanlarin matematik iyi oluyo. nasıl öğrendiklerini ve nasıl geliştirdiklerini merak ettiğimdeb yaziyorm. matematik mühendisliği düşünüyorum bölüm olarak yardımcı olursaniz sevinirim. illa da youtube dan eyup b falab açip bütün playlisti izlemem mi gerek ya da illa çok soru bankasi falan mi? bazen video izlerken kendim bir şey yapmiyormuşum givi hissediyorum ve herkesin dediği de aynı. konu dinle soru çöz vs ama yapiyordum da zaten sadecee çok detaylara takılıyorum ve bu yüzden her şeyim çok yavaş ilerledi istediğim gibi gitmedi. burda matematiği iyi olan birileri olur diye yazmışyım teşekkür ederim

Yaklaşık 1 yıldır yok ama öncesinde de hiç aktif değildim bazen arkadaşlae video atiyo wpden falan ve hiç çekmiyo çok sıkıcı geliyo önceden nasil sürekli hergün göz atiyomuşum diyorm. milletin gezdiği yeri görüyom falan keşfet de çoğunlukla shitpost vardi. bir de bazen bozulurdu sanki. hiç etkileşim vermediğim salak salak İnfluencer lar (yazilişi bilmiyom) neyse kullanmıyom işte düz. Kendimi farkli falan da sanmiyorm normal devam ediyo hayatım ama değişik yani kullananlar ne yapiyo merak ettim. (bir kere birine sildiğimi söylediğmde he tm eb farkli sensin yapmişti. whatsapp youtube ve telegram var telegram da kitap pdfi için kullaniyorm)

Çok çıkmaza girdiğimden yazıyorum. Aile evinde yaşıyorum ve olduğum hayattan hiç memnun değilim. yks hazırlanıyordum ama bilmiyorum hayat bana çok değişik geliyor. hep içimde bir başarisizlik korkusu var. Sanki benim elim kolum bağliymiş ve elimden hiç bir şey gelmeyen bozuk biriyim gibi hissediyorum kendimi.

Derslerime de çalişamadim adam akıllı tekrar kalınır hazırlanilir ama bilmiyorum sanki içimde bişey var. sürekli kendimi huzursuz hissediyorum. Her şeyi çok düşünüyorum. Beynim asla durmuyor. Bir de bazen insanlarin arasinda değilim gibi hissediyorum. Yani bakıyorum herkes normal akışta ama ben bi sıkışıp kalmışım gibi hissediyorum kendimi. ailemin de her şeyi üniversite ye bağlamasindan çok yoruldum. uyku düzenim beslenmem vs mahvoldu.

evde sevilmediğimi düşünüyorum ve bunu bir ergen kafayla söylediğimi düşünmüyorum. Eve giresim şu odama girip masa başina geçesim gelmiyo. sanki benm pilim bitmişte ben ittiriyorum hala. bu zamana kadar nasıl bırakmadım bilmiyorum ama kendimi hiç önemsemedim ve çok hırpaladım keşke bi dursaydım. bir de evde haksızlığa ayrımcılığa uğradiğimi da düşünüyorum. sürekli her hareketleri oyle. detaylandirirsam uzar ama evdeki tek erkek abim ve annem onu seviyor bizi sevmiyor gibi hissediyorum. evde en değerli kişi ablamdan sonra abim. ablamin meslek hemşirelik. tek okumuş kişi o. Çok bunaldim sanki evde bi işe yaramıyorm diye istemiyorlar beni.

ablam eve bakıyo geçinedebiliyor. sadece şu var ablam da aşırı sinirlilik var. beni gördüğü an seni oldüresim geliyo falan diyo. ve cimciriyo. evde bir de beni beğenmediklerini düşünüyorum. şu son zamanlarda her şeyi bırakıp gizli psikolog ya da psikiyatri ye mi gitsem diye düşünüyorum çünkü artık sürekli boyle olmüş gibi hissetmekten çok yoruldum. gercekten kalbim ağrıyor. keşke şuan maddi imkanim olsa ayrı eve çıkardim ama işe de giremiyorm şu aptal sınav yüzünden. gözümde hiç bir değeri yok artık. bir şeylerin tadını çıkaramadim hiç hayatımda. mesela bir komşumuz vardi. annesi çok iyiydi. kızı matematik yapamiyo diye beraber çalişirlardi ve bazen evlerine gittiğimde de hiç kinle birbirlerine baktiğini görmedim gayet normal. annesi kızını hiç kimseye aşağilamiyo aralarinda normal insan sohbeti var. bende hiç yok bunlar. ben annemle bir ortama gireyim. konu bi anda bana döndüğünde sanki ben ezik bir insanmişim gibi davranıyor. benim kızım da şöyle böyle diye. daha bu sabah da benim üniversiteye gitsem bile insanlarla anlaşamayacağimi herkesin beni ezeceğini falan söylediler. yani bilmiyorum ne yaptim ben bu insanlara.

bi kere anneme sordum bir gün evden çıksam gitsem beni arar miydin ya da ne bileyim üzülür müydün diye. o da hayir keşke doğurmasaydım diyor. psikologa gizli gitmeyi düşünüyorum çünkü daha kötü davranacaklar ve kötü bakıyorlar yapacak bir şey yok. gidince de ne yapacağimi bilmiyorum. 19 yaşindayim açıkçasi gelecekten bişey beklemiyorum 30 mayıs da 20 olucam ama hala ne yapacağini bilmeyen biriyim. tek isteğim mutlu olmakti.

Çok çıkmaza girdiğimden yazıyorum. Aile evinde yaşıyorum ve olduğum hayattan hiç memnun değilim. yks hazırlanıyordum ama bilmiyorum hayat bana çok değişik geliyor. hep içimde bir başarisizlik korkusu var. Sanki benim elim kolum bağliymiş ve elimden hiç bir şey gelmeyen bozuk biriyim gibi hissediyorum kendimi.

Derslerime de çalişamadim adam akıllı tekrar kalınır hazırlanilir ama bilmiyorum sanki içimde bişey var. sürekli kendimi huzursuz hissediyorum. Her şeyi çok düşünüyorum. Beynim asla durmuyor. Bir de bazen insanlarin arasinda değilim gibi hissediyorum. Yani bakıyorum herkes normal akışta ama ben bi sıkışıp kalmışım gibi hissediyorum kendimi. ailemin de her şeyi üniversite ye bağlamasindan çok yoruldum. uyku düzenim beslenmem vs mahvoldu.

evde sevilmediğimi düşünüyorum ve bunu bir ergen kafayla söylediğimi düşünmüyorum. Eve giresim şu odama girip masa başina geçesim gelmiyo. sanki benm pilim bitmişte ben ittiriyorum hala. bu zamana kadar nasıl bırakmadım bilmiyorum ama kendimi hiç önemsemedim ve çok hırpaladım keşke bi dursaydım. bir de evde haksızlığa ayrımcılığa uğradiğimi da düşünüyorum. sürekli her hareketleri oyle detaylandirirsam uzar ama evdeki tek erkek abim ve annem onu seviyor bizi sevmiyor gibi hissediyorum. evde en değerli kişi ablamdan sonra abim. ablamin meslek hemşirelik. tek okumuş kişi o. Çok bunaldim sanki evde bi işe yaramıyorm diye istemiyorlar beni.

ablam eve bakıyo geçinedebiliyor. sadece şu var ablam da aşırı sinirlilik var. beni gördüğü an seni oldüresim geliyo falan diyo. ve cimciriyo. evde bir de beni beğenmediklerini düşünüyorum. şu son zamanlarda her şeyi bırakıp gizli psikolog ya da psikiyatri ye mi gitsem diye düşünüyorum çünkü artık sürekli boyle olmüş gibi hissetmekten çok yoruldum. gercekten kalbim ağrıyor. keşke şuan maddi imkanim olsa ayrı eve çıkardim ama işe de giremiyorm şu aptal sınav yüzünden. gözümde hiç bir değeri yok artık. bir şeylerin tadını çıkaramadim hiç hayatımda. mesela bir komşumuz vardi. annesi çok iyiydi. kızı matematik yapamiyo diye beraber çalişirlardi ve bazen evlerine gittiğimde de hiç kinle birbirlerine baktiğini görmedim gayet normal. annesi kızını hiç kimseye aşağilamiyo aralarinda normal insan sohbeti var. bende hiç yok bunlar. ben annemle bir ortama gireyim. konu bi anda bana döndüğünde sanki ben ezik bir insanmişim gibi davranıyor. benim kızım da şöyle böyle diye. daha bu sabah da benim üniversiteye gitsem bile insanlarla anlaşamayacağimi herkesin beni ezeceğini falan söylediler. yani bilmiyorum ne yaptim ben bu insanlara.

ekonomik özgürlüğümü nasıl kazanirim? keşke bunun bi yolu olsa da basıp gitsem. bi kere anneme sordum bir gün evden çıksam gitsem beni arar miydin ya da ne bileyim üzülür müydün diye. o da hayir keşke doğurmasaydım diyor. psikologa gizli gitmeyi düşünüyorum çünkü daha kötü davranacaklar ve kötü bakıyorlar yapacak bir şey yok. gidince de ne yapacağimi bilmiyorum. 19 yaşindayim açıkçasi gelecekten bişey beklemi 30 mayıs da 20 olucam ama hala ne yapacağini bilmeyen bi malim. tek isteğim mutlu olmakti.

Neden böyle oluyo bilmiyorum da. İnsanlarin da çok umursadiğini düşünmüyorum çünkü yks işte deyip geçiştiriliyorum. Mezun senemdeydim ve gercekten ne istediğimi ne olacağimi bilemiyorum. Gelecek bana asla iyi görünmüyor. bu sebepten yaptiğim hiç bir şeye odaklanamıyorum. aile hayatım genel olarak zor. cahil geri kafali bi ailem var. kendimi sıkıştırılmış hissediyorum.

bir yol bulamıyorum ve bir şey için çabalayıp elde edebilen insanlara bakıp bir de kendime bakıyorum. Ailem maddi olarak yanımda asla değiller ve yks de yine başarili olamayabilirim. 2 yıllık bi tyt bölüm gelirse gittiğim il de sakin kafayla bir daha hazırlanabilirim belki ama toparlanmam lazm. Sadece neye nasıl başlayacağimi bilmiyorum. sürekli başarisizlik korkusu yaşiyorm. yerimde duramıyorum. Yani beynim yks için çalışmam gerektiğinin farkında ama harekete geçemiyorum. sene başında iyiydim ama uyku düzenim vs mahvoldu. kendime de kızıyorum neden şu beynim hiç susmuyor ve yapacaği şeye odaklanmiyor.

Bazen gercekten istekli hevesli olduğum zamanlat nadir de olsa oluyordu ve nimet gibiydi. gercekten o zaman çaliştiğim konulari yapabiliyodum ve iyiydim hala da hatırlıyorum onlari da. Sadece ilerleyememek sürekli korkmak hissi var içimde. Evi terk etmeyi düşünüyorum bir taraftan da. kafam hiç durmuyor. hırs da yok hiç bilmiyorum. tükendim. psikologa gitmeyi istedim. bilerek yapiyon falan diyor babam. evde psikolojik ve fiziksel şiddet de var kısaca. bir kere kades aradim o günden sonra artik babam bana vuramiyor korkudan. bir de biyoloji seviyorm o sebepten tıp istiyordum ama matematiğim yeterli değil malesef. tyt ayt mat toplam 45 (80 soru var) daha yeni yeni bu sene ön yargim gidiyordu ama bilemiyorum sanki bozuk gibiyim.

Psikologa gitmeli miyim sizce bu kalan zamanda? her şeyi sktr edip yapmaliyim diyorm çünkü kendimi çürümüş ezik hissediyorum ve bence hayatım da bu sınava bağli değil. derslerim kötü değil ama her türlü yetersiz görüyorm kendimi. insan gibi hissetmek istiyorum.

Neden böyle oluyo bilmiyorum da. İnsanlarin da çok umursadiğini düşünmüyorum çünkü yks işte deyip geçiştiriliyorum. Mezun senemdeydim ve gercekten ne istediğimi ne olacağimi bilemiyorum. Gelecek bana asla iyi görünmüyor. bu sebepten yaptiğim hiç bir şeye odaklanamıyorum. aile hayatım genel olarak zor. cahil geri kafali bi ailem var. kendimi sıkıştırılmış hissediyorum.

Kendime bir yol bulamıyorum ve bir şey için çabalayıp elde edebilen insanlara bakıp bir de kendime bakıyorum. Ailem maddi olarak yanımda asla değiller ve yks de yine başarili olamayabilirim. 2 yıllık bi tyt bölüm gelirse gittiğim il de sakin kafayla bir daha hazırlanabilirim belki ama toparlanmam lazm. Sadece neye nasıl başlayacağimi bilmiyorum. sürekli başarisizlik korkusu yaşiyorm. yerimde duramıyorum. Yani beynim yks için çalışmam gerektiğinin farkında ama harekete geçemiyorum. sene başında iyiydim ama uyku düzenim vs mahvoldu. kendime de kızıyorum neden şu beynim hiç susmuyor ve yapacaği şeye odaklanmiyor. Bazen gercekten istekli hevesli olduğum zamanlat nadir de olsa oluyordu ve nimet gibiydi. gercekten o zaman çaliştiğim konulari yapabiliyodum ve iyiydim hala da hatırlıyorum onlari da. Sadece ilerleyememek sürekli korkmak hissi var içimde. Evi terk etmeyi düşünüyorum bir taraftan da. kafam hiç durmuyor. hırs da yok hiç bilmiyorum. tükendim. psikologa gitmeyi istedim. bilerek yapiyon falan diyor babam. evde psikolojik ve fiziksel şiddet de var kısaca. bir kere kades aradim o günden sonra artik babam bana vuramiyor korkudan. bir de biyoloji seviyorm o sebepten tıp istiyordum ama matematiğim iyi değil malesef daha yeni yeni bu sene ön yargim gidiyordu ama bilemiyorum sanki bozuk gibiyim.

Psikologa gitmeli miyim sizce bu kalan zamanda? her şeyi sktr edip yapmaliyim diyorm çünkü kendimi çürümüş ezik hissediyorum ve bence hayatım da bu sınava bağli değil. insan gibi hissetmek istiyorum.

bir de karma lazm (50) soru çözüm subuna soru atıyorum da karmam az. teşekkürler