Tam bir yağış whore-u olduğum üçün yağış yağdığını post atmaq istədim. Üstəlik bu gün şənbə gündür. Rahat-rahat kitab oxuyacam, filmə baxacam və chillliyəcəm. Düzdür, hər dərs keçən dərslərdən sual verən üzdəniraq müəllimimiz olduğu üçün bir az keçən dərslərdən qeydlər də götürməyi planlayıram 5 balı bir tərəfimə soxmasın deyə, amma olsun, bu gün yağış yağır və evdəyəm.
Reddit’te gezinirken bir arkadaşın 6 aydır sosyal medyadan tanışıp konuştuğu ve hiç canlı canlı görüşmediği bir kıza karşı ‘Birbirimize aşığız’ yazdığını gördüm. Ve benim şu ana kadar hep savunduğum bir şey vardı: Aşk için zaman lazım ve yakın mesafe lazım. 6 ay çok kısa bir süre. Benim birine aşık olmam en az 2 yıla yakın zaman alıyor. Ve bu kimse de hep etrafımda, sık zaman geçirdiğim biri oluyor. Sadece kendi üzerimden değerlendirmek doğru değil, evet; ama genel olarak da aşkın böyle çalışan bir mekanizma olduğunu zannetmiyorum. Aşk garip bir duygu. Daha derin, daha farklı. Yani hoşlanmak, etkilenmek gibi bir şey değil. Sık sık biriyle vakit geçirdikten sonra bir insan onun —işte— konuşmasından, hareketlerinden, şivesinden, düşüncelerinden, kaşından gözünden, yüzünden hoşlanır ve bu şekilde olay aşka evrilir. Sosyal medyada bu nasıl olacak ki? Peki, siz hiç sosyal medyadan tanıştığınız, hiç canlı canlı vakit geçirmediğiniz veya çok daha kısa sürede birine aşık oldunuz mu? Ama sadece aşktan bahsediyorum, hoşlantıdan değil.
Nə qədər planım var idi ki, bu kitabları, bu məqalələri oxuyacam, qeydlər götürəcəm, axır ki, boşam zad. İndi də istidən nəsə eləmək olmur. 5 dq otururam stolda 2 litr su boşaldıram. Kondisoneridəki 7/24 işlətmək olmur. Hələ yaxşı, filmlərə bir təhər baxa bilirəm
Əgər edirsinizsə, davamlı istifadə etdiyiniz uyğun qiymətə yaxşı marka var? Rogaine və Kirkland bahadılar
Gördüm subda 1-2 bu başlıqda post atılıb və kiminsə belə bir sərgüzəşti olub, mən də hazır danışqan vaxtıma düşmüşkən dedim qoy mən də fikirlərimi yazım.
İlk başda onu deyim ki, "hesabı kimin ödəməsi doğrudur" kimi söhbətlər sadəcə subyektiv fikirlərə və alışılmış cəmiyyət dəyərlərinə əsaslana bilər. Obyektiv olaraq onsuz da hesabı kimin ödəməyinin doğru olması deyə bir şey ola bilməz. Məsələn, bir oğlan çıxıb "Məncə həmişə qız ödəməlidir hesabı" desə, obyektiv olaraq onun fikrinə necə əks-arqument yarada bilərik? Heç cür. Yəni deməyə çalışdığım odur ki, heç kəs öz fikirlərini mütləq doğru və başqalarınkını mütləq yanlış saya bilməz. Əks təqdirdə "yaşıl rəng pisdir" deməyə oxşayır bu — kimə görə pisdir?
Mənim şəxsi fikirlərimə gəldikdə isə mən ilk görüşdə bir oğlan olaraq bir jest, bir centlmenlik əlaməti kimi hesabı özüm ödəməyi seçərdim. Əvvəl də qeyd etdiyim kimi, bu, mənim yaşadığımız cəmiyyətin bəzi alışılmış dəyərlərinə və şəxsi düşüncələrimə əsasən etməyi xoş qarşılayacağım bir şeydir. Yəni mən sırf belə edirəm deyə əsl olması gərəkən bu deyil.
Digər görüşlərə və münasibətin digər səviyyələrinə gəldikdə isə — həəə, burda ehtimallar çoxdur. Məsələn, mən oğlan tərəfi olaraq çox imkanlıyamsa, görüşlərin çoxunda hesabı mən ödəyərdim. Ancaq bəzən qarşı tərəfin də hesabın ya bir hissəsini, ya da hamısını ödəməyinə icazə verərdim ki, həm özünü pis hiss etməsin, həm də qarşı tərəfin də arada hesabı ödəməyi maraqlı olardı — bilmirəm yəni, "bu gün mənliksən" kimi bir hissdir, sözlərlə çox ifadə edə bilmirəm.
Yox, əgər mən çox imkanlı deyiləmsə, qız çox imkanlıdırsa — bax o zaman böyük ehtimalla bu görüş ən başdan baş tutmazdı xd. Çünki yenə də nəinki yaşadığım cəmiyyətin, demək olar dünyadakı bütün millətlərdəki kişilərin təbiətinə əsasən özümüzdən daha varlı biriylə olmaq bizi pis hiss etdirir. Özümüzün sahiplənməli olduğu rolu qarşı tərəf sahiplənir deyə bunu antik atalarımızdan qalma "kişilik damarlarımıza" sığdıra bilmirik. Yəni bizlik bir şey deyil. Amma dediyim kimi, bu da tamamilə subyektivdir. Bir insan varlı bir qızla olmaqda heç bir problem görməyə bilər, bir qız "pulsuz oğlanı anası sevsin" deyə bilər və eyni şəkildə tam əksi. Yəni bu fikirlərin heç biri səhv deyil.
Nəysə, yox, əgər ikimiz də təxmini eyni maddi imkanlara sahibiksə və o qədər də varlı deyiliksə və görüşlərin sayı artıb, münasibətin səmimiliyi də dərinləşirsə, o zaman bu dəfə mənlik, gələn dəfə sənlik ya da 2 dəfə mənlik, 1 dəfə sənlik kimi ödəmə üsullarını seçərdim. Ya da yeməkləri mən, içkiləri sən kimisindən də olar. Görüldüyü kimi, artıq bəlli yerdən sonra bərabərləşməyə getdim, çünki tərəflərin hər ikisi çox imkanlı olmadığı üçün hər dəfə eyni tərəfin hesabı ödəməyi artıq gələn görüşdə yarın əlini tutmağı xəyal etməkdən, bu ay görüşlərə gedəcək pulları hesablayıb əlinlə başını qaşımağa çevriləcəyi üçün o birlikdəlik şəxsi xoşbəxt etməkdən çox daxili monoloqlarını artıracaqdı. Bir birlikdəlikdə tərəflərdən hər hansı birinin belə dərdləri varsa, deməli yolunda olmayan bir şeylər var.
Və onu da qeyd edim ki, şəxsən imkanlı olsam və hər dəfəsində hesabı ödəməyi üstümə götürsəm belə, qarşı tərəfdən də ödəməsə belə hər dəfə bir təklif gözləyərəm. Çünki əks təqdirdə sanki qarşı tərəf hesabı ödəməyi mənə borc bilirmiş kimi hiss etdirər və əmin olun, çox iyrənc bir hissdir.
Gəldik nişan və evlilik səviyyələrinə. Bu səviyyələrdə yüngülcə dəyişikliklər ola bilər (yenə də vəziyyəti nəzərə almaqla). Çünki bu səviyyədə artıq mentalitet olaraq da olsa kişi tərəfin "ailənin idarəedicisi", "evin rəisi", "xanımının kişisi" roluna keçdiyi üçün xanıma veriləcək "yükü" istər-istəməz azaltmağa çalışaram. Ancaq yenə də imkan məsələsini unutmamaq lazımdır. Evlənəndə hamı birdən varlanmır və vəziyyət eyni, hatta biraz daha pis ola bilər — ailə quranda yaranan saysız xərclərdən yəqin xəbərdarsınız. Belə halda tərəflərin ortaq bir bank hesabı açıb hər aylıq maaşda ora maaşa münasib olaraq pul köçürməsini və bütün ailəvi xərclərin o kartdan çıxılmasını məqsədəmüvafiq hesab edirəm. Açığı, bu mənim ümumən xoşuma gələn bir metoddur — istəyir tərəflər varlı olsun, istəyir kasıb. Yox, əgər tərəflərdən biri işləmirsə, onsuz da hesabı ondan gözləmək mənasız olardı.
Belə, qısaca mənim hesab ödəmək barədə fikirlərim bu yöndədir. Unutmamaq lazımdır ki, n qədər situasiya, n qədər ehtimal ola bilər və bunların hər biri üçün vahid doğru mövcud deyil.
How scientifically accurate are these claims? Is it actually possible for an adult to achieve a better-shaped jawline naturally without surgery?
Elbette hepinizin değil ama birçoğunuzun ailesinin, aynı benimki gibi ortalama, çok fazla bilgi birikimi olmayan insanlar olduğunu varsayıyorum. Hatta bazılarınızınki aşırı derecede cahil de olabilir. Benim ailemde herkes öğretmen. Yani aşırı yobaz, aşırı cahil insanlar değiller. Ancak işin sonunda yine neredeyse bu dünyadan haberleri yok. Onlara bir şey anlatmak, bir şeyi izah etmek çok çok zor. Din, biyoloji, kimya, fizik, felsefe, sosyoloji, para, psikoloji — hiçbir konuda anlamlı, mantıklı bir sohbet yapamazsın onlarla. Kendi akıllarına yatmadıkça, kendi hayatlarındaki tecrübelerinde böyle bir şeye rastlamamışlarsa bir argümanı, fikri kabul etme ihtimalleri çok düşük. Fikirlerini ifade ederken çok fazla fallacy kullanırlar, bilimden çok uzaktırlar ve kendilerini bilimden, doktorlardan, bilim adamlarından daha fazla bir şey biliyormuş gibi zannederler. İstediğin kadar argüman sun, önlerine delil koy, makale koy, video aç, yine de “yok” derler.
Ve işin daha kötü olan kısmı, az bir şey bilen yarı cahil aile üyelerinin, bir konuda hiçbir şey bilmeyen üyelerinden daha sinir bozucu olması. Babam mesela. Kendisi diğer aile üyelerine nispeten biraz daha fazla şey biliyor, evet. Ama hepsi yarım yamalak, birçoğu da yanlış. Babamla mantıklı bir şekilde konuşmak çok zordur. Adam Dunning-Kruger etkisinin canlı örneği. Hayattaki her bilgiden haberdar olduğunu zannediyor kendini, ve ailedeki diğerlerinden çok daha fazla fallacy kullanıyor. Daha bu sabah kahvaltıda akraba evliliklerinin çocuğun sakat doğma riskini artırdığını söyledim, ve bana defalarca “şu tanıdığımız da akrabasıyla evlendi, onların çocuğu niye öyle değil” diye diye durdu. Adama dakikalarca “risk” kelimesinin ne demek olduğunu anlatamadım. Neye görse inanır, neyi duysa anlamlı kabul eder potansiyelde bir adam. Daha geçen gün bu dünyayı uzaylılar yönetiyordur belki, insanların bu kadar zeki olup bu kadar şey icat etmesine imkân yok gibi bir şey söyledi, ağzımı açamadım şaşkınlıktan. Herhalde TikTok’ta filan görmüş olmalı da ondan. İşin ilginç tarafı, bu her şeye inanır hâli sadece safsatalar için geçerli. Bilimsel olarak gerçek olan bilgilere asla inanmak istemiyor.
Kısacası durum böyle. Ben, ailemin cahilliğiyle başa çıkma mekanizması olarak konuşmamayı seçtim. Çoğu zaman ne kadar cahilce konuşurlarsa konuşsunlar, hiçbir şekilde muhabbete dahil olmamaya çalışıyorum. Ancak ben de insanım, ve bazen dayanamıyorum cevap vermeden; içime atıp kendi kendime sinirlenmekten bıkıyorum. Dayanamayıp sohbete dahil olduktan sonra da, büyük ihtimalle söylediklerimi anlayıp kabul etmeyecekleri gerçeği bir yandan daha fazla sinirlendiriyor. Böyle bir kısır döngü işte. Biliyorum, zaten insanların birçoğu cahil ama onlarla sürekli aynı ortamda bulunmadığın için sık sık sinirlenmiyorsun. Ailemi severim, benim için emekleri çok fazla, bir kötülüklerini görmedim, ama cahilliklerine de dayanamıyorum. Bazen keşke tamamen farklı bir yerde yaşasaydım da saçma düşüncelerini duymasaydım diyorum kendime. Daha kötüsü, bazen öldükleri senaryoları düşünüp o zaman daha mı huzurlu olurdum diyorum. Tabii bu onlardan o derece nefret ettiğim anlamına gelmiyor, ama demek ki psikolojimin bir yerinde yer edinecek kadar birikmiş.
Şahsen inançlı biriyim. Ama inançlı olsam da sonsuz cehennem, kafamda hep bir soru olarak kalmıştır. Yani bir insan, sonlu hayatında yaptığı bazı kötülükler yüzünden nasıl sonsuz ceza çekebilir? Komik bıyıklı ressam bile sonsuz ceza çekecek kadar günah işlememiştir. Ama bir yandan da şunu düşünüyordum: Peki cehennem sonlu olsaydı, daha mı adaletli olurdu? O da mantıksız geliyor. Çünkü ne kadar uzun süre cehennemde yanarsan yan, eninde sonunda çıkacaksın. Ya yok olacaksın ya da cennete gireceksin; iki senaryo da adaletsiz geliyor. Çünkü düşünsene, dünyada yapmadığın kötülük, almadığın ah, akıtmadığın kan kalmıyor; ama eninde sonunda cezan ne kadar ağır ve uzun olursa olsun, işin sonunda sonsuza dek yok olacaksın (ya da cennete gireceksin ki bu da tanrıyı daha adaletsiz kılardı). Sonsuzun yanında herhangi bir rakamın anlamı yok ki. Bir milyar yıl da yansan, en sonunda sonsuz bir yok oluş ve rahatlama var. Kim günah işlemekten kaçınır ki o zaman? Cezanın ne anlamı kalır ki o zaman? Ama diğer yandan sonsuz cehennem de yukarıda bahsettiğim gibi bir o kadar adaletsiz geliyor.
Şu durumda ben, şahsi “adaletli” cehennem cezasını şöyle kuruyorum kafamda: Günahkârlar cehenneme girecekler, evet. Ve sonsuza dek de kalacaklar, evet. Ancak hafızaları sürekli yenilenecek. Yani bir insan belki de milyarlarca yıldır cehennemde olmuş olacak, ama bu ona belki sadece birkaç gün gibi gelecek; yani eskiyi, eski acıları hatırlamayacak. Sanki bu senaryoda hem günahkârın yaptığı yanına kâr kalmıyor hem de ona dayanılmaz bir acı tattırmıyoruz.
Benim bu önermem, sadece cehennemin var olduğu bir senaryoda bunun nasıl adaletli olabileceği fikri içindir. Ben cehennemin var olup olmadığını ya da tanrının böyle bir sistem yaratmasına en başından gerek olup olmadığını tartışmıyorum. Sizin fikirleriniz neler?
Çox maraqlı bir hissdi. Köhnə sevgilimdən ayrılmağımızın üstündən 1 il 2 ay falan olarki keçib. Sinifimizdə bir qız var (universitet). Şirin, sevimli, kafa bir qızdı. Kimisə sevməyə başlayanda insan bunu fərq edir. Yəni nə bilim onla daha çox vaxt keçirmək istiyirsən, daha yaxşı davranmaq istiyirsən, simpatiyan artır. Mən də son vaxtlar bunu hissedirdim o qıza qarşı. Hətta bu hissləri fərq etmə erasını mən potensiyal sevgi adlandırıram. Yəni biraz daha çox vaxt keçirilsə və tanınsa həmin insanı sevəcəksən bir yerdən sonra. Amma bir yandan da özümü kimisə sevməkdən qorumaq istiyirəm. 25-lərimə qədər fikrim yoxdu beləsi məsələlərə. Və biraz da maddi problemlər və s. Amma yenə də beyninin rasiyonal düşünən hissəsinin fikrini bilsən də ona zidd getmək və hələ də o insanı xoşlamağa davam etmək gözəl bir hissdi. Düzdü insanın başına oyun aça bilir, yeni dərdlər gətirə bilir amma olsun. Həm də biraz analogiya edəsi olsaq ağlıma "Call Me by Your Name" filmindəki Elionun atasının sözü gəlir. Oğlan sevdiyi onu tərk etdiyi (etməyə məcbur olduğu) üçün onu unutmağa, yox saymağa, acısını bu yolla basdırmağa çalışır. Atası da ona deyir ki:
>“We rip out so much of ourselves to be cured of things faster, that we go bankrupt by the age of thirty. And have less to offer each time we start with someone new. But to make yourself feel nothing so as not to feel anything? What a waste.”
Yəniki bir şey hissetməmək üçün özünü heç bir şey hissetməməyə məcbur etmək necə böyük israfdır. Qəm də, kədər də bu həyatdandır və dadmaq lazımdır. Mən də özüm üçün düşünürəm ki, özümü bir şey hissetməməyə məcbur etməkdənsə anı yaşamaq lazımdır. Bəlkə məntiqə zidd ola bilər, obyektiv olarak bizim üçün pis ola bilər amma neylək insanıq. Sevgi barədə çoxdandır uzun bir esse yazmaq, onu göylərə qaldırmaq sora yerə vurmaq məqsədim varıydı amma indilik bunla kifayətləndim. Bu arada eləsi böyük dərd içində deyiləm sadəcə içimdən keçdi yazmaq.
Yayda Azərbaycan filmlərinə baxmağa qərara gəldim. Kim istəsə marafona qoşula bilər. Bu günkü film - “O olmasın, bu olsun”. Bundan əvvəlki “Bir qalanın sirri” filminə aşağı xal (3/10) versəm də, bu film həqiqətən yaxşı idi və açığı 1957-ci ilin Azərbaycan filminə güləcəyimi düşünməzdim. 6/10
Hey. I want to talk about my "8-hour strategy"—or generally, the "time strategy"—which I used until a few months ago, stopped, and recently started using again. It has been truly effective in helping me overcome my porn addiction. More precisely, I am trying to understand why this strategy actually works. I hope Dr. K sees this post.
Let’s go back a few months into the past. As I mentioned, I have a porn addiction, though it isn't extremely severe. A few months ago, I wanted to get rid of this addiction, just like always. However, I simply couldn’t give my brain a valid reason to stop. Until then, I had watched countless videos, read articles, and read books about porn addiction. I knew everything: the harms of porn, the triggers of addiction, how to cope with it, etc. I knew it all, but I couldn't present a solid reason to my brain to quit. My brain would constantly say, "Okay, you say let's quit, but why? How harmful can it really be to look at a screen and masturbate for 2-3 hours now and then? Why should I stop?"
It sounds like a joke, right? In reality, I knew very well how harmful porn was, and I truly wanted to quit. I was unhappy, wasting my time, my dopamine system was badly affected, and I was aware of all the other harms of porn that I am too lazy to list here. Yet, I still lacked that one reason that would make me say, "Okay, this is where it ends, I'm quitting." Then one day, I told myself: to quit an addiction, we must have a reason that we genuinely care about, that we are aware of, and that is worth sacrificing this addiction for. Yes, I had many reasons to quit porn, but because they either weren't causing active, visible harm to me at the moment, or because I wasn't fully aware of that harm, I couldn't quit. So, what is the thing that I actually care about, value, and would quit porn for? I thought and thought, and bingo! Time.
What am I talking about? I had changed my life for the better a long time ago. Instead of sleeping late, waking up late, and sleeping for hours, I was now sleeping early, waking up early, and getting roughly 7.5 to 8 hours of sleep. I had quit my social media addiction, and I was spending next to no time on gaming anyway. The motivation behind all of this was to not waste my life and to make good use of my limited time. So, I said to myself, "Okay, the thing I value is time. So let's try to beat my porn addiction from this perspective." I did a calculation and saw that I was spending about 8 hours every week on porn. I said, "Okay, now we will move forward along this path." At that time, I was tracking my habits in a physical notebook. I opened a new section in my notebook. I would place a checkbox at the end of every week and check it off when the week was complete. This meant I hadn't watched porn that week. And do you know what happened? Surprisingly, this strategy worked. I went 100+ days without watching porn, and during this period, I experienced urges at most twice.
If you ask what happened next, at some point, I stopped tracking. Because I felt I had already beaten my addiction and didn't care that much about keeping track of it anymore. I told myself, "What's going to happen, am I going to track that I saved 8 hours every week until I die?" and in short, I stopped. Then—I don't remember exactly whether it was a few days or 1-2 weeks later—I relapsed. It was nighttime, and I hadn't slept. Urges were hitting harder during that period, and I couldn't resist, so I relapsed. I didn't understand why it happened. Did I lose my awareness? Was I not masturbating enough? (At that time, I held a belief that I should only masturbate once a week, but later I learned this was unnecessary and that masturbating whenever you want isn't harmful as long as it doesn't go to extremes). Or did it happen because I broke my 8-hour strategy?
Anyway, 2-3 months passed. Finally, about a week ago, I thought about using this strategy again. This time, I am tracking my habits in an app called Streaks instead of a notebook. I created a weekly task like this, and by marking the task as completed every Sunday, I show that I didn't watch porn this week and that I gained +8 hours. The little star below shows the streak; since it is 1 star, it means I haven't watched for 1 week and have gained one +8 hours.
And as you can see, it worked again... This is the main purpose of this post. I don't fully understand why this strategy works. Do you know why? Because I don't even actively think about it or care about it. Meaning, I don't constantly think things like, "Oh, I saved this many hours today," or "Wow, I didn't watch porn this week either." I don't even say, "I gained 8 hours this week, so I will spend these 8 hours on these productive activities." In fact, I don't care at all (I mean, sure, knowing that I save 8 hours every week is a good feeling, and that’s already the purpose of the strategy anyway); I just live my life normally. I even used to have a rule about not using my phone in bed. Because my brain had probably encoded my bed as a comfort zone, and when I used my phone there, it became much easier to watch porn and violate my social media rules. Since implementing the 8-hour rule, even though I haven't followed this bed rule at all, I still haven't fallen back into porn. This surprises me even more: why is this strategy so effective? Was the main reason for my relapse after 100+ days a few months ago really just the fact that I abandoned this strategy? Maybe my brain gained a subconscious awareness, and even if it doesn't actively care, being inside a structured process keeps it away from breaking that process. I don't know, and I wanted to post this to ask about it. Can people who truly understand the human brain and psychology share their thoughts?
Also, I have these thoughts inside me like, "Am I going to keep doing this strategy forever?" Yes, there is no real issue; this strategy is basically just marking a task completed every week and getting it over with. But maybe my brain is playing games with me to make me abandon this strategy, lol.
By the way, let me also state that while this strategy is effective for me, it might not work for everyone. Not everyone values time the same way. On top of that, my lifestyle is generally orderly and disciplined. I am someone who wakes up early in the morning, reads books, uses social media limitedly, and has no gaming addiction. So, maybe these factors also had an impact on my process. A person who has many addictions and lacks this kind of lifestyle probably wouldn't benefit from the 8-hour rule, because they wouldn't have productive activities to spend those saved hours on anyway.
Thank you to everyone who read this far.
P.S. I don't want you to confuse this strategy with counting days. This is definitely not counting days, and I hate counting days in addictions.
Çox bahadılar aq
I watched Coherence recently, but I watched Primer a while ago.
What confuses me is that my reaction to Coherence was very similar to my reaction to Primer. Both films felt equally clever, engaging, and memorable to me.
The reason I’m asking is that with Primer, my opinion seems to be much closer to the consensus. A lot of people rate it very highly, and even YMS gave it a 10/10. With Coherence, however, YMS gave it a 6/10, and most people seem to rate it somewhere around a 7 or 8.
I understand that different people value different things in movies, and I’m not saying everyone should rate Coherence as highly as I do. I’m just trying to understand what I’m missing.
For those who think Primer is clearly the stronger film, what specifically makes Coherence weaker? Is it the characters, dialogue, acting, internal logic, screenplay, or something else?
From my perspective, both films left me with a very similar level of admiration, so I’m curious why the gap in reception is so large. What are the main criticisms of Coherence that prevent people from rating it as highly as Primer?
Bakıda eləsi kitabxanalar varmı ki, gedib kitab götürək və deyək ki, 1 ay sora gətirib qaytaraq ya da vaxtını təzələdək? İngiliscə oxumaq istədiyim nə qədər kitab var amma ingiliscə kitablar baha olurlar və hamısına pul çatdırmaq çətindi. Belə baxıram xaricdə insanlar gedib götürürlər istədikləri kimi oxuyub müddətin sonunda da gətirib qaytarırlar. Plusdaki yox yoxdu hər cür kitab var. Universitetimizin kitabxanasında bunu edə bilirik amma zəngin kitabxana deyil və xarici ədəbiyyat demək olar çox zəifdi. Olanlar da heçkəsin oxumadığı rus dilində kitablardı
This morning I noticed that one of my accounts got the Instagram Plus. Honestly, there’s not a single feature that feels substantial, meaningful, or worth paying for. It seems more like they designed the features for attention-seeking, insecure teenagers trying to act mysterious xd
I am much more focused when my phone is not with me. However, in this case, I miss out on important notifications. If I leave the phone aside with the notification sound turned on, there is a high risk of losing my focus again once I pick it up. Is there a lightweight, secure, and open-source application that allows me to see my phone notifications on my computer? Being lightweight is crucial because I don't want to put an extra load on my PC just to see notifications. Even if all notifications aren't possible, I would at least like to see my WhatsApp notifications. I am aware that this is possible via WhatsApp Web or the Windows app, but as I mentioned, I am looking for something much faster and more lightweight.
