u/arya_stark12345

Just wanted to share with you all that I'm turning 20 today. Not doing anything crazy, just hanging out and wanted to chat with some awesome people here. How is everyone's day going?

My English is currently around B1. I'm a med student considering residency in Germany, but with my current workload, I can only focus on one language at a time.

​Is a B1/B2 English level "good enough" to maintain while starting a new language like German from scratch? Or is it better to reach fluency in one language before picking up another?

​What would you do?

​Selam herkese. Okulda selamlaştığım, bir şekilde konuştuğum birkaç arkadaşım var ama günün sonunda hiçbirinin "en yakın arkadaşı" ya da gerçek dostu değilim. ​İnsanlarla aramızda hep görünmez bir mesafe var gibi. Okul dışında özel olarak görüştüğüm, "hadi dışarı çıkalım" diyebileceğim kimse yok. Herkesin birbiriyle çok sıkı dostluklar kurduğunu, gruplar halinde takıldığını izlemek bazen beni gerçekten yalnız hissettiriyor. Belki sorun benimdir ama anlatmak istedim.

Hi everyone! I am an international medical student, and my goal is to practice medicine abroad in the future. My daily English is decent, but I want to elevate my vocabulary specifically in medical English and academic terminology.

​Are there any specific resources, textbooks, podcasts you would recommend for an international student to sound more professional and prepared? Thanks!

Hey guys, as an IMG candidate, my English is solid for daily life, but I want to improve my advanced medical terminology and professional communication before moving abroad.

​For those who successfully transitioned, what were your best methods or resources to adapt to high-level medical English? Any specific Anki decks, books, or podcast recommendations? Thanks a lot!

Years ago, while studying for university exams, I accidentally saw my mom’s open WhatsApp Web. I found out she was seeing a family acquaintance while my dad was living away from us.

​At the time, I thought our relationship was ruined forever, but I chose to keep it a secret between us. Today, my mom and I are closer. She knows that I know her secret, but we have never openly talked about it. I’ve never told a single soul, but carrying this weight alone has started to feel heavy lately.

Selamlar, bu yıl tıp fakültesinde sınıf tekrarına kaldım. Önümüzdeki dönem yılı tekrar etmeden önceki bu yaz tatilini nasıl geçireceğim konusunda biraz kararsızım ve kaybolmuş hissediyorum.

​Sizce şimdiden komite notlarına, textbook'lara bakıp ders çalışmaya başlamalı mıyım? Yoksa bu süreyi tamamen dinlenmeye ve zihnimi sıfırlamaya mı ayırmalıyım veya daha farklı bir yol mu izlemeliyim? Fikirlerinizi paylaşırsanız sevinirim.

I'm feeling a bit lost about how to spend my summer before repeating the year. Do you think I should start reading textbooks and studying early, or should I approach it differently?

​I just found out that I failed my makeup exams and have to repeat my first year. I am completely devastated.

​The worst part is the guilt. I struggled with anxiety this year, which turned into a vicious cycle of procrastination. I let the lectures pile up because looking at them paralyzed me. Knowing that this was entirely my fault and that I had the power to change it makes it so much harder. I feel like an absolute failure right now.

​Has anyone else repeated their first year? How did you deal with the overwhelming guilt and find the strength to start over

Does anyone enjoy listening beatbox? But not the harsh ones i like listen to Wing because he really sounds like real music!

Tıp 1 de büte gircem ama muhtemelen kaldım. Daha 1. Sınıftan kalıcam

Bir tıp öğrencisiyim ve okuduğum şeyi gerçekten seviyorum. Ancak tıbbı sanki "kutsal, ilahi bir görevmiş" gibi toz pembe gösteren sosyal medya akımlarından ve kültürel anlatılardan artık gerçekten çok yoruldum.

​Günün sonunda bu sadece bir iş. Çok yüksek beceri gerektiren bir iş, ama yine de sadece bir meslek.

​Benim ikilemim tam olarak şu: Eğer bu sadece bir işse, neden onun için gençliğimizi, sağlığımızı ve akıl sağlığımızı feda ediyoruz? Eğer bu ilahi bir misyon değilse, tüm bu çılgınca çabanın nihai amacı ne? Maddi istikrar mı? Prestij mi? Yoksa sadece çok çalışmaya mı koşullandırıldık?

​Dürüst düşüncelerinizi duymayı çok isterim.

I’m a med student and I genuinely love what I study. But I’m getting tired of the social media trends and cultural narratives that romanticize medicine like it’s some "sacred, divine calling."

​At the end of the day, it's just a job. A highly skilled one, but still just a profession.

​My dilemma is this: If it’s just a job, why are we sacrificing our youth, health, and sanity for it? If it's not a divine mission, what is the ultimate goal of all this insane effort? Financial stability? Prestige? Or are we just conditioned to overwork?

​Would love to hear your honest thoughts

Bu yıl tıp 1. sınıfım. 4 kurul ortalamam 53 ve finalden en az 67 almam gerekiyor. 2 gün sonra final var ve ben sene basından beri düzenli çalışmadığım için zaten kalıcam diyerek tamamen bıraktım. Muhtemelen büte kalıcam. Onu da gecebilir miyim bilmiyorum. Kendimi yetersiz hissediyorum. Fakülteye geçmeden önceki sınavlarımda fazla çalismadan basarili olmak da nasil calismam gerektiğini bilmediğimi gösterdi.