u/arya_stark12345

Tıp 1 de büte gircem ama muhtemelen kaldım. Daha 1. Sınıftan kalıcam

Bir tıp öğrencisiyim ve okuduğum şeyi gerçekten seviyorum. Ancak tıbbı sanki "kutsal, ilahi bir görevmiş" gibi toz pembe gösteren sosyal medya akımlarından ve kültürel anlatılardan artık gerçekten çok yoruldum.

​Günün sonunda bu sadece bir iş. Çok yüksek beceri gerektiren bir iş, ama yine de sadece bir meslek.

​Benim ikilemim tam olarak şu: Eğer bu sadece bir işse, neden onun için gençliğimizi, sağlığımızı ve akıl sağlığımızı feda ediyoruz? Eğer bu ilahi bir misyon değilse, tüm bu çılgınca çabanın nihai amacı ne? Maddi istikrar mı? Prestij mi? Yoksa sadece çok çalışmaya mı koşullandırıldık?

​Dürüst düşüncelerinizi duymayı çok isterim.

I’m a med student and I genuinely love what I study. But I’m getting tired of the social media trends and cultural narratives that romanticize medicine like it’s some "sacred, divine calling."

​At the end of the day, it's just a job. A highly skilled one, but still just a profession.

​My dilemma is this: If it’s just a job, why are we sacrificing our youth, health, and sanity for it? If it's not a divine mission, what is the ultimate goal of all this insane effort? Financial stability? Prestige? Or are we just conditioned to overwork?

​Would love to hear your honest thoughts

Bu yıl tıp 1. sınıfım. 4 kurul ortalamam 53 ve finalden en az 67 almam gerekiyor. 2 gün sonra final var ve ben sene basından beri düzenli çalışmadığım için zaten kalıcam diyerek tamamen bıraktım. Muhtemelen büte kalıcam. Onu da gecebilir miyim bilmiyorum. Kendimi yetersiz hissediyorum. Fakülteye geçmeden önceki sınavlarımda fazla çalismadan basarili olmak da nasil calismam gerektiğini bilmediğimi gösterdi.