u/imsadbutstillfab

Arkadaşlar öncelikle mühendis değilim, mühendislik de okumuyorum, genel olarak merak ettiğim bir konu var sadece. Bu sub’dan önüme çok fazla post düşüyor ve benim gözlemlediğim kadarıyla çoğunuzun hedefi çok benzer: savunma sanayii, yazılım vesaire. Bu sektörlerde zaten çalışan enflasyonu varken neden hala tek seçenek bunlarmış gibi konuşuluyor?

Kendi part-time öğrenci olarak çalıştığım şirketten örnek vermem gerekirse, şirket mühendislik şirketi olmasına rağmen mühendislik çıkışlı olan ama benim gibi hukuk departmanında çalışan contract manager’lar var. Ya da öncesinde çalıştığım patent ofisinde patent vekilliği yapan mühendisler vardı (iyi de kazanıyorlar - euro cinsinden.) Cahilliğime verin fakat insanların bunlar yerine zaten balon haline gelmiş sektörlere yönelme sebebi nedir? Özellikle patent vekilliği bence yeterince rağbet görmüyor.

23 yaşındayım, üniversitedeyim, gelecek sene mezun oluyorum. 5 yıldır ailemden ayrı yaşıyorum ama son zamanlarda inanılmaz yalnız hissediyorum. Şartlarımda hiçbir değişiklik yok, sadece okulumun yanı sıra bir şirkette çalışmaya başladım geçen sene.

Bu yaz ailemin yanındayken hissettiğim konforu hiçbir yerde hissedemiyorum, ki aile evinden ayrılmak için her şeyimi verebilecek düzeyde bunalıyordum eskiden. Mükemmel anne babaya sahip olduğum için değil, aksine evde kavga gürültü eksik olmaz ama sanırım insan uzak kaldığında tüm kötü şeyleri aklından siliyor.

Aile evinden kendi evime döneli 2 gün oldu ve inanılmaz yalnız hissediyorum. Arkadaşlarım da var, ev arkadaşım da var ve onu da çok seviyorum ama çok çok yakın arkadaşım diyebileceğim biri yok hayatımda. Olsa bile bu histen kurtulamayacağımı hissediyorum. Tek istediğim şey küçükken yaptığım gibi annemle babamın arasında uyumak.

Neden bir anda böyle oldu bilmiyorum, sanırım mezuniyet, iş vs derken yetişkin olduğum gerçeğini kabullenemiyorum. İstanbul’da vasatın üzeri bir üniversitede hukuk okuyorum, daha öğrenciyken uzun dönem çalışmaya başladım falan ama istediğim hayat bu mu bilmiyorum. Bunları övünmek için söylemiyorum, başardığım şeylerden çok memnunum elbette ama beyaz yaka hayatını kabullenemiyorum. Annem ve babamın yanında olmak anlatamayacağım bir konfor hissettiriyor. Ama sonsuza kadar bunu sürdüremem, kadın olmanın avantajını kullanarak belki onlarla yaşayabilirim ama nereye kadar gidebilir bilmiyorum. Hem özgürlüğüme düşkünüm hem aileme. Ben ister istemez üniversitede bölümüm için niş denebilecek bir alan üzerinde yoğunlaştım, bu işi ailemin yanında yaşayarak yapma ihtimalim düşük çünkü metropolde yaşamıyorlar.

Kış saati uygulaması kaldırıldığından beri sabah kalkmak zaten işkenceyken üniversite bittikten sonra her sabah soğukta daha gün doğmadan yola çıkıp akşamın 7’sinde anca eve gelmek, kalan vakitte ancak uyuyabilmek, bunu haftanın 5 günü yapmak ve sonsuza kadar aynı döngüde yaşayacak olmak beni inanılmaz mutsuz hissettiriyor. 12 aydan bize kalan maksimum 14 gün (o da kıdemin 1 yıldan fazlaysa). Aklıma geldikçe kafayı yiyorum.

Belki de uzun süredir uzaktan çalıştıktan sonra yarın sabahın köründe ofise gideceğim için böyle hissediyorum, emin değilim. Yetişkin olmaktan nefret ediyorum. Okul bitince memleketime dönüp topraksız tarım yapmayı düşünüyorum.

23 yaşındayım, üniversitedeyim, gelecek sene mezun oluyorum. 5 yıldır ailemden ayrı yaşıyorum ama son zamanlarda inanılmaz yalnız hissediyorum. Şartlarımda hiçbir değişiklik yok, sadece okulumun yanı sıra bir şirkette çalışmaya başladım geçen sene.

Bu yaz ailemin yanındayken hissettiğim konforu hiçbir yerde hissedemiyorum, ki aile evinden ayrılmak için her şeyimi verebilecek düzeyde bunalıyordum eskiden. Mükemmel anne babaya sahip olduğum için değil, aksine evde kavga gürültü eksik olmaz ama sanırım insan uzak kaldığında tüm kötü şeyleri aklından siliyor.

Aile evinden kendi evime döneli 2 gün oldu ve inanılmaz yalnız hissediyorum. Arkadaşlarım da var, ev arkadaşım da var ve onu da çok seviyorum ama çok çok yakın arkadaşım diyebileceğim biri yok hayatımda. Olsa bile bu histen kurtulamayacağımı hissediyorum. Tek istediğim şey küçükken yaptığım gibi annemle babamın arasında uyumak.

Neden bir anda böyle oldu bilmiyorum, sanırım mezuniyet, iş vs derken yetişkin olduğum gerçeğini kabullenemiyorum. İstanbulda güzel bir üniversitede okuyorum, daha öğrenciyken uzun dönem çalışmaya başladım falan ama istediğim hayat bu mu bilmiyorum. Bunları övünmek için söylemiyorum, başardığım şeylerden çok memnunum elbette ama beyaz yaka hayatını kabullenemiyorum. Annem ve babamın yanında olmak anlatamayacağım bir konfor hissettiriyor. Ama sonsuza kadar bunu sürdüremem, kadın olmanın avantajını kullanarak belki onlarla yaşayabilirim ama nereye kadar gidebilir bilmiyorum. Hem özgürlüğüme düşkünüm hem aileme. Ben ister istemez üniversitede bölümüm için niş denebilecek bir alan üzerinde yoğunlaştım, bu işi ailemin yanında yaşayarak yapma ihtimalim düşük çünkü metropolde yaşamıyorlar.

Belki de uzun bir süre uzaktan çalıştıktan sonra yarın sabahın köründe ofise gideceğim için böyle hissediyorumdur ama bilmiyorum. Yetişkin olmaktan nefret ediyorum. 13 yaşındaki halime dönüp salonda uyuyakaldığımda sabah mucizevi şekilde yatağımda uyandığım zamanlara dönmeyi çok isterdim.

Hey guys,

I'm gonna be in Athens this September. I’ve already got the usual spots on my list, but I really want to experience the city like a local - kinda like an Anthony Bourdain episode lol.

I'd love your recommendations for some hidden gems like flea markets, record stores, cafes, restaurants/tavernas etc.

I’d also love any tips on places where it’s easy to socialize or meet people. Any general advice for Athens would be amazing too.

Thanks a lot! :)

Hey guys,

I'm gonna be in Athens this September. I’ve already got the usual spots on my list, but I really want to experience the city like a local - kinda like an Anthony Bourdain episode lol.

I'd love your recommendations for some hidden gems like flea markets, record stores, cafes, restaurants/tavernas etc.

I’d also love any tips on places where it’s easy to socialize or meet people. Any general advice for Athens would be amazing too.

Thanks a lot! :)

Hey guys,

I'm gonna be in Athens this September. I’ve already got the usual spots on my list, but I really want to experience the city like a local - kinda like an Anthony Bourdain episode lol.

I'd love your recommendations for some hidden gems like flea markets, record stores, cafes, restaurants/tavernas etc.

I’d also love any tips on places where it’s easy to socialize or meet people. Any general advice for Athens would be amazing too.

Thanks a lot! :)