u/rentatter

They are called Jimmy and Louis and I’m taking care of them for a colleague who is on vacation. I’ve never cared for guinea pigs but I have experience with hamsters and mice (and cats and dogs).
I’m an animal lover, I will do everything to accomodate them. I’m just not very familiar with pigs yet.
They’ve been here for a few hours. They are in their cage now, it’s 2 stories and quite big. They are in hiding and don’t want anything to snack yet. Maybe they will feel more at ease this night when we are asleep.

I don’t have pictures yet because I can’t see them. One is red and one is, like, tortoise (I only know the name for this coat color in cats lol).

Is there anything, besides giving them time, to make them feel more comfortable? I know they are prey animals and are very skittish by nature and are not into cuddling or being picked up.

My boy Muffin, a 5,5 year old corgi, was put to rest the day before yesterday. The 24 hours leading up to his passing were not peaceful. It was a horrible experience and I actually think I might be traumatized. I’m not at peace with it.

I’ll try to keep it somewhat short.

He had a lower back hernia last year may (intervertebral disc disease; ivdd). It was the worst stage. The neurologist didn’t give him much of a chance but we opted for surgery. He miraculously made a very good recovery. He could walk again and was just a happy boy. We could still see improvements even after a year.

We went on holiday by car a week ago and took the dogs (we have 2 corgis). We live in the Netherlands and we went to Italy. First few days everything was fine. But we started to notice he was beginning to get more uncomfortable and we recognized this from the previous episode. We had painkillers with us and it would improve upon administering those so we stayed in Italy. The day before we left he was more and more painful. The night before we left was not good. We didn’t sleep. We made the decision to pack up and go straight home to our vet clinic: a 13 hour drive. This drive is one of the most traumatic experiences I’ve ever had. He was in pain, we couldn’t do anything but drive drive drive. We went to a vet clinic in Italy, they gave him morphine and said to get him to our vet for MRI. During the car ride we stopped to let him go potty. When we put him down, he fell. He couldn’t stand. All 4 of his paws were paralyzed. I had a panic attack. We were still so far away. Those hours I spent in absolute agony but I can’t even begin to imagine what he must have gone through. I can still see the look in his eyes. I get physically uncomfortable even thinking about it. We eventually reached the clinic in the evening. He was admitted. We left him there and went home. It would be the last time I saw him alive. The next morning we got a call: he was hypoxic. His diaphragm was starting to become paralyzed too. An MRI was made but our minds were already made up. This was it. The MRI results only strengthened our decision. There was nothing that could be done surgically. He never woke up from the anesthesia for the MRI.

As I write this I am not crying. I am just stating what happened. This is worrying to me because I’m usually a teary wreck when I write such sad stories. I fear I’m unconsciously pushing it away because the trauma is too big still. I do cry a lot because he’s gone, but emotionally I’m not going to the car ride in my head. It is something that happened. I was in that car. I was emotional when I was in the car. I can tell you what happened but there’s no emotion attached to it at this moment. I’m so scared.

I miss my boy so so much.

I’ve always had this. When I was a kid I had horrible homesickness and I remember it was the worst just before the sun set. Now (I’m 40), especially in the summer I still have this feeling of sadness and melancholy.
I just put my dog down yesterday and it’s currently that period before sundown and I feel that same sadness I felt as a kid with homesickness. It’s hard to describe. Like nothing will ever be good again. I feel like the 8 year old kid in schoolcamp and I’m crying for my mother and my bed.

Wij krijgen binnenkort een kitten. Wat is in jullie optiek het beste kittenvoer? Ik kan natuurlijk even vragen wat ze nu krijgen, maar als dat niks is, wat zouden jullie dan aanbevelen?

“Gewoon” RC Kitten? Of zijn er betere opties?

Mijn hond, een corgi van nog geen 6 jaar, heeft vorig jaar mei een hernia gehad waardoor zijn achterpoten verlamd waren. We hebben hem laten opereren. Hoewel de kans op herstel klein was, is hij weer gaan lopen na een lang revalidatietraject. Hij deed het zo goed afgelopen tijd en we waren trots op hem.

Wij waren vorige week op vakantie in Italië met de honden toen het weer mis ging. We hebben onze vakantie moeten afbreken en zijn met een noodvaart in een keer richting de spoedkliniek in Nederland gereden. Het was een rit van 13 uur. Tijdens deze rit werd hij steeds slechter maar behalve pijnstilling geven was er niks wat we konden doen. Het was een helse en traumatische ervaring.

Hij werd ‘s avonds opgenomen in de spoedkliniek. Het ging snel achteruit. Hij was verlamd aan 4 poten en zijn ademhaling werd ook slechter doordat zijn diafragma langzaam verlamd raakte. Er is nog een MRI scan gemaakt maar de schade was te groot. We hebben de moeilijkste maar ook de enig overblijvende beslissing moeten maken om hem niet meer wakker te laten worden uit de narcose van de MRI.

Ik ben kapot, verscheurd en getraumatiseerd. Ik weet dat dit de beste beslissing was maar het was allemaal zo traumatisch. Eerst die helse autorit, toen het laten inslapen waar we niet bij konden zijn (het zou 2 uur kosten voor we er waren en hij was toch onder narcose, hij zou het niet hebben doorgehad). Maar we hebben geen vredige afsluiting gehad. Ik heb er nog geen vrede mee.

Het helpt me nu om van me af te schrijven, in de hoop dat iemand het leest, ook al ken ik je niet.

Ik weet dat er geen magische oplossingen zijn. Alleen tijd. Ik heb een man, een ondersteunende schoonfamilie, nog een andere hond en 2 katten dus mijn vangnet is ok. Ik ben niet alleen.

Dankjewel dat je de moeite hebt genomen dit te lezen.

It happened yesterday. I slept for a few hours and just woke up. I’m traumatized.

Dog, nearly 6 years, acute cervical hernia. Nothing could be done. We drove for 13 hours straight to our vet clinic. We were on holiday in a different country. I wouldn’t wish the car ride upon my worst enemy.

He’s downstairs. I don’t want to get up. He won’t be there to greet me. It hurts like hell.

No sad content allowed so I’ll just say this: please give your corgs all the hugs, kisses and good bois/girls. Trust me, just do it.

I’m currently in the car with my husband and 2 corgis. He is rushing us to the vet. We were on holiday in a different country. We still have about 5 hours to go. One of my corgis had a ruptured intervertebral disc last year and was completely paralyzed in his back legs. We opted for surgery although the odds were not in his favor. He miraculously could walk again on his own after a few months. He had an MRI before his surgery. His discs are awful and degenerated (he’s 5,5) so we knew, somewhere in the back of our minds, this could happen again. It did while we were on holiday in a different country. But to make matters worse, he is now also paralyzed in his front legs. Although the vet hasn’t seen him yet, I know what time it is. I feel it in my bones. This is our last journey together. I can’t see the letters through the tears. I still have 5 hours to fill. I’m shell shocked, in disbelief, and so, so tired.

Momenteel zit ik in de auto naast mijn man die hem keihard boekt richting Nederland vanuit het noordwesten van Italië. We hadden eigenlijk zaterdag terug moeten keren. We waren hier op vakantie, van huisje naar huisje, met onze 2 honden. Een van onze honden heeft vorig jaar een hernia gehad en was volledig verlamd. Na een operatie kon hij weer lopen. We hebben hier in Italië vanwege zijn gezondheid en de hitte amper gewandeld, maar toch is hij toenemend onrustig en pijnlijk geworden. We weten niet zo goed wat er aan de hand is maar pijn heeft hij zeker. Ik ben heel bang dat dit weer een hernia is. Helaas is hij er gevoelig voor. We zijn net bij een spoedkliniek geweest en hij heeft morfine gehad. Meer dan dat konden zij op dit moment ook niet doen. We willen nu zo snel mogelijk terug naar Nederland maar deze rit is echt hels en ik weet niet waar ik het zoeken moet. Ik probeer dit een beetje van mij af te schrijven. Ik ben echt een wrak momenteel. Nog 10 uur.

Binnenkort krijgen wij een kitten. Ik ben op zoek naar het beste middel want ik lees in de bijsluiters vaak dat je het niet mag gebruiken bij kittens <1 kilo. Met welk middel worden kittens dan behandeld met 3 weken bijvoorbeeld? Dan zijn ze zeker nog geen kilo.

F 70 stomach biopsies. Suspicious for malignancy.

H&E

DOG1

CD117

CD34

SS18-SSX

Final diagnosis: synovial sarcoma.

Or any other brands?

I don't want to go with wood because of ease of cleaning and mites.

Do you have experience with one or more of these brands? Are you satisfied?

Is het om de bollen te kweken om die te verkopen? Maar wat hebben ze dan in eerste instantie in de grond gestopt om de tulpen te laten groeien?

Voor de verkoop van bloemen kan het ook niet zijn want ze staan allemaal in bloei. Je wilt ze juist verkopen als ze nog moeten uitkomen.

Ik vroeg me dit ineens af. Misschien is er hier een tulpenboer die het antwoord kan geven.