Benim yıllardır YILLARDIR favorim timothee chalamet. Biri bana hayalimdeki erkeği sorsaydı Timothee Chalamet derdim herhalde. Bıyıklı halini de beğeniyorum aslında ama yearner halini hala tek geçerim. Üzgün ve beyefendi duran erkekler fazla çekici.
Benim için kesinlikle aespa Ningning. Bu kadın gibi görünmek için her şeyimi vermeye hazırım.
Yaz boyunca yaptıklarım
1 tyt biyoloji kitabı bitirmek
4 ünite tyt fizik bitirmek
Tyt kimya kitabı yarılamak
Orijinal tyt matematiğin yüzde 75 ini bitirmek
Orijinal problemler fasikülünden son 150 soru bırakacak şekilde çözmek
AMA NETLERİM HALA AYNI 😻😻🥰🥰
Neden
Olmuyor
Niye
Abi
Ben
Mal
Mıyım
11
De
Ben
95
Yapıyordum
Şimdi
Nasıl
85
Yapabilirim
Amk
Hiçbir zaman teşhisi konulmadı ancak anaokulundan beri ailemle beraber gezdiğimiz onca pedagog, lise yıllarıma geldiğimde saatlerimi geçirdiğim onca psikolog ve psikiyatristin bir ana fikri vardı. Ben üstün zekalıydım. Küçükken her daim madalyalar aldım, ileri düzey eğitim seviyesine sahip fakat küçük bir şehirde hayatlarını devam etmeye karar veren iki birbirini sevmeyen ebeveynin çocuğuyum. Kuzenlerim hiç okumadı, aksine aile büyüklerimin hepsinin en az uzmanlık derecesi var. Ben hep gözde torundum; geri kalan herkes Allah yolunda hayatına devam eden iken ben ise bu hayatta başarmaya hedeflendirilmiştim.
Ya da en azından öyle olmalıydı, her daim zekama güvendim yarıda bıraktım belki bazı şeyleri. Mesela kendimi ve geleceğimi. Lisede istediğimin altını yaptım ama yine de yüzde 1.5 a girdim istemediğim bir lisenin, istemediğim insanlarıyla 1.5 yıl geçirdim. 2 defa aşık oldum, bana katkısı olur diye hobiler edindim, kendi eksiklerimin hepsini kapatacak kadar hayatıma insan kattım. Ama birer birer hepsini kaybedeceğimi ve günün sonunda bir hiç olmanın elinde olanı kaybetmekten daha kötü olduğunu hiç düşünememiştim.
Gifted kid olarak tanındım yıllar boyunca. Şimdi aynada kendime her baktığımda sadece wasted potential görüyorum. Belki sürekli kendi beklentilerimi gerçekleştirememekten korktuğum için yarım bırakmamalıydım bir şeyleri. Bu kadar bencil olurken bulduğum her fırsatta kendimi ve en önemli kusurlarımı açmamalıydım insanlara. Belki de ortalamalıktan kurtulur. Daha küçükken bana adanmış o kadere ulaşabilirdim ama sanki şimdiden her şeyi kaybetmiş, bir hiç içinde yuvarlanıyormuş gibi hissediyorum.
Her gün yüksek sesli kahkahalarımın içinde boğuluyorum. her gece kendi uykumdan sadece 3 ay içtiğim sigaranın ve onun getirdiği huzurlu anıları düşünürken fedakarlık yapıyorum. Ama artık ne o koku, ne de o insanlar, ne de adım sesleri kaldı bende kalbimi kıpır kıpır attıran. Ben kendimden o insanlara bir bir verirken eksilmeye devam ediyorum. Sanki geçmişin anılarına kendimi gömüp, geleceğimi şu anıma lanetleyen o insanlara adıyorum. Kendi hatalarımdan ve sorumluluklarımdan sadece kaçıyorum.
Hayatının bir yerinde geç kaldığını fark edip kendini geç kalmadığına inandırmaya çalışmak kabullenmekten daha çok üzüyor aslında. Belki de o geçmişteki babasının gururu kız değilimdir artık. Artık birkaç saç telinden, bir kapatıcıdan ve her ay indirimden aldığım far paletlerinden ibaretimdir belki. İleride fizikçi olmam belki de, yalanlara boğulmak zorunda kalmam, gittikçe hassaslaşan bünyemi daha da yormam. Annem bir kafe açar belki bana memleketimde. Beni gören herkes adına bir daha utanır babam, bir kere daha lanet eder bana, beni yaptığı güne ve arzularına. Ben de her gözümün içine bakan insanlara mahvettiğim bir parçamı anlatırım bakışlarımla, yanlış yaptığım şeyleri, hayatın güvenebileceğin hiçbir şey yokken ne kadar anlamsız olduğunu anlatırım.
Başka bir hayatımda gerçekten müzisyen olurum belki de. Belki de o kalbimi kıran çocuk öyle biri olmaz en başında, belki o hatalar tekrar yapılmaz. Belki hala aptal ama mutlu olurum. Ama şimdi ikisi de değilim. Ben yüksek yerlere vadedilmiş ortalama bir lanetim.
Önceden hayali arkadaşlarım vardı. O zaman psikotik depresyon ne bilmiyordum. Ne de ondan sonra bunu hayatım boyunca en değerli hazinem olarak saklayacağımı, aklıma geldikçe deli ama mutlu günlerime şiirler yazacağımı bilmiyordum. Ben her daim özel olandım. Şimdi bırakıyorum tüm özelliklerimi, ve sahipleniyorum insanları tek tek yitirdiğim. Başka biri yaratıyorum kendime; ansızın bir gece yarısı 3 gündür sadece kahve içerek beslendiği için hasta olmasına ve yarın dershanesi olmasına rağmen böyle şeyler yazmayacak biri. Bu sefer saçları uzun olur belki, kırmızıyı tutar belki saçlarında. Belki hayallerinden çok gülümsemesine bağlıdır her şeyden çok ve belki o ben olmaz bir daha.
Hiçbir zaman teşhisi konulmadı ancak anaokulundan beri ailemle beraber gezdiğimiz onca pedagog, lise yıllarıma geldiğimde saatlerimi geçirdiğim onca psikolog ve psikiyatristin bir ana fikri vardı. Ben üstün zekalıydım. Küçükken her daim madalyalar aldım, ileri düzey eğitim seviyesine sahip fakat küçük bir şehirde hayatlarını devam etmeye karar veren iki birbirini sevmeyen ebeveynin çocuğuyum. Kuzenlerim hiç okumadı, aksine aile büyüklerimin hepsinin en az uzmanlık derecesi var. Ben hep gözde torundum; geri kalan herkes Allah yolunda hayatına devam eden iken ben ise bu hayatta başarmaya hedeflendirilmiştim.
Ya da en azından öyle olmalıydı, her daim zekama güvendim yarıda bıraktım belki bazı şeyleri. Mesela kendimi ve geleceğimi. Lisede istediğimin altını yaptım ama yine de yüzde 1.5 a girdim istemediğim bir lisenin, istemediğim insanlarıyla 1.5 yıl geçirdim. 2 defa aşık oldum, bana katkısı olur diye hobiler edindim, kendi eksiklerimin hepsini kapatacak kadar hayatıma insan kattım. Ama birer birer hepsini kaybedeceğimi ve günün sonunda bir hiç olmanın elinde olanı kaybetmekten daha kötü olduğunu hiç düşünememiştim.
Gifted kid olarak tanındım yıllar boyunca. Şimdi aynada kendime her baktığımda sadece wasted potential görüyorum. Belki sürekli kendi beklentilerimi gerçekleştirememekten korktuğum için yarım bırakmamalıydım bir şeyleri. Bu kadar bencil olurken bulduğum her fırsatta kendimi ve en önemli kusurlarımı açmamalıydım insanlara. Belki de ortalamalıktan kurtulur. Daha küçükken bana adanmış o kadere ulaşabilirdim ama sanki şimdiden her şeyi kaybetmiş, bir hiç içinde yuvarlanıyormuş gibi hissediyorum.
Her gün yüksek sesli kahkahalarımın içinde boğuluyorum. her gece kendi uykumdan sadece 3 ay içtiğim sigaranın ve onun getirdiği huzurlu anıları düşünürken fedakarlık yapıyorum. Ama artık ne o koku, ne de o insanlar, ne de adım sesleri kaldı bende kalbimi kıpır kıpır attıran. Ben kendimden o insanlara bir bir verirken eksilmeye devam ediyorum. Sanki geçmişin anılarına kendimi gömüp, geleceğimi şu anıma lanetleyen o insanlara adıyorum. Kendi hatalarımdan ve sorumluluklarımdan sadece kaçıyorum.
Hayatının bir yerinde geç kaldığını fark edip kendini geç kalmadığına inandırmaya çalışmak kabullenmekten daha çok üzüyor aslında. Belki de o geçmişteki babasının gururu kız değilimdir artık. Artık birkaç saç telinden, bir kapatıcıdan ve her ay indirimden aldığım far paletlerinden ibaretimdir belki. İleride fizikçi olmam belki de, yalanlara boğulmak zorunda kalmam, gittikçe hassaslaşan bünyemi daha da yormam. Annem bir kafe açar belki bana memleketimde. Beni gören herkes adına bir daha utanır babam, bir kere daha lanet eder bana, beni yaptığı güne ve arzularına. Ben de her gözümün içine bakan insanlara mahvettiğim bir parçamı anlatırım bakışlarımla, yanlış yaptığım şeyleri, hayatın güvenebileceğin hiçbir şey yokken ne kadar anlamsız olduğunu anlatırım.
Başka bir hayatımda gerçekten müzisyen olurum belki de. Belki de o kalbimi kıran çocuk öyle biri olmaz en başında, belki o hatalar tekrar yapılmaz. Belki hala aptal ama mutlu olurum. Ama şimdi ikisi de değilim. Ben yüksek yerlere vadedilmiş ortalama bir lanetim.
Önceden hayali arkadaşlarım vardı. O zaman psikotik depresyon ne bilmiyordum. Ne de ondan sonra bunu hayatım boyunca en değerli hazinem olarak saklayacağımı, aklıma geldikçe deli ama mutlu günlerime şiirler yazacağımı bilmiyordum. Ben her daim özel olandım. Şimdi bırakıyorum tüm özelliklerimi, ve sahipleniyorum insanları tek tek yitirdiğim. Başka biri yaratıyorum kendime; ansızın bir gece yarısı 3 gündür sadece kahve içerek beslendiği için hasta olmasına ve yarın dershanesi olmasına rağmen böyle şeyler yazmayacak biri. Bu sefer saçları uzun olur belki, kırmızıyı tutar belki saçlarında. Belki hayallerinden çok gülümsemesine bağlıdır her şeyden çok ve belki o ben olmaz bir daha.
Benim ailem radikal müslüman,özellikle babam. Hatta bu durum o kadar ileri düzey ki tüm ailede kuzenlerim arasından okuyan ve tarikat kursuna kapatılmayan tek kişi benim. Kuzenlerimin birer birer hayallerinin yok olmasına şahit olmak zorunda kaldım. Özellikle benden yaşça büyük olan 4 kuzenim var, hepsiyle çok yakınım ama aramızdaki görüş farkını çok net hissedebiliyorum ve bu beni çok yoruyor.
9 yaşımda kendi isteğimle kapandım ve 7 yıl boyunca kapalı kaldım. Geçen yaz artık inançla alakalı görüşlerim değiştiği için ve okul hayatımdaki (benim ailem küçük bir şehirde yaşıyor, lgs’de yüzde 1 e girince beni büyük şehire gönderdiler) arkadaşlarımın sürekli başörtüm yüzünden saçma sapan yorumlar yapması yüzünden açıldım. Annem bu durumu baştan beri biliyordu ve bana destek oldu elinden geldiğince ama ben bu durumu babamdan 3 ay boyunca sakladım ve o süreçte odamdan bile çıkamadım.
Babam 3 ayın sonunda yanıma gelip bana açıldığımı anladığını söyledi ve her şey o anda değişti. Ben yaklaşık 1 yıldır babamdan şiddet görüyorum. Bulduğu her fırsatta bana zarar veriyor; çok bariz olmayan ama yine de bir yerimi morartacak, az da olsa iz bırakacak şeyler ve buna ek olarak da bana hiç olmadığı kadar ağır hakaretler ediyor. Annem de hiçbir şey yapmadan sürece şahit oluyor.
Benim önceden içimi açabileceğim ve beni anlayabilecek tek insanlar kuzenlerimdi. Aralarındaki tek şanslı kişi bendim, en azından okuyabilecek kadar şanslı. Ama gün geçtikçe onlar da benim değiştiğimi söylüyor ve aralarına mesafe koyuyorlar. Aynı şekilde ben açıldığımdan beri beni önceden tanıyan her insan hala saçma sapan yorumlar yapmaya devam ediyor. 1 yıl geçmesine rağmen en ağır ateist olan arkadaşım bile beni gördüğü zaman kenara çekip sen çok değişmişsin artık o tanıdığım kız değilsin tarzı yorumlar yapabiliyor.
Ben hiçbir yere ait hissedemiyorum. Ne arkadaşlarıma ne de aileme. Herkesle çok ciddi düzeyde farklılıklarım var ve bu beni çok yaralıyor. Sanki etrafımda o kadar insan varken yalnızmışım gibi hissediyorum.
I am 17 and next year I will take my university entrance exam. I think about it a lot but to be honest I don’t think I have taken a real responsibility yet for it. Millions of teenagers spend their days, months and even years just for studying for this specific exam and it terrifies me a lot.
Just think about it. You have the pressure on yourself for making your past self disappointed even though our dreams have been changed, I think everybody is living their lives for being the person that they have been dreaming for their whole childhood years. And I have the pressure of my future self. Every decision I make in that era is going to change my future selves life in a good or bad way. But I don’t know that the choices I made for moving myself to in a better life will achieve their purpose. For example If I work my ass off for the exam and got into a top tier university I still have chance of not being satisfied or happy.
While I am trying to chase my dreams that I created as a child and try to make her happy, I am thinking about my future self too. And I feel trapped. I don’t know what to do and most of the time I only feel depressed and over think that situation in my head repeatedly. While doing that I feel I am failing my nowadays self. Most of my friends are doing something. Maybe going to a vacation, studying for the exam, participating in conferences and all of them seem happy while I am in my room 24/7 overthinking or scrolling so I can escape that. Hopefully I am doing that for only 2 weeks, it is still not late. But I am really afraid that I will somehow end up being late to my own life. I don’t want to sacrifice my nowadays selves dream life while working on my future self and I don’t want to sacrifice my future for just having fun as a teenager. I am afraid and I don’t know what to do. I have so many concerns about life. At that point I am not pretty sure that it is going to fulfill my expectations although I did my best for it.
I met this guy on 17th of June at a conference. He was the one texting me in the first place. I had an open account on Instagram and posting my daily life on it. I shared a story about my committee on that conference. He was my secretariat and he replied and asked me how can he help me with that. It didnt drawn my attention at that day. But on the conference day, I was stunned.
He was breath taking to me. He had beatiful eyes, the most stunning in the whole world. I felt my heart beating so fast even it is my first time seeing him. I fell in love before but with him it was a different experience. It was love at first sight.
After that conference we had a different conference where he is going to be my secretariat again. I was excited and I only needed to wait for 1 week.
At the second conference I had more chance to talk to him. He was super nice and kind. I was falling hard for him. I remembered hearing his footstep and felt excited. I talked about him to my close friends. But we had a problem. He was 19 and I was 16. It made me have concern about my feelings but I couldn’t stop myself. I was already stunned by him.
On the last day at conference I walked towards him and told him that we should be spiritual siblings. I still don’t know why I told him that stupid thing. But I panicked and this was the first thing that came out of my mouth. He laughed and asked me about if I was sure.
I said yes and I shouldn’t.
After that we started to text each other daily. I knew that he is not talking to me romantically and I act like that he was a big brother to me even I had so strong feelings towards him.
But at the same time I was having huge family problems. My own biological father locked me into my room for 3 months. I was having 5-6 panic attacks in a day and I didn’t have any friends supporting me. My best friend’s dad had a brain cancer and she couldn’t take care of me. She always told me that I need to talk to him when I felt bad instead of her. And I did the exact same thing.
He understand me. He had severe mental illnesses like bipolar personality disorder, schizophrenia and his father was really problematic too. He was the only one asking how I felt for whole summer. But things started to got weird.
He started to calling me my dear and my beautiful girl. He didn’t want me to sleep in order to talk with him all night. I started to feel that he has feelings towards me too. He told me that I should watch his favorite sitcom. And I watched it for a month non stopped. We talked about it every single day and to be honest those little talks was keeping me alive.
I still had so many problems and I started to use heavier antidepressants. I only smiled when I saw his texts. I was pretty sure that we will ended up together one day. He was giving me attention that I needed. I became much more connected to him emotionally.
Eventually my birthday came. I was still locked in my room but I escaped. Just for seeing him. Just for seeing his eyes again. Just for hearing his voice again. Just for be near to him again. I came to his city with a bus. We met. My legs were shaking. I was shuttering. We sat down at a cafe and while drinking coffee he told me that I was a really boring person. I was surprised and didn’t understand why he said such a thing to me. After that a flower guy came to us and told him that we are a really good couple and he should by me some roses, he yelled at him with panicked. The main thing is he YELLED. He told him that we are like siblings. (Which is a lie for a really long time)
After we drank our coffee one of our friends came. We start walking to a different place. At one point he looked at me and said “you know 19-16 is not a bad age gap if you love each other deeply” I blushed, our friend laughed. I was surprised again. But after that our friend told me that they had an engagement and If they were single by 30 they will get married. He agreed and told her that I am still down for that. My mind became complete mess after that. I didn’t know that if he has feelings for me.
\\-I will post my story by parts because it became much more longer than I expected, I am sorry-
I stayed at my highschool’s dorm about 1.5 years. My roommate was the same person for all the time and I admired her so much, she was my best friend even though we didnt quite get along at first.
After a year in our dorm, I had severe problems with my family and I was fell in love with a guy so deeply. He rejected and made fun of me for a while.I was quite depressed and thinking about other problems I had even before that.
One day when I was at a therapy session my therapist told me that everything happened to me was my fault. I had panic attack there but she told me that I had to leave. I literally crawled back to my dorm from there. I couldnt breathe or properly move. She saw me like that, she was scrolling and we made eye contact. (Our dorm room was for 4 people and everybody was there at that time, but specifically this girl was everything to me) I felt like I was useless and felt much more worse. I attempt in front of them, it wasnt so serious but it was an attempt.
Then I ran away from my door room to our study room. I hid under my desk for 3 hours to feel better. Nobody checked on me.
After I came back to my room I saw them playing guitar and singing. They ghosted me and didnt do anything. Even though I attempted 3 hours before that. After that I learned my bestfriend called our Teacher and told so many lies about this situation. She told her that she was the one stopping me. It was a lie.
Because of that they made me left my dorm. Which caused much more problems to me about my relations with my family. And she knew that it will eventually cause me some problems. She didnt care at all.
Everything happened 1 year ago and I am quite okay right now. But I still feel bad about it.
I met this guy on 17th of June at a conference. He was the one texting me in the first place. I had an open account on Instagram and posting my daily life on it. I shared a story about my committee on that conference. He was my secretariat and he replied and asked me how can he help me with that. It didnt drawn my attention at that day. But on the conference day, I was stunned.
He was breath taking to me. He had beatiful eyes, the most stunning in the whole world. I felt my heart beating so fast even it is my first time seeing him. I fell in love before but with him it was a different experience. It was love at first sight.
After that conference we had a different conference where he is going to be my secretariat again. I was excited and I only needed to wait for 1 week.
At the second conference I had more chance to talk to him. He was super nice and kind. I was falling hard for him. I remembered hearing his footstep and felt excited. I talked about him to my close friends. But we had a problem. He was 19 and I was 16. It made me have concern about my feelings but I couldn’t stop myself. I was already stunned by him.
On the last day at conference I walked towards him and told him that we should be spiritual siblings. I still don’t know why I told him that stupid thing. But I panicked and this was the first thing that came out of my mouth. He laughed and asked me about if I was sure.
I said yes and I shouldn’t.
After that we started to text each other daily. I knew that he is not talking to me romantically and I act like that he was a big brother to me even I had so strong feelings towards him.
But at the same time I was having huge family problems. My own biological father locked me into my room for 3 months. I was having 5-6 panic attacks in a day and I didn’t have any friends supporting me. My best friend’s dad had a brain cancer and she couldn’t take care of me. She always told me that I need to talk to him when I felt bad instead of her. And I did the exact same thing.
He understand me. He had severe mental illnesses like bipolar personality disorder, schizophrenia and his father was really problematic too. He was the only one asking how I felt for whole summer. But things started to got weird.
He started to calling me my dear and my beautiful girl. He didn’t want me to sleep in order to talk with him all night. I started to feel that he has feelings towards me too. He told me that I should watch his favorite sitcom. And I watched it for a month non stopped. We talked about it every single day and to be honest those little talks was keeping me alive.
I still had so many problems and I started to use heavier antidepressants. I only smiled when I saw his texts. I was pretty sure that we will ended up together one day. He was giving me attention that I needed. I became much more connected to him emotionally.
Eventually my birthday came. I was still locked in my room but I escaped. Just for seeing him. Just for seeing his eyes again. Just for hearing his voice again. Just for be near to him again. I came to his city with a bus. We met. My legs were shaking. I was shuttering. We sat down at a cafe and while drinking coffee he told me that I was a really boring person. I was surprised and didn’t understand why he said such a thing to me. After that a flower guy came to us and told him that we are a really good couple and he should by me some roses, he yelled at him with panicked. The main thing is he YELLED. He told him that we are like siblings. (Which is a lie for a really long time)
After we drank our coffee one of our friends came. We start walking to a different place. At one point he looked at me and said “you know 19-16 is not a bad age gap if you love each other deeply” I blushed, our friend laughed. I was surprised again. But after that our friend told me that they had an engagement and If they were single by 30 they will get married. He agreed and told her that I am still down for that. My mind became complete mess after that. I didn’t know that if he has feelings for me.
-I will post my story by parts because it became much more longer than I expected, I am sorry-