Türkiye'de agnostikler neden "tanrı vardır" sözüne bilemeyiz derken "tanrı yoktur" sözüne susuyorlar?
Huxley agnostizmi her dine yada dini yoruma bilemeyiz cevabını verirken neden Türkiye'dekiler sadece teistlere bilemeyiz der? Mesela ben hiç ateist postunda agnostizmi savunan agnostik görmedim
Soru bayağ mantıksız geldi ben yine'de sorayım diye düşündüm
🏗️ İNŞAAT GAZETESİ
TÜRKİYE’DE TAM 1.083 KONUTUN İNŞAATINA BAŞLANDI
Berzan Kerim İnşaat’tan istihdam odaklı dev konut projesi
İSTANBUL — Berzan Kerim İnşaat ve Ticaret Ltd. Şti., Türkiye genelinde hayata geçirmeyi planladığı yeni konut yatırımı kapsamında tam 1.083 konutun inşaatına başladı. Şirket tarafından yürütülen projenin yalnızca yeni konut üretimiyle sınırlı kalmayacağı, aynı zamanda çok sayıda kişiye doğrudan ve dolaylı istihdam sağlamasının hedeflendiği bildirildi.
2018 yılında kurulan şirket, ana faaliyet alanı olan inşaat ve gayrimenkul kiralama sektöründe büyümeye devam ederken, yeni projesini özellikle çalışanların ekonomik durumunu güçlendirecek şekilde tasarladığını açıkladı.
Konutların önemli bölümü çalışanlara
Şirket yönetiminden yapılan açıklamaya göre 1.083 konutun dağıtımında öncelik çalışanlara ve projede görev alan işçilere verilecek. Şirket, çalışanların yalnızca projede çalışarak gelir elde etmesini değil, aynı zamanda uzun vadede konut sahibi olabilmesini amaçlıyor.
Kalan konutların ise belirlenen koşullar çerçevesinde halka tahsis edilmesi planlanıyor.
Şirket yetkilileri, projenin temel yaklaşımını “çalışanın emeğinin karşılığını yalnızca maaşla değil, yaşam koşullarını iyileştirecek imkanlarla da desteklemek” şeklinde özetledi.
Binlerce kişiye iş kapısı açılması bekleniyor
1.083 konutluk projenin inşaat sürecinde; inşaat işçileri, ustalar, mühendisler, mimarlar, elektrik ve tesisat ekipleri, şantiye personeli, lojistik çalışanları ve çeşitli taşeron ekiplerin görev alması bekleniyor.
Şirketin kuruluş felsefesinin merkezinde işsizliği azaltmak ve yeni çalışma alanları oluşturmak bulunuyor. Şirketin kurucusu Berzan Kerim'in geçmişte inşaat işçisi olarak çalışmış olması da bu politikanın temel nedenlerinden biri olarak gösteriliyor.
Kerim'in şirket içindeki yaklaşımının, yatırım yapılırken aynı zamanda yeni çalışanların istihdam edilmesi ve elde edilen gelirin bir bölümünün yeni projelere aktarılması üzerine kurulduğu belirtiliyor.
“Ben de işçiydim” anlayışı
Şirketin kurucusu Berzan Kerim, projeye ilişkin değerlendirmesinde çalışanların şirket açısından yalnızca üretim gücü olmadığını vurguladı.
> “Ben bu işe yukarıdan başlamadım. İşçiliğin ne olduğunu, zor şartlarda çalışmanın ne anlama geldiğini biliyorum. Bu nedenle kurduğumuz şirketin büyümesinin çalışanların hayatına da yansımasını istiyoruz.”
Kerim'in, yeni yatırımlarda düzenli gelir, çalışma güvenliği ve çalışanların yaşam standartlarının yükseltilmesi konularını öncelikli tuttuğu ifade edildi.
İnşaatın ardından kiralama modeli
Berzan Kerim İnşaat'ın diğer projelerinden farklı olarak bu yatırımda da kiralama modeli önemli bir yer tutuyor. Şirket, tamamlanan yapıların bir bölümünü uzun vadeli olarak kiraya vererek düzenli gelir elde etmeyi ve bu gelirleri yeni yatırımlara aktarmayı hedefliyor.
Şirketin Türkiye'nin yanı sıra Kuzey Kıbrıs, Almanya, Irak, İran, Rusya, Fransa ve ABD'de de ticari faaliyetlerini geliştirme hedefi bulunuyor.
Projenin ekonomik etkisi yakından takip edilecek
1.083 konutluk yatırımın tamamlanmasıyla birlikte yalnızca konut arzının değil, çevredeki ticari faaliyetlerin de hareketlenmesi bekleniyor. İnşaat malzemeleri, nakliye, mobilya, tesisat, elektrik, bakım ve emlak sektörlerinde de ek ekonomik hareketlilik oluşması öngörülüyor.
Şirket yönetimi ise projenin tamamlanmasının ardından yeni konut ve ticari yapı yatırımlarına devam etmeyi planlıyor.
Berzan Kerim İnşaat ve Ticaret Ltd. Şti.'nin 1.083 konutluk projesi, şirketin “yatırım yaparken istihdam oluşturma” anlayışının şimdiye kadarki en büyük örneklerinden biri olarak öne çıkıyor.
ÖZGÜRLÜĞÜN ŞAFAĞI
Bir zamanlar uzak diyarlardan geldiler,
Demir gemiler, ağır bayraklarla,
Hindistan’ın toprağına bastılar,
“Bu ülke bizim,” dediler,
Ama toprağın kendisi sustu yalnızca,
Çünkü toprak unutmazdı sahibini.
Delhi’nin taşlarında biriken öfke,
Bengal’in rüzgârında büyüyen fısıltı,
Bombay’ın limanlarında yükselen ses,
Bir gün tek bir haykırışa dönüştü:
“Bu toprak bizim!”
Yıllar geçti,
Silahların gölgesinde yaşadılar,
Vergiler altında ezildiler,
Kendi ülkelerinde başkalarının emriyle yürüdüler.
Fakat özgürlük,
Bir kere insanın kalbine düştü mü,
Onu hiçbir zincir sonsuza kadar tutamazdı.
Sonra bir adam çıktı,
Elinde kılıç değil,
Bir asa ve inanç vardı.
Gücün her zaman silahta olmadığını söyledi,
Ve milyonlar onun ardından yürüdü.
Çıplak ayaklar yolları doldurdu,
Tarlalardan şehirler yükseldi,
Kadınlar, erkekler, gençler, yaşlılar
Aynı sözü tekrar etti:
“Hindistan özgür olacak!”
İngiliz bayrakları gökyüzünde dalgalanırken,
Halk sokaklarda sessizce direndi.
Boykotlar başladı,
Vergiler reddedildi,
Fabrikalar, meydanlar, istasyonlar
Özgürlük için birer sahneye dönüştü.
Çünkü savaş yalnızca cephede yapılmazdı.
Bazen bir insanın satın almadığı kumaştı,
Bazen ödemediği vergiydi,
Bazen meydanda söylediği tek bir sözdü.
Ve dünya değişiyordu.
Avrupa’nın şehirleri savaşla yanarken,
Britanya'nın gücü tükeniyordu.
İmparatorluğun üzerinde güneş hâlâ doğuyordu,
Ama o güneş artık eskisi kadar parlak değildi.
Hindistan ise uyanıyordu.
1942’de yükseldi sesler,
“Artık yeter!” diye.
Hapishaneler doldu,
Meydanlar susturulmaya çalışıldı,
Fakat bir halkın istediği özgürlüğü
Duvarların ardına hapsetmek mümkün değildi.
1946’da denizlerde de kıvılcım yandı,
Hint denizcileri ayaklandı.
Limanlardan yükselen huzursuzluk
İngiliz yönetimine başka bir gerçeği gösterdi:
Bir ülkeyi sonsuza kadar
Zorla yönetemezsin.
Ve nihayet 1947 geldi.
Gecenin içinden bir şafak yükseldi.
Yüzyılların ardından
Hindistan kendi kaderine yürüdü.
Bayrak yükseldi gökyüzüne,
Milyonlarca insan baktı ona.
Kimileri sevinçten ağladı,
Kimileri kaybettiklerini hatırladı,
Ama herkes tarihin değiştiğini biliyordu.
Çünkü o gün yalnızca bir bayrak değişmedi,
Bir halkın geleceği değişti.
İngiliz İmparatorluğu geri çekildi,
Hindistan kendi yolunu seçti.
Ve Ganj’ın sularında yankılandı bir ses:
“Özgürlük geldi.”
Ne top sesiydi bu,
Ne bir kalenin düşüşü,
Ne de tek bir ordunun zaferi.
Bu, yıllarca süren direnişin,
Milyonların sabrının,
Cesaretinin ve umudunun zaferiydi.
Hindistan ayağa kalktı.
Ve tarihin sayfalarına yazıldı:
Bir halk özgürlüğünü istediğinde,
En büyük imparatorluk bile
Sonsuza kadar ayakta kalamaz.