u/AltruisticMess7616

Anyone else bothered by the helicopter that has been circling above Transvaal / Zuiderpark area for a while now? What’s going on?

It is a very long story but I’ll sum it up as quick as possible: I (30F) have a brother who is 8 years older than I am. He bullied me throughout my entire childhood, but had a lot of issues himself. I was a quiet and independent child, so my parents always focused on his problems (behavioral issues, issues at school, etc) and did not really do anything about him bullying me. They did not correct him when he bullied me and never really listened to me when I complained about him, dismissing my experiences and feelings.

Then when I was 14 and my brother was in his early twenties, he had a complete mental breakdown. He was living on his own for a year, but something triggered him to have a bad dream about how he was bullied at school and this caused him to have a 10 year breakdown that would cause insane outrage, violence, fights, psychosis, and just a terrible terrible atmosphere in our home (he moved back when this all started). He was very violent and very dominant and me and my parents were truly scared of him. My parents response was to do everything to not set him off and did nothing to protect me from the violence.

I moved out at 18 and never moved back. I build my own life with its own struggles, but it’s my life. He remained very unstable until maybe 5 years ago. Ranging between apathetic and violent and it only got better when he got a job that gives him the narcissistic valuation that he so desperately craves. Up until a year ago, he was very much in his own world and I have basically an independent relationship with my parents without him “intervening”.

Now, for the last couple of months, he has been reaching out a lot. But I don’t want him in my life again. Even without all the terrible stuff that went on in our family life, I don’t like him at all as a person. He has narcissistic tendencies, super dominant, talks over everything, is always looking for all sorts of validation, thrives off material stuff, acted very strange and creepy towards some girls he dates in the past, etc etc etc

My parents are glad he’s doing well. I couldn’t care less, I just want him away from me, I don’t trust him, he can do what he wants but I don’t want him in my life. My parents still dismiss my feelings and experiences, they don’t want to hear it. I am 100 percent independent from them, luckily, but also don’t want to cut them off. I care about them but hate how my brother is trying to act like nothing ever happened. I tense up super badly when I’m around him. I don’t know how to handle this.

Okay I am most likely mistaken, but... I feel like up until recently, you were able to cook a recipe with both starred and unstarred ingredients together, and now you can't anymore? I am trying to cook all the recipes for the current bulletin board and the only veggies I have are starred, but I am out of starred chapaa meat and now I cannot cook the chapaa tacos or chapaa onigiri... I felt like this was never an issue before, or maybe I had a lot of starred meat before or mostly cooked vegetarian dishes. Any insights?

Ik (vrouw, 30) heb nu een paar maanden geleden mijn autisme diagnose gekregen nadat ik eigenlijk al jarenlang vermoedde dat ik autisme heb. Sindsdien heb ik mijn diagnose met een aantal vriendinnen gedeeld, waarvan ik sommigen al mijn halve leven ken, en ik kreeg van een aantal van hen de reactie: "Je moet wel weten dat ik je nu niet anders zie hoor!"

Ik ben me ervan bewust dat dit heel lief bedoeld is en neem het ze absoluut niet kwalijk, maar het voelde voor mij een beetje alsof ze niet begrijpen of inzien dat ik eigenlijk anders bén dan hoe ze me hebben gekend (ik kom over het algemeen behoorlijk neurotypisch over oftewel, ik ben erg goed in maskeren geworden). Ik ben natuurlijk gewoon nog mezelf, maar deze diagnose heeft voor mij bevestigd dat het klopt dat ik me altijd erg "anders" heb gevoeld en dat de vele vele struggles waarmee ik dagelijks rondloop, legitiem zijn. Ze vroegen ook niet echt door naar hoe dit voor mij is, hoe ik me herken in de diagnose etc., het was meer een "Okee, en wat dan nog?" reactie.

Nogmaals, ik neem hen deze reactie niet kwalijk. Ik ben zelf ook nog aan het ontdekken wat dit allemaal betekent. Maar ik wilde dit even delen want het bleef in m'n hoofd spelen, en wie weet herkent iemand hier wat in <3

Hi allemaal,

Ik heb hier al het een en ander gepost over dat ik langdurig ziekgemeld ben vanwege burn-out / stressklachten. Op dit moment ben ik zo’n drie maanden ziekgemeld, en ik ben onlangs voor de tweede keer bij de bedrijfsarts langsgeweest. Dit was een andere persoon dan waar ik de eerste keer langsging, maar die eerste persoon is nu weg.

Bij het eerste gesprek voelde ik echt begrip en ruimte voor mijn situatie, bij het tweede gesprek wat minder en dat veroorzaakt meteen weer zoveel extra stress. Ik ben nu drie maanden ziekgemeld en heb al in overleg met mijn werkgever besloten dat een terugkeer naar mijn functie niet gaat lukken vanwege de aard van het werk. Er is bij mijn werkgever wel genoeg ruimte om naar een andere passende functie te gaan zoeken, dus dat gaat gebeuren. Mijn bedrijfsarts is hier natuurlijk meteen bovenop gesprongen, maar: alleen al het idee van zoeken naar (tijdelijk) passend werk om weer een ritme op te bouwen en “zelfvertrouwen op te bouwen” (woorden van de bedrijfsarts, krijg ik het meteen zo benauwd en lig ik weer om vier uur ‘s nachts wakker en lukt inslapen niet meer, net als aan het einde toen het echt mis ging op werk.

Mijn psycholoog heeft me gewaarschuwd binnen dit proces dat ik kan overkomen als behoorlijk neurotypisch, en dat ik ervoor moet waken dat dat niet ervoor zorgt dat ik weer op een plek kom dat het misgaat. En ik ben zo bang dat dat gaat gebeuren en tegelijkertijd heb ik het gevoel dat dit proces veel te snel gaat. We gaan nu een inzetbaarheidsprofiel maken en zoeken naar toepasselijk werk, terwijl ik eerlijk gezegd het gevoel heb dat ik net pas een klein beetje op adem kom. Ik heb wat meer rust, maar dat is ontzettend kwetsbaar en de stress zit heel snel weer heel hoog. Ik kan nog bijna geen plezier hebben van wat dan ook, voel me dan wel ontzettend verdoofd of verdrietig. Van gedachten tot actie overgaan is heel lastig. Koken en boodschappen doen, doe ik wel, maar compleet inspiratieloos en niet op een gezonde manier.

Sorry als dit een onsamenhangend verhaal is. Het verdriet schiet me gewoon weer aan; de bedrijfsarts zag dat een terugkeer naar werk me veel stress veroorzaakte (dat zei ze zelf) maar ze probeerde me gerust te stellen dat het goedkomt en dat we niet zomaar wat gaan doen. Dat zelfvertrouwen deel koppelde ze aan dat vriendinnen bijvoorbeeld wel werken en dat dat lastig moet zijn. Dat is helemaal niet zo, was lastig is is dat ik oprecht probeer mijn leven letterlijk te reden maar dat dat niet gezien wordt. Ik probeer haar te geloven betreft dat het goedkomt, tegelijkertijd vliegt alles me meteen weer aan. Maar misschien is dat ook normaal bij terugkeer naar werk na een langere tijd ziekgemeld te zijn geweest. Ik functioneer dagelijks basaal (zelfstandig, heb een redelijk dagritme, kom buiten, probeer wat te lezen etc) en waarschijnlijk concludeert de bedrijfsarts daaruit dat ik best in staat ben om weer te gaan werken. En misschien is dat zo. Tegelijkertijd raak ik in paniek bij de gedachten en loop ik ook nog dagelijks met gewelddadige gedachten jegens mezelf rond.

Lang verhaal zonder heel duidelijke vraag. Maar ik werd weer zoals bekend voor mezelf wakker om vier uur ‘s ochtends vol onrust en ik weet even niet meer wat wijsheid is. Misschien heb ik niet goed overgebracht aan de bedrijfsarts hoe ik me voel, misschien had ik niet moeten vertellen dat ik basaal functioneer. Maar goed. Liefs voor wie dit leest ❤️

Edit / toevoeging: ik wil me gewoon gelukkig voelen. Niet bijzonder gelukkig, gewoon content in mijn dagelijks leven. Maar al het goede dat ik heb, en ik heb echt genoeg goeds waar ik heel dankbaar voor ben, wordt constant overschaduwd. En dat vind ik zo zonde en doet me zo schuldig voelen.

I (30, F) am incapable of finding peace within our family dynamics. I have been living on my own for over 11 years now, since right after I graduated high school, and have always been completely independent from my parents. I have a brother who is 8 years older than I am.

When we were growing up, he used to bully me a lot, either alone or with his friends. He would lock me in rooms while blasting scary music, talk nasty to me, make fun of me, and deny everything when I told our parents. And my parents never really took any action regarding his behavior toward me. Throughout their lives, they have struggled deeply with how to correct his behavior—not only toward me, but also when it came to following simple rules like hanging up his jacket, doing his homework, being on time, etc. And let's be honest: he never faced consequences for anything in his life, not for neglecting these daily tasks and definitely not for bullying me. I begged my parents countless times to protect me from him, but they just didn't. They did not know how to handle him or set boundaries.

Then, when I was 14 and he was in his early twenties, he fell into a deep depression accompanied by psychosis and severe anger issues. He confessed that he had been bullied throughout his school years, and all of that built-up trauma seemed to erupt in what can only be described as a total collapse. This collapse lasted nearly ten years, with short periods during which he was doing better, followed by terrible periods in which he would scream at my parents about how terrible they were as parents, throw things, and fill the house with an energy that I often described as a black hole: all the light seemed to be sucked out of the environment. I dreaded being home during those years.

The fights sometimes became physical. He once spit in my face, and on another occasion I felt so threatened that I tried kicking him, which caused his phone to fall out of his pocket. He then threw my new digital camera across the room, smashing it beyond repair.

When I moved out, he was still not doing well, but he slowly started improving over the years. He moved out as well, although he would occasionally return to my parents' house when his mental health declined again. During those years, he was focused on himself and paid little attention to my parents or me. For me, this was a relatively peaceful period. I always maintained a good relationship with my parents, even though I regularly argued with them about the terrible atmosphere in our/their home and about issues concerning my brother.

But now, for the past few years, my brother has been pretty stable. He has a job that he likes and that provides him with a car he loves to brag about whenever he gets the chance. While he was more absent from family life, I spent a lot of time with my parents, and we took some city trips together that my brother didn't want to join. But now he's showing up all the time—coming over when I'm at their house, expressing a desire to take a family vacation (please no; these always ended in disaster), and generally being present. And it stresses me out so deeply.

I could keep rambling for a long time. I could write a novel about our family dynamics. To clear up a few final things: yes, I do feel bad that my brother had such a hard time for a while. Or maybe I don't, and I just say that to seem "better" than I am. I just truly despise his presence, the atmosphere he brings into the family, and the terrible moments of my childhood that I experienced because of him. And of course, my parents are so happy, welcoming, and proud that he's doing so well.

And I am sad and angry and full of resentment.

Hi allemaal,

Begin april heb ik hier een bericht geplaatst toen ik mij net had ziekgemeld vanwege (autistische) burn out / werkgerelateerde stress / somatische klachten etc. Ik ben nu dus 1,5 maand ziekgemeld en heb sindsdien een gesprek met de bedrijfsarts gehad en ben ik ook bij mijn loopbaancoach en psycholoog langsgeweest. Met mijn klachten gaat het okee, ik slaap over het algemeen wat beter maar schiet nog steeds enorm snel in de stress, kleine dagelijkse zaken zijn vaak nog teveel, cognitief vermogen is bij lange na niet hersteld, etc.

Nu heb ik over een paar dagen mijn eerste live gesprek met mijn leidinggevende staan sinds ik ziekgemeld ben. Mijn coach zit daar gelukkig bij. Het is voor mij niet helemaal duidelijk wat de inhoud van dit gesprek gaat zijn, maar de bedrijfsarts heeft wel aangegeven dat ik eerst moet gaan kijken of een terugkeer naar mijn functie mogelijk is (dat is geloof ik sowieso de eerste stap bij een ziekmelding van deze aard?). Ik weet eigenlijk wel zeker dat dat niet het geval gaat zijn, gezien de aard van het werk en de randvoorwaarden van mijn terugkeer naar werk die ik met mijn bedrijfsarts en coach heb opgesteld.

Heeft iemand wat tips / inzichten voor zo'n eerste gesprek met mijn leidinggevende? Want de gedachte aan dat ik nu met hem moet gaan zitten, geeft eigenlijk meteen weer stress en onrust. Mijn coach zei ook dat hij waarschijnlijk gaat vragen wat ik 'in de tussentijd ga doen', nu ik nog ziekgemeld ben en tot ik terugkeer naar werk. Bijvoorbeeld al wat klusjes bij mijn functie om het werkritme te hervatten. Maar alleen al het nadenken hierover maakt me enorm angstig en gestresst dus ik vind het lastig om daar al mee bezig te zijn.

Dank en sterkte met het warme weer, voor wie dat heftig is <3

Okay, I have been playing Palia for like 6 months now, on my laptop. I just discovered that while mining and chopping down a tree, you don’t have to click your mouse button for each chop or swing, you can just hold onto the button and the motion keeps going. I am glad I discovered this but it feels very late 🤣😂😭