u/Jumpy-Win-2973

Hey everyone,

I’ve been dealing with ADHD, depression, and anxiety for a long time, and I wanted to see if anyone here can relate to my current career crisis.

I’ve never felt truly "good" at programming because I’ve never been able to specialize. I’ve always jumped from one shiny object to another—a classic ADHD trap. I’ve been working since I was 15 (I'm 22 now), and unfortunately, I’ve had to deal with a lot of workplace mobbing and toxic environments along the way, which has really worn me down.

Lately, I’ve hit a wall. I realized I have absolutely zero desire to learn or write JS, TS, or PHP anymore. I’ve honestly grown to hate modern web frameworks. My brain simply refuses to engage if I don't understand the underlying mechanics. I hate "magic" code; if I can't see how things work under the hood, my brain rejects it and I can't get good at it.

For example, I know I need to keep up with web dev ecosystems to pay the bills, but the burnout is severe. I’ll install Laravel, take one look at all the boilerplate and hidden abstractions, feel completely overwhelmed by the complexity, and instantly delete it.

On the flip side, I recently picked up Rust, and it feels like a revelation. I started diving into low-level systems and compilers—which has always been my dream. I’ve been working through things like Crafting Interpreters and building parsers from scratch. The dopamine hit I get from successfully writing low-level code or implementing something like string literals in Rust is unmatched. I actually love reinventing the wheel just to understand how it turns.

The catch? I don't have a CS degree. Because of that, systems programming and compilers have always felt out of reach professionally, so it stays just a hobby. I feel trapped between a web dev career that drains my soul and a low-level passion that feels impossible to break into without the right academic background.

Has anyone else experienced this kind of framework burnout? How do you manage the ADHD need to understand everything under the hood before you can build anything? And is there any realistic path into lower-level/systems programming without a degree?

Would appreciate any advice or just knowing I'm not alone in this.

Hi everyone,

I hope you're all doing well!

After getting through a challenging period in my life, I’ve decided to fully dedicate myself to programming. I recently learned Rust and built a simple CLI application. Now, I’m stepping into a field I've always dreamed of exploring: compilers. I’m currently reading Crafting Interpreters and really enjoying the learning process.

My ultimate goal is to build a small-scale DOM Diff Engine, which I eventually hope to use at my workplace. To deeply understand how things work under the hood, I am considering building the Parser for this engine completely from scratch as well.

Since I deeply value the experience in this community, I’d love to ask for your advice on a couple of things:

Writing the Parser from scratch: As someone who has just entered the world of compilers, is it a logical and practical choice to write the parser for this DOM Diff Engine entirely from scratch? Or would it be overwhelming, and should I consider using parser generators/existing tools for now?

The math and theory aspect I don't have a formal Computer Science (CS) degree. To better grasp the logic behind these systems, would it be highly beneficial for me to study core CS fundamentals or Discrete Mathematics first? Or is it better to just dive in and learn those concepts along the way?

Thank you so much in advance for your time, kindness, and any insights you can share. I truly appreciate any guidance!

Yaklaşık 5-6 yıldır çalışıyorum bende depresyon, anksiyete ve dehb var 6-7 aydır düzenli psikiyatrik tedavi alıyorum ve şimdide terapiye başlıcam zamanında 2 yıl başka yerdede çalıştım ancak dikkat eksikliği var sende dehb var diye çıkardılar aniden habersizce iş yerlerinde genelde rahat edemiyorum çok huzursuz oluyorum ve fazla eleştiriye maruz kalıyorum yapılan eleştirileri sebebi tamamen hastalıklarımla ilgili oluşan sorunlarım ve çabalıyorum kurtulmak için son 1-2 yıldırda aile şirketimde çalışıyorum ancak maalesef burada durum daha da vahim oldu çok sık olmuyor ama arada bir buradada aile bireylerim olması sebebiyle daha çok eleştiriye maruz kalıyorum ama sadece eleştiri değil malesef insanın gururunu kıran çok şeyede maruz kaldım özellikle aile şirketinde abilerimden fln ne yapcam bilmiyorum sadece yapılan şeyler hem bana hem kendime zulümmü bunu öğrenmek istiyorum? Bir üni diplomam yok erken yaşta çalışmaya başladım yazılımcıyım ve böyle devam ediyorum tedbirimi alıyorum daha iyi şartlara sahip olmak için elimden geleni yapıyorum ama mental olarak aşırı hassas biri olduğumdan kat kat daha zor farklı mizaca sahip olmak daha da zor bu ülkede. Sanki aileme yükmüşüm, fazlalıkmışım gibi hissetmeye başladım maaş zammından bile bilerek düşük söylüyorum her ne kadar daha çok iş dışında emek versemde ama genelde sıkıntılarımı dışa yansıtan biri değilim o yüzden gamsız damgasına çok maruz kalıyorum sırf sıkıntımı dışa yansıtmadıüım için öyle iç dökmek istedim hadi beddua flnda etmek istemiyorum çünkü beddua ettiğim kişilerin derdi olunca fln bende onlar kadar ciddi derecede üzülüyorum

Yaklaşık 5-6 yıldır çalışıyorum bende depresyon, anksiyete ve dehb var 6-7 aydır düzenli psikiyatrik tedavi alıyorum ve şimdide terapiye başlıcam zamanında 2 yıl başka yerdede çalıştım ancak dikkat eksikliği var sende dehb var diye çıkardılar aniden habersizce iş yerlerinde genelde rahat edemiyorum çok huzursuz oluyorum ve fazla eleştiriye maruz kalıyorum yapılan eleştirileri sebebi tamamen hastalıklarımla ilgili oluşan sorunlarım ve çabalıyorum kurtulmak için son 1-2 yıldırda aile şirketimde çalışıyorum ancak maalesef burada durum daha da vahim oldu çok sık olmuyor ama arada bir buradada aile bireylerim olması sebebiyle daha çok eleştiriye maruz kalıyorum ama sadece eleştiri değil malesef insanın gururunu kıran çok şeyede maruz kaldım özellikle aile şirketinde abilerimden fln ne yapcam bilmiyorum sadece yapılan şeyler hem bana hem kendime zulümmü bunu öğrenmek istiyorum? Bir üni diplomam yok erken yaşta çalışmaya başladım yazılımcıyım ve böyle devam ediyorum tedbirimi alıyorum daha iyi şartlara sahip olmak için elimden geleni yapıyorum ama mental olarak aşırı hassas biri olduğumdan kat kat daha zor farklı mizaca sahip olmak daha da zor bu ülkede. Sanki aileme yükmüşüm, fazlalıkmışım gibi hissetmeye başladım maaş zammından bile bilerek düşük söylüyorum her ne kadar daha çok iş dışında emek versemde ama genelde sıkıntılarımı dışa yansıtan biri değilim o yüzden gamsız damgasına çok maruz kalıyorum sırf sıkıntımı dışa yansıtmadıüım için öyle iç dökmek istedim hadi beddua flnda etmek istemiyorum çünkü beddua ettiğim kişilerin derdi olunca fln bende onlar kadar ciddi derecede üzülüyorum

Ne zaman bir derdimi buraya yazsam 3-4 reddit hesabï değiştirdim hepsinde yazmışımdır, Hemen hemen bir çoğu çözüldü Allah'a şükürler olsun ve buranın önemi benim için çok büyük sebebi ise etrafıma bakınca yalnızmışım hissi geliyor ancak burada benim gibi oldukça fazla müslüman olduğunu görüyorum Allah'a şükürler olsun. Tüm türk subredditleri muteledim hepsi felaket ve karamsarlık yuvası iyi bir konu bakış açısı bizim insanımızda bulunmuyor maalesef hep bir kötüye yorma durumu mevcut ancak rahatlıkla kullandığım Tek şunlar Müslüman sublar ve İngilizce yazılım subları

Allah derdi, hastalığı sıkıntısı olan tüm kardeşlerimize şifa versin insan kendini kendi gibi ona benzer insanların bulunduğu yere ait hissedince farkındalığı artıyor

Selamunaleyküm, Ben müslümanım Elhamdülillah ancak çook uzun zamandır bilmiyorum belkise majör depresyonun ve diğer psikiyatrik rahatsızlıkların ve travmalarım sebebiyedir ama çocuk yapmak bana hiç mantıklı gelmiyor sanki dünyaya birinin acı çekmesi için yapıyormuşuz gibi geliyor o yüzden kişisel olarak çocuk yapma isteğim ve düşüncem yok ve istemiyorumda böyle bir düşüncem var.

Hi everyone,

I’ve been programming as a hobby since I was about 15, and I currently work as a developer at our family’s digital marketing agency. I truly appreciate my workplace, but I’ve been facing some significant challenges lately that I’m hoping to get some advice on.

On a personal level, I struggle with ADHD and anxiety, which has sometimes made it difficult to keep up with my personal software goals. Right now, the only language I know deeply is Rust, and I spend my free time exploring the field of compilers as a hobby.

At work, our primary stack is WordPress. To be completely honest, this has become quite exhausting for me. The heavy content entry, constant technical troubleshooting, and overall poor Developer Experience (DX) and User Experience (UX) for our internal team have been draining. I am currently the only developer (we've tried hiring, but most couldn't adapt to our WP workflow). Because of the frequent and frustrating issues that come with WordPress, my hard work often goes unnoticed, and it occasionally leads to misunderstandings and stressful criticism at work.

I really want to change this system and build a healthier environment. My roadmap is to deeply learn JS and the DOM, then move on to React, and ultimately transition our projects to AstroJS + ApostropheCMS. My goal is to create a more developer-friendly environment that also delivers highly SEO-optimized, marketing-friendly sites for our clients. For our e-commerce projects, I’m planning to migrate entirely to Shopify.

Here is where I would really value your insights:

1. As a solo developer moving away from WordPress, is ApostropheCMS a solid and reliable choice for this kind of transition?
2. I also struggle with communicating my technical process to my bosses. Sometimes I spend 8 hours fixing complex underlying issues, but to non-technical management, it looks like a task that should have taken minutes. They’ve asked me to explain my workflow better so they can understand the "invisible" work I do. (To help bridge this gap, I’m even planning to build a DOM Diff Engine in Rust to better demonstrate behind-the-scenes changes!) How do you all handle communicating technical roadblocks and time estimates to non-technical management without getting overwhelmed?

Thank you so much in advance for your time, understanding, and any guidance you can share. I really appreciate it!

Hi everyone,

I’ve been programming as a hobby since I was about 15, and I currently work as a developer at our family’s digital marketing agency. I truly appreciate my workplace, but I’ve been facing some significant challenges lately that I’m hoping to get some advice on.

On a personal level, I struggle with ADHD and anxiety, which has sometimes made it difficult to keep up with my personal software goals. Right now, the only language I know deeply is Rust, and I spend my free time exploring the field of compilers as a hobby.

At work, our primary stack is WordPress. To be completely honest, this has become quite exhausting for me. The heavy content entry, constant technical troubleshooting, and overall poor Developer Experience (DX) and User Experience (UX) for our internal team have been draining. I am currently the only developer (we've tried hiring, but most couldn't adapt to our WP workflow). Because of the frequent and frustrating issues that come with WordPress, my hard work often goes unnoticed, and it occasionally leads to misunderstandings and stressful criticism at work.

I really want to change this system and build a healthier environment. My roadmap is to deeply learn JS and the DOM, then move on to React, and ultimately transition our projects to AstroJS + ApostropheCMS. My goal is to create a more developer-friendly environment that also delivers highly SEO-optimized, marketing-friendly sites for our clients. For our e-commerce projects, I’m planning to migrate entirely to Shopify.

Here is where I would really value your insights:

1. As a solo developer moving away from WordPress, is ApostropheCMS a solid and reliable choice for this kind of transition?
2. I also struggle with communicating my technical process to my bosses. Sometimes I spend 8 hours fixing complex underlying issues, but to non-technical management, it looks like a task that should have taken minutes. They’ve asked me to explain my workflow better so they can understand the "invisible" work I do. (To help bridge this gap, I’m even planning to build a DOM Diff Engine in Rust to better demonstrate behind-the-scenes changes!) How do you all handle communicating technical roadblocks and time estimates to non-technical management without getting overwhelmed?

Thank you so much in advance for your time, understanding, and any guidance you can share. I really appreciate it!

Kendimi bu konularda korumakta çok zorlanıyorum. Sosyal medyaya veya çevreme baktığımda, kız ya da erkek fark etmeksizin birçok kişinin zina yaptığını görüyorum. Üstelik bunu "milli oldun mu?", "bekaretimi bozdum" gibi cümlelerle çok rahat bir şekilde anlatanlar var. Durum böyle olunca, gelecekte evleneceğim kişinin de geçmişinde böyle şeyler yaşamış olabileceğinden korkuyorum ve içimde sanki "benim de onlar gibi zina yapmam gerekiyormuş" gibi garip bir baskı hissediyorum. Sonuçta evleneceğin kişi geçmişi hakkında yalan da söyleyebilir; bu ihtimal beni çok korkutuyor. Evlendiğim kişinin (bazı özel durumlar hariç) daha önce zina yapmış olması benim için aşırı rahatsız edici. O yüzden bu konuları düşünmemeye çalışıyorum ama düşündükçe tetiklenip depresyona giriyorum. Özellikle Reddit'te veya çevremde insanların bunu normalleştirmesi, toplumun durumunun çok kötü olduğuna inanmama sebep oluyor. Bu devirde düzgün, temiz insanlar bulmamın; bulsam bile onlara güvenmemin çok zor olduğunu hissediyorum.

Bunun yanında, çevreme bakıp benden küçüklerin bile evlendiğini ve aktif bir sosyal hayatı olduğunu görünce ciddi bir FOMO (fırsatı kaçırma korkusu) hissine kapıldım. Evden iş dışında çıkmıyorum, sosyal bir çevrem yok. Bu yalnızlık hissiyle beraber haram olduğunu bilmeme rağmen yenik düşüp bazı kızlarla tanışmaya çalıştım. Ancak tanıştıklarımın hepsi gayrimüslim çıktı, inancıma uygun birine hiç denk gelmedim. Bu durum geleceğime dair çok karamsar, olumsuz ve kaygılı hissetmeme neden oluyor. Aslında yazdıklarımın hepsinin bilişsel çarpıtma içerdiğinin farkındayım. "A" kümesinin içindeki birkaç durumu alıp tüm kümeye yaymanın ve "herkes böyle" demenin mantıksız olduğunu biliyorum ama duygusal olarak kendimi buna inandırmakta çok güçlük çekiyorum.

Bu ruh halim maalesef hayatımın her alanına yansıyor. Bazen çirkin olduğumu düşünüyorum (aslında değilim), kendimi sevmekte zorlanıyorum. Eskiden adeta işim gücüm olan, takıntılı derecede bağlı olduğum hobilerimden bile artık zevk alamıyorum. En kötüsü de bu üzüntüden dolayı istemeye istemeye, söyleyemeyeceğim derecede kötü içeriklere maruz kalıyorum. 12 yaşımdan beri p*rno bağımlısıyım; kurtulmayı denedim ama bir türlü kurtulamıyorum. Lütfen psikiyatri veya psikolog tavsiyesi vermeyin; 10-12 yaşımdan beri hepsine gittim, hala da gidiyorum. Tedavilerle geçti ömrüm, hastanelerde büyüdüm diyebilirim.

Aslında bu konuyu bayramda açacaktım ama hesabım ban yediği için açamadım, bu ruh hali yüzünden bayramım da hiç oldu. Asıl sorunum şu: Ben arada bir kafamı bu tarz duygulara takıp yataktan kalkamayacak hale geliyorum ve namazlarım dahil her şeyi aksatıyorum. Depresyona girdiğimde namazlarım en az 1 ay gidiyor. Sonra bir boşlukta birileriyle tanışıyorum ve bu kişiler genelde inancıma uymayan kişiler oluyor. Bir süre o şekilde haram yaşantıya dalıyorum. Ardından o duygusal düşüncelerim azalıyor, mantığım galip geliyor ve bir an önce eski hedeflerime dönmek istiyorum. Ancak duygusal olarak hassas olduğum o zayıf dönemlerde imtihanlara çok kolay yenik düşüyorum. O anlarda duygusal olarak tatmin olsam bile içten içe moralim hep bozuk oluyor.

Bütün bunların ötesinde, birini sevmekten de çok korkuyorum. Çünkü biriyle tanıştığımda ona çok bağlanıyorum ve kendime hiç vakit ayıramayacak dereceye geliyorum. Bu konuda aşırı bir zaafım var. Dünya görüşüme çok ters olmasına rağmen zayıflık anlarımda bu durum beni tamamen ele geçiriyor ve ne yapacağımı bilemiyorum. Kısacası her şeyim var ama mentalim yok.

İşin bir diğer boyutu da şu: Tüm bu zihinsel karmaşanın içinde, aslında benim çok ciddi hedeflerim var. Belki de bu hedeflere olan takıntım yüzünden hayatımın diğer alanlarını, sosyal ilişkilerimi bu kadar aksatıyorum, bilemiyorum. Ama hepsi gerçekten ilgimi çeken ve bana zevk veren şeyler. Kendime koyduğum hedefler şunlar:

• İngilizce ve Arapça öğrenmek,
• Derleyiciler (compilers) alanında uzmanlaşmak,
• JS / DOM / Front-End konularında kendimi geliştirmek,
• Bilgisayar Bilimleri (CS), mantık ve matematik öğrenmek,
• Kitaplığımdaki 15 adet psikoloji kitabını okuyup bitirmek,
• Edebi ve genel kültür açısından ufkumu genişletmek,
• Kur'an okumayı öğrenmek, Peygamberimizin hayatı ve İslami ilimler üzerine okumalar yapmak,
• Kişisel bakımıma özen göstermek, sağlıklı beslenmek ve spor yapmak.

Ve işin en zorlayıcı, beni en çok yoran kısım Tüm bunları haftanın 6 günü, sabah 08.30'dan akşam 18.30'a kadar tam zamanlı bir işte çalışırken başarmaya çalışıyorum. Yaptım daha önce her sabah namazından sonra 3--4 senedir öğrenmek istediğim bir kitabı düzenli okudum, uyguladım öğrendim zaman kısıtlı olsada adım adım ilerleyerek yapabiliyorum ama ruh halim inişli, çıkışlı olası sebebiyle benim için normal bir insana oranla yapmak daha zor bunlar bir kenara burada öğrendiklerim veya öğreneceklerim iş yerinde benim yükümü çok azaltılacak durumlar DEHB ve Anksiyetem var o yüzden iş yerinde çok fazla soruna maruz kalıyorum ciddi derecede Eleştiriye maruz kalıyorum ve hepside DEHB ve Anksiyetemin bana yarattığı dezavantajlar yüzünden yani açıkcası mesela iş yerinde yeni biri geldiğinde bile namaz kılmakta zorlanıyorum bana bakıyor ediyor fln diye düşünmekten, Önceden çok şükreden biriydim yaşadığım her zorluğun ardından şükür etmeme sebep olacak durumlarla karşılaşır ve motive olmuş şekilde yoluma devam ederdim ama bu duygusal iniş çıkışlarımda şükretmekte ruh halimi iyileştirmeye yardımcı olmuyor. Nitekim en belirgin şey ise ben duygusal olarak ilerlediğim vakitlerden en çok eksiğim genelde manevi açıdan oluyor baya bir maneviyatım azalıyor her açıdan isyankar birine dönüşüyorum neredeyse

Gerçekten tavsiyelerinize ihtiyacım var. Daha önce arkadaşlar tavsiye verdi bir başka subda ve verdikleri ve yazdıkları şeyleri okuyunca yine kendime gelebildim hala kendimdeyim ama yine bu duruma düşceğimden çok eminim ve buradaki kardeşlerden de tavsiye almak istedim.

Şuanda iyiyim her şey yerli yerinde sayılır ama yine de yazıyim dedim bir daha böyle durumlara düşmemek için önceden önlem alacağım

Selamünaleyküm,

Biraz iç dökmek istedim. Ben 22 yaşında, işi olan, mesleği olan, hobileri olan, kitap okuyan, sosyal hayatı olmayan, arkadaşları olan ama çoğuyla ilişkisi kopmuş biriyim. Bunda hobilerime ve kişisel gelişimime odaklanmamdan ötürü sosyal hayatımı çok geri plana atmamın, ilçe değiştirip taşınmamın, anksiyetemin ve bazı diğer psikiyatrik hastalıklarımın etkisi var.

İşte hayat güzel, her şeyim var aslında. Namazlarımı da düzenli kılıyordum. Lise sonunda bir kızla tanıştım; lise sonlarım genelde çok haram ve günah içinde geçti. Sosyal medyadan etkilendim, LGBT propagandasına maruz kaldım ve etkilendim vs. Öylelikle yeni arkadaşlar tanıdım, çoğu dinsizdi; hepsiyle sabahlara kadar dışarıdaydım, alkol içiyorlardı vs. Tabii bu süreçte alkol kullanmadım.

Bundan öncesinde de yeni bir kızla tanışmış, 6-7 aylık bir ilişkim olmuştu. O 18, ben 19 yaşındaydım. İlişkimiz iyiydi, ancak sonradan iyice boka sardı; benim kaygı bozukluğumdan ötürü güvensiz ve kaygılı bağlanan biri olmam vs. Kızı gerçekten sevmiştim, ancak sonra kız ayrıldı ve hayatım boyunca hiç unutamadım. Instagram'dan vs. 6-7 ayda bir olsa bile stalklıyordum, ama günlük hayatıma engel olacak bir üzüntü değildi.

Bu süreçte işe devam ettim. İş yerinde de çok sorun yaşadım, eleştirilere maruz kaldım, aşırı derecede mobbinge maruz kaldım. Zaten doğuştan psikiyatrik sorunları olan biriydim. Özgüvensiz, kaygılı, DEHB'li, aptal, çirkin olduğuna inandırılmış, beceriksiz olduğuna inandırılmış olarak büyüdüm.

Kızdan ayrıldıktan sonra işime devam ediyordum, ancak o üzüntüyle baya sapıttım; feminen giyinmeye falan başlamıştım. Sonra işte Kadıköy'de yeni arkadaşlar edindim, bozuldum biraz, iyice cıvkı çıktı. Sonra her şeyden soyutlandım, hastalıklarım sebebiyle — çünkü çok zorlanmıştım — inzivaya çekildim, iş-ev döngüsüne girdim. İş yerinde yeni arkadaşlar edindim, ancak artık iş-ev döngüsünde ve hedeflerime obsesif derecede takıntılı olduğum için onları tamamlamadan bir yere gitme, etme, sosyalleşme gibi bir isteğim olmuyordu. İş yerinde arkadaşlarımla samimiydim elbette, ama nereye çağırsalar etseler hiç gitmedim çünkü hedeflerime felaket odaklanmıştım, ama sürekli erteliyordum.

Bu süreçte önce ufaktan başlayıp psikiyatrik sorunlarımı çözmem gerektiğini öğrendim, biraz bilinçlendim. Nofap falan yapmaya çalıştım. Ayrıca kızdan ayrıldıktan sonra felaket derecede +18 içerik bağımlısı oldum; nofap'le beraber daha da beter oldu, bu katlandı. Artık kurtulacak duruma gelemeyince bıraktım.

Zamanla iş yerindeki arkadaşlarımla da anlaşamadım, çünkü alkol kullanmıyor, maç izlemiyor, sosyal medya takip etmediğim için sohbette hep geri kalıyordum; zaten normalde de sohbet etmekte zorlanan biriyim. Durum böyle olunca iyice köşeme çekildim ve bu, namazlara başlamama vesile oldu. Dert ettiğim hastalıklar için, namazlarla birlikte yavaş yavaş devran dönmeye başladı, iyileşmeye başladım. Tedaviye başlamamışken bile her şey iyiye gidiyordu; üzerine tedavi de eklenince daha da iyi oldu. Böylelikle ertelemekten kurtuldum, hedeflerime pratikte artık başlayabilmiştim. Namazlarım çok iyi gidiyordu, hastalıklarım tedavi oluyordu, iş yerinde mobbing azalmıştı.

1 sene boyunca her sabah namazına kalkıp kitap okuyor, proje yapıyor, hobilerimle ilgileniyor, işlerle ilgileniyordum. Sıradaki hedefim İngilizce öğrenmekti. Gün geldi çattı, hedef tamamlandı; üzerine birkaç ufak proje de yaptım, tedavilerime devam ediyordum. Ama bu süreçte dediğim gibi, hedeflerim yüzünden inzivaya çekilip sosyal hayatımı felaket derecede mahrum bıraktım. Zaten içe kapanık biriydim, daha da çekilince sosyal çevrem kalmadı. Arkadaşlarım var ama eski bağ yok; akrabalara bile hiç ziyarete gitmiyordum.

Felaket derecede bir sosyal ilgi açlığına kapılıp en az 2-3 hafta morali bozuk gezdim, depresyona girdim. Zaten depresif tanısı da konmuştu. Depresyonla beraber yemek yemedim, namaz kılmadım, sadece uyuyordum, işe gidiyordum; haliyle zayıfladım da. Ama bu depresyon sürecinde ilgi açlığımı istemeden gidermem gerekiyordu ve ben Reddit'ten, sosyal medyadan yeni insanlarla tanıştım. Artık mantığım geride, duygusallığım üstteydi; mantıklı değil, duygusal düşünüyordum.

Bu süreçte yeni biriyle tanıştım, ateist bir kızdı. 1-2 ay bile olmadı, çok uzun sürmedi; zaten çok ilgi veren biri de değildi. Ama zamanla ilgi açlığım gidince mantığım galip gelmeye başladı. İlk kafaya taktığım şey, kızın Müslüman olmaması ve o yüzden ayrılmam gerektiğiydi. Zar zor ettim, ayrıldım; zaten hiç de umursamıyormuş, aramadı sormadı, çok da üzülmedim. Bu süreçte biraz özgüven kazandım, tatil yaptım ve hemen sıradaki 2. hedefime geçtim, yarıda başladım.

Sonra bir yerinde yine duygusal ve sosyal açlık geldi, kafayı yedim. Durduğum yerde üzülüyordum, yataktan kalkamıyor, yemek yemiyordum, sosyal medyada geziyordum. "Yalnız olacağım" diye düşünüyordum, "düzgün kızlar kalmadı, evlenemeyeceğim" diyordum; durduk yere felaket senaryolarıyla hayatımı alt üst ediyordum. Bir de bu depresyon dönemlerimde, felaket derecede her gün gusül abdesti almaktan yoruldum; tüm namazlarım aksadı. Abdestim vardı ama yine de namaz kılamayacak derecedeydim. Sadece uyku + +18 içerik + su içmek dışında bir şey yoktu; akşama kadar doom scrolling yapıp yatakta çürüdüm.

Bayrama da işte böyle girdim, cuma namazını bile kılamayacak hâldeyim. Hep bu sosyal açlık — artık hormonsal mı, neden bilmiyorum — hayatta her şeyimi elimden aldı. Hayatta en son kafaya taktığım şey biriyle sevgili olmak veya aşk meşk işleriydi; hayatım boyunca ilk sevgilimden sonra aklımın ucundan geçmedi. Ama bu ilgi açlığı geldiği an ilk eski sevgilime bile tekrar yazdım, "konuşalım edelim" dedim, "olmaz" dedi, sadece numarasını verdi, "normal arkadaş gibi konuşabiliriz" dedi. Kafayı yedim, stalklamaya başladım. Namazlar gitti, hedefler gitti; sadece uyuyan, doom scrolling yapan, üzülen, içerik tüketen bir robot gibi kaldım, hâlâ öyleyim. Oysa ben bugün sabah namazına kalkar, kitap okur, duş alır, cumaya giderdim.

Şimdi nasıl kurtulacağım bilmiyorum, çünkü ben hayatım boyunca böyle şeyleri kafaya takan biri olmadım. Yalnızlığımla mutluydum; hayatta huzur veren tek şey rutin bir döngüde olmaktı. Namaz kıl, işe git, dua öğren, yazılım çalış, kitap oku, yeni dil öğren — bunlar benim yaşam felsefemdi.

Şimdi nasıl kurtulacağım bilmiyorum, kurtulsam da bir şey değişmeyecek ki; 1 hafta sonra muhtemelen yine aynı hormonsal durumla karşılaşırım. Buradan bazı arkadaşlarla konuştum, yardımcı oldular, söz verdim, kitap önerdiler vs. Adamlar yardımcı oldu ama şimdi onlara yazmaya bile utanıyorum, çünkü ruh hâlim o kadar karmaşık ki ne yaşadığımı bilmiyorum, kafamda fikirler uçuşuyor. Ne yapacağımı bilmiyorum. Kalkmak istiyorum, kendimi biliyorum, ne olmak istediğimi biliyorum, ama kafama taktığım gereksiz durumlar beni yiyip bitiriyor. Bazen yalnızlığı, toplumun ahlakının bozulduğunu falan düşününce, benim de sanki bozulmam gerekiyormuş gibi hissediyorum ve yapmayı düşündüğüm şeylerin hepsi de İslam'a ters şeyler oluyor.

Bu sadece bir iç dökme. Bu suba ne zaman dert anlatsam her zaman bir çıkışı olurdu, ama tam olarak böyle baştan alıp detaylı anlattığım bir hikâyem olmamıştı. Hâlâ eksikler var ama aklıma gelenleri yazayım dedim. Hayatta bu döneme kadar aslında neye üzüldüysem, "beterin beteri var" durumuyla karşılaşıp moralim düzeliyordu; ama bu dönemde "beterin beteri var" durumu da işe yaramadı. İlginçtir ki ben bu duruma girmeden önce büyük bir ikaz rüyası gördüm, Allah beni uyarmış gibi hissettim.

Aslında ben sıradan, normal bir insanım; ancak toplum anormali normalleştirdiği için artık bizim sandığımız normal, normal olmaktan çıktı. Bu istemim tüm topluma genellenmesin; ben de harika biri değilim, hepimizin hataları ve yanlışları oluyor. Mizaçlar, şartlar, koşullar — her şey farklı. Ama duygusal olarak aşırı hassas ve hiper-empatik birinin bu devirde yaşaması çok zor. Bazen kendimi — doğru bir benzetme olduğunu düşünmüyorum ama — kâfirlerin arasında kalmış gibi hissediyorum; aynı Peygamber Efendimiz gibi (her ne kadar ona layık biri olmasam da, orası ayrı).

Aslında her şey iyi, elimde çok iyi şeyler var; ama beynim bunu göremediği için mutsuzum. Olaylara üzüldüğüm için değil. Her şeyin farkında da olsam Beyin kimyasal yapısı değişince insan pratiğe dökemiyor bir çok durumu bazen bu Suba yazmaktan bile utanıyorum çünkü gerçekten üzüldüğüm durumlar hayatta çok basit şeyler hayatta daha farklı kişilerin bakış açısından 1 gün yaşasak her gün mutlu olurduk ama insan beyni çok garip ve çözülmesi zor bir canlı

Üzgün olduğumda mutsuz olduğumda genelde tercih etmesemde bazen insanlığa karşı fazla nefret duyup ve kendimi onlardan üstün olduğumu düşününce biraz motive oluyom moralim yerine geliyor ama bunu yapmayı tercih etmiyorum genelde sadece 1-2 kere yaptım benim gibi olanlar var mı? Bunun arkasında bir gerçeklik var mı bilimsek bir şey var mı bunu öğrenmek istiyorum hoş bir şey değil bence

Merhabalar, yaklaşık 5 yıl oldu ayrılalı 7 ay sürmüştü ilişkimiz o ayrılmıştı sebepsiz yere geçerli sebep söylememişti, 22 yaşındayım hayatımda ilk sevgilim oydu ondan sonra zaten 1 tane 1-2 aylık kısa ilişkim oldu, Ama ben onu hiç unutamadım aklımdan çıkmadı hep stalklıyordum, ondan sonra baya bir pornografik içerik bağımlısıda oldum. Bununla yetmedi 5 yıl boyunca günlük hayatımı aksatan bir sorun yaşamadım sadece 6-7 ay aralıklarla stalklıyordum ve sonra takıntı derecesine getirdiğim bir hobim ve hedefime odaklandım ve ardından bu hedefimi tamamladım, bu süreçre DEHB, Anksiyete gibi hastalıklarım için tedaviye başladım her şey güzeldi maddi açıdan 10/10 bir hayatım vardı hala öyle, hala hedeflerim var, hobilerim var, mesleğim var, kişisel bakımıma dikkat ederim, çirkin değilim, sosyal biri değilim ama zamanla düzelir psikiyatrik sorunlarım ancak bunlar dışında o büyük hedefimi tamamladıktan sonra duygusal bir çöküş yaşadım yanımda hep bir sevgilim olsun istiyordum ve exim aklımdan çıkmıyordu 5 yol sonra geri dönüp yazdım sert davranmadı ama beni bile tam olarak hatırlamadığını, çat pat anca hatırladığını benden sonra baya ilişkisi olduğunu söyledi, benim ondan sonra biriyle ilişkimin olmamış olmasını garip karşıladı seni hala seviyom fln dediğinde açıkcası komik bir durum dedi ama sonra o niyetle olmasa bile telefon numarasını tekrar verdi tabi aldım sonra daha yazmadım fakat aklımdan çıkmıyor büyük hedefimi tamamladıktan sonra yaşadığım duygusal çöküş sebebiyle yataktan kalkamadım, yemek yiyemedim, uyku bile tutmadı, halsizdim sonra biraz toparlandım ancak 1 hafta sonra yine aynı duruma düştüm sonra yine toparlandım sonra yine 1 hafta bu duruma düştüm işte böyle şuan hala aklımdan çıkmıyor dün ve bugün stalkladım güzel kız, hala öyle çok aşık değilim ama moralimi bozan durum baktığımda müthiş bir hayatı var benim ise her şeyim var ama mentalim yok hayatı yaşayamıyorum, çevrem yok, sosyal hayatım yok, aşırı aşırı duygusal ve hiper empatik ve ilgi alanlarım söz konusu olduğunda hiper fokus biriyim her şeyim iyi ama nedense o kızı unutamıyorum burada kız gelse tekrar çıkalım dese evet derim ancak o olsada olmasada sorun değil moralimi bozan şey kendime vakit ayıramamak, çevremin olmaması ve o kızın sürekli aklıma girmesi şuan en çok istediğim şey kalkıp derleyici yazmaya devam etmek bu mentale sahip olmak ama böyle eski konulara veya gereksiz konulara takılıp üzülüyorum ne yapıcam bilmiyorum bende toplum gibi olsaydım keşke tipik genellemelere uyan biri olsaydım en azından çevrem olurdu ve mutlu olurdum.

Ben alıyorum ama tüy dökücü çok uğraştırıyor bunun dışında başka yöntemler var mı tavsiyeye ihtiyacım var

Daha önce konu açmıştım, bir dönem aşırı ilgi açlığı ve sevgi ihtiyacı hissettim ve bu yüzden moralim bozulduydu sonra zamanla bir kızla tanıştım ardından kbir kızla tanıştım, ilişki ilerledi uzak mesafe sayılabilecek bir ilişkiydi kızla baya konuşuyorduk ama hiç yazmıyordu çok uzak davranıyordu seni seviyorum kelimesini bile doğru düzgün duymadım kızdan günaydın demessem o hiç yazmıyordu bile en son dayanamadım kızdan ayrıldım direk engelledim her ne kadar üzülsem moralim bozulsada ama sonra kız bir kere bike ben engelledikten sonra ne yazdı, ne aradı sadece wp'den engellediydim ancak sonra engelide açtım ama ne aradı, ne yazdı demekki hiç sikine takmıyormuş beni madem böyle baştan niye söylemedi anlamış değilim sevince bağlanan biriyim bir kere bile düzgün kıza denk gelemedim aq anksiyetem fln var çevremde yok onunda etkisi var tabi çirkinim falan desem daha önce 1 ilişkim oldu arklarım bile yakışıklı adamsın diyor kendime bakan biriyim, elim yüzüm düzgün, mesleğim var, hobilerim var kimseye zararım yok kalp bile kıramayan biriyim yani elbette mükemmel değilimdir hatalarım vardırda çirkinim diye de böyle bişi yapcağını sanmıyom ortalama güzelliği olan düzgün biriyim herkes gibi. Sevilmicek bir tipimde yok kısaca bir ara eşcinsel duygularım olduğunda bile daha çok dışa dönük ve çevresi olan biriydim ama sonra kendi köşeme çekilince soyutlandım hayattan

Merhabalar. Gerçekten her şeyim maddi ve manevi açıdan iyi durumda. Anksiyete, DEHB gibi psikiyatrik sorunlarım için ilaç ve terapi alıyorum. Ancak özellikle tatil günlerinde çok kötü oluyorum.

Kitap okumayı seviyorum ve tatillerde bu gibi şeylere zaman ayırmayı hedefliyorum. Ama sonra bilerek değil ama sanki planlı gibi, gündemimde bile olmayan gereksiz bir konu kafama takılıyor. Bundan sonra geleceğe olumsuz bakıyor ve durduk yere üzülüyorum. Bunun farkındayım ama bundan kurtulamıyorum.

Son 1-2 hafta çok güzel geçmişti. Bayram geleceği için çok sevinmiştim ve istediğim şeylere daha fazla vakit ayırabileceğim diye mutluydum. Ancak Reddite girdikten sonra ilişkilerde bakirelik gibi konularla karşılaştım. Bunu durduk yere kafaya takıp "böyle biri bulamassam ne olur?" ya da "ben bakir kalırsam?" gibi saçma düşüncelerle uğraşmaya başladım. Sonuç olarak moralim bozuldu ve yemek bile yemedim.

Bu durum bende çok sık oluyor—özellikle tatil günlerinde. Hedef belirliyor ve onu yapıyorum, ama yapamadığımda veya biraz ertelediğimde telefona bakıyor, bir şey görüyor, moralim bozuluyor ve yataktan çıkmıyorum. Yemek bile yemiyorum.

Bu durumdan nasıl kurtulabilirim? Gereksiz şeylere üzüldüğüm için vakitimi boşa harcıyorum ve istediğim şeylere vakit ayıramıyorum. Bu da beni daha da sıkıyor. Bugün kendimi biraz zorlayıp kitap okuyabildim ama içimde yine gereksiz bir mutsuzluk var. Böyle bir haftayı geçirmek istemiyorum.

Genel olarak ruh halim 1-2 hafta aralıklarla çok değişiyor. Etrafıma baktığımda maddi açıdan her şeyim mükemmel durumda ama ben neden bu gereksiz şeylere üzülüyorum? Anlam veremiyorum. Elimde her şeyi yapabilecek, öğrenebilecek imkanım varken ben ya erteliyorum ve bunun sonucundan gereksiz bir şeye üzülüp 1 haftamı mutsuz ve depresif geçiriyorum.

İlginç olan bir diğer şey ise bazen bir ilişkim olsun istiyorum, oluncada sıkılıyorum ve kendime vakit ayıramıyorum diye uzaklaşıyorum.

Selamunaleyküm, bu konuda bir öneriniz var mı bilmiyorum ancak özellikle tatil günlerinde vs... daha faydalı vakit geçirmek için hazırlıklar yapıyorum, kitap okumak bir şeyler öğrenmek için vs.. ama o an gelince erteliyorum fakat sonrada kafama durduk yere çok alakasız konular denk geliyor veya internette görüyorum ve moralim bozuluyor namazlarım fln aksıyor yataktan çıkmıyorum sanki şeytan tatilde bile faydalı işler yapmamı istemiyor vesvese veriyor geçenlerde sonradan pişman olduğum bir harama bu yüzden düşmüştüm sonra neyseki kurtulabildim.

Şu hayatta ne zaman mutlu ve huzurlu olduysam bu hep namazlarımın tam ve maneviyatımın yüksek olduğu zamanlardı yapmak istediğim tüm her şeyi bu durumdayken yapabildim bu durumda olmadığım zaman hem manevi hem maddi açıdan her şey zarara uğradı