u/Leading_Brother4511

Küçükken sürekli kafama bir şeyi taktığımda uyurdum ve kötü olduğumu belli etmemin de insanları daha kötü yapacağını düşünerek kimseye belli etmezdim, anlamazlardı da. Zamanla bir sorun haline döndü, kendi içime ata ata kendimi yıprattım çünkü mantıklı çözümler sunmak yerine “saçmala” demeyi tercih eden bir aileye sahiptim (en azından bazıları öyle değildi ama çoğu öyle olduğu için diğerlerinin de öyle olduğunu düşündüm) ve vücudum buna tepki gösterene kadar kimse sorunum olduğunu anlamazdı. Zamanla bemi geren insanların yanında oturmak, kalabalık içine çıkmak içimi daraltmaya başladı. Çünkü insanlar o kadar ön yargılılar ki bir ortamda otururken bile huzursuz etmeye yetiyorlar. Hiçbir zaman alkolü, sigarayı (sigarayı bundan biraz uzak tutabiliriz gerçi) bir kaçış yöntemi olarak kullanmak istemedim. Bir ara sigara içtim ama merak ettiğim içindi sonra kötü bir dönem geçirirken sadece 1 hafta kullanıp tekrar içmemiştim. İnsanların çok daha kötü hayatlara ve sorunlara sahip olduğunun farkındayım ama başkalarının dertleriyle kendimize çözüm aramakta kalıcı değil anlık

Sinemaya gitmek, gezmek tozmak bunlar ayrı şu gibi şeylerden bahsediyorum; mesela lösemili çocuklarla bir gün geçirmek gibi ya da vakıflara bağış yapmak, vakıflarda bir gün geçirmek.. bence bu ilişkinin ciddiye dönmesi açısından da önemli ne kadar merhametli olup olmadığını görürsünüz ne kadar ince düşünceli olup olmadığını anlarsınız.. Bu konuda hayallerimden birisi, kimsesiz bir çocuğun masraflarını karşılamak. (Tabii ekonomik durumum bunu yapmaya çok çok rahat bir şekilde elverdiğinde)

gay degilsenizde arkadas olabiliriz

Bu normal bi ihtiyaç fakat şey gibi hissettiriyor, küçükken anne babanızın sex yaptığını duymak gibi. Acaba çocuğunu böyle yakalayan insanların tepkisi ne oluyor

Gerçekten çok ilginç bi tür oluştu aw. Artık sınıflara ayrılmaya başladılar kekonun bile derecesi oldu

Henüz 1 aydır konuştuğum ve sevgili de olmadığımız çocuk benden ona tatlı yapmamı istemişti direkt soğumuştum. 3-4 aydır çıkmıyorsanız böyle bir şey istenmez

Öncelikle şöyle başlamak istiyorum. Stresle alakalı ciddi sorunlar yaşıyorum ve bununla ilgili yardımcı olabilecek psikolog varsa aranızda yazarsa sevinirim (tabii ki gizlilik esas olmak şartıyla)

Bunun dışında, psikolog arayışlarınız nasıl başladı? Ve doğru psikoloğu nasıl buluyorsunuz buldunuz?

boş bi insta hesabı açtım hem kendi çapımda çektiğim fotoğrafları paylaşacağım hem de arkadaş edinmek istiyorum. ilgilenenler yazabilir (amacınız cinsellikse direkt engel atarım lütfen sohbet muhabbet için atın)

Eskiden sevdiğimiz ve çıktığımız birinin aylar geçtikçe kötü şekilde bir değişim geçirmesi, ne bileyim daha da pçleşmesi falan. üstüne çok düşünmedim sadece bir anda aklıma geldi ve bunun garip olduğunu düşündüm

Öncelikle umarım doğru kanala atmışımdır. Bu konu hakkında tecrübesi olan, yetkili birileri varsa eğer fikirlerinizi belirtirseniz sevinirim. Ben sadece bir çıkarımda bulunacağım; narsist insanların tedavilerinin diğer kişilere göre daha uzun seanslar gerektirdiğini düşünüyorum. Bu düşüncem de şuradan geliyor, narsist bir arkadaşım sohbet sırasında zamanında psikoloğa gittiğini ve hiçbir işe yaramadığını söylemişti. Fakat kendinde olan narsistlik ve egonun da farkında değildi bunu normal karşılıyordu.

Elinizde pdf varsa o şekilde atarsanız sevinirim ya da kaynak

Ben ayrıldıktan sonra öğrenmiştim exim hala exinin resmini galerisinde tutuyormuş ve kötü olan biz çıkıyorkende aynı ortamda çok kez bulunmuşlar hala takipleşiyorlarmış falan privden dahi

Başlamadan önce beni bu konunun psikoloji tarafıyla aydınlatacak bir “yetkili” varsa sevinirim. Ya da araştırabileceğim kaynaklar önerirse çok güzel olur.

Konunun çıkış fikri çok saçma ve birazda genelleme üstüne ama günümüz toplumunda artık birçok genellemenin kendini haklı çıkardığı bir dönemdeyiz sanki sanki.. tabii ki istisnalar her zaman vardır ama ben genel olarak denk geldiğim öz deneyimimi yansıtmak istiyorum.

Tek çocuklarda zorbalık,narsisizm,kindarlık ve ego diğer çocuklara göre daha fazla gibi.. kızlarında genelde ego ve zorbalık yaygınken erkeklerde narsisizm ve kindarlıkta işin içine giriyor ve acımasız kötü bir karakteri ortaya çıkarıyor. Tabii ki bunun çok büyük bir kısmı ailenin yetiştirme tarzıyla ve birazda anne babanın karakterine bağlı bir şey ama tek çocuk olup “ya sende hiç tek çocuk gibi değilsin” dedirten insanlarda zibilyon tane.

Exsim böyle biriydi, tüm özellikleri de taşıyamaz ya! Demeyin valla şok olmuştum ben de ama hepsini taşıyordu maalesef. Sonra bir gün arkadaşımla bu konular üzerine konuşurken “kendisi nasılsa aileside öyledir” demişti. Ailesiyle tanıştıktan sonra üstüne oturup düşündüm ve gerçekten de öyleydi, zaten sonra ayrılmıştık.. çok dominant ve sözünü oğluna geçirmekten çocuğun karakteri evde farklı dışarda farklı olmuştu. Ve orda aşırı ketum biri olduğunu fark ettim sonra kendime dönüp, bir tane bile pozitif huyu olmayan biriyle nasıl bir hayat düşünebilirim diye ayrılmıştım. Bu da konudan konu açmak oldu, sevdiğinizi tabii ki kötü huylarıyla da kabul etmelisiniz fakat bazı huyları ilişkinizi zedeleyecek kötüye götürecek şekildeyse vazgeçmek zorundasınız. Ve böyle insanlarda gözlemlediğim (büyük ihtimalle egodan gelen bir şey) hayatlarındaki ilişkilerde ya da sadece ilişki değil bir çok şeyde doyumsuzlar. İnsan ilişkileri dışındaki diğer doyumsuzluklar çok etkilemez ama bir ilişkideki doyumsuzluk çok etkiler..

Baya da uzun oldu umarım sonuna kadar okuma sabrında bulunmuşsunuzdur. Yazının başında dediğim gibi, bu konuda yetkili birileri konuda beni daha iyi aydınlatırsa sevinirim.

Başlamadan önce beni bu konunun psikoloji tarafıyla aydınlatacak bir “yetkili” varsa sevinirim. Ya da araştırabileceğim kaynaklar önerirse çok güzel olur.

Konunun çıkış fikri çok saçma ve birazda genelleme üstüne ama günümüz toplumunda artık birçok genellemenin kendini haklı çıkardığı bir dönemdeyiz sanki sanki.. tabii ki istisnalar her zaman vardır ama ben genel olarak denk geldiğim öz deneyimimi yansıtmak istiyorum.

Tek çocuklarda zorbalık,narsisizm,kindarlık ve ego diğer çocuklara göre daha fazla gibi.. kızlarında genelde ego ve zorbalık yaygınken erkeklerde narsisizm ve kindarlıkta işin içine giriyor ve acımasız kötü bir karakteri ortaya çıkarıyor. Tabii ki bunun çok büyük bir kısmı ailenin yetiştirme tarzıyla ve birazda anne babanın karakterine bağlı bir şey ama tek çocuk olup “ya sende hiç tek çocuk gibi değilsin” dedirten insanlarda zibilyon tane.

Exsim böyle biriydi, tüm özellikleri de taşıyamaz ya! Demeyin valla şok olmuştum ben de ama hepsini taşıyordu maalesef. Sonra bir gün arkadaşımla bu konular üzerine konuşurken “kendisi nasılsa aileside öyledir” demişti. Ailesiyle tanıştıktan sonra üstüne oturup düşündüm ve gerçekten de öyleydi, zaten sonra ayrılmıştık.. çok dominant ve sözünü oğluna geçirmekten çocuğun karakteri evde farklı dışarda farklı olmuştu. Ve orda aşırı ketum biri olduğunu fark ettim sonra kendime dönüp, bir tane bile pozitif huyu olmayan biriyle nasıl bir hayat düşünebilirim diye ayrılmıştım. Bu da konudan konu açmak oldu, sevdiğinizi tabii ki kötü huylarıyla da kabul etmelisiniz fakat bazı huyları ilişkinizi zedeleyecek kötüye götürecek şekildeyse vazgeçmek zorundasınız. Ve böyle insanlarda gözlemlediğim (büyük ihtimalle egodan gelen bir şey) hayatlarındaki ilişkilerde ya da sadece ilişki değil bir çok şeyde doyumsuzlar. İnsan ilişkileri dışındaki diğer doyumsuzluklar çok etkilemez ama bir ilişkideki doyumsuzluk çok etkiler..

Baya da uzun oldu umarım sonuna kadar okuma sabrında bulunmuşsunuzdur. Yazının başında dediğim gibi, bu konuda yetkili birileri konuda beni daha iyi aydınlatırsa sevinirim.

Tt’de bazı videolar gördüm ama ne kadar doğrudur bilemedim. Güzel kız unutulur da genel kültürlü kızı sktn sene unutamazsın gibi bir olay vardı. Erkekler ne diyorsunuz? Ya da bunun tam tersini düşünün kızlar??

nivea böğürtlenli nemlendirici, el kremi, saç boyatmak ve en tehlikelisi estetik…

tadını çıkarın.. şimdi bazı şeylere çok sinirleniyorsunuz bıkmış durumdasınız ama mezun olduktan sonra hele bir de yks’de mezuna kalırsanız garip bir bunalımın içine girebilirsiniz (tabii çok berimli ve güzelde geçirebilirsiniz o kişiden kişiye çok değişir). o lise arkadaşlığı, sorumsuzluk ama aynı zamanda da sorumluluk duygusu, lise aşkı.. lise arkadaşlıkları.. o kadar değerli şeyler ki mezun olduktan sonra bir yaz boyunca oh be ne rahatmış diyorsunuz sonra yavaş yavaş tak etmeye başlıyor. bir daha o eski mentaliniz kalmıyor, okulu ne kadar sevmeseniz de orası sizin için bir sosyalleşme alanı onu fark ediyorsunuz hayatınızda her şey daha yolunda gibi hissettiriyor. aslında en büyük sorun artık. “ben büyüdüm ve sorunluluklarım var kimse bana çocuk gözüyle bakmayacak” olayı ve bir anda buna itilmek korkutuyor.

bazı sınavlardan kötü not alırdım ve çok üzülürdüm nerd bi öğrenciydim, hocalarım dünyanın sonu değil bu kadar üzüleceğin bir şey değil bu derlerdi, anlamazdım şimdi daha iyi anlıyorum. tadını çıkarın işinize yarayacak kadar çalışın kendinizi harap etmenin bi anlamı yokmuş. ben bu yüzden aşırı stresten yeme sorunu çekiyordum ve hayatımın 1 senesini en güzel yıllarını çok kötü harcadım. sktr edin aw hiçbir şey biriktirdiğiniz anılardan sağlığınızdan mutluluğunuzdan önemli değil