u/LittlePAOK

Έκανα ένα ποστ στo r/Greece για να προσπαθήσω να πείσω το κόσμο να καταλαβει οτι ζούμε σε μια εποχή με ένα σωρό εναλλακτικές ώστε να μην είσαι ένα σκλαβακι που θα ζει μια μίζερη σπίτι δουλειά δουλειά σπίτι ζωή. Όσοι είστε 30 χρονών τι βλέπετε γύρω σας ? Εσείς που είστε στα περίπτερα τις καφετέριες τα κέντρα εξυπηρετησης τις αποθήκες τα logistics οι developers που χρησιμοποιείτε το gpt για το 80% της δουλειάς σας τα φυσικοθεραπευτηρια και ενα σωρο αλλες ας το πούμε νορμαλ δουλειες που δεν εισαι 24/7 στο στρες και το αγχος , κανεις δεν απαντάει με επιχειρήματα σε όλα αυτά.... δηλαδή όλοι εσείς πιστεύετε ότι για να είσαι πραγματικά ευτυχισμένος και να ζεις χαλαρά πρέπει να είσαι πλούσιος? Αυτό μας λέτε? Και εξωτερικό 8ωρο δουλεύουν στη δυτική Ευρώπη αλλά ζωαρα κάνουν, γιαυτό και πολλοί Έλληνες πάνε εκεί. Δε θα το αφήσω έτσι θα γίνουν πολλά τέτοια ποστ, δε θα μας τρελάνουν αυτοί μαλακα

​

I’m 22, from Greece, and I recently had a strange argument with a female friend (she’s 24).

She wanted to set me up with one of her close friends around her age. During the conversation, I told her that if I’m looking for a serious relationship, I personally want to date only women a bit younger than me (like 1–3 years younger), not older.

I also told her that I probably wouldn’t want a serious relationship with someone coming from a much wealthier family/background than mine. I grew up more working class, and I honestly think people with similar lifestyles and backgrounds understand each other much better long term. Working class with working class, wealthy with wealthy, etc. Similar expectations, habits, values, and outlook on life.

I wasn’t insulting anyone or saying people outside those preferences are “bad.” I was simply explaining my personal standards and what I think would make me more compatible with someone.

But she became really angry and started calling me misogynistic, insecure, saying I’ll end up alone, that I have “male ego issues,” and so on.

What confused me is that I often hear women openly talk about their own preferences in dating and most people respond with “everyone is allowed to have standards.”

So I wanted to ask women here honestly:

Why do some women react so negatively when men calmly express their own dating preferences or standards?

Am I missing something about the way I communicated it, or does this sometimes come from insecurity/emotion on the other side too?

​

Hey everyone,

I’ve been curious about how dating culture differs between the USA and places like Europe or Australia.

For people who’ve experienced both, what are the biggest differences you noticed? Things like:

How people approach dating

Exclusivity and “talking stages”

Casual dating vs serious relationships

Gender expectations

Splitting bills / paying on dates

Dating apps culture

Communication styles and texting

How quickly relationships become official

Hookup culture vs relationship culture

I often hear that Americans are more direct and date more “formally,” while Europeans are more relaxed and less label-focused, but I’m not sure how true that actually is, also that europeans are much more social go out much more, I've heard nightlife is dead in the USA, so that makes it easier for both genders to meet people they actually like. I’ve also heard Australia has its own style somewhere in between.

Would love to hear personal experiences, culture shocks, or things that surprised you when dating abroad.

Hey everyone,

I’m from Athens, Greece and I’ve been seriously thinking about moving to Paris in the near future.

I have a diploma in French language and a 3-year degree in computer science. The problem is that the tech job market seems a bit strange right now everywhere, so honestly I’m open to working other jobs at first until I find something more specific to my field.

For example, I could work as a baker or even as a DJ for a while. I also really like smaller businesses and I think I’d actually prefer working in a local laptop/phone repair shop instead of a huge corporate environment.

I saw an American guy in another comment basically laughing at the professional opportunities and salaries in France, saying the pay isn’t decent at all. Is that actually true?

Maybe salaries are lower than in the US, but I always have the impression that most people in France still live pretty comfortably overall and have a good quality of life, work-life balance, healthcare, social life etc.

Hey everyone,

I’m from Greece and in less than a month I’m turning 22. Lately I’ve been thinking a lot about aging and appearance, and something feels kind of strange to me.

When I was 18-19, I thought that was supposed to be the “peak” physically for most people. But honestly, I look way better now than I did back then. My face matured, my body looks much better, I carry myself with more confidence, and even socially I get much more attention and interest from people in general compared to when I was a teenager.

What surprises me is that society often acts like after 20 you already start declining somehow, especially online where people talk as if youth instantly disappears after the teen years. But my experience has been the complete opposite. I feel healthier, more attractive, more confident, and more comfortable in my own skin now at almost 22 than I ever did at 18.

Maybe part of it is lifestyle, confidence, gym, maturity, stress levels, or just growing into your features. But it genuinely made me question the idea that everyone “peaks” at 18-20.

Did anyone else experience this in their early 20s?

Χωρίς πλάκα τώρα γιατί να υποστηρίζεις τον οποιονδήποτε πρόεδρο της Αμερικής βασικά? Πως γίνεται ο τράμπ να είναι κατά του συστήματος ενώ κυριολεκτικά είναι ΤΟ σύστημα? Το ίδιο και για τον πουτιν και τον ελον και όλους τους δισεκατομμύριουχους, ο άνθρωπος κυριολεκτικά είπε ότι θέλει να κάνει την Παλαιστίνη Ριβιέρα για αυτό δηλαδή σφάζονται γυναικοπαιδα? Πόσο πιο πάτος πια? Μαλακα είμαστε απλά αριθμοί για αυτούς, και υπάρχει ακόμα κόσμος που τους υποστηρίζει.... έχουν δει όλο το πλανήτη τσιφλίκι τους

​

I recently visited the Netherlands as a tourist and, like many people, I had this image in my head that everyone there is gigantic.

I’m around 1.80m, and by European standards I’ve believe I'm relatively short or at least below average. So I honestly expected to feel tiny walking around Dutch cities.

But to my surprise, most men I noticed seemed to be around 1.85–1.90m, while the truly towering 1.90m+ guys were the exception. Obviously there were still plenty of tall people, but not in the “every single person is over 2 meters” stereotype you sometimes hear online

It actually made me realize that maybe I’m not as short as I thought I was. The internet had convinced me the Netherlands would make me feel like a child among giants.

Really enjoyed the country by the way great atmosphere, beautiful cities, and incredibly easy to get around.

I need advice urgently because I genuinely think internet comment sections are destroying my mental health.

I’m a 22 year old student from Greece, and for the last couple of years I’ve become addicted to reading comments on Reddit, TikTok, Instagram, YouTube, everywhere. Especially the negative and cynical ones with thousands of likes.

The problem is that after enough exposure, I started believing that those comments represent “real life.” Like everything is hopeless: relationships are dead, people secretly hate each other, nobody is happy, the economy is collapsing, dating is impossible, nobody trusts anyone anymore, the future is doomed, etc.

But the strange thing is that this mostly exists in my internet life, not my actual real life.

In real life, I’m actually lucky in many ways. I’m a university student, I have two very good parents who genuinely try to help me with whatever I need, and I also have relatives — aunts, grandparents, cousins — who love me and are there for me. I live in an area literally 5 minutes from the sea. When I go outside, life feels normal and human.

I see couples laughing together, friends hanging out, families eating together, people flirting, people exercising, drinking coffee, enjoying music and life. Most people seem way more balanced and happier than the internet would make you believe.

But somehow the constant negativity online keeps pulling me back mentally and makes me feel guilty or hopeless for enjoying life. It’s like the internet and its comment sections don’t let me live the way I actually want to live.

So I wanted to ask older men here:

Have any of you gone through this? Is spending less time reading internet comment sections genuinely life changing for your mindset? Did you realize that real life is actually much healthier than the online world makes it seem?

And is the answer simply to stop consuming endless negativity and focus on building a real life instead?

I need advice urgently because I genuinely think internet comment sections are destroying my mental health.

For the last couple of years I’ve become addicted to reading comments on Reddit, TikTok, Instagram, YouTube, everywhere. Especially the negative and cynical ones with thousands of likes.

The problem is that after enough exposure, I started believing that those comments represent “real life.” Like everything is hopeless: relationships are dead, people secretly hate each other, nobody is happy, the economy is collapsing, dating is impossible, nobody trusts anyone anymore, the future is doomed, etc.

But the strange thing is that this mostly exists in my internet life, not my actual real life.

In real life, I’m actually lucky in many ways. I’m a university student, I have two very good parents who genuinely try to help me with whatever I need, and I also have relatives aunts, grandparents, cousins who love me and are there for me. I live in an area literally 5 minutes from the sea. When I go outside, life feels normal and human.

I see couples laughing together, friends hanging out, families eating together, people flirting, people exercising, drinking coffee, enjoying music and life. Most people seem way more balanced and happier than the internet would make you believe.

But somehow the constant negativity online keeps pulling me back mentally and makes me feel guilty or hopeless for enjoying life. It’s like the internet and its comment sections don’t let me live the way I actually want to live.

So I wanted to ask older men here:

Have any of you gone through this? Is spending less time reading internet comment sections genuinely life changing for your mindset? Did you realize that real life is actually much healthier than the online world makes it seem?

And is the answer simply to stop consuming endless negativity and focus on building a real life instead?

​

Με αφορμή τον θάνατο των δύο 17χρονων κοριτσιών στην Ηλιούπολη, νιώθω ότι πρέπει να ειπωθεί κάτι που στην Ελλάδα ακόμα δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε πραγματικά: η ζωή δεν τελειώνει στις Πανελλήνιες.

Έχουμε μεγαλώσει γενιές παιδιών με την ιδέα ότι «αν δεν πετύχεις τώρα, καταστράφηκες». Ότι μια σχολή, ένας βαθμός ή μια αποτυχία στα 17-18 καθορίζουν όλη την υπόλοιπη ζωή τους. Και αυτό είναι τρομακτικό βάρος για έναν έφηβο.

Ζούμε όμως σε μια εποχή τεράστιας αβεβαιότητας και συνεχών αλλαγών. Άνθρωποι που πέρασαν σε “καλές” σχολές μπορεί τελικά να μην εργάστηκαν ποτέ στο αντικείμενό τους. Άλλοι άλλαξαν καριέρα στα 30 ή στα 40 και βρήκαν τότε αυτό που πραγματικά αγαπούσαν. Υπάρχουν άνθρωποι με πτυχία και μεταπτυχιακά που είναι δυστυχισμένοι, και άλλοι που ακολούθησαν έναν τελείως διαφορετικό δρόμο και νιώθουν γεμάτοι.

Οι Πανελλήνιες είναι μια εξέταση. Όχι η αξία ενός ανθρώπου.

Και ίσως οι γονείς στην Ελλάδα πρέπει κάποια στιγμή να ξεφύγουν από παλιά πρότυπα επιτυχίας. Από τη λογική του «γίνε γιατρός/δικηγόρος/μηχανικός για να πετύχεις». Τα παιδιά δεν είναι project κοινωνικής καταξίωσης. Είναι άνθρωποι που πρέπει να ζήσουν, να κάνουν λάθη, να αλλάξουν πορεία, να ανακαλύψουν τι αγαπάνε πραγματικά.

Ένα παιδί 17-19 χρονών δεν μπορεί να κουβαλάει την αίσθηση ότι κρίνεται όλη του η ύπαρξη μέσα σε λίγες εξετάσεις.

Η ζωή είναι πολύ μεγαλύτερη από μια σχολή. Πολύ μεγαλύτερη από έναν βαθμό. Και πολλές φορές ο δρόμος που τελικά μας κάνει ευτυχισμένους δεν έχει καμία σχέση με αυτόν που φανταζόμασταν στα 18 μας. Εύχομαι ολοψυχα καλή επιτυχία σε όσους δίνουν φέτος και να θυμάστε τώρα ξεκινάτε ό,τι και να γίνει σε 1 μήνα, τωρα ξεκινάτε!

Βασικα δεν έχω να πω πολλά ότι λέει ο τιτλος αρκεί, respect στη γενια μου και ας μας κράζουν οι 50αριδες όσο θέλουν. Οι περισσότεροι φίλοι/γνωστοί μου δεν ανέχονται να δουλεύουν για ψίχουλα σαν ειλωτες αν κάτι δε τους κάνει φεύγουν αμέσως, και έτσι πρέπει. Καλά κάνουν οι 20ρηδες και 25αρηδες που δε πουλάνε τη ψυχή τους για ένα ξεροκομματο , όσοι εργοδότες είναι ρεμάλια να μάθουν να σέβονται πρώτα από όλα τα βασικα δικαιώματα του εργαζόμενου, όπως σε μια τοξική σχέση άμα σέβεσαι τον εαυτό σου δε κάθεσαι να υποφέρεις έτσι είναι και η δουλειά μάγκες. Το γράφω προσωπικά γιατί ο λογαριασμός μου είναι 1 μηνα

​

Το έχω παρατηρήσει αρκετές φορές και πραγματικά θέλω να ακούσω απόψεις, κυρίως γυναικών αλλά και γενικά όσων έχουν εμπειρία.

Γιατί κάποιες γυναίκες φαίνεται να κυνηγάνε άντρες που είναι απόμακροι, αδιάφοροι ή τις γράφουν, ενώ όταν ένας άντρας δείχνει ξεκάθαρο ενδιαφέρον, συνέπεια και συναίσθημα, πολλές φορές ξενερώνουν ή απομακρύνονται;

Είναι θέμα ψυχολογίας; Έχει να κάνει με το “θέλω αυτό που δεν μπορώ να έχω”; Με το excitement/chase; Με τραύματα, ανασφάλειες ή απλώς με το ότι όταν κάποιος είναι πολύ διαθέσιμος χάνει αξία στα μάτια του άλλου;

Και επίσης γιατί συμβαίνει το εξής:

Να δείχνει μια γυναίκα ότι γουστάρει πολύ έναν άντρα στην αρχή, να υπάρχει χημεία, και μετά όταν εκείνος αρχίζει να δένεται και να δείχνει περισσότερο ενδιαφέρον, εκείνη να κλείνεται ή ακόμα και να χωρίζει;

Θα ήθελα σοβαρές απόψεις και εμπειρίες γιατί πραγματικά προσπαθώ να καταλάβω αν είναι τόσο συχνό όσο φαίνεται ή απλώς συμβαίνει σε συγκεκριμένους τύπους ανθρώπων.

Βλέπω κατά καιρούς να αναφέρεται το “4chan” σε βίντεο, memes και διάφορες ιστορίες στο ίντερνετ, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα ακριβώς τι είναι.

Είναι forum; social media; κάτι σαν Reddit; Και πώς αποκτά κάποιος πρόσβαση εκεί;

Επίσης ακούγονται συχνά περίεργες ή “σκοτεινές” ιστορίες γύρω από αυτό, trolling, leaks, hackers, ακραίο περιεχόμενο κτλ. Πόσα από αυτά ισχύουν πραγματικά και πόσα είναι υπερβολές του internet;

Ρωτάω κυρίως από περιέργεια γιατί δεν το έχω χρησιμοποιήσει ποτέ και θα ήθελα μια πιο αντικειμενική εικόνα από άτομα που ξέρουν.

Γίνομαι 22 χρονών σε 1 μηνα και θα ήθελα πραγματικά να ακούσω συμβουλές από μεγαλύτερους ανθρώπους που νιώθουν ότι έζησαν μια καλή ζωή ή τουλάχιστον έμαθαν κάποια σημαντικά πράγματα στην πορεία.

Τα τελευταία χρόνια παλεύω αρκετά με τον εαυτό μου. Είμαι στο φάσμα και πολλές φορές ένιωθα αποκομμένος, κολλημένος ή σαν να βλέπω τη ζωή να περνάει χωρίς να συμμετέχω πραγματικά. Νιώθω ότι έχασα αρκετά χρόνια κλεισμένος στον εαυτό μου, χωρίς εμπειρίες, χωρίς πολλές παρέες, χωρίς να “ζω” όπως θα ήθελα.

Κάποιες φορές με πιάνει φόβος ότι άργησα να ξεκινήσω τη ζωή μου. Ότι άλλοι στα 22 έχουν ήδη αναμνήσεις, σχέσεις, ταξίδια, ιστορίες, ενώ εγώ ακόμα προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου. Το μόνο θετικό αυτή τη στιγμή είναι ότι έχω μια οικογένεια που με αγαπάει και φροντίζει να μη μου λείψει τίποτα και 2 κολλητούς φίλους, ε για να είμαι εποφυλακτικος επειδή ποτέ δε ξέρεις ας πούμε 2 πολύ καλούς φίλους και καμιά 10αρια γνωστούς.

Αλλά από την άλλη, θέλω πολύ να κάνω μια νέα αρχή. Θέλω να ζήσω όμορφα. Να αποκτήσω εμπειρίες, φίλους, ίσως οικογένεια κάποτε, να νιώσω ήρεμος με τον εαυτό μου και όταν γεράσω να μπορώ να πω ότι τελικά έζησα καλά. Και φυσικά, αν γίνεται, να φτάσω και στα βαθιά γεράματα με όσο γίνεται καλύτερη ζωή και υγεία.

Αν μπορούσατε να δώσετε συμβουλές στον 22χρονο εαυτό σας:

τι θα του λέγατε;

τι έχει πραγματικά αξία στη ζωή;

τι σας βοήθησε να είστε πιο ευτυχισμένοι;

τι πρέπει να προσέχει κάποιος για να έχει και ψυχική και σωματική υγεία;

ποιες συνήθειες κάνουν τελικά τη μεγαλύτερη διαφορά;

Θα εκτιμούσα πραγματικά οποιαδήποτε ειλικρινή συμβουλή ή εμπειρία.

Δεν ξέρω αν είναι περίεργο αυτό που νιώθω ή αν το έχετε νιώσει κι εσείς.

Είμαι από τα άτομα που μεγάλωσαν πολύ με τον πατέρα τους. Ήταν πάντα παρών, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και όσο μεγαλώνω, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ πόσο με έχει επηρεάσει στον τρόπο που σκέφτομαι, που βλέπω τον κόσμο, που αντιδρώ.

Με τον πατέρα μου έχουμε 35 χρόνια διαφορά. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο έντονα νιώθω ότι κάποια πράγματα δεν λέγονται ποτέ στην ώρα τους… και μετά μένουν απλά σαν “θα έπρεπε”.

Δεν κυνηγάω απλά το να επιβιώνω. Θέλω να χτίσω μια ζωή που να έχει νόημα, να είναι γεμάτη και όσο γίνεται ευτυχισμένη. Και κάπου εκεί, όταν νιώσω ότι έχω πλησιάσει λίγο αυτό που θεωρώ “μια καλή ζωή”, θέλω να έρθει μια στιγμή… μόνο εγώ και εκείνος. Σε ένα ήσυχο μέρος. Χωρίς βιασύνη, χωρίς κινητά, χωρίς περισπασμούς. Να μιλήσουμε για όλα.

Για τις χαρές που ζήσαμε, για τις λύπες που περάσαμε. Για τα λάθη. Για τα πράγματα που δεν είπαμε ποτέ. Για αυτά που μου έμαθε συνειδητά ή ασυνείδητα. Αλλά και για αυτά που ίσως, χωρίς να το καταλάβει, του έμαθα κι εγώ.

Γιατί μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι πολλές φορές έβλεπα τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια. Και άλλες φορές μέσα από τα δικά μου, πιο κριτικά, πιο διαφορετικά. Και κάπου εκεί ανάμεσα… χτίστηκε αυτό που είμαι. Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αυτή η κουβέντα όπως την έχω στο μυαλό μου. Αλλά τη θέλω.

Εσείς το έχετε νιώσει αυτό;

Έχετε κάνει ποτέ μια τέτοια συζήτηση με τον πατέρα σας (ή θα θέλατε να κάνετε);

Ή είναι από αυτά που τα σκεφτόμαστε… αλλά τα αφήνουμε για “κάποτε”;

​

I don’t know if what I’m feeling is strange, or if any of you have felt it too.

I’m someone who grew up very close to my father. He was always there, in one way or another. And as I get older, I realize more and more how much he has shaped me, in the way I think, the way I see the world, the way I react.

There’s a 35 year age gap between us. And as time goes by, I feel more strongly that some things are never said at the right moment, and later they just remain as things we should have said.

I’m not just trying to survive. I want to build a life that has meaning, that feels full, and as much as possible happy. And somewhere along that path, when I feel like I’ve come close to what I consider a good life, I want there to be a moment, just me and him. In a quiet place. No rush, no phones, no distractions. Just a real conversation.

About everything.

The joys we shared, the hardships we went through. The mistakes. The things we never said. The things he taught me, consciously or unconsciously. And also the things that maybe, without realizing it, I taught him too.

Because growing up, I realized that many times I saw the world through his eyes. And other times through my own, more critical, more different. And somewhere in between, that’s where who I am was shaped.

I don’t know if this conversation will ever happen the way I imagine it.

But I want it.

Have you ever felt something like this?

Have you ever had a conversation like that with your father, or would you like to?

Or is this one of those things we think about, but keep leaving for someday?

​

Δεν ξέρω αν είναι περίεργο αυτό που νιώθω ή αν το έχετε νιώσει κι εσείς.

Είμαι από τα άτομα που μεγάλωσαν πολύ με τον πατέρα τους. Ήταν πάντα παρών, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και όσο μεγαλώνω, τόσο πιο πολύ συνειδητοποιώ πόσο με έχει επηρεάσει στον τρόπο που σκέφτομαι, που βλέπω τον κόσμο, που αντιδρώ.

Με τον πατέρα μου έχουμε 35 χρόνια διαφορά. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο έντονα νιώθω ότι κάποια πράγματα δεν λέγονται ποτέ στην ώρα τους… και μετά μένουν απλά σαν “θα έπρεπε”.

Δεν κυνηγάω απλά το να επιβιώνω. Θέλω να χτίσω μια ζωή που να έχει νόημα, να είναι γεμάτη και όσο γίνεται ευτυχισμένη. Και κάπου εκεί, όταν νιώσω ότι έχω πλησιάσει λίγο αυτό που θεωρώ “μια καλή ζωή”, θέλω να έρθει μια στιγμή… μόνο εγώ και εκείνος. Σε ένα ήσυχο μέρος. Χωρίς βιασύνη, χωρίς κινητά, χωρίς περισπασμούς. Να μιλήσουμε για όλα.

Για τις χαρές που ζήσαμε, για τις λύπες που περάσαμε. Για τα λάθη. Για τα πράγματα που δεν είπαμε ποτέ. Για αυτά που μου έμαθε συνειδητά ή ασυνείδητα. Αλλά και για αυτά που ίσως, χωρίς να το καταλάβει, του έμαθα κι εγώ.

Γιατί μεγαλώνοντας, κατάλαβα ότι πολλές φορές έβλεπα τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια. Και άλλες φορές μέσα από τα δικά μου, πιο κριτικά, πιο διαφορετικά. Και κάπου εκεί ανάμεσα… χτίστηκε αυτό που είμαι. Δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αυτή η κουβέντα όπως την έχω στο μυαλό μου. Αλλά τη θέλω.

Εσείς το έχετε νιώσει αυτό;

Έχετε κάνει ποτέ μια τέτοια συζήτηση με τον πατέρα σας (ή θα θέλατε να κάνετε);

Ή είναι από αυτά που τα σκεφτόμαστε… αλλά τα αφήνουμε για “κάποτε”;