Zor ayakta duruyorum
25 yaşındayım. Geleceğe dair bir umudum yok, ben de umutsuz vakayım, hayal bile kuramıyorum. Ruh hastası bir ailede büyüdüm zaten geleceğe dönük tek isteğim kendime ait huzurlu bir evim ve o evde sevdiğim kişiyle yaşamaktı. Başaramadım olduğum kuyunun içinden çıkmayı. Kendi yaptığım hatalar da eklenince hayatım asla dönemeyeceğimi düşündüğüm bir noktaya geldi. Devam etmek istemiyorum artık 25 yıl fazla bile geldi. 16 seans oldu psikiyatristle de ne ilaçlar fayda ediyor ne de terapi.
Şu an bugüne kadar neler yaşadığımla alakalı ayrıntı vermeye gücüm bile yok ama en son kendi ailem evlenmek istediğim kızın ( yabancı ) ailesini tehdit ettiği için delirdim ve s*ktiri çekicek maddi gücüm olmadığı için çok ağır depresyona girdim. Evet biliyorum 25 yaşına gelmiş hala bi halt olamamışım. 16 yaşından beri en büyük başarım kendimi henüz yok etmemiş olmam. Benden bi halt olmaz bu şekilde de yaşamak istemiyorum. Benim önümde bir yol yok. 3 kuruşa çalışıp hayallerimin hepsinden vazgeçip sadece hayatta kalmaya çalışacağım bir hayat istemiyorum.
Sorunlarımın %90ı maddiyatla çözülecek şeyler ve bende öyle bir maddiyatı elde edebilecek kapasite olduğunu düşünmüyorum. Bunu okuyunca yat kat araba falan istediğimi düşünebilirsiniz ama ben sadece bulunduğum ortamı terk edip, kendi ayaklarım üzerinde durup, sevdiğim kişiyle eve çıkıp huzurlu bir hayat sürmek istiyorum. Aptal olduğum için beceremiyorum bunu. Kazandığım para kendime bile zor yetiyor ki bir de üniversite okudum. Kendimi dümdüz beceriksiz, aptal, yıkık ve yaşama hakkı olmayan biri olarak görüyorum. Çabalasam da yemin ederim hayatım Sisyphus gibi oldu.