u/dalekaa

Witam serdecznie,
zaczęłam pracę, gdzie mam możliwość hybrydy i praca na jednym ekranie laptopa w domu jest sporą katorgą.
Potrzebowałabym rekomendacji w kwestii dodatkowego monitora - czy lepiej kupić jakiś większy, który stanie się moim głównym, czy coś mniejszego, żeby był rzeczywiście tylko dodatkowy? Czy byłaby opcja, żeby ktoś się pochwalił konkretnymi modelami, które warto zakupić? Nie chciałabym zbankrutować, więc raczej budżet niezbyt wysoki, ale az tak w kwestii monitorów się nie orientuję to bardzo chętnie posłucham różnych opinii.
Z góry bardzo dziękuję!!

Hej,
f22 here. Ostatnimi czasami podjęłam decyzję, że chciałabym bardziej lub mniej casualowo spróbować w randkowanie. Jednak przez moją ogromną niechęć do aplikacji randkowych jedyną realną opcją jaka mi pozostaje to bezpośrednie podbijanie do dziewczyn irl. No i tutaj pojawia się problem, bo nie mam jakiegokolwiek doświadczenia w tej kwestii i nie jestem najbardziej przebojowa, gdy się stresuję (chociaż podobno potrafię wywołać dobre pierwsze wrażenie). Pytania kieruję do wszystkich kobiet, które przebywają w miejscach typowo queer friendly tzn. wydarzenia dla queer kobiet, gay bary itp. W jaki sposób chciałybyście, żeby ktoś do was zagadał? Być szczera i bezpośrednia czy próbować jakoś szukać bardziej wyszukanych „starterów”? Jak się zapatrujecie na kobiety, które podbijają, gdy jesteście w towarzystwie znajomych? Z tym przyznaję mam spory problem, bo nawet jeśli ktoś mi się spodoba to mam blokadę przez to, że nie chcę, aby wstępna rozmowa była zasłyszana przez wszystkich wokół. Czekać jakoś szczególnie na okazję, gdy zrobi się luźniej? Podbijać, gdy dziewczyna podejdzie do baru, żeby zamówić? A co jeśli nigdy to się nie wydarzy i spędzę długi czas, wpatrując się jak creep na jakąś grupę znajomych. Jeszcze istotny aspekt - obawiam się też, że odwalę i przy właśnie znajomych podbiję do laski, która siedzi z partnerką obok. Niby normalna sprawa, przepraszam i tyle. Ale jakoś tak ta wizja mnie bardzo przeraża.
No i mój największy strach, czyli całkowity brak poczucia własnej wartości i po prostu przekonanie, że jestem nieatrakcyjna. To niestety jest rzecz, która najbardziej mnie zatrzymuje przed próbowaniem, bo czuję, że „nie zasługuję”, żeby ktoś na mnie zwrócił uwagę i dał się gdzieś zaprosić. Poza oczywistością czyli terapią, to jak sobie poradzić z tym wewnętrznym poczuciem wstydu, że komuś robię kłopot i narzucam się wiedząc, że urodą nie grzeszę?

Dzień dobry,
przychodzę z takim oto pytaniem: jaki według was jest absolutnie minimalny koszt na jaki musi przygotować się osoba, która chciałaby się przeprowadzić do Poznania? Mam na myśli wynajęcie własnego miejsca (kawalerka, może być nawet niesamowicie mały metraż, byleby była całkowicie własna przestrzeń) w relatywnie tanich lokacjach tzn. komunikacja miejska jest mi niestraszna. Z uwzględnieniem kupowania wszystkiego tylko na promkach, brakiem wychodzenia i wydawania pieniędzy na przyjemności. Nie twierdzę, że takie życie planuję, ale chcę mieć mniej więcej jakiś pogląd na jaki koszt się przygotować jakby trzeba było w sytuacji kryzysowej porządnie zacisnąć pasa. Oglądam ogłoszenia dotyczące wynajmu, ale jestem tak zielona pod tym względem, że nie wiem jeszcze jakie ceny są podejrzanie niskie i gdzie zaczyna się dobra oferta, a gdzie ukryta rudera. Bardzo docenię jakiekolwiek widełki

Cześć,
tak jak w tytule zastanawiam się jak wygląda to w sytuacji, gdy od paru miesięcy mam już podpisaną umowę o pracę (którą mam zacząć w połowie września), ale postanowiłabym z tej oferty zrezygnować. Jakie są tego konsekwencje? W samej umowie nie ma wskazanych skutków wypowiedzenia takiej umowy przez pracownika przed rozpoczęciem pracy. Czy mam jakiś termin przed rozpoczęciem pracy, który muszę zachować, żeby móc jednak danej pracy się nie podejmować wcale? Jak to wygląda? Musze założyć jakieś oświadczenie czy sama informacja mailowa wystarczy? Jest to moja pierwsza umowa o pracę i jestem trochę pogubiona

Hej hej,

planuje wybrać się na kino plenerowe na placu kolegiackim, ale ze względu na dość późne godziny jestem zmuszona przyjechać samochodem. Czy ktoś bardziej ogarnięty w infrastrukturze poznańskiej mógłby polecić jakiś parking w okolicy, bądź taki który zapewni najbardziej optymalny dojazd komunikacją miejską także w godzinach nocnych? Oczywiście, że świetnie by było jakby był bezpłatny, ale jestem świadoma jakie są realia. Z góry bardzo dziękuję!!

Hello everyone,
I’ve always enjoyed a little jumping rope session but the only surface that’s available for me is unfortunately concrete and nothing else. So my issue is that every jumping rope i’ve tried broke down after a month or so. Do any of you’ve got recommendations? Would really appreciate if the price is not crazy high
I’ve tried bringing my gym mat but then the workout is much less enjoyable and much harder :((

Hello,
For my whole life i’ve been struggling with living based on other people’s opinion. Everything that i do, wear, people that i’m hanging out with are always “analyzed” by me through the lenses of someone else. I wanna start liking thing because i like them, be friends with people I like and just find myself. I’m 22 and i’ve realized i don’t even know what are my hobbies. I wanna start living and not caring about other people. Can anyone recommend a book that could potentially change my perspective? Thank you all

Hello everybody,
First of all, I want to apologize for my english, it’s my second language, it’s really late and i’m insanely tired.
I’m a 22 masculine lesbian and i’ve been openly out for about 8 years. I’ve always struggled with my appearance - for 15 years no one have showed any interest in me, romantically I was just a bystander watching my peers experience first crushes and relationships. And it messed with my head ngl, I’ve had like 3 people in general who said i’m nice looking or hot or sth, but it always felt insincere.
I’ve never been in a relationship and i’m struggling when in comes to social life.
My biggest issue is that I deeply hate the way I look. It’s not just because right now there’s something different or necessarily wrong - I’ve always thought that. No matter what I change about my appearance I still feel disgusting. I’ve had long hair, very short hair, it was brown, red, violet, black. I’ve been bigger, slimmer, more athletic, underweight. I’ve got a couple of piercings, I’ve experimented with my clothes. Doesn’t matter, i still was too ashamed to look in my mirror and not feel horrible.
I feel sorry for women that i’ve liked or was attracted to. To me it’s the most disgusting and embarrassing thing that could happen to anyone - being liked by me. I can’t admit to my friends that someone said something nice about the way i look because in my head they’d feel sorry for me and just won’t believe me (I have amazing friends I know they will never do that it’s just my self-sabotage).
I have almost zero pictures of myself, I despise taking them and i hate looking at them even more. I know i’ll regret not having any proof of my existence in a long run but I can bring myself to change that.
I can’t hit on women, I can’t share my photos online, I don’t have any dating apps cuz they require pictures.
And it’s really affecting me and my nonexistent romantic life. I know I should go to therapy but for now it’s not an option unfortunately.
Im jealous of people who can just exist and not having to worry about it.
I don’t know what to do, i hoped it’d get better with time but that didn’t happen.
Does anyone have any advice besides the obvious one which is therapy?

Hej hej,
przychodzę z raczej typowym pytaniem, ale pochodzę z okolic Poznania, czyli raczej miasta, które na ilość osób queer nie może narzekać.
Życie tak się potoczyło na ten moment, że po 22 latach nie miałam prawie wcale życia romantycznego. Przez ostatnie lata poznaje nowych ludzi (część z nich to też niehetero kobiety), w miarę uczestniczę w życiu społecznym, ale nigdy nie wykazałam się żadną większą inicjatywną w kierunku zainicjowania jakiejś głębszej relacji - nigdy mnie nie kręciło podbijanie do ludzi przy barze czy innej okazji, nienawidzę poznawać kogoś, bo mi się w miarę spodobał.
No i tak się jakoś to wszystko buja i zakładam, że jeśli nie wiem, nie założę aplikacji randkowych albo rzeczywiście nie nastawię się na to, że muszę przezwyciężyć mogą ogromną niechęć do takiego podbijania do ludzi to nie widzę świetlanej przyszłości dla siebie.
Jak wam - szczególnie pytanie kieruję do kobiet - udało się poznać wasze partnerki? Macie może jakieś rady, propozycje, które zmienią moje podejście?