u/maxillofreakcial

psikologlar icin hep bir kişinin kendisine yada baskasina zarar vermeye yonelik yogun dusunculeri/planlari olmadikca anlattiklari ailesine söylenmez deniyor. (18 yasindan kcuukler icin) bu dogru mu? bir psikologla görüsmeyi düşünüyorüm ama eger ona anlattiklarimi (ki kendime/baskalasina zarar verme planım falan yok) aileme anlatır diye endiseliyim. "anlatmayın." deyince gercekten anlatmıyorlar mı? 17 yasindayim.

i think i'm a yumeshipper. i mean, i don't know if it counts as a yumeship, but let me summarize briefly...

i met David Eagleman and his books a few months ago and i've been obsessed with him ever since. if you don't know who he is, he is a famous neuroscientist. and i am obsessed with neuroscience, this was the case even before him.

you know, it's like a celebrity crush but... way beyond that. i've always seen him as a father figure to myself, like as one of his students. yes, i platonic-ship myself with him but NOT in a creepy or parasocial way of course. i know he lives on the other side of the world, is 35 years older than me, married and has kids, but i love him and his work so much.

ok i know it's a bit cringe but i'm happy... i just see doctor Eagleman, (that's what i call him😣) as a teacher/father figure to myself and he motivates me to study neuroscience... it doesn't harm anyone, it just makes me happy, that's all. but people say that shipping myself with a real person isn't yumeship and that it's a very wrong thing. i wanted to ask you guys' opinion since this is literally the community for the og yumeshippers

let me also add that my goal is to be a successful neuropsychologist LIKE HIM in the future. it's NOT to marry him, find his house, or send him hundreds of emails telling him how much i love him. i mean, if we met in real life, the most i would do is ask if we could take a photo together, and if he wasn't busy, i'd want to ask a question about a quote in Incognito... please let me know what you think. every time i see yumeshippers, i get sad; you are so happy and you accept each other and i just want that😭

i want people NOT to say "ewww he's a real man, u creep!🤮" when i make fanart or something and post it here cuz i just wanna share my adoration for him like you guys do w your f/os here 3:

note: mods, i know you dont accept selfshipping with real people like actors etc but im just curious! please let me know if this post is unappreciated, i can delete it. thank you!

daha once kelimenin tam anlaminile hic kimse trans oldugumu bilmiyordu. ama bugun okulda bi arkadasim ogrendiz kendisi ally sanırsam, gecen sene biraz transfobik idi ama bu sene daha destekleyici oldu. ama benim kafam cok karısık.

ya soyle ki aslinda ben soylemedim, kendi anladi. konu benim beni üzen seyler hakkinda konusmayi cok sevmememdi o da 'mesela neden anlatmiyosun, cok ozel seyler mi yasiyorsun?' falan deyince 'ben kendim hakkinda bi sey var ve insanlara soylersem iyi tepki verirler mi bilmiyorum bu sebeple kendime sakliyorum. toplumda genelde cok hos karsilanmayan bi konu' dedim sonra o 'aaa ben anladim galiba.' dedi bende 'ne anladin?' deyince ortamda siniftan baska kisiker de oldugu icin 't-r-a-n-s mısın?' diye dudakladini oynatti bende evet anlaminda kafa salladim sonra 'ya ben bu konuds seni desteklerim istersen de konusabiliriz' dedi. ben de dedim iste 'ben bunu zaten uzun suredir biliyordum
ve yasim ilerleyince bununla ilgili birseyler yapma konusunda da kesin kararimi verdim. sen suanlik baska birine soylemezsen sevinirim.' o da tmm dedi ama ben onun trans olmayi anlayip anlmadigi konusunda emin degilim.
cunku kendisi ne chosen name sordu, ne baska bisey. zaten dinine bagli bi musluman ve bana 'senin musluman olmadigini biliyorum. zaten olsaydin, hani, 'bu bizim dinimize ters' derdim ama senin ahlaki acıdan bi sorunun yok.' demisti. bu hos bisey galiba ama bana gunun kalaninda full eskisi gibi davrandi. bana disforik seylerle hitap eder diye endiseliyim. ya Beni sadece 'kız ama erkek olmak isteyen yada kendini erkek zanneden biri' olarak goruyosa? bunun hakkinda onunla konusmali miyim ki konusursam ne diyecegim... cok ustelemek istemiyorum suan mutlu mu olmaliyim mutsuz mu bilemiyorum.

biri 18 diyo biri 21 diyo biri 25 diyo☹️ eger 18 ise; ben bu sene aralikta 17'yi doldurup 18'imden ilk gunumu alicam, o gun artik 18 mi sayiliyorum yoksa 18'i doldurmam mi gerek?

helloo lemme introduce myself a bit :3 name's Ren and im a polytherian. my theriotypes are red fox & australian shepherd. since the day i discovered my second theriotype (which is aussie) i started daydreaming till i fell asleep at bed, about being a dog. and whenver i do this, after falling asleep, i actually continue seeing myself as the dog in my dreams till i wake up. idk if this is just... day residue or placebo effect but i think this could be considered as a shift?

kafayi yiyecegim 2 senedir ayni kilodayim kilo alicam diye yeme bozuklugu gelistirdim kurtulcam diye ayri cile cektim.

yas 17 boy 174 kilo 58. en azindan bi 63-65 olsam hayat mukemmel olabilirdi ama OLMUYOR. ne yaparsam yapayim olmuyor. kuru yemis, yulaf, daha cok makarna, ekmek, pilav, fistik ezmesi, muz, bal, cesit cesit smoothie yemedigim icmedigim sey kalmadi. bi donem o kadar takmistim ki kafaya kilo almayi, stresten yedigim herseyi kusuyordum yemekten sonra. gece yarisi kalkip yemek yiyordum falan. nolur bana adam akilli tavsiye verin.

ben 17 yasinda closeted ftm bi bireyim ve suan cevremde kelimenin tam anlami ile HIÇ kimse trans oldugumu bilmiyor. pre-everything btw.

aslinda iyi bi sac kesimi ile inanilmaz passleme ihtimalim var. yuzum ve fizigim zaten oldukca androjen... binder'siz bile dumduz duruyorum mesela. arkadaslarim hep 'erkek gibisin, seni bi saniyeligine erkek sandim' falan diyolar. okulda birkac kez hocalar 'delikanli, oglum' falan demisti. hatta bende o anlik sevincimi annemle paylasmak gibi bir hata yapip annemden azar isitmistim.

ailem ve cevremdeki insanlar... transfobik. hele ailem, ben NCCAH teşhisi (basically normal bi cis kıza gore daha yuksek androjen ve testesteron seviyem var dogustan) alinca 'eyvah, kizimiz erkek olacak!' diye ödleri patladı.
bu sebeple suan bi wolfcut kesimi kullaniyorum. mullet-imsi bisey iste idk. bi aksam cok disforik hissedince mutfak makasi ile kesmistim.

passlemeyi cok istiyorum.. ÇOK.
ama eger kendimi iyice cis erkege benzetirsem herkese ihanet edermisim gibi hissediyorum... ailem cok uzulur mesela. belki depresyona bile girerler, o derece. sirf bi kere ben sevgili yaptim diye babam iki hafta benle konusmamisti. belki bir daha yuzume bakmazlar, yada duzelmem icin beni psikologlara gotururler, bilemiyorum. her sabah evden cikarken asansor aynasinda krndimi olabilecek en maskulen sekilde ayarliyorum. her aksam okuldan eve gelirken ise kendimi olabilecek en feminen sekilde ayarliyorum ki ailem şuphelenmesin. ve kendime ihanet ettigim icin cok suclu hissediyorum. bazi yasitimdaki translari goruyorum burda ve ailelerine nasil acildiklarina (supportive olmasalar bile) cok sasiriyorum. o cesareti nerden bulabiliyorsunuz? cunku ben kimligimi saklamaktan cok yoruldum. beni desteklemeyecekler, ona %100 eminim ama en azindan sadece bilseler bile uzerimden devasa bir yuk kalkacak... birazcik vent gibi oldu ama tavsiyeleriniz varsa duymak isterim tabii ki.