Πρόσφατα στην εργασία μου ανακοίνωσαν ότι σε 1 μήνα θα αποχωρίσω λόγο έλλειψης funds (έχει 3 χρόνια να πουλήσει product).

Γενικά καταλήγω σε εταιρείες με μικρά teams προηγούμενη ήμασταν 2 devs όλλοι και όλλοι ενώ τώρα είμαστε 2 backend (TL & εγώ) και 3 frontend.

Στην προηγούμενη είχα undocumented spaghetti και το τεκμηρίωσα. Ενώ σε αυτήν έχουμε κάποια πράγματα σωστά όπως CQRS, DDD και εισήγαγα unit test & μετέφερα τα applications από Trustservers σε Hezner με επιτυχία μην πω για το intergration με SQS και την δυνατότητα λήψης μηνυμάτων από το SQS όταν AWS lambdas τα κάνουν feed.

Όμως πρόσφατα παρόλο που πρότεινα google reserve intergration κάπως τα σκάτωσα στο planning. Δε η πίεση με κατέβαλε σε σημείο να νιώθω σφίξιμο στο στήθος. Δε η πίεση άρχισε όταν απολύθηκε ένας άλλος συνάδελφος από το team (ήμασταν 3 πήγαμε 2) και άλλαξε η συμπεριφορά του TL.

Δε η απαίτηση είναι να σκεύτομαι ΚΑΙ product as well και όχι μόνο κώδικα πχ. να αξιολογώ αν πρέπει να κάνω κάτι σε ένα ticket ή όχι.

Τα task είναι περισσότερο verbal αν και το QA βάζει γραπτά σε ticket bugfixes, στην προηγούμενη ήταν verbal.

Παρατήρησα όταν αναπτύσσω κάτι απλά αντιγράφω προηγούμενα feature και αρχιτεκτονικές και νιώθω οκ στο να αναπαράγω τα ίδια βήματα. Πχ όταν στήνω server ξέρω εκ στήθους το πως θα στήσω ένα LEMP stack ακόμα νιώθω OK με απουσία TL.

Πχ. όταν ο TL έλειπε και συνεργαζόμουν με τον Product Manager ένιωθα ΟΚ και ένιωθα "ελεύθερος".

Ακόμα ένιωθα οκ ψυχολογικά όταν άρχιζα κάτι απο το 0 πχ. Small laravel project ενώ ήμουν OK ψυχολογικά το να έχω ένα boilerplate και να κόβω 1site ανα 15 μέρες. Δλδ βλέπω το coding σαν ζωγραφική παρα σαν engineering.

Έτσι τώρα κάθομαι και ζυγίζω τα πράγματα:

1. Αν πάω σε άλλη εταιρεία θα έχω τα ίδια η παρόμοιες καταστάσεις δλδ σε 2 εταιρείες ένιωθα σφιγμένος με την παρουσία TL αλλά όχι αν ήμουν solo. Πχ. μπορούσα να οργανωθώ με τον product manager kai να αποδώσω ποιο ήρεμα
2. Να παρατήσω το developmenτ άν είναι να έχω διακοπές για το παραμικρό και έτσι να είναι το development να δω κάτι άλλο:
   1. Διανομές με μηχανάκι -> είμαι μόνος μου πρακτικά fixed πράγματα να κάνω.
   2. Devops -> λιγότερο προϊόν περισσότερο μηχανη.
3. Να πάω freelance

Παρόλο που έχω αρκετά χρόνια στον χώρο πάντα είμαι σφιγμένος με ανθρώπους και καταλήγω σε προϊοντικές startup. Και να πάω σε άλλη και να είμαι πάλι τα ίδια δεν λέει έτσι ζυγίζω τα πράγματα.

Τι θα με συμβουλεύατε;

Όταν παραδίδω ένα task περνέτε από codereview. Όμως σε αυτό λαμβάνω ερωτήσεις:

1. Γιατί γίνετε έτσι;
2. Φάγαμε Χ χρόνο για το πράγμα.

Ακόμα πρόσφατα όταν μου παραδίδει το X task πάντα λαμβάνω το σχόλιο: "Ρώτα το robot"

Έτσι είμαι σε συνεχές άγχος στο τι να απαντήσω. Έχετε ιδέα πως να το διαχειριστώ;

Ακόμα και όταν ρωτώ κάτι πχ για το πως να το κάνω debug ένα δύσκολο task δεν ξέρω πάλι νιώθω σαν κρίση και όχι σαν συνεργασία.

Παρόμοιες καταστάσεις ήμουν και σε προηγούμενες εταιρείες. Έχω τρομάξει με τις συνεργασίες πραγματικά.

Πορσωπικά το βλέπω κξαλύτερη Παραγωγή απο το Zmak. Δεν ξέρω το Zmak (πέραν το ότι δεν έχει free αγώνες στο YT) κάτι του λείπει σαν μια σπίθα.

Το ACW σαν show έχει το κάτι άλλο.

Εργάζομαι σαν προγραμματιστής και παρόλα που προσπαθώ δεν βλέπω διέξοδο.

Τι εννοώ διέξοδο το αίσθημα ότι, ότι και να κάνω πάντα κάτι θα υπάρχει πάντα σε αυτό που παραδίδω κάτι θα υπολείπετε.

Ακόμα η καθημερινή επικοινωνία παρόλο που προσπαθώ να εξηγώ νιώθω ότι δεν είμαι στην ίδια σελίδα ακόμα και όταν μου δίδουν και για κάποιο λόγο νιώθω πως κάτι δεν δίδω η πάντα μια λεπτομέρεια θα λείπει.

Μπορεί στην ημέρα να έχω διακοπές κυρίως στην αρχή της ημέρας η στο τέλος με απροσδόκητα team calls. Βέβαια συνήθως θα είναι με μια εργασία σχετική. Αλλά ερωτήσεις του στυλ "Ξέρεις γιατί δεν παίζει το χ/ψ πράγμα", με μπλοκάρει, δεν μπορώ να δώσω απάντηση,παρόλα που είναι ένα πράγμα που το δούλεψα.

Δε η αίσθηση του ελέγχου ότι ανα πάσα στιγμή θα ελεγχθεί η εργασία μου με αγχώνει.
Όταν παραδέχθηκα ότι οκ δεν το έκανα σωστά πως θα μπορούσα να το έκανα ποιο σωστά η μόνη απάντηση είναι χρησιμοποίησε LLM, αλλά το LLM δεν δίδει πάντα το θεμιτό αποτέλεσμα.

Εργάζομαι σαν προγραμματιστής σε SaaS (παράγει ένα συγκεκριμένο προϊόν), δε ότι αφορά το coding όποια παρατήρηση κοκ με χτυπά βαθεία. Δηλαδή δεν έχω καθόλου την αίσθηση του ότι "τα κατάφερα ήταν έτσι όπως πρέπει να είναι".

Η αίσθηση είναι ότι ότι και να κάνω πάντα θα είμαι γ*** και θα τρέχω.

I am making a Stained glass maked upon linux-forks.de, upon Luacontroller I set:

if event.type == "program" then
  mem.status = "off"
  return
end

if event.iid == "reset_recipe" then
  local recipe = {
       {},{},{}
   }
  digiline_send("glass_maker",recipe)
  interrupt(2,"extract_glass")
  return
end

if event.iid == "extract_color" then
   if mem.status == "off" then return end
   digiline_send("display","Extracting Color")
   digiline_send("color_glass",{count=1,exmatch=true, slotseq="random"})
   return
end

if event.iid == "extract_glass" then
  if mem.status == "off" then return end
  digiline_send("display","Extracting Glass")
  digiline_send("glass", {count=8,exmatch=true,slotseq="rotation", name="default:glass"})
  return
end

if event.iid == "make_glass" then
  if mem.status == "off" then return end
  digiline_send("display","Making Glass")
  interrupt(2,"reset_recipe")
  return
end

if event.type == "digiline" and event.channel=="detect_glass" then
  digiline_send("display","Detected Glass")
  interrupt(2,"extract_color")
 return
end

if event.type == "digiline" and event.channel=="detect_color" then 
local dye = event.msg
local dye_sane = (dye:gsub("%d",""):gsub(" ",""))
  
  mem.dye = dye_sane  
  digiline_send("display", "DYE"..dye_sane)
  interrupt(2,"change_recipe")
  return 
end

if event.iid == "change_recipe" then
   
  digiline_send("display","Creating glass: ".. mem.dye)
  local recipe_item = mem.dye

  local recipe = {
    {"default:glass","default:glass","default:glass"},
    {"default:glass",recipe_item,"default:glass"},
    {"default:glass","default:glass","default:glass"}
  }

  digiline_send("glass_maker",recipe)
  interrupt(2, "make_glass" )
  return
end

if event.type == "on" and event.pin.name == "C" then
  mem.status = "on"
  interrupt(2, "make_glass")
  digiline_send("display","Clock On")
  return
end

if event.type == "off" and event.pin.name == "C" then
  mem.status = "off"
  digiline_send("display","Clock Off")
  return
end

But it seem that (dye:gsub("%d",""):gsub(" ","")) doing nothing and not replacing any string but instead execution seem terminated or ingored.

I fail to contact with admins thwerefore I need your help upon Luacontroller. Usually in vanilla lua gsub is able to replace a string and it seem to work upon if I place upon Luacontroller:

local item="dye:yellow 44"
local item_without_number = item:gsub("%d",""):gsub(" ","")
digiline_send("debug","V1: "..item_without_number)

Can you help me?

Ποιος άκουγε ατλαντίς;

Καλησπέρα,

Στην εργασία είχα προτείνει το να ενεργοποιήσουμε το google reserve και ενώ τα ζητήματα είχαν λυθεί παρουσιάστηκαν σφάλματα τα οποία δεν τα είχα προβλέψει, παρόλο που είναι deployed o κώδικας production.

Τα σφάλματα αφορούσαν τα δεδομένα που ανεβάζουμε, γι αυτό δοκίμασα διάφορες στατηγικές να ανεβάζω feed μόνο αν υπάρχει διαθεσιμότητα και μερά άρχισα να κοιτώ τα Feeds. To feature αυτό το δουλέυω από τα Χριστούγενα και με πιέζουν να είναι 100% έτοιμο, πράγμα εύλογο.

Όμως ο συνάδελφος λέει γιατί να μην χρησιμοποιώ το AI agent να το κάνω ποιο γρήγορα. Όμως tbh δεν το εμπιστεύομαι 100% επειδή το google reserve είναι 3rd party service έτσι αξιοποιώ gemini και chatgpt και προσπαθώ να δημιουργώ μικρές δομές κώδικα. Ο συνάδελφος με το AI έκανε fixes που έθεσε το AI και τα ανέβασε. Όταν όμως είπα ότι θα πρέπει να δούμε και το ψ πράγμα στα 2-3 επιπρόσθετα command που έκανε μου είπε να το δω εγώ. Το ticket το είχα αρχικά εγώ.

Όταν πάλι πήγα να δω ένα άλλο ticket πέρι google reserve και χρησιμοποίησα AI για να ελέγξω κατι και πάλι μου την είπε επειδή δεν χρησιμοποιώ το inline AI agent που έχει το IDE μου. Απλά δεν βγάζω άκρη, δε πριν αρκετούς μήνες είχα κάνει ένα σύστημα που αποθήκευε ταυτότητες σε συστήματα κρατήσεων. Επειδή όμως είχαν παρουσιαστεί κάποια σφάλματα αντί να το patchαρω μου είπε να αξιοποιήσω το κοινό σύστημα ανεβάσματος που ανέβαζε σε public bucket που διανέμετε απο CDN χωρίς signed URLS.

Και έτσι δεν ξέρω νιώθω ότι παραγκονίζομαι, οκ αν υπάρχει θέμα performance πες είσαι αργός. Δημαδή συνδέω τις τελείες αλλά φοβούμαι ότι είναι υπό το πρίσμα του εγωϊσμού μου, λόγο τις πίεσης είναι δυσδιάκριτο εάν είναι αυτό όχι. Αυτό που αναζητώ είναι η αίσθηση της επιτυχίας οτί ναι τα κατάφερα, η οτι ναι βγήκε ένα καλό αποτέλεσμα.

Έχετε ιδέα πως να το διαχειριστώ επαγγελματικά. Αν πάω κάπου αλλού φοβάμαι ότι θα δω τα ίδια.

Από την άλλη το googlwe reserve είναι δική μου ιδέα και μου έχει ανατεθεί (εύλογα) η ευθύνη.

As far as I know corsets used to narrow the waist but with grave dangers to woman's health (based on https://www.rcseng.ac.uk/library-and-publications/library/blog/effects-of-the-corset/) :

1. Ribcage becoming to narrow causing faintness
2. Digestion issues
3. Organ Dislocation

But upon modern corsets are these symptoms prevented????

Καλησπέρα,

Είμαι ένα καπάκι από έναν TU5J4 και περιπλανιέμαι στο διάστημα. Το πώς κατέληξα εδώ… μεγάλη ιστορία.

Κάποτε ζούσα ήρεμα πάνω σε έναν κινητήρα από ένα Citroën Saxo VTS. Ο ιδιοκτήτης μου, ο Γιάνναρος από την Πτολεμαΐδα. Καλό παιδί… αλλά με ιδέες που ούτε μηχανικός της NASA μετά από τσίπουρα δεν θα τολμούσε.

Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισε να «παντρέψει» εμένα TU5J4 με τουρμπίνα από Scania.

«Θα φυσάει χαμηλά», έλεγε.

«Θα σηκώνει από τις 2.000», έλεγε.

«Το έχω υπολογισμένο», έλεγε.

Έτσι, με τα εξειδικευμένα fabrication skills του στο γκαράζ, κατάφερε να την προσαρμόσει πάνω μου. Λίγο άβολα βέβαια, επειδή το duct tape κολλούσε πάνω στο σώμα μου. Ick. Απαίσια αίσθηση.

Από τη μία η πολλαπλή απο καμινάδα τζακιού, από την άλλη tie-wrap από Praktiker, κι εγώ στη μέση να νιώθω σαν χριστουγεννιάτικο δώρο που το τύλιξαν βιαστικά.

Στην πρώτη εκκίνηση του κινητήρα… τίποτα.

Ούτε 0,000001 bar πίεση.

Η τουρμπίνα ακίνητη.

Ο Γιάνναρος σκεφτικός.

Καθόταν, καθόταν… μέχρι που του ήρθε η ιδέα ότι «δεν έχει αρκετό καύσιμο».

Και τότε ξεκίνησε η πραγματική επιστήμη.

Πήρε μια αντλία πισίνας.

Ναι. Πισίνας.

Από αυτές που γράφουν πάνω “MAX FLOW 24000L/H”.

Με λάστιχο ποτίσματος προσάρμοσε ακροφύσια πάνω σε μια σιδηροσωλήνα, αντικαθιστώντας τα injectors.

Fuel rail από υδραυλικά εξαρτήματα.

Map sensor δεμένο με μονωτική.

Και pressure regulator… μια βάνα κήπου μισάνοιχτη.

Δεύτερη προσπάθεια.

Ίδιο έργο, χειρότερο αποτέλεσμα.

Γυρνάει μίζα.

Ο TU5J4 προσπαθεί να κρατηθεί αξιοπρεπής.

Η Scania τουρμπίνα κάνει ότι κοιτάει αλλού, σαν να μην αφορά το project.

Και πάλι… τίποτα.

Ούτε ίχνος πίεσης.

Μόνο εκείνος ο ήχος της αντλίας πισίνας που δούλευε σαν να ποτίζει χωράφι στη Θεσσαλία τον Αύγουστο.

Και μετά… σιωπή.

Όχι η ωραία σιωπή.

Η άλλη.

Η σιωπή που σημαίνει “κάτι πάει πολύ λάθος μέσα στον κινητήρα”.

Οι κύλινδροι είχαν γεμίσει καύσιμο.

Ο Γιάνναρος σκεύτηκε: “λίγο πλούσιο μίγμα, έχει τάση για flooding”.

Σκεύτηκε ακόμα περισσότερο μέχρι που του ήλθε η φαϊνη ιδέα, θα αντικαταστήσει τα μπουζί με ακροφύσιο ηλεκτροκόλησης ενώ σε καροτσάκι θα βάλει αεροσυμπιεστή να σέρνει. Όμως ένιωθε πως δεν ήταν αρκετό ήθελε κάτι παραπάνω, μέχρι που σε μια κούτα είδε κάτι φουρνέλα, ήταν η ευρίκα στιγμή του. Έτσι και έκανε αντικατέστησε τα μπουζί με ηλεκτροκόλληση γειομένη στο σώμα του κινητήρα. Δε ανέμειζε το περιεχόμενο αυτών με το κάυσιμο ελπίζοντας ότι η πρόσμιξη αυτή θα έδινε περισσότερο οξυγόνο στο καύσιμο διοσθώνοντας το Air-fuel mixture.

Tο Ductapε και ψαλίδι πήρε φωτιά, "Ι am Genius" μονολόγισε καθώς προσάρμοζε την ηλεκτροκόληση στα μπουζί.

Εφόσον προσάρμοσε τις νεες μετατροπές κάθισε στο κάθισμα του οδηγού, φύρισε την μίζα μέχρι που "ΜΠΟΥΜ" ο ήχος της επιτυχίας.

Βιαίως αποσχίστικα ανέβηκα τα 10 πόδια, 100, 1000, 10000, 100000 ανέβηκα στρατόσφαιρα, ιονόσφαιρα μέχρι που έφτασα στο διάστημα.

Α να τι βλέπω το διεθνή διαστημικό σταθμό! Εκεί που γίνονται όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις, βλέπω να πλησιάζει ολόένα ποιο κοντά.

Αστρ: Τι είναι αυτό;

Boris: Cyca blyaaaat

ΩΩΩ βέλπω να πλησιάζω επικίνδυνα, ελπιζω να μην του χαλάσω το χρώμα. ΙΙΙΙΙ, φιου κάτι χτύπησα αλλά δεν βλέπω να έκανα μεγάλη ζημιά.

-------------------

Boris: Jack κάτι χτύπησε το αντικείμενο.

jack: Μηθν ανυσυχείς μόνο την δεξαμενή νερού χτύπησε

Boris: CYCKA

Jack: Τι βρίζεις

O Boris έποιασε το προσωπο του απελπισμένος

Jack αδελφέ τι έχεις

Boris: Ρε ξέρεις τι χάσαμε την Vodka, την έφερα λαθραία εδώ και την έριξα στο νερό.

---------------

Και κάπως έτσι κατέφερε ο Γιάνναρος να κάνει ένα tuning από ..... άλλο Πλανήτη.

In a 2-team dev team (me and my team-leader) we deploy php applications like this in a single linux server (scale is rather small):

ssh mainusr@example.com
cd ./www-data
git pull origin branch

composer install

php bin/console cache:clear

systemctl --user restart queue-listener.service

sudo systemctl restsart php8.2-fpm service

The mainusr is the user that runs php and has sudo access as well.

Username and password is shared in both devs, I want to change that without breaking workflow (and saving myself from explanation) whilst I avoid sharing credentials I thought this approach:

Install libpam-google-authenticator and use seperate accounts with passwors/key+otp.

The approach I would follow is:

sudo apt install libpam-google-authenticator

And config the /etc/pam.d/sshd config:

@include common-password
auth required pam_google_authenticator.so secret=/var/lib/google-authenticator/${USER}/.google_authenticator

Then apply any nessesary ssh config as well upon sudo nano /etc/ssh/sshd_config:

KbdInteractiveAuthentication yes
ChallengeResponseAuthentication yes
UsePAM yes

Then create /var/lib/google-authenticator/ where otp settings for each user would be stored:

sudo mkdir -p /var/lib/google-authenticator/

Then share the mainusr user_id in multiple user that require OTP:

# Keep id and group
export ID=$(sudo id -u mainusr)
export DEFAULT_GROUP=$(sudo id -gn mainusr)

# Create cesondary user
sudo useradd -o -u "$ID" -g "$DEFAULT_GROUP" -G sudo -d /home/mainusr -s /bin/bash slaveusr1
sudo passwd slaveusr1
# OTP folder for user1
sudo install -dm 700 -o slaveusr1 -g mainusr /var/lib/google-authenticator/slaveusr1


# No sudo
sudo useradd  -o -u "$ID" -g "$DEFAULT_GROUP" -d /home/mainusr -s /bin/bash slaveusr2
sudo install -dm 700 -o slaveusr2 -g mainusr /var/lib/google-authenticator/slaveusr2
sudo -u slaveusr2 google-authenticator -s /var/lib/google-authenticator/slaveusr2/.google_authenticator

After remove login access and sudo capability from mainusr each user with its own credentials would be able to login as mainusr:

sudo paswd -d mainusr
sudo gpasswd -d mainusr sudo
sudo usermod -s /bin/false mainusr

The whole Idea is each user has its own credentials and OTP protection over ssh login whilst keeping workflow similar.

The budget and time for ldap or similar solutions not suficient (we both develop + manage servers) (for servers ~6Eur total + domain cost)

But I am unsure what possible issues could this approach cause.

The whole idea is to have some form of access control but also keep workflow same. Is this a good approach depending the circumstances?

In a 2-team dev team (me and my team-leader) we deploy php applications like this in a single linux server (scale is rather small):

ssh mainusr@example.com
cd ./www-data
git pull origin branch

The mainusr is the user that runs php and has sudo access as well. Username and password is shared in both devs. In order to avoid breaking the workflow AND harden ssh access (avoiding shared credentials) I thought this approach:

Install libpam-google-authenticator and use seperate accounts with passwors/key+otp.

The approach I would follow is:

sudo apt install libpam-google-authenticator

And config the /etc/pam.d/sshd config:

@include common-password
auth required pam_google_authenticator.so secret=/var/lib/google-authenticator/${USER}/.google_authenticator

Then apply any nessesary ssh config as well upon sudo nano /etc/ssh/sshd_config:

KbdInteractiveAuthentication yes
ChallengeResponseAuthentication yes
UsePAM yes

Then create /var/lib/google-authenticator/ where otp settings for each user would be stored:

sudo mkdir -p /var/lib/google-authenticator/

Then share the mainusr user_id in multiple user that require OTP:

# Keep id and group
export ID=$(sudo id -u mainusr)
export DEFAULT_GROUP=$(sudo id -gn mainusr)

# Create cesondary user
sudo useradd -o -u "$ID" -g "$DEFAULT_GROUP" -G sudo -d /home/mainusr -s /bin/bash slaveusr1
sudo passwd slaveusr1
# OTP folder for user1
sudo install -dm 700 -o slaveusr1 -g mainusr /var/lib/google-authenticator/slaveusr1


# No sudo
sudo useradd  -o -u "$ID" -g "$DEFAULT_GROUP" -d /home/mainusr -s /bin/bash slaveusr2
sudo install -dm 700 -o slaveusr2 -g mainusr /var/lib/google-authenticator/slaveusr2
sudo -u slaveusr2 google-authenticator -s /var/lib/google-authenticator/slaveusr2/.google_authenticator

After remove login access and sudo capability from mainusr each user with its own credentials would be able to login as mainusr:

sudo paswd -d mainusr
sudo gpasswd -d mainusr sudo
sudo usermod -s /bin/false mainusr

The whole Idea is each user has its own credentials and OTP protection over ssh login whilst keeping workflow similar.

The budget and time for ldap or similar solutions not suficient (we both develop + manage servers) (for servers ~6Eur total + domain cost)

But I am unsure what possible issues could this approach cause.

The whole idea is to have some form of access control but also keep workflow same. Is this a good approach depending the circumstances?

Συνέχεια του: https://www.reddit.com/r/greececirclejerk/comments/1t7hkdg/%CF%80%CF%89%CF%82_%CE%BD%CE%B1_%CF%81%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B1_%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B7_%CE%AD%CE%BD%CF%89cic/

---

Καλησπέρα με λένε Άννα, θα ήθελα να μοιραστώ μια εμπερία που έζησα.

Πριν μερικές εβδομάδες ήμουν Σύνταγμα και περίμενα άτομο να κατέβω την Ερμού για ψώνια, η φίλη μου είχε αργήσει κλασικά. Μια λάμψη εμφανίστηκε απο το πουθενά και κάτι σαν σοκολατένιο άγαλμα εμφανίστηκε εμπρός μου. Ο αέρας είχε μυρίσει έντονα μια νέα οσμή μια οσμή γλυκιά, εξωτική. Ένα κάλεσμα ένιωσα, κάτι σαν φάε με.

Ταρακουνήθηκα μέχρι που μαζέυτικάν λυσάρες και άρχισαν να δαγκώνουν κομμάτια απο αυτό. Η φωνή στο κεφάλι μου ήταν εντονότερη "Φάε με...φάε με" με καλούσε. Γύρω μου επικρατούσε χάος. Γυναίκες με ψώνια από Zara και Sephora πετούσαν σακούλες κάτω και όρμαγαν πάνω του σαν ζόμπι σε buffet. Μία κοπέλα με νύχια τρία μέτρα είχε ήδη καταφέρει να ξεκολλήσει ένα κομμάτι από τον ώμο του και το έτρωγε με βλέμμα έκστασης.

Γυν1:ΣΟΚΟΛΑΤΑΑΑΑΑ

Γυν2:ΑΦΗΣΤΕ ΜΟΥ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΡΟ

Ένα χέρι έπεσε στο πάτωμα, πήγα το πλησίασα το ένιωσα, η σοκολάτα είχε λιώσε στο χέρι μου. Το πήρα, άρχισα να τρέχω μα ξεφύγω, με κυνήγησαν αλλά τουε ξέφυγα, ένας δημοσιογράφος με πλησίασε.

δημ: Κυρία μου τί είναι αυτό που κουβαλάτε.

Ντράπηκα, φοβήθηκα έτρεξα προς την Πανεπιστημίου, σε ένα στενό κρύφτηκα. Εκεί ο πειρασμός έγινε εντονότερος "ΦΑΕ ΜΕ", το στόμα πλησίασε το χέρι, πήρε μια δαγκωματιά, μετά άλλη μια, και άλλη μια μέχρι που το χέρι είχε φαγωθεί όλο. Η γλυκήτητα γέμισε το στόμα μου, μια παράξενη γεύση κάτι σαν συναίσθημα μεταξύ μοναξιάς και τρυφερότητας. Τρόμαξα, πήρα το μετρό να επιστρέψω πίσω. Τρομαγμένη κρύφτηκα στο δωμάτιό μου.

Το ίδιο βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ.Η γεύση είχε μείνει στο στόμα μου.

Όχι απλώς σοκολάτα. Κάτι άλλο.

Σαν αγκαλιά. Σαν να σε περιμένει κάποιος σπίτι. Σαν εκείνη την αίσθηση όταν σε ρωτάνε «έφτασες;» και το εννοούν.

Κουκουλώθηκα με την κουβέρτα και προσπάθησα να ξεχάσω όσα έγιναν στο Σύνταγμα.

Ενας άνδρας εμφανίστηκε στο όνειρό μου, χαμογελούσε, κρατούσε έναν φτερωνό μονόκερο απο το χαλινάρι. Το τοπίο ήταν σκοτεινό, νυχτερινό, όμως γύρο απο τον άνδρα ήταν φωτεινό. Στο έδαφος τα λουλούδια ήταν διάφανα, σαν να ήταν απο καταμέλα. Μια μυστηριώδη γοητεία γέμισε την καρδιά μου, όμως και ένας φόβος.

Ανδράς: Έλα, πλησιάσε, μην φοβάσαι

Η φωνή του ήταν ήρεμη.

Όχι δυνατή. Όχι επιβλητική.

Αλλά είχε κάτι… βαρύ. Σαν να την άκουγες όχι με τα αυτιά αλλά μέσα στο στήθος σου.

Ο φτερωτός μονόκερος δίπλα του χλιμίντρισε χαμηλά και άνοιξε αργά τα φτερά του. Πάνω τους κυλούσε φως σαν υγρός χρυσός. Έκανα ένα βήμα πίσω.

Άννα: Ποιος … ποιος είσαι;

Ο άνδρας χαμογέλασε λυπημένα. Με λένε u/pcmagas, ζητιάνος της αγάπης.

Η Άννα κάθησε κάτω στο γρασίδι και έλαβε ένα λουλούδι.

Άννα: Πες μου.

Ο άνδρας δεν απάντησε αμέσως. Ο αέρας γύρω τους άλλαξε, σαν να κρατούσε την ανάσα του το ίδιο το τοπίο. Ο φτερωτός μονόκερος κατέβασε το κεφάλι του και το φως πάνω στα φτερά του έγινε πιο απαλό, σχεδόν λυπημένο. Ο άνδρας —ο u/pcmagas όπως είχε συστηθεί— έκανε μερικά βήματα προς τα μπροστά, αλλά όχι αρκετά για να σε πλησιάσει επικίνδυνα. Ήταν σαν να σεβόταν ένα αόρατο όριο.

u/pc_magas: Κουράστηκα σε αυτήν την ζωή να παλεύω και να μην βρίσκω αντίκρισμα σε ότι κάνω, όχι χρήματα, απλά ένα καλό αποτέλεσμα. Απλά απλά ήθελα έναν άνuρωπο να έχω κοντά μου. Η Άννα τον πλησίασε και του έσφιξε στο χέρι. Μην ανυσυχείς πλέον εμαι εγώ εδώ, αν και μόλις σε γνώρισα.

Ο u/pc_magas την αγκάλιασε σφιχτά, έκλαψε, μια λέξη ξεστόμισε "Σε ευχαριστώ", μετά απο λίγο την άφησε και σηκώθηκε μπροστά της, γονάτησε και της φίλησε το χέρι.

u/pc_magas: Δεσποινίς μου μου χαρίζετε αυτοπν τον χορό.

Η Άννα απάντησε "Μα δεν παίζει μουσική", ο u/pc_magas χτύπισε παλαμάκια και μια μπάντα εμφανίστηκε απο το έδαφος παίζοντας ένα βαλς. Ο u/pc_magas φορούσε ένα σμοκιν και άπλωσε το χέρι του, εκείνη το έλαβε όμοως παρατήρησε κάτι διαφορετικό. Φορούσε μάυρα γάντια και είχε ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι. Κοίταξε κάτω στα πόδια της και είδε ένα πλουμιστό φόρεμα μαύρο αλλά με άστρα απλωμένα πάνω σε αυτό να λαμπυρίζουν.

Ο u/pc_magas κρατούσε ακόμα το χέρι της. Το γάντι του ήταν μαύρο, αλλά όχι απλό μαύρο — σαν να είχε ρουφήξει μέσα του όλες τις σιωπές που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Η Άννα τον κοίταξε καλύτερα τώρα. Το βλέμμα της πήγε στο δαχτυλίδι. Μετά ξανά στο πρόσωπό του.

Άννα: Αυτό δεν ήταν εκεί πριν.

Ο u/pc_magas χαμογέλασε αχνά, σαν να μην είχε σίγουρη απάντηση ούτε ο ίδιος.

u/pc_magas: Μα μιαπρογκίπισσα πάντα φορεί ένα δακτυλίδι.

Κοίταξε το χέρι του, σαν να το έβλεπε πρώτη φορά. Άφησε να την καθοδηγεί στο βαλς, χορέυοντας πάνω στο γρασίδι. Χορέψαν ώρες πολλές, κάθε βήμα ονειρικό, κάθε κίνηση έμοιαζε σαν να έσβηνε λίγο περισσότερο το όριο ανάμεσα στο “πραγματικό” και στο “θέλω”. Απλά ο χορός την οδηγούσε, μια αγγαλιά γεμάτη στοργή. Κουραστήκαν και καθίσαν κάτω στο γρασίδι.

u/pc_magas: θα ήθελες λίγο μαλίτης γριάς. Αννα: Μα που έχει;

Ο u/pc_magas έκοψε ένα κλαδάκι και απο το δέντρο έσταξε σιρόπι φράουλα. Σηκώθηκε στις μύτες και κάρφωσε ένα σύννεφο, μετά άρχισε να το περιστρέφει τυλίγοντας την άκρη του ξύλου με αυτό. Εφόσον μάζεψε αρκετό τις το πρόσφερε.

Το σύννεφο πάνω στο κλαδάκι έτρεμε ελαφρά, σαν να μην είχε αποφασίσει ακόμα αν πρέπει να είναι φαγητό ή ουρανός. Η γλυκιά μυρωδιά της φράουλας απλωνόταν γύρω τους, αλλά δεν ήταν απλώς άρωμα· είχε κάτι παιδικό, σαν ανάμνηση που δεν ήξερες αν την έζησες ή την ονειρεύτηκες.

Ο u/pc_magas το κράτησε μπροστά της προσεκτικά, σαν προσφορά που δεν ήθελε να πιέσει. u/pc_magas: Είναι λίγο… ασυνήθιστο, αλλά εδώ τα πράγματα βγαίνουν όπως τα χρειάζεται κάποιος.

Η Άννα χαμογέλασε ελαφρά. Άννα: Αυτό εξηγεί πολλά.

Πήρε το “μαλλί της γριάς” από το σύννεφο με τα δάχτυλά της. Ήταν απαλό, αλλά όχι υλικό όπως το ήξερε· έλιωνε πριν το αγγίξεις τελείως, αφήνοντας μια γεύση που δεν ήταν μόνο γλυκιά — ήταν και ήσυχη. Εκοψε την πρώτη μπουκιά και μετά την δεύτερη σιγά σιγά το έτρωγε μέχρι που έφτασε στην τελευταία μπουκιά. Άπλωσε το χέρι της και την έβαλε στο στόμα του, πριν προλάβει να την καταπιει τον...φίλησε.

Άρχισαν να υψώνονται καθώς η Αννα φιλούσε τον u/pc_magas μέχρι που κάθισαν στο μισοφέγγαρο. Η Άννα σε κάποια στιγμή κοιτάξε τριγύρω και έμεινε έκθαμβη απο την θέα. Ο κάμπος καταπράσινος και φωτεινός παρόλο που είχε σκοτάδι, τα λουλούδια διαφανή σαν να ήταν απο κρύσταλλο, ποταμοί να ρέουν σοκολάτα.

Σε κάποια φάση ένιωσε δόνηση, σαν το φεγγάρι να κατεβαίνει, ο ουρανός αρχίζει να φωτίζει και ο ήλιος σταδιακά να ξεπρτοβάλει τις ακτίνες του.

u/pc_magas: Ήλθε η ώρα, η ώρα να ξυπνήσεις.

Η Άννα άρχισε να δακρύζει "Θα σε ξαναδώ" ρώτησε. Ο u/pc_magas άρχισε να διαλύετε στο φώς μια απαλή σιφανή φωνή της ψυθίρισε "Θα είμαι πάντα στα ονείρά σου"

---

Κάπως έτσι καταλήγει η ιστορία του παγκοσμίου ηγέτη u/pc_magas, ενός ηγέτη που επιδίωκε απλά μια συντροφιά, έναν σύντροφο. Κάποιοι τον είπαν τρελό, κάποιοι δεν του δώσανε σημασία, αλλά τι νόημα έχει όταν είναι γυναικός το όνειρο. Όταν τα βήματα της οδηγείς; Όταν επιτέλους καταφέρεις να ενωθείς με αυτήν; Κάποιοι λένε πως δεν πήγε με καμιά γυναίκα, αλλά εμείς δεν είμαστε που θα το κρίνουμε.

I was looking to replace the battery pack of a Black & Decker PV1820L Dustbuster mini vacuum cleaner. But as I was trying to cut a nicker strip I accidentally scaped the ende of the cell and heard gas leaking noices.

I IMMIDATELLY went to an open area moving it outside the house and beyond any flammable stuff. Fire has not started BUUUT I am also afraid to dispose it into any kind of bin in order not to cause any kind of fire.

Also I dug a small ditch of a pot having dry soil and left it there hissing.

How should I proceed? I know it can catch fire at any time.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Όλοι πανταχού otaku εν τη υφήλιο, πέραν από τις maido, επιθυμούμε ένα γατοκόριτσο για σύντροφο. Πόσα βράδια ξενηxτύσαμε βλέποντας nekorapa και asobi ni iku yo, επιθυμώντας να αποχτήσουμε μια ονειρική σχέση σαν και αυτή. Είναι γνωστόν πως η το μείγμα προσκόλλησης αλλά και ανεξαρτησίας ενός γατοκόριτσου με την πληθώρα από τα νάζια που μπορεί να σου προσφέρει, η αναγνώριση από αυτό σαν αφέντη αλλά και η επιθυμία να σε εξυπηρετεί και να σε φροντίζει, χαρακτηριστικά που αναζητάμε σε μια αιώνια σύντροφο, είναι η αιτία που ένας ανήρ επιζητά αυτήν.

Ιστορική Αναδρομή

Συνάδελφοι οφείλουμε το να αναφερθούμε στην δημιουργία του πρώτου γατοκόριτσου. Όπως γνωρίζουμε το γατοκόριτσο αποτελεί μια βιολογική ένωση γάτας με ανθρώπου, προϊόν του δυστυχήματος της ακτίνας Nya. Όλοι γνωρίζουμε πως κατά την δεκαετία του '80 η Ιαπωνία διεξήγαγε πειράματα προς εξερεύνηση παράλληλων κόσμων. Κατά την διάρκεια των πειραμάτων αυτών παρουσιάστηκε αυτή η μυστηριώδης ακτίνα που συνδέετε με την ύπαρξη γατοκόριτσων.

Ακόμα όμως ερευνάται το πως η ακτίνα Nya μπόρεσε και συνδύασε το DNA γάτας με ανθρώπου και γιατί επηρρεάστηκαν μόνο νεαρές της ηλικίας 12-16 ετών, εικάζεται ότι ο καταλύτης είναι η παρουσία έντονου άγχους και στρες εν τη Ιαπωνική κοινωνία και απαιτήσεις αυτής.

Επιστρεφοντας όμως επί του θέματος, τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά ενός γατοκόριτσου, δεν είναι τα μόνα αλλά ανά κράτος και περιοχή παρουσιάζουν ποικίλα χαρακτηριστικά.

Εις την μέγα έρευνα που διεξήγα κατάφερα να καταγράψω αυτά τα χαρακτηριστικά:

Ιαπωνικό Γατοκόριτσο

Αποτελεί το κλασικό δείγμα γατοκόριτσου, σύνηθες ένδυμα είναι είτε Seifuku (σχολική ποδιά) είτε Maido Fuku (στολή υπηρέτριας) ιδίως επηρεασμένη από την Αγγλική Βικτωριανή εποχή, χωρίς όμως να παρακάμπτετε και τυπική ενδυμασία που συναντώνται σε ανθρώπους. Συνήθως τα γατοκόριτσα αυτά έχουν την τάση προσκόλλησης σε άτομα τα οποία αναγνωρίζουν ως αφέντη. Είναι πλήρως εκδηλωτικά και δεν διστάζουν να εκδηλώσουν την αγάπη προς τον αφέντη τους με ποικίλους τρόπους, δε η αναγνώριση ως αφέντη από ένα γατοκόριτσο σημαίνει ότι έχει αναπτύξει συναισθήματα εμπιστοσύνης και αργότερα συναίσθημα αγάπης.

Κατά την περίοδο του οίστρου τα γατοκόριτσα προσκολλονται εντονότερα εις τον αφέντη τους αναζητώντας φυσική αναπαραγωγική ένωση. Η έκφραση αυτών είναι με συχνές αλλά γεμάτες τρυφερότητα ενέργειες όπως εναγκαλισμός μπράτσου, τρίψιμο προσώπου εν το στήθος κοκ. Η αντίδραση αυτή είναι εντονότερη σε όσους είναι άνδρες και έχουν αναγνωριστεί από το γατοκόριτσο σαν αφέντη.

Στην περίπτωση συγκλίσεως μετ' αυτής εκτιμήστε ότι θα προσκολλάτε εντόνως εν το αφέντη της. Δε, αρέσκεται να ξαπλώνει στα πόδια του αφέντη της αναζητώντας χάδια επί της κεφαλής (headpat)

Αμερικάνικο Γατοκόριτσο

Αποτελεί ένα εξωστρεφές δείγμα γατοκόριτσου γεμάτο ενέργεια και δράση, εκδηλώνετε με έντονες εκφράσεις εντονότερες από το Ιαπωνικό γατοκόριτσο. Η ενδυμασία αυτών είναι η τυπική αλλά κατά τους θερινούς μήνες δεν διστάζει να αναδείξει έντονα την κοιλιακή της χώρα και τα πόδια της με κατάλληλη ενδυμασία όπως bandeu, crop top κοκ.

Κατα τον οίστρο καλό είναι να μην είστε στο ίδιο δωμάτιο διότι εκφράζετε έντονα σε όποιο συναίσθημα (θυμός, αγάπη κοκ). Δεν θα διστάσει να αξιοποιήσει τα νύχια της η ακόμα και την μυική της δύναμη, δε υπήρξαν και αρκετές περιπτώσεις που αρκετά ζευγάρια ανδρός - γατοκόριτσου να δημιουργήθηκαν κατά την περίοδο του οίστου. Ενδύκνειτε να κλειδώνετε την πόρτα και το παράθυρο και να μην κοιμάται στον ίδιο χώρο κατά την περίοδο του οίστρου.

Κατά την σύκλιση εκτιμήστε ότι ο ύπνος δεν θα είναι ομαλός, αναμένετε κλωτσιές ακόμα και στο πρόσωπο ενώ θα καταλαμβάνει το 70% του κρεβατιού.

Αιγυπτιακό Γατοκόριτσο

Το αιγυπτιακό γατοκόριτσο παρουσιάζει μια διαφορετικότητα στην σχέση αφέντη μετ' αυτής. Στην περίπτωση ενός Αιγυπτιακού γατοκόριτσου εσύ είναι ο ΥΠΗΡΕΤΗΣ που προσδοκά να την εξυπηρετείς. Αυτό οφείλετε στην μακρά παράδοση των προγόνων αυτών (γάτες) και στην σχέση που είχαν μεταξύ ανθρώπου γάτας. Συνήθως με ομαλές αλλά και αυταρχικές ενέργειες θα αναζητά το θεμιτό (είτε φαγητό, είτε χάδια).

Είναι ασφαλές κατά τον οίστρο διότι η άρνησις είναι σχετικά εύκολη, όμως αναμένετε έντονο αυταρχισμό στις κινήσεις και άλογιστες απαιτήσεις, όμως το πέρας αυτών θα σας ανταμείψει ευχάριστα με την άδεια για headpat η και το να επιτρέψει την σύγκλιση μετ' αυτής.

Όποια επαφή με αυτήν είναι θεωρείτε επιβράβευση του ΥΠΗΡΕΤΗ και θα πρέπει να κερδηθεί με σκληρή εργασία, ομοίως και το δικαίωμα σύγκλισης μετ' αυτής.

Κυπριακό Γατοκόριτσο

Η Κύπρος όντας σταυροδρόμι μεταξύ Ευρώπης, Αφρικής και Μέσης Ανατολής έχει σαν αποτέλεσμα να παρουσιάσει ένα ιδιόμορφο γατοκόριτσο. Θα δείτε αρκετά χαρακτηριστικά με το Αιγυπτιακό όμως η σχέση είναι μια ενδιάμεση, ο αφέντης αποκαλείτε αγόρι και σπανίως παρουσιάζετε να υπάρχουν σχέσεις γυναίκας - γατοκόριτσου. Αναμένετε εναλλαγές μεταξύ εκφράσεις τρυφερότητας και αυταρχισμού, με έντονες εκφράσεις συκγρουόμενων απαιτήσεων, όποια αντίρρηση επί αυτών επιφέρει έντονη επιθετικότητα με εμφανές σημάδια γρατζουνιών.

Ένα ακόμα χαρακτηριστικό είναι η υψηλές απαιτήσεις σε φαγητό, δε η διατροφικές συνήθειες αυτών συμπεριλαμβάνει ψάρι όμως το ποιο αναζητούμενο γεύμα είναι οι Κυπριακές κούπες. Η ένδυση αυτών είναι τυπικά καθημερινά ενδύματα, όμως σπανίως ενδέχεται να αλλάξει ιδίως σε maido fuku κατά την διάρκεια του οίστρου. Λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι τότε σου κάνει το "χατήρι". Δε κατά την διάρκεια του οίστρου αναμένετε ποιο έντονες και παράλογες απαιτήσεις.

Η σύγκλιση είναι βατή αλλά θα γίνει εφόσον σε πάρει με "Παπά και κουμπάρο".

Γαλλικό Γατοκόριτσο

Το Γαλλικό Γατοκόριτσο είναι ένα δείγμα Ευρωπαϊκου Γατοκόριτσου. Το Γαλλικό Γατοκόριτσο συνήθως κοιτάζει υποτιμητικά οποιοδήποτε άλλο άτομο, όμως αναμένει εντόνως την προθυμία την ενέργειας απο τον αφέντη. Ο καλούμενος υποψήφιος αφέντης καλείτε να σπάσει το εμπόδιο που θέτει η Γαλλικό γατοκόριτσο δια μέσου της υποτίμησης. Αναμένει από τον υποψήφιο αφέντη υψηλή διάνοια, έντονο χειρισμό της γλώσσας με έντονο το συναίσθημα της καλαισθησίας.

Οι λέξεις είναι το κλειδί για μια ομαλή σχέση με ένα Γαλλικό Γατοκόριτσο, θα πρέπει με βλέμμα κινήσεις και παρουσιαστικό να κερδίσετε την θέση του αφέντη. Δε το γατοκόριτσο αναμένει την απαίτηση να διατηρηθεί καθόλα την διάρκεια της σχέσης, η μη διατήρηση αυτού του standart οδηγεί σε άμεση, άνευ προειδοποιήσεως εγκατάλειψη του αφέντη απο το Γατοκόριτσο. Η προσέγγιση ενός γατοκόριτσου θα πρέπει να είναι επιθετική και εξευμενησμένη ταυτόχρονα. Κατά την διάρκεια του οίστρου θα αναμένει κίνηση απο τον αφέντη, τα hint θα είναι υπότονα αλλά έντονα χωρίς όμως να οδηγεί σε ακρότητες και έντονη επιθετικότητα.

Η σύγκλιση γίνετε κατόπιν κινήσεως από τον αφέντη προς το γατοκόριτσο.

Επίλογος

Κύριοι στην ύπαρξη ενός γατοκόριτσου κοιτούμε το πρόσωπο ενός συντρόφου. Από την ντροπαλότητα του Ιαπωνικού, στην εξωστρέφια του Αμερικάνικου, στην βασιλικότητα ενός Αιγυπτιακού - Κυπράιου ώς τον εκλεπτυσμό ενός Γαλλικού γατοκόριτσου βλέπουμε ως έκφραση μιας επιθυμίας, μια επιθυμίας ενώσεως, αγάπης και τρυφερότητας.

I made the following html/css theme available in github:

https://github.com/asciiart-html-theme/asciiart

Also shipped via npm: https://www.npmjs.com/package/@pc_magas/asciiart

Στην εταιρεία που εργάζομαι η ιεραρχία είναι:

1. Product Manager
2. Team Leader
3. Εγώ

Και ο team leader έφυγε με άδεια. Ως εκ τούτου συνεργαζόμουν με τον Product Manager που είναι ο leader του Team leader.

Σύγκρίνα την συνεργασία μου που έχω προσωρινά τώρα με αυτήν του Team Leader και παρατήρησα ότι πραγματικά μου άρεσε η συνεργασία μεταξύ εμου και του Product Manager.

Όμως όταν συνεργάζομαι με τον Team leader (που μου δίδει τα task) δεν ξέρω τον νιώθω κάπως πιεστικό.

Οι λόγοι είναι ανά πάσα ώρα και στιγμή να διακόπτομαι η να μου λέει σταμάτα το Χ τασκ και κάνε το Ψ ή το χειρότερο ενώ προσπαθώ να κάνω ένα βασικό πράγμα πχ. να αφαιρέσω το διπλότυπο κώδικα μου είπε πάρε την αλλαγή πίσω.

Αυτό δεν ήταν η πρώτη φορά αλλά έγινε και παλαιότερα στον 1,5μιση χρόνο που εργάζομαι.

Δε ενώ είναι σε άδεια με πήρε τηλέφωνο υπήρξε περίπτωση να με παίρνει για daily και να μου δίδει προτεραιότητες.

Δεν ξέρω ρε guys νιώθω πίεση με τον συνάδελφό τι φάση; Εννοώ ότι με το προϊστάμενο του team leader που δίδει κατευθύνσεις είχα καλή συνεργασία που με έκανε να θέλω να δουλεύω με τον team leader μου δεν θέλω να δουλεύω μαζί του;

Δε είχα τα ίδια interruptions και deviations για bugs δεν άλλαξε κάτι. Μήπως απλά επειδή έγινα αυτοοργανομένος;