r/PanganaySupportGroup

Pa-rant lang kasi sobrang bigat na talaga.

May shingles ako (bulutong) na hanggang ngayon di pa gumagaling. Kailangan ko magpa-check up at bumili ng gamot pero hirap na hirap kami pagkasyahin budget namin ngayon. Yung anak ko nga di pa namin mabilhan ng complete school supplies lapis, papel, pambura, etc. Yung notebook lang okay na. Tapos may pending bills pa kami sa kuryente, internet, at renta.

Kagabi naman nasugod sa ER yung MIL ko kasi muntik na ma-stroke dahil sobrang taas ng BP. May sari-sari store sila, tapos yung FIL ko barangay tanod. May bunso pang kapatid ng asawa ko na pinag-aaral nila.

Ang lagi naming naririnig sa MIL ko, “wala silang pera” o “kinakapos sila.” Ang masakit, hindi nila alam na kami rin mismo halos lumulubog na financially, lalo ngayon. Sinasabi nila matumal daw mamasada FIL ko at mahal gasolina kaya kulang kita. Nasa both 40s pa lang sila pero parang sa asawa ko na nakaasa emotionally at financially.

Nag sabi na kami na wala talaga kaming maibibigay ngayon. Pero parang may halong guilt trip at pagbabanta pa sa asawa ko na baka siya raw masisi kapag may masamang nangyari ulit. Dun ako nainis. Bakit parang sa anak nila pinapasa responsibilidad? Bakit hindi nila punahin FIL ko kung bakit parang hindi enough yung effort bilang provider? Labas na kami dapat dun kasi may sarili na kaming pamilya at problema.

Ang mas masakit pa, nung nakikitira pa kami sa kanila, sobra kaming nilait at binungangaan. Tinawag pa kaming “palamunin” at “pabigat” kahit kami naman mag-asawa halos sumasalo ng bills noon. Hindi nga alam ni FIL ko na umuutang samin MIL ko dati para may puhunan yung tindahan niya.

At alam niyo yung mas lalong nakakapanibago para sakin? NEVER ko na-experience to sa side ng family ko. Lagi sinasabi ng parents ko sa relatives namin lalo na pag may gatherings:

“Okay lang kahit hindi magbigay o mag-obliga. May sarili na siyang pamilya. Dun siya dapat naka-focus, sa pamilya niya. Piliin niya lagi pamilya niya.”

Kaya sobrang naninibago ako sa gantong setup na parang obligado lagi kami sumalo kahit kami mismo ubos na ubos na rin.

Nung finally nakabukod kami, akala namin magkaka-peace of mind na. Yun pala dala-dala pa rin namin problema nila hanggang ngayon.

Ngayon lang talaga namin narealize na baka hindi naman pala kami yung problema all this time. Parang gusto lang nila lagi may sasalo sa kanila kahit kami mismo hirap na hirap na rin.

hello, any tips po on what to do with my situation now?

I have a boy cousin, chubby mapanghe, and above all that ang sama nang ugali. Pinapkyuhan nya ang lola ko, mama nya at lahat na except sa tatay nya kase takot sya don (police kasi ang papa, pero mabait naman tito ko). Iniispoil din kasi nang mama at nang lahat, binibigay lahat nang gusto, kesyo daw bata kesyo kanila ang bahay na tinitirhan ko now. I'm very grateful for that, pero ang akin lang bakit pag ako yung nagkakamali e ang laki laki nang issue, ni hindi nga ako makapag mura kasi kinakagalitan ako, pero yung balahura abay ayos lang kasi nga "bata". Sa aking side naman po, kinausap ko yung lola ko, sabi ko "kung ayaw nyong maganyan kasama ang ugali nang bata, ba't nyo hinahayaang ganyan ang ugali? sabi nyo dinidisplina naman? anong disiplina? e hindi nga yan nakatikim nang kahit salita manlang"

December 2025 hindi na consistent ang pagpapadala samin ng tatay ko bilang ofw sa dubai. Dahil na lay off sya sa trabaho at nawalan ng visa. Fast forward Feb nakahanap naman na sya ng work kasi yung inadvance nyang payment para sa visa nya ay palagi kinakaltas sa sahod nya. Kaya inobliga nya kong ako na lang muna daw magbayad ng 15,000 renta at allowance sa bahay. Hindi naman ganun kalakihan din sweldo ko.

Sinalo ko lahat at ngayon baon sa lending apps, spaylater at loam sa mga tao. At 25 wala pa kog naiipon kundi sama ng loob.

Pag sinasabi ko sa kanya na kung pwede magpadala na sya. Nagsesend ng voice record at sinasabing wala nga daw sya maipipilit na maipadala.

Hirap na ko. Frustrated na ko. May part time ako pero pasulpot sulpot lang.

Only child lang po ako. Hiwalay ang parents ko. Grew up with my paternal grandparents pero financially supported ng aking mother. May stroke si Papa ngayon. Buntis ako ngayon at EDD ko next week. Wala na rin kaming communication ni mother dahil hindi nya tanggap na buntis ako. (27y.o na me)

Itong pinsan ko po. Humingi sya ng tulong sa'kin na papaaralin sya ng college. Pumayag ako in a condition na sa state university sya mag-aral at para mabisita nya rin Papa nya na may stroke din (kapatid ng Papa ko).

Before pa 'yan sya mag-start ng college, pinagsabihan ko na sya na wag syang mag-gf unless financially stable na sya. Gusto ko lang i-instill sa utak nya na you know, bilang lalaki, mas magandang mag-girlfriend if may sarili ka talagang pera. Agree naman sya, sabi focus lang daw sa pag-aaral. At nakikita ko naman mga grades nya which is matataas din talaga.

May ate pala sya pero hindi ko alam how much salary non as a wfh employee na di ko rin alam if VA ba sya or call center agent. And again, Papa nila ay may stroke so walang work. Tas mother nila ay hindi ko rin alam kung nasaan at anong work kasi pag tinatanong ko pinsan ko sasabihin nya lang na wala silang contact (na feeling ko ayaw nya lang talagang sabihin sa'kin kasi di kami good terms ng mother nya).

Dati pa lang ine-encourage ko na pinsan ko na maghanap sya ng part-time job para may pandagdag sya sa mga gastusin nya sa school kasi HRM program nya at marami talaga silang pa-activities and expenses kahit nasa state university. Binibigyan ko sya ng allowance nya at dati ako ang nagbabayad ng dorm nya pero 'nong nasa 2nd year na sya, 'yung ate na nya ang pinapabayad ko (1,500/mo).

Ngayong magkaka-baby na ako, I gave them a heads up, silang magkakapatid na hindi ko maga-guarantee ang financial support ko sa pinsan ko nga starting on his 3rd year. Ini-encourage ko pa rin na ituloy ang pag-aaral kasi 2 years nalang at ga-graduate na. Sayang din. (Nong tinanong ko kasi sya last time ano gagawin nya if hindi ako makapag-support, sagot ba naman eh baka titigil sya at babalik sa trabaho). Since aware na rin ate nya sa magiging situation, kaya nya naman daw suportahan kapatid nya except sa internship kasi either Malaysia or sa Boracay daw 'yun pagka 4th year nila.

Anyway, ask ko lang if ano ang mararamdaman nyo? Ang concern ko kasi dito baka makabuntis 'tong pinsan ko na hindi pa naka-graduate ng college or baka naman hindi pa nakahanap ng work after college. Knowing his family situation, I thought magiging priority nya ang college degree nya, career and help his father na maka-recover.

Also, for me, he's still a baby boy T_T
He couldn't even manage to find a part-time job pero girlfriend, oo. T_T
Tas pag naubosan ng bigas, sa'kin manghihingi pambili. Huhu. Pano pa kaya 'yung pang-date nila....

or baka nagiging oa lang ako at overthinking kasi buntis hahahhshaha lmk ur opinions po. Thank u!🥹

I’m 17. I have a 2-year-old half-sister, and another one on the way. What gets me irritated is when my dad immediately jumps to talking about my future and sinasabi niya na when I’m older, I’ll be the one paying for my siblings’ schooling aka tuition.

Bullshit.

I’m supposed to go through college, work hard for my degree, get a job, just so I can pay for my siblings’ tuition? Ang lala. I know it’s normal in the Philippines and in other places to help family financially, but I don’t want to spend years working hard just to spend my money on something that doesn’t benefit me. And yes, call me selfish for saying that paying for my siblings’ schooling isn’t beneficial to me.

Nakakapalan lang ako ng mukha sa fact that my father emphasizes how we works hard to pay for my tuition so dapat daw kapag naging successful na ako, ako na raw ang babayad sa tuition ng kapatid(s) ko. Hello? FYI, 38 years old palang siya, and 2 years old palang yung kapatid ko. Marami pang years. What’s also annoying is that agree lang naman nang agree ang step-mother. Na para bang walang sariling opinyon. Obviously as a teenager I know that feelings are a lot and I must be misdirecting my anger but obviously ikaw ba naman bigyan ng responsibilidad that’s not meant for you.

Also I stay mostly sa house ng mother ko, so hindi naman ako nakakadevelop ng deep relationship with my sister. Mas close ko pa nga ang mga pinsan ko e. Also, I hope no one finds this offensive, pero half-sibling ko lang naman. Alam ko naman na kapatid ko pa rin siya and I love her, I just don’t feel deeply connected to her. I think it’s because mag kapatid kami through our father and hindi rin maayos relationship ko with him (may pagka one-sided haha) and I feel like iba rin talaga pag iba kayo ng ina. Ewan, baka sa akin lang, or baka I still have to mature.

Rant lang. I know this is probably going to be mababaw of me but I get so fucking pissed when my mom keeps on making banggit “uy si ano doctor na” “uy si ano graduate na” when I had to stop and drop out of college because they couldn’t afford (wouldn’t) to make me continue uni. There’s also this feeling of jealousy inside of me because I was so smart, so fucking smart. Today I was so full of it and told her “you would have had a lawyer kung pinagaral moko” and she just laughed in an awkward tone. Now were both uncomfortable huh.

The other week binanggit pa nya yung dalawang na drop ko na subject when I was literally a fucking working student. Mind you, minsan 3 days akong walang tulog. Tangina sobrang hirap ng pinagdaanan ko. Triny ko ilaban pero at the end I just had to resort to working kasi hindi talaga kaya pag sabayin. I hate it. I fucking hate it pag pinapamukha nya sakin yung nakamit ng iba when it’s her fucking fault na I couldn’t finish college.

Dont fucking have kids if you cant afford them.