u/Additional_Arm9354

English is not my first language.

I believe in kindness. In love and beauty, and my goal in life to seek those, and spread those. However I’m so rude towards my mom it makes me sick to my guts.. My childhood was not easy. My dad left us and she was abusive with me and my sister. Though as she got older she changed, for the better. She still has some problems, she’s hoarding stuff. Water to be precise. Gallons of them. And so many unnecessary shit around the house. I try to help her but she doesn’t accept and gets offended, then I get mad too.

Ever since I got back living with her I’m unhappy. Just a couple minutes ago she wanted to hug me cuz I was going out to see a friend, I didn’t hug her back. She said “why do you want to push me away?” and I said “ because” then she did her usual “oh it’s gonna be cold, just wear something!” Even though it’s around 25 degrees outside. “Are you gonna leave me alone?” ..I’m a 25 years old adult by the way. She started insisting, said “you’re breaking my heart” and I said “just shut up” and left the house.

I lived 2 years abroad. She’s not the only reason why I came back but she plays a big role why I left everything behind. My job, friends, even a lover. I thought I was strong enough to deal with this, start a new life with her. But I can’t take her being so worrysome and stressing herself for nothing. Cuz no matter what I say or what I do, she just worries and it’s because of me (well, let’s say I’m the source.), just by coexsiting with her she worries. Sometimes I act so out of my way, even I’m shocked afterwards. I feel so fucking bad to act towards her in such way. She’s the only human being I’m being rude at. I don’t wanna leave her alone. I try to be gentle and kind with her. And our relationship seems okay for a while. But then something happens and we fight, back to the start.

I know I need to be more mature, I even see her as a child sometimes and that helps. But I’m so fucking done. I love her with all my heart. And when I act like a douche to her i feel so miserable. I feel stuck.

To the point that i’m even regretting to be back. This last year was the worst year of my life, ever.

But I will try to be better. I just don’t know how.

I just think no matter what happens it’s not normal to be so rude towards someone that does not have a bad intention to you. I wish I was stronger.

Backpacking için kaç litre çanta lazım? 60 litre yeter gibime geliyor ama emin değilim, hiç kullanmadım. Yaklaşık 1 aylık bi turdan bahsediyorum.

Ayrıca 2. El alınır mı? Şu an en ölücü fiyata planlıyorum bu geziyi, çantada kalite ne kadar fark eder?

Cevaplar için teşekkürler şimdiden

And there was this guy, fed up with everything. He was yelling "It does not make any sense to chop these bones! It doesn't mean anything! Come, let's build a business or something, I'm so tired! " He seemed like he almost lost his mind. It was such a liminal space, backrooms vibes but outside. Pale colors, geometric shapes.
And I was thinking to myself,
" I should meet this guy, before he loses his mind."
Then somehow we start running with this guy. Through a corridor that seems endless. He's behind me. The more we run, longer the corridor gets. Then finally 2 dark silhouettes is seen at the horizon. They run to us just like the way we run to them. For some reason it was necessary for us to face these silhouettes.
The moment we collide, the dream ends.

Evet arkadaşlar geçen ağustostan beri dips hareketinin hayatımı nasıl negatif bir şekilde etkilediğini anlatacağım.

Kendimi nispeten atletik görürüm, ağırlık kaldırmayı sevmem fakat direnç ve patlayıcı egzersizlerde fena değilim. Günde 85km bisiklet yaptığım oluyor.

Geçen eylül/ağustos gibi spor salonunu bırakıp calisthenics’e yoğunlaşmak ve toplu kas gruplarını çalıştırmak istedim. Ayrıca dışarıda antrenman yapmayı daha çok seviyorum.

İlk hafta gayet iyiydi. Şınav, dips ve barfikste çok hızlı gelişim gösteriyordum. Ve dipste olabildiğince derine inmeyi tercih ediyordum. İkinci hafta dips yaparken göğsümün tam ortasında bir şey hissettim. Ama umursamadım pek (büyük hata..)

Ve devam ettim. Hissettiğim şey günden güne artmaya ve canımı yakmaya başladı. Kemiğimde bir şey yoktu kaslarımın tam birleşiminde bi acı vardı.

Yine de umursamadım (daha büyük hata) ve iyileşirim diyerek devam ettim

Ta ki dips’i yapamayana kadar.

Canım o kadar acıyordu ki dips yapamayacak noktaya gelmiştim. O zaman anladım bi şeylerin iyiye gitmediğini (çok erken değil mi?)

Ve spora ara verdim. Ne yazık ki günlük hayatta da hissediyordum bu acıyı. Yatakta dönerken, dik durup göğsümü gererken vs.

Doktora gittiğimde göğsün diğer kas grupları gibi olmadığı ve iyileşmesinin 2-3 ay sürebildiğini söyledi.

4-5 ay hiçbi fiziksel aktivitede bulunmadım ve spor yapamamak beni çok yıprattı. Sadece koşuya çıkıyordum. Sonra tekrar başladım, göğsümü acıtmayacak şekilde spor yapmaya başladım. Acısı azalmıştı ama tamamen gitmedi.

1 ay önce ise boks dersleri almaya başladım. Ama gaza gelip yine kendimi zorladığım için acı ilk günki gibi geri geldi.

9 ay geçmiş. Hiç iyiye gitmemiş. Tahmin ediyorum ki bunun tek çözümü fizik tedavi ama onun da kesin bi çözüm olacağından emin değilim

Yabancı subredditlerde de gezdim ve dips hareketinin tek kurbanının ben olmadığımı da gördüm. Bu hareketten sonra göğsü sakatlanan onlarca insan olmuş. Bu yüzden LÜTFEN,

Sakatlanmadan önce dikkat edin. Hatta yapmayıverin dips’i. İlla yaparsanız da çok derine inmeyin, kendinizi zorlamayın bu harekette.

TLDR,

Dips hareketini yaparken vücudumun verdiği alarmları dikkate almadım ve 9 aydır göğsüm belli hareketlerimi kısıtlayacak derecede acıyor. Bunun tek kurbanı ben değilim, dips tehlikeli bir hareket, o yüzden dikkat edin o7