Harder werken wordt in dit land gestraft
Je werkt fulltime.
Je neemt er een tweede baan bij om vooruit te komen.
Niet voor luxe. Gewoon om wat financiële ruimte te creëren en iets op te bouwen voor de toekomst.
Je betaalt belasting, lost je studieschuld af en probeert alles volgens de regels te doen.
Maar hoe meer je werkt, hoe meer het voelt alsof je tussen wal en schip belandt.
Je verdient te veel voor toeslagen.
Te veel voor sociale huur.
Te veel voor allerlei regelingen.
Maar ondertussen verdien je niet genoeg om zonder zorgen een huis te kopen of serieus vermogen op te bouwen.
Dus blijft de particuliere huurmarkt over, met huren die ieder jaar stijgen en een steeds groter deel van je inkomen opslokken.
De boodschappen worden duurder.
De energierekening wordt duurder.
De vaste lasten worden duurder.
Een koopwoning raakt steeds verder uit zicht.
En dus werk je nog meer.
Maar van die extra uren blijft lang niet alles over. Je draagt meer belasting af en ziet een groot deel van je extra inspanning verdwijnen in belastingen, huur en stijgende kosten.
Je kijkt om je heen en ziet gepensioneerden die van hun pensioen genieten en door Europa reizen met een camper en mensen die afhankelijk zijn van een uitkering die soms meer financiële rust lijken te hebben dan iemand die fulltime werkt en daarnaast nog een tweede baan heeft.
Je hebt een buurman die een uitkering ontvangt en ondertussen zwart bijbeunt.
Voor je gevoel houdt hij meer over dan iemand die iedere maand netjes belasting betaalt en zich aan alle regels houdt.
Natuurlijk moet er een sociaal vangnet zijn.
Natuurlijk moeten mensen die hulp nodig hebben geholpen worden.
Solidariteit is een belangrijk onderdeel van een samenleving.
Daar gaat het niet om.
Het gaat erom dat de balans zoek lijkt.
Dat de werkende middenklasse steeds vaker de rekening betaalt.
Geen recht op ondersteuning.
Geen betaalbare woning.
Geen toegang tot betaalbare huur.
Wel steeds hogere lasten.
Wel steeds hogere prijzen.
Wel steeds meer uren werken.
Soms voelt het alsof dit land vooral is ingericht voor mensen die al met pensioen zijn of voor mensen die kunnen terugvallen op voorzieningen en ondersteuning.
Terwijl de groep die werkt, belasting betaalt, een studieschuld aflost en probeert vooruit te komen steeds harder moet rennen om dezelfde plek te behouden.
De middenklasse vormt de ruggengraat van de samenleving.
De mensen die iedere dag opstaan, werken, belasting betalen en verantwoordelijkheid nemen.
Maar juist die groep lijkt steeds vaker klem te zitten tussen stijgende kosten en afnemende mogelijkheden.
Steeds harder werken.
Steeds meer afdragen.
Steeds minder perspectief op een eigen woning of financiële zekerheid.
Dat gevoel hoor je niet voor niets steeds vaker.
Niet omdat mensen tegen solidariteit zijn.
Maar omdat veel werkenden het gevoel hebben dat hun inzet, verantwoordelijkheid en ambitie steeds minder worden beloond.