u/Prince_of_data

I am 28 years old. My schooling isn't finished; my undergraduate education has dragged on and is still ongoing, and I can't see where it is heading. There is mandatory military service in the region where I live, and I can't postpone it any longer, nor do I want to do it. Ten years ago, I tried to end my life, but I didn't succeed. Since then, I've been taking various antidepressants and antipsychotics. I have no achievements in life (other than surviving). I was a troubled child; I don't remember most of my childhood anyway. It was filled with trauma. For instance, I was sexually abused as a child, and I think that is why my life is so terrible. I give up easily. I am walking down a dark road unable to see ahead of me, and I have no idea where the light is. I am just drifting. And even though I know I am at the beginning of the road, I feel like life is over. Because knowing is not enough. Because knowing doesn't change how I feel. I have lost my way and I don't know what to do. I have no job, no money, I haven't finished school, military service is approaching, and I am so very tired.

what should i do with my life?

I am 28 years old. My schooling isn't finished; my undergraduate education has dragged on and is still ongoing, and I can't see where it is heading. There is mandatory military service in the region where I live, and I can't postpone it any longer, nor do I want to do it. Ten years ago, I tried to end my life, but I didn't succeed. Since then, I've been taking various antidepressants and antipsychotics. I have no achievements in life (other than surviving). I was a troubled child; I don't remember most of my childhood anyway. It was filled with trauma. For instance, I was sexually abused as a child, and I think that is why my life is so terrible. I give up easily. I am walking down a dark road unable to see ahead of me, and I have no idea where the light is. I am just drifting. And even though I know I am at the beginning of the road, I feel like life is over. Because knowing is not enough. Because knowing doesn't change how I feel. I have lost my way and I don't know what to do. I have no job, no money, I haven't finished school, military service is approaching, and I am so very tired.

yaklaşık 10 yıl önce nthr teşebbüsünde bulunmuş ve bu süreden beri kesikli/düzenli fonksera,risperdal,efexor,wellbutrin,rexulti,lamictal,lustral,valdoxan,silunex,selectra,citoles,abilfy vs gibi antidepresan ve antipsikotikler kullanan biri (halen devam ediyor) askere giderse kendisine tekrar zarar verebileceği endişesi de varsa, heyetten muafiyet alabiliyor mu? ve alırsa da sivil hayatta işe girmede veya memur olmada sorun yaşar mı ?yaşayan duyan bilgisi olan var mı?

Aynanın karşısına geçip kendinize hayatınızın amacını sorduğunuzda, emin bir şekilde cevap verebiliyor musunuz ? Eğer evetse bu yanıta nasıl ulaştığınızı paylaşabilir misiniz? En temel mantık "nasıl bir hayat istiyorum?" sorusu mu? Mutlu olmak keyif zevk almak gibi amaçlar ne kadar geçerli ? Hedonizm şart mı? Veya sizi yarın uyanmak için motive eden şey ne?

Hiç deneyen ve başarıyla sonuçlandırmış olan var mı aranızda? Varsa süreci çok merak ediyorum. Ben geçen sene denemiştim lakin bir yerden sonra istemediğim anılar da geri gelince üstesinden kalkamayacağımı düşünüp vazgeçmiştim. Herhangi bir psikoloji lisansım yok.

robert sapolsky'nin 'davranış' kitabıyla tanıştığımdan beri düşünce kavramına daha materyalist yaklaşır oldum. Nasıl davrandığımız nasıl hareket ettiğimiz nasıl düşündüğümüz. Bunlar tamamen beynimizde dolaşan hormonlardan enzimlerden dolayı. Hem genetik hem de çevresel faktörlerle çeşitlenen değişen ve gelişen bu hormonlar hayatımıza yön veriyor. Dünyaya nasıl baktığımız, aslında tamamen vücut kimyamızla ilgili.

kimi stoik kimi nihlist kimi varoluşçu. kimi ırkçı kimi hümanist. kimi a taraftarı kimi b.

aslında hepsi, hepsi tamamen beynimizin işleyiş şekliyle ilgili. biraz genetik biraz başımıza gelenler ama çok çok azı tercihimiz. çünkü düşünce gücü ile bu hormonları değiştiremiyoruz. artık tamam bundan sonra stoizm hayatıma yön verecek diyemezsiniz. siz deseniz bile seretonin hormonunuz sizle aynı fikirde olmayabilir. veya amigdalanız prefrontal korteksinizden daha baskındır.

biz vücudumuzu değil vücudumuz bizi kontrol ediyor ne yazık ki.

insan düşünmeden edemiyor, değil hayata, vücudun üzerinde bile kontrole sahip değilken hangi tercihden bahsedebilir insan?

"intihar fikri olmasaydı kendimi çoktan öldürmüş olurdum"

Evrimsel biyolojiyi bir kenara bırakırsak. İçgüdüler ile beraber.

İnsan neden var olmayı sürdürür? Seretonin? dopamin ? oxitosin ? Endorfin?

Niçin tedavisi olmayan bu hastalığı yaşamayı sürdürür? Başınız ağrısa ağrı kesici atarsınız, eczaneye gidip varlığa karşı bir ilaç talep edemezsiniz, varlığın ilacı yoktur çünkü.

Nedir insanı hayatta, ayakta tutan?

Yaşananlar mı daha çok hasar bırakır yoksa hiç yaşanmamış olanlar mı ?

insan, tüm psikiyatrik ilaç desteğine rağmen nasıl 15 sene depresyonda kalabilir ? Ülkemizdeki devlet hastaneleri, 5'er dakikalık sözde muayaneler ile psikiyatrik müdahalelerde bulunuyor. Sadece semptom gidermeye yönelik genel geçer bir tedavi şekli. Tanı koymaya bile cesaret edemiyorlar.

Peki yine devlet kuruluşlarında ki (Hastaneler, sağlıklı hayat merkezleri,belediyeler vs) sözde psikolojik destek birimleri ? terapi yapma lisansı olmayan psikologlar.

paran yoksa zihinsel olarak acı çekmeye de hakkın yok. görülmüyorsun. kölesin.

işte bu yüzden insan 15 sene de 45 sene de kalabiliyor depresyonda. kolunu sürtersin kanar, kabuk bağlar şanslıysan iz bile bırakmadan iyileşir ve tüm süreci gözlemleyebilirsin, gösterebilirsin insanlara.

ama ruhunun kanadığını nasıl göstereceksin görmek istemeyen körlere?

Akıl sağlığı için desteğe erişim yok bu ülkede. herkes aklına sahip çıksın.

I’ve probably played hundreds of games and been part of dozens of gaming communities over the years. From WoW to CS:GO, LoL to FFXIV... Hands down, the most toxic, hostile, and exhausting player base belongs to EA FC. I have never seen such a concentrated group of deeply frustrated individuals in one place. It feels like they are completely devoid of sportsmanship, driven entirely by spite and negativity. Honestly, it just makes me feel sorry for them.

However, I have a strong theory about why this happens. I believe it stems from the nature of modern industrial football. It has evolved into a highly aggressive, commercialized sport that thrives on extreme fanaticism, often giving people who lack a sense of purpose a reason to channel their suppressed anger.

FC26 is my first and definitely my last experience with this franchise. You all can keep tearing each other apart. I'm out.

How on earth can a bronze team keep possession with such overwhelming dominance against a 95-rated squad consisting of almost the best cards in the game? And how come bronze cards can run faster than the absolute fastest players in the game? I really want to know which ultra-genius (!) individual is responsible for Squad Battles.

https://preview.redd.it/78lngh3qbe9h1.png?width=1920&format=png&auto=webp&s=d50794b785a9a8fb1c9145dd72f8f9b255e042bc