u/ThrowRAMacder

Vandaag ontstond er onbedoeld een leuke discussie in de vriendengroep.

Een stel uit de groep is zwanger. De vrouw had aangegeven dat ze ook na haar zwangerschapsverlof een tijdje niet wilde werken, zodat ze vaker bij hun kind kon zijn. Haar vriend bleek hiervan nog niet op de hoogte en reageerde verbaasd:

"Ik was er altijd van uitgegaan dat je parttime zou gaan werken zodra hij naar de opvang kan.”

Zijn vriendin zei daarop vol overtuiging dat moeder zijn een fulltime baan is en meer moeite kost dan de meeste banen. Parttime werken zou volgens haar alleen maar onnodige stress veroorzaken.

Op dat moment dacht ik bijna zijn gedachten te kunnen lezen toen ik mijn maat naar de wolken zag staren. Waarschijnlijk was hij aan het berekenen of ze überhaupt wel rond zouden komen van één inkomen.

Toch zette haar uitspraak me wel aan het denken: is moeder zijn net zo zwaar als een fulltime baan?

Ik kom uit een gezin waarin beide ouders gedurende het grootste deel van mijn jeugd gewoon fulltime werkten, dus mijn eerste instinct zegt: nee. Maar anderen hebben natuurlijk weer heel andere ervaringen.

Edit: laten we zeggen een kind tussen de 0 en 5 jaar oud

Ik heb zojuist de bieding gewonnen op een appartement in mijn droom stad, vorig jaar kon ik er nog niet eens van dromen om in mijn eentje iets te kunnen vinden in de Randstad maar het is toch gelukt.

Ik heb het nu wel omgerekend en puur mijn netto hypotheek lasten worden 1500 euro p/m. Hier komt dan nog GWL, VVE en verzekeringen bij vergeleken met huren. Ik reken op zo een 2000-2100 euro per maand all-in.

Ik kan dit prima betalen, het is iets minder dan de helft van mijn nettosalaris. Maar ik kom vanuit de huur waar ik voor 1100 all in zat.

Tuurlijk zit er aflossing in, en over 30 jaar lach je wanneer je hypotheek is afbetaald. Maar op de korte termijn voelt het toch verkrampend.

Ik ga vooral het bedrag want ik momenteel comfortabel kan sparen/beleggen missen.

Zijn er ook recente starters die met het hoge rente percentage het idee hebben dat ze er (tijdelijk) op achteruit gaan en hoe heb jij je hier toch over heen gezet?

Ik ga nu een jaar naar de sportschool en ben blij met mijn resultaten. Ik ben op het punt waar ik relatief blij ben met mijn lichaam omdat de spieren op de juiste plekken zichtbaar zijn.

Echter denk ik dat als ik wat kilootjes er van af train en dat laatste vetlaagje eromheen weg haal ik helemaal blij ben. Normaal doe je dit met cardio maar mijn probleem hiermee is: Ik vind cardio in de sportschool echt enorm saai. Krachttraining vind ik geweldig omdat ik vrijwel meteen de progressie kan meten door zwaardere dingen te tillen/vaker te kunnen tillen.

Op een loopband staan voelt een beetje doelloos. Dus ik wil mijn cardio buiten gaan doen. Heeft iemand leuke routes om aan te raden? Je moet er wel echt kunnen lopen, ik heb niks met fietsen eerlijk gezegd

Met alle discussie rondom de boerenprotest gaat de top comment altijd over "Oh maar XR doet het ook".

Oke? Het liefst pleur ik beide groepen de cel in voor het verstoren van verkeer en veroorzaken van gevaarlijke situaties.

Fuck die politieke kleuringen, aso gedrag is aso gedrag. Of het nou boeren zijn die 80% van hun shit exporteren naar het buitenland maar durven te doen alsof ze zo belangrijk voor ons land zijn of XR hippies die waarschijnlijk buiten de protesten ook geen zak bijdragen aan de maatschappij.

Ik zou er niet om rouwen bij beide groepen als ze is goed aangepakt zouden worden.

Gisteren op een 2e date geweest met een meid, is geëindigd in zoenen. In principe niks mis mee.

Krijg ik vandaag een appje dat ze zich schaamt dat ze het me nu pas verteld maar dat ze een halfjaar geleden Pfeiffer heeft gehad en wel dus mogelijk besmettelijk was.

Ik heb een auto immuun ziekte dus dat kan mij vrij hard raken. Ik ga nu dus 4-8 weken stressen (incubatietijd) dat ik mogelijk een ziekte heb.

Rant over

Laat ik met de deur in huis vallen: Ik ben weg van Krakow, ik vind het 100x zo mooi als elke stad die Nederland ook maar heeft. Ik ben er nu 3 keer geweest en wil er misschien later permanent naar toe verhuizen zodra ik de Poolse taal een beetje beheers.

Ik vind over het algemeen Polen ook aangenamer dan Nederlanders, ondanks dat ik zelf Nederlander ben en hun cultuur spreekt je meer aan.

Een starters apartment in Krakow is zo een circa 150K euro. Een bedrag dat ik cash kan sparen indien nodig. Maar ik heb momenteel ook al 90K overwaarde in mijn huis en genoeg leenruimte voor een extra hypotheek.

Ik ga volgende week met een hypotheek adviseur in gesprek maar zijn er zaken waarvan andere mensen met bezittingen in het buitenland waar ik vooraf af van moet weten?

Ik ben teammanager van een Finance team van een vrij grote organisatie. Een van onze secundaire arbeidsvoorwaarden is een "wellbeing budget" waar je elke maand circa 70 euro bruto opbouwt om uit te geven aan zaken die helpen bij een gezond en gebalanceerd leven. In principe worden deze declaraties automatisch goedgekeurd en puur periodiek geaudit met een steekproef of mensen het budget wel voor valide zaken gebruiken.

De audit op de declaraties van Q2 is afgelopen week afgerond en er kwam 1 "twijfelgeval" vanuit mijn team en HR heeft besloten dat ik na een gesprek mag kiezen of dit valt onder fysieke of mentale gezondheid.

Een van mijn geweldige collegas heeft het budget een aantal maanden opgespaard en gebruikt voor een uur met escort, in de omschrijving gaf hij aan dat dit helpt voor beide zijn fysieke en mentale gezondheid.

Na een 1 op 1 gesprek heb ik besloten het goed te keuren. (Ik heb ook toestemming dit anoniem te posten)

Ik heb een ontslagronde ontlopen bij mijn huidige werkgever en sta de komende jaren weer op safe.

Maar de hele situatie heeft mij wel aan het denken gezet hoelang ik door kon "zonder werk" indien ik wel bij de ontslagronde zou zitten.

Ik verdien momenteel 87K op jaarbasis bij mijn huidige werkgever als we puur kijken naar direct geld.

Hiervan is circa 72K mijn "basisloon" en de overige 15K een VASTE bonus+dertiende maand die ik elke maand laat uitkeren. Het enige verschil tussen deze looncomponenten is dat de bonus en dertiende maand deels niet pensioengevend zijn.

Ik tik volgende week mijn 4e arbeidsjaar in waarin ik full time werk.

Als ik het goed begrijp heb ik dan recht op 7 maanden ww (3 in de basis +4 voor gewerkte jaren?)

Waarvan de eerste 2 maanden 75% van mijn loon en hierna 70%.

Echter wordt dit loon gebaseerd op alle componenten of puur mijn "basis salaris"?

Kort gezegd: ik werk in de finance en heb een 40-urige baan met een goed salaris voor mijn leeftijd. Ik ben van plan daar de komende 4-5 jaar te blijven.

Tijdens mijn studie heb ik als bijbaan tijdelijk financial controller geweest voor een holding waarvan alle activiteiten in het buitenland plaatsvinden. De werkzaamheden waren elke maand grotendeels hetzelfde: standaardboekingen, soms een ad-hoc dividendonttrekking en een maandafsluiting die weinig tijd kostte. Ik schat dat ik daar ongeveer één uur per week aan kwijt was en tijdens de maandafsluiting 2-3 uur. Toch kreeg ik toen betaald voor 40 uur, ongeveer €2.800 netto, wat destijds veel was voor een student zeker voor deze minimale moeite.

Gisteren vroeg het bedrijf of ik deze functie weer zou overwegen, omdat de huidige medewerker een bore-out heeft en ze op korte termijn vervanging zoeken.

Ik zou nooit mijn huidige baan hiervoor opzeggen. Ik verdien nu aanzienlijk meer en heb veel leuker en uitdagender werk.

Maar ik dacht: het daadwerkelijke werk is misschien slechts 1-2 uur per week, en met de Excel-automatisering die ik nu beheers waarschijnlijk nog minder.

Kan ik die baan accepteren (het zou een 40-urige aanstelling zijn) zonder dat de overheid moeilijk doet omdat ik op papier structureel 80 uur per week zou werken?

​

I 27M have been in three relationships in my life my current one being with my girlfriend who is 25F. From age 18 to 22, I was with my first ex. We simply drifted apart due to different priorities and ended things on good terms.

My second relationship was short, lasting about 6-7 months. Around the fifth month, she told me she had "some doubts" but wanted to give it a try. Two months later it was over, and by the next month, she was already with someone else.

Right now, I’ve just moved past the dating phase with my current girlfriend 25F and we agreed to be exclusive about a month ago. Now, I’m hearing the exact same phrase again: she has "some doubts," but claims it has nothing to do with me.

We went from seeing each other two or three times a week to just once a week, because she received some heavy news and prefers to have some time to herself. Her friends still visit, which I don’t mind, she has known them much longer than me. However, she is also going out for drinks with someone while being very vague about whether it's a guy or a girl, just someone she knows from her student association. Meanwhile, we cancelled our date this week so she could take some time to recover.

I feel like I'm watching history repeat itself, and I honestly don't know what to do with this.

What would you think and/or do in my situation?

Ik (27M) heb in mijn leven drie relaties gehad. Van mijn 18e tot 22e was ik met mijn eerste ex, we groeiden uit elkaar door tegengestelde prioriteiten en zijn netjes uit elkaar gegaan.

Mijn tweede relatie was kort, 6-7 maanden. Rond de vijfde maand zei zij dat ze “enige twijfels” had maar het wilde proberen; twee maanden later was het uit en had ze de maand daarop al iemand anders.

Ik zit nu net na de datefase met mijn nieuwste vriendin en we spraken ongeveer een maand geleden af exclusief te zijn. Nu hoor ik weer dezelfde zin: zij heeft “enige twijfels”, maar het zou niet aan mij liggen.

We gingen van twee à drie keer per week samen zijn naar één keer per week, omdat zij zwaar nieuws heeft gekregen en liever wat tijd voor zichzelf wil. Haar vriendinnen komen wel langs, dat vind ik niet erg, zij kent hen veel langer dan ik. Maar nu gaat ze ook iets gaan drinken met iemand van wie ze vaag zegt of het een man of vrouw is, iemand die ze kent van de studievereniging, terwijl we deze week onze date hebben afgezegd zodat zij even kan bijkomen.

Ik zie mijn geschiedenis zich eigenlijk opnieuw afspelen en weet niet wat ik hiermee moet.

Enige tips?

Vroeger, tot ongeveer mijn 24e, was gamen mijn grote passie. Zowel singleplayer als multiplayer. Ik speelde vaak nachten door en heb met wat online-maten meerdere shooter-toernooien gewonnen, wat toen ook nog eens een leuk zakcentje opleverde.

Nu, vier jaar later, is die passie bijna helemaal weg. Ik heb mijn studie afgerond en ben aan mijn carrière begonnen. Sindsdien kom ik vaak zo moe thuis dat ik niet meer “even dat nachtje doorspelen om die singleplayer uit te spelen” of “x ranked games achter elkaar” doe. Het kost me gewoon te veel energie.

Daarvoor was voetbal mijn grote ding, niet het kijken maar het zelf spelen. Dat doe ik nog wel, maar het is meer cardio dat ik niet vervelend vind dan iets waar ik echt enthousiast van word op wedstrijddagen.

Ik heb hobby’s, maar niks waarvan ik denk: yes, hier word ik meteen blij van. Een jaar geleden probeerde ik van de sportschool mijn passie te maken. Ik ga nu al een jaar consistent vier keer per week en ik zie zeker resultaat, maar plezier haalt het niet op. Gaan voelt steeds meer als iets dat moet in plaats van iets dat ik wil.

Ik zoek nieuwe hobby’s die misschien weer een passie kunnen worden, maar ik heb geen idee wat. Wat doen jullie waardoor je dagelijks of wekelijks echt blij wordt?

Een paar dingen over mij die misschien handig zijn:

- Ik hou van beweging/transport dat niet te technisch is. Honkbal kun je mij niet laten doen.

- Nerderige hobby’s pakken bij mij snel aan, maar net zo snel weer af. Vaak blijven het dan tijdsverdrijfjes zoals gamen, anime of boeken.

- Ik heb twee linkerhanden (en ben rechtshandig), dus klussen of creatieve dingen liggen me minder. Ik ben van mezelf ook niet supercreatief.

Het leven voelt nu een beetje cyclisch: werken, sporten, huishouden en als er tijd/zin is wat gamen. Ik wil snel uit deze sleur, het voelt anders zo "burgerlijk"

Enige suggesties?

Ik weet al ongeveer een maand of 3 dat ik het minste in mijn team verdien. Dat is totaal niet erg, ik ben een van de jongste (maar niet de jongste). Ik verdien nog alsnog ruim bovengemiddeld voor mijn leeftijd en zelfs voor Nederland in het algemeen. Om het geld gaat het niet, meer om de waardering tegenover mijn collegas.

Binnenkort gaat de wet loon transparantie in gang, dan zijn mijn "vermoeden" (gewoon feitelijke informatie, mijn collegas en ik zijn niet vies van salaris bespreken) publieke informatie. Ik plan vanaf dat moment mijn manager te vragen om een loonsverhoging om minstens op het niveau van de rest van het team te komen.

Mijn redenering: Onze functies zijn allemaal hetzelfde in de essentie, alleen ondersteunen wij andere afdelingen. Maar ik pak daarnaast momenteel veel rand taken op omdat de directeur aangegeven heeft, ik het meest resultaatgericht werk en dus het snelst voor elkaar krijg.

Huidige situatie:

Ik (28M) 79% in de schaal

27F 82% in de schaal

31M 90% in de schaal

33F 86% in de schaal

44M 89% in de schaal

50M 84% in de schaal

Ik plan om minstens een 3% verhoging te vragen buiten de standaard cyclus met bovenstaande redenering.

Hoe kan ik die volgens jullie het beste aanvliegen? Direct naar mijn manager, de directeur (boven mijn manager en budget verantwoordelijke) aanspreken aangezien die al een voorkeur aan mij heeft? Dat voelt wel als mijn manager bewust voorbij gaan namelijk.

Ik huur nu al een jaar of 4 van een hele lieve oude man die waarschijnlijk niet veel levensjaren meer heeft. Hierdoor is mijn huur altijd relatief laag gebleven (1000 p/m all in in het centrum van Utrecht). Hij heeft naast deze nog 6 pandjes staan in de randstad en dit functioneerde als zijn pensioen.

Zijn gezondheid gaat achteruit en hij loopt serieus na te denken wat hij zijn enige dochter wilt nalaten.

Zijn idee is om zijn andere 5 panden in de erfenis te zetten en deze aan mij te verkopen zodat ze ook een cashbedrag heeft om de erfbelasting direct (deels) te betalen.

Hij gaf aan omdat het technisch in verhuurde staat is dat ik "hem voor een prikkie" mag kopen. Maar ik vraag me af of dit wil klopt en niet als schenking wordt gezien.

Ik zou dit apartement heel graag kopen maar mag ik een box1 hypotheek aanvragen voor een prijs van een huis in "verhuurde staat" (waarde is 360K, maar verhuurd zou deze man er 240 voor krijgen en dat is ook de prijs waarvoor die het aan mij wilt verkopen).

Heeft iemand hier ervaring mee? Ik kan zo snel online niet iets vinden.

Edit: Bedankt voor alle antwoorden! Ik ga het zo snel mogelijk regelen

Ik plaats deze vraag namens mijn zus, omdat zij de gemeente niet durft te bellen om te informeren hoe dit precies werkt.

Kort gezegd: mijn zus woont in een sociale huurwoning die zij kreeg voordat ze fulltime ging werken. Inmiddels verdient ze een goed salaris van ongeveer 60.000 per jaar.

Je wordt niet direct uit de woning gezet zodra je salaris boven de wettelijke grens uitstijgt, dus zij heeft zich er niet veel zorgen over gemaakt.

Intussen is het al langere tijd serieus met haar vriend en willen ze samenwonen. Hij heeft een bruto inkomen van 92.000 en huurt particulier.

Mijn zus zou graag willen dat hij bij haar intrekt, omdat zij nu minder dan de helft aan huur betaalt vergeleken met wat hij nu kwijt is, en zij daar bovenop groter en moderner woont. Ze wonen in dezelfde stad, op slechts ongeveer tien minuten afstand van elkaar, dus locatie is geen factor.

Ze is echter bang dat er alarmbellen gaan rinkelen als er in één sociale huurwoning een gezamenlijk inkomen van circa €150.000 wordt gedetecteerd

Kan de gemeente hen uit de woning zetten, of zal hooguit de huur tot op zekere hoogte worden aangepast?

Voel je soms dat jouw specifieke vakgebied in Nederland minder (of juist meer) wordt gewaardeerd dan in andere landen?

Een concreet voorbeeld van mij (28 jaar, man) als controller in de financiële sector:

Ter vergelijking met collega’s in buitenlandse vestigingen van mijn organisatie:

In Nederland verdien ik momenteel €87.000 bruto; voor mijn leeftijd een prima salaris en ik mag niet klagen.

Mijn counterpart in de VS verdient $280.000 per jaar en woont in een staat met kosten die vergelijkbaar zijn met de randstad. Hij leeft daardoor veel ruimer en kan bovendien meer sparen.

Mijn counterpart in Londen verdient £70.000; hij heeft hogere kosten(London is een vrij dure stad) en een lager salaris.

Soms overweeg ik serieus om een paar jaar naar de VS te gaan, omdat ik daar met flink meer inkomen terug kan komen naar Nederland en meerdere jaren eerder met pensioen zou kunnen/ een woning afbetalen etc. De financiële sector wordt in Amerika gewoon veel beter gewaardeerd/betaald. Ik weet dat dit voor artsen en techbros eerder de norm was.

Ervaren jullie in jullie sector iets vergelijkbaars? Of zijn salarissen, rekening houdend met de kosten van levensonderhoud, overal vergelijkbaar?

Ter context: Ik(28M) ben best beschermd opgegroeid, tot ik mijn Master studie afmaakte op mijn 22e thuis gewoont waar het wel het stereotypische "hotel Mama" heb meegemaakt. Ik dacht dat allemaal wel in te halen zodra ik mijn eigen apartement/plek had maar eigenlijk is dit onbewust tot nu toe uitgesteld.

Mijn eerste full time baan was namelijk in de consultancy bij een van de big Three en ik deed specifiek internationale klanten. Het gevolg hiervan is dat ondanks dat ik niet meer thuis woonde, ik van hotel naar hotel ging dichtbij het kantoor van de klanten in verschillende Europese/Aziatische landen. Daar werd dus toen alsnog ontbijt voor me klaar gemaakt, bedden verschoond etc.

Ik plan volgend jaar te stoppen bij mijn huidige werkgever en een apartement in NL te kopen, ik heb mijn volgende baan al klaar staan en ik zou comfortabel kunnen lenen voor een mooi starters apartment, en heb genoeg eigen geldmom het mooi in te richten

Echter wil ik dit jaar dus wel gebruiken om wat "zelfstandiger" te worden.

Dus de vraag: Wat zijn goede bronnen om zaken zoals koken, huishouden, en alles wat komt met op jezelf wonen te leren?

Goede YouTube tutorials, goed aangeschreven kooklessen ik neem eigenlijk alles momenteel aan, wat ik erken dat ik op dat vlak achterloop

Edit 1:Bedankt voor de lieve reacties op degene na die puur de taalfouten benoemde en niks inhoudelijks zei. Ik ga waarschijnlijk wat kookboeken/een Hello Fresh abbonement nemen.

Edit 2: Mijn ouders zijn geen optie, die vonden mijn vertrek minder leuk.

Vooral nu pensioeninstelling er zelf voor kunnen kiezen wat hun langetermijn beleggingsstrategie is ( ABP heeft bijvoorbeeld een NEGATIEF rendement in 2025 door een vrij activistische beleggingsstrategie.)

Ik heb 2,5 jaar in Amerika gewerkt en ondanks dat de werkgever daar ook de partij mocht kiezen lag het vrijwel altijd bij de medewerker in welke fondsen je het geld mocht stoppen. In Nederland moet je bij de meeste pensioenfondsen maar vertrouwen dat ze het effectief beleggen. Wat ze voor jonge mensen trouwens absoluut nooit doen want er zit een obligatie mix bij waar je als jong volwassenen vrijwel niets aan hebt.

Ik zou heel graag willen dat Nederlanders zelf mogen kiezen waar hun pensioen pot naartoe gaat, het zal ook helpen de gemiddelde Nederlander financieel bewust te maken (Wij zijn vrijwel de enige cultuur die dom aan het sparen zijn ipv beleggen in het westen)

Wat is jullie mening over dit onderwerp?