u/TroublePossible7613

Merhaba arkadaşlar, seneye lisans eğitimi için Hollanda'daki bazı hedefimde olan ünilere başvuracağım fakat Türkiyede bitirdiğim lisede mezuniyet sonrası bana bir transkript (not dökümü) hiç verilmedi ve Hollanda'daki okullar yabancı diplomanın yanı sıra bir transkript de istiyorlar. Bu belgeyi e-devletten aramaya çalıştım ama bulamadım. Transkript alabilmek için nasıl bir yol izlemeliyim?

Hi everyone

I’m planning to move to Amsterdam in a few months, and I was wondering how most people in the Netherlands usually travel by public transport.

When taking trains, trams, and buses, do people generally use their debit card instead of an OV-chipkaart, or is the OV-chipkaart still more commonly used?

Also, is there any difference in the fare if I use a Dutch debit card instead of an OV-chipkaart, or would I pay the same price either way?

Öncelikle herkese merhabalar. 23 yaşındayım. Maddi ve ailevi nedenlerden dolayı birkaç yıl yükseköğretime başlayamadım. Aynı zamanda Hollanda vatandaşıyım; Hollanda'da doğup büyüdüm. Ancak birkaç yıl önce ailemin kararıyla ailecek Türkiye'ye taşındık ve lise eğitimimi burada tamamlamak zorunda kaldım.

Artık eğitim hayatıma yeniden başlamak istiyorum ve önümde iki seçenek bulunuyor: Türkiye'de üniversite eğitimi almak ya da Hollanda'ya dönerek eğitimime orada devam etmek. Amsterdam'da kalabileceğim bir yer olduğu için Hollanda'da eğitim görmek benim açımdan uygulanabilir bir seçenek.

Bu noktada, özellikle Hollanda'da üniversite okuyan, mezun olan veya eğitim sistemi hakkında bilgi sahibi olan kişilerin görüşlerini merak ediyorum. Siz benim yerimde olsaydınız hangi ülkeyi tercih ederdiniz? Hollanda'da üniversite eğitiminin sunduğu akademik ve kariyer fırsatlarını, yaşam koşullarını ve uzun vadeli avantajlarını nasıl değerlendirirsiniz?

Ayrıca, bir Hollanda vatandaşı olarak yararlanabileceğim eğitim ve öğrenci destekleri hakkında da deneyimi olanların görüşlerini duymak isterim. 23 yaşında üniversiteye başlamanın Hollanda'da nasıl karşılandığı konusunda da fikirlerinizi paylaşırsanız çok memnun olurum.

Her türlü tavsiye, kişisel deneyim ve öneriye açığım. Şimdiden zaman ayırıp cevap veren herkese teşekkür ederim.

Herkese merhabalar!

20 yaşında, Hollanda'da doğup büyümüş bir gencim. Ailemle birlikte bir süre önce Türkiye'ye kesin dönüş yaptık ve liseyi burada Türkiye'de tamamladım. Şimdi ise üniversite eğitimimi Hollanda'da, tercihen Amsterdam'da sürdürmek istiyorum.

Fakat karşıma çıkan en büyük engel konaklama problemi. Türkiye'ye taşınmadan önce ailem Hollanda'daki kiralık evimizi ev sahibine geri teslim etti. Bu nedenle şu anda Hollanda'da kalabileceğim bir evimiz yok.

Bildiğiniz gibi Hollanda'da, özellikle de Amsterdam'da ciddi bir konut krizi yaşanıyor. Sosyal konutlar için bekleme süreleri birçok bölgede 15–20 yılı, hatta daha fazlasını bulabiliyor. Özel kiralık bir ev bulmak ise öğrenciler için hem çok zor hem de oldukça pahalı.

Bu yüzden kendi evimi kiralamak yerine paylaşımlı bir evde oda kiralamayı düşünüyorum.

Bu süreçten geçmiş veya konu hakkında bilgisi olan kişilerden tavsiye almak isterim. Paylaşımlı oda bulmak için hangi platformları önerirsiniz? Şansımı artırmak için nelere dikkat etmeliyim? Deneyimlerinizi ve önerilerinizi paylaşırsanız çok sevinirim.

Şimdiden herkese teşekkür ederim.

Herkese merhabalar!

20 yaşında, Hollanda'da doğup büyümüş bir gencim., Ailemle birlikte bir süre önce Türkiye'ye kesin dönüş yaptık ve liseyi burada Türkiye'de tamamladım. Şimdi ise üniversite eğitimimi Hollanda'da, tercihen Amsterdam'da sürdürmek istiyorum.

Fakat karşıma çıkan en büyük engel konaklama problemi. Türkiye'ye taşınmadan önce ailem Hollanda'daki kiralık evimizi ev sahibine geri teslim etti. Bu nedenle şu anda Hollanda'da kalabileceğim bir evimiz yok.

Bildiğiniz gibi Hollanda'da, özellikle de Amsterdam'da ciddi bir konut krizi yaşanıyor. Sosyal konutlar için bekleme süreleri birçok bölgede 15–20 yılı, hatta daha fazlasını bulabiliyor. Özel kiralık bir ev bulmak ise öğrenciler için hem çok zor hem de oldukça pahalı.

Bu yüzden kendi evimi kiralamak yerine paylaşımlı bir evde oda kiralamayı düşünüyorum.

Bu süreçten geçmiş veya konu hakkında bilgisi olan kişilerden tavsiye almak isterim. Paylaşımlı oda bulmak için hangi platformları önerirsiniz? Şansımı artırmak için nelere dikkat etmeliyim? Deneyimlerinizi ve önerilerinizi paylaşırsanız çok sevinirim.

Şimdiden herkese teşekkür ederim.

I just wanted to let all the GTA IV fans here know that it's now possible to play GTA IV on your phone using the GameHub emulator, as long as your device has a powerful chipset. The emulator is completely free, and by tweaking the graphics and performance settings, you can achieve a much smoother gameplay experience.

If you have a capable phone and have always wanted to play GTA IV on mobile, it's definitely worth checking out!

Merhaba arkadaşlar,

Ben 20 yaşında bir gencim ve son zamanlarda ChatGPT gibi yapay zekâ araçlarını çok sık kullanmaya başladığımı fark ettim. Özellikle okul, resmi işlemler veya gelecekle ilgili planlarım olduğunda aklıma takılan birçok şeyi önce yapay zekâya soruyorum.

Örneğin, yurt dışında üniversite okumayı planlıyorum. Denklik işlemleri, başvuru süreci, gerekli belgeler gibi konularda ilk olarak ChatGPT'ye danışıyorum. Tabii ki daha sonra resmî kaynaklardan da doğruluyorum, ancak ilk aşamada bana gerçekten büyük kolaylık sağlıyor.

Merak ettiğim şey şu: Benim gibi davranan başka insanlar da var mı? Siz de önemli bir konuda bir şey öğrenmek istediğinizde veya karar vermeden önce ChatGPT ya da başka bir yapay zekâ aracına danışıyor musunuz? Eğer kullanıyorsanız, en çok hangi konularda faydalı buluyorsunuz?

Hi everyone,

I'm a 20-year-old guy, and I've been wondering whether something that happened during my childhood could be connected to the difficulties I'm experiencing today.

When I was around 11 or 12 years old, my parents got into a serious argument while my mom was cooking in the kitchen. The situation escalated very quickly, and my father grabbed a knife and threatened my mother with it. She immediately took me away, locked the two of us in the bathroom, and called the police. The police arrived and arrested my father.

After that incident, my mom and I moved in with my grandparents, and we've been living there ever since. My father now lives in Belgium, while my mother and I have been living in Turkey for the past few years.

Over time, I noticed that I developed a very strong emotional dependence on my mother. Throughout high school, she took me to school every morning and picked me up every afternoon. We always went to and from school together.

I'm now in university, and I still go to and from campus with my mom. She even came with me when I took my university entrance exam. Whenever I get sick, need to go to the hospital, or have to deal with official paperwork or appointments, I usually want her to come with me. I constantly feel like I won't be able to handle these situations on my own or that I'll somehow fail if I try.

The strange thing is that I know this isn't healthy. I know that one day my mother won't always be there, and I'll have to be able to stand on my own. Despite knowing that, the idea of doing these things by myself still feels overwhelming.

Do you think this could be related to the traumatic event I experienced as a child? Has anyone gone through something similar or struggled with becoming overly dependent on a parent after a traumatic experience?

I'd really appreciate hearing your thoughts, experiences, or any advice on how I can gradually become more independent.

Thank you to everyone who takes the time to read and respond.

Hi everyone,

I'm a 20-year-old guy, and I've been wondering whether something that happened during my childhood could be connected to the difficulties I'm experiencing today.

When I was around 11 or 12 years old, my parents got into a serious argument while my mom was cooking in the kitchen. The situation escalated very quickly, and my father grabbed a knife and threatened my mother with it. She immediately took me away, locked the two of us in the bathroom, and called the police. The police arrived and arrested my father.

After that incident, my mom and I moved in with my grandparents, and we've been living there ever since. My father now lives in Belgium, while my mother and I have been living in Turkey for the past few years.

Over time, I noticed that I developed a very strong emotional dependence on my mother. Throughout high school, she took me to school every morning and picked me up every afternoon. We always went to and from school together.

I'm now in university, and I still go to and from campus with my mom. She even came with me when I took my university entrance exam. Whenever I get sick, need to go to the hospital, or have to deal with official paperwork or appointments, I usually want her to come with me. I constantly feel like I won't be able to handle these situations on my own or that I'll somehow fail if I try.

The strange thing is that I know this isn't healthy. I know that one day my mother won't always be there, and I'll have to be able to stand on my own. Despite knowing that, the idea of doing these things by myself still feels overwhelming.

Do you think this could be related to the traumatic event I experienced as a child? Has anyone gone through something similar or struggled with becoming overly dependent on a parent after a traumatic experience?

I'd really appreciate hearing your thoughts, experiences, or any advice on how I can gradually become more independent.

Thank you to everyone who takes the time to read and respond.

Hi everyone,

I'm a 20-year-old guy, and I've been wondering whether something that happened during my childhood could be connected to the difficulties I'm experiencing today.

When I was around 11 or 12 years old, my parents got into a serious argument while my mom was cooking in the kitchen. The situation escalated very quickly, and my father grabbed a knife and threatened my mother with it. She immediately took me away, locked the two of us in the bathroom, and called the police. The police arrived and arrested my father.

After that incident, my mom and I moved in with my grandparents, and we've been living there ever since. My father now lives in Belgium, while my mother and I have been living in Turkey for the past few years.

Over time, I noticed that I developed a very strong emotional dependence on my mother. Throughout high school, she took me to school every morning and picked me up every afternoon. We always went to and from school together.

I'm now in university, and I still go to and from campus with my mom. She even came with me when I took my university entrance exam. Whenever I get sick, need to go to the hospital, or have to deal with official paperwork or appointments, I usually want her to come with me. I constantly feel like I won't be able to handle these situations on my own or that I'll somehow fail if I try.

The strange thing is that I know this isn't healthy. I know that one day my mother won't always be there, and I'll have to be able to stand on my own. Despite knowing that, the idea of doing these things by myself still feels overwhelming.

Do you think this could be related to the traumatic event I experienced as a child? Has anyone gone through something similar or struggled with becoming overly dependent on a parent after a traumatic experience?

I'd really appreciate hearing your thoughts, experiences, or any advice on how I can gradually become more independent.

Thank you to everyone who takes the time to read and respond.

Merhaba arkadaşlar,

Ben 20 yaşında bir gencim. Çocukluğumda yaşadığım bir olayın bugün yaşadığım sorunlarla bağlantılı olup olmadığını merak ediyorum ve bu yüzden sizlerin fikirlerini almak istedim.

11-12 yaşlarındayken annem mutfakta yemek yaparken annemle babam arasında sözlü bir tartışma çıkmıştı. Tartışma bir anda büyüdü ve babam mutfaktan bir bıçak alarak annemin üzerine yürüdü. Annem de beni hemen oradan uzaklaştırıp ikimizi banyoya kilitledi ve polisi aradı. Polis gelip babamı gözaltına aldı.

Bu olaydan sonra annemle birlikte dedemlerin evine taşındık. O günden beri dedemlerde yaşıyoruz. Babam ise şu anda Belçika'da yaşıyor. Biz ise birkaç yıldır Türkiye'deyiz.

Bu olaydan sonra zamanla anneme karşı çok güçlü bir bağlılık geliştirdiğimi fark ettim. Lisede okuduğum yıllar boyunca okula hep annemle gidip geldim. Sabah birlikte çıkıyorduk, okul çıkışında da beni okulun önünde bekliyordu ve birlikte eve dönüyorduk.

Şu an üniversitedeyim ve hâlâ okula annemle gidip geliyorum. Hatta YKS sınavına bile annemle gitmiştim. Bunun dışında ne zaman hastalansam, hastaneye gitmem gerekse ya da herhangi bir resmi işimi halletmem gerekse, genellikle annemin de benimle gelmesini istiyorum. Çünkü tek başıma bu işleri yapamayacağım ya da başaramayacağım düşüncesi aklımdan çıkmıyor.

Bir yandan bunun normal olmadığının farkındayım. Sonuçta annem bir gün yanımda olmayacak ve kendi ayaklarımın üzerinde durabilmem gerekecek. Ancak buna rağmen tek başıma hareket etmek bana hâlâ çok zor geliyor.

Sizce bu durum çocuklukta yaşadığım o travmayla ilişkili olabilir mi? Benzer bir süreç yaşayan veya bu konuda bilgisi olan varsa deneyimlerini ve tavsiyelerini gerçekten merak ediyorum. Bu bağımlılığı azaltıp daha bağımsız biri olmak için neler yapabilirim?

Şimdiden yorum yapan herkese teşekkür ederim.

Merhaba arkadaşlar,

Ben 20 yaşında bir gencim. Çocukluğumda yaşadığım bir olayın bugün yaşadığım sorunlarla bağlantılı olup olmadığını merak ediyorum ve bu yüzden sizlerin fikirlerini almak istedim.

11-12 yaşlarındayken annem mutfakta yemek yaparken annemle babam arasında sözlü bir tartışma çıkmıştı. Tartışma bir anda büyüdü ve babam mutfaktan bir bıçak alarak annemin üzerine yürüdü. Annem de beni hemen oradan uzaklaştırıp ikimizi banyoya kilitledi ve polisi aradı. Polis gelip babamı gözaltına aldı.

Bu olaydan sonra annemle birlikte dedemlerin evine taşındık. O günden beri dedemlerde yaşıyoruz. Babam ise şu anda Belçika'da yaşıyor. Biz ise birkaç yıldır Türkiye'deyiz.

Bu olaydan sonra zamanla anneme karşı çok güçlü bir bağlılık geliştirdiğimi fark ettim. Lisede okuduğum yıllar boyunca okula hep annemle gidip geldim. Sabah birlikte çıkıyorduk, okul çıkışında da beni okulun önünde bekliyordu ve birlikte eve dönüyorduk.

Şu an üniversitedeyim ve hâlâ okula annemle gidip geliyorum. Hatta YKS sınavına bile annemle gitmiştim. Bunun dışında ne zaman hastalansam, hastaneye gitmem gerekse ya da herhangi bir resmi işimi halletmem gerekse, genellikle annemin de benimle gelmesini istiyorum. Çünkü tek başıma bu işleri yapamayacağım ya da başaramayacağım düşüncesi aklımdan çıkmıyor.

Bir yandan bunun normal olmadığının farkındayım. Sonuçta annem bir gün yanımda olmayacak ve kendi ayaklarımın üzerinde durabilmem gerekecek. Ancak buna rağmen tek başıma hareket etmek bana hâlâ çok zor geliyor.

Sizce bu durum çocuklukta yaşadığım o travmayla ilişkili olabilir mi? Benzer bir süreç yaşayan veya bu konuda bilgisi olan varsa deneyimlerini ve tavsiyelerini gerçekten merak ediyorum. Bu bağımlılığı azaltıp daha bağımsız biri olmak için neler yapabilirim?

Şimdiden yorum yapan herkese teşekkür ederim.

Hi everyone,

I'm planning to study in the Netherlands in the near future, and I'd like to start learning Dutch before I move. I'm looking for an app that's actually effective for beginners and focuses on real-life communication rather than just memorizing random words.

There are so many options like Duolingo, Babbel, Busuu, Memrise, and others, so I'd love to hear from people who have firsthand experience.

If you're an international or learned Dutch yourself, which app helped you the most? Also, did you use any additional resources alongside it?

Thanks in advance for your recommendations!

Merhaba arkadaşlar,

Uzun zamandır beni çok yoran bir özgüven problemim var ve bununla ilgili tavsiyelerinizi merak ediyorum.

Ne zaman iş yerinde bir çalışanla aramda sözlü bir tartışma yaşansa ya da biri bana iğneleyici, küçümseyici veya aşağılayıcı bir şey söylese, o an hiçbir şey diyemiyorum. Sanki beynim tamamen duruyor, donup kalıyorum. Aklıma verecek hiçbir cevap gelmiyor ve lafın altında kalıyorum.

Asıl sıkıntı ise olay bittikten sonra başlıyor. Vardiyam bitip eve dönerken yaşananları tekrar tekrar kafamda canlandırıyorum. Bu sefer aklıma onlarca cevap geliyor ve "Keşke şunu deseydim, keşke böyle karşılık verseydim." diye kendimi yiyip bitiriyorum. Bu durum bende ciddi bir öfke oluşturuyor ve bazen öfke patlamaları yaşıyorum.

Hatta bu yüzden bazen annemden, bana laf atan kişiyi arayıp onu uyarmasını ve bir daha bana sataşmamasını söylemesini istediğim bile oldu. O an kendimi tek başıma savunamadığımı hissettiğim için böyle bir ihtiyaç duyuyorum.

Bu durum sadece iş yerinde değil, genel olarak biri bana beklenmedik şekilde laf söylediğinde de oluyor. O an cevap veremiyorum ama saatler sonra hatta ertesi gün bile aklıma çok iyi cevaplar geliyor. Bu yüzden kendime olan güvenim de giderek azalıyor.

Benzer bir durum yaşayan var mı? Bu sorunun bir adı var mı? Bunu aşmak ve o an donup kalmak yerine kendimi daha rahat savunabilmek için neler yapabilirim? Deneyimlerinizi ve tavsiyelerinizi duymak isterim.

Merhaba arkadaşlar,

Uzun zamandır beni çok yoran bir özgüven problemim var ve bununla ilgili tavsiyelerinizi merak ediyorum.

Ne zaman iş yerinde bir çalışanla aramda sözlü bir tartışma yaşansa ya da biri bana iğneleyici, küçümseyici veya aşağılayıcı bir şey söylese, o an hiçbir şey diyemiyorum. Sanki beynim tamamen duruyor, donup kalıyorum. Aklıma verecek hiçbir cevap gelmiyor ve lafın altında kalıyorum.

Asıl sıkıntı ise olay bittikten sonra başlıyor. Vardiyam bitip eve dönerken yaşananları tekrar tekrar kafamda canlandırıyorum. Bu sefer aklıma onlarca cevap geliyor ve "Keşke şunu deseydim, keşke böyle karşılık verseydim." diye kendimi yiyip bitiriyorum. Bu durum bende ciddi bir öfke oluşturuyor ve bazen öfke patlamaları yaşıyorum.

Hatta bu yüzden bazen annemden, bana laf atan kişiyi arayıp onu uyarmasını ve bir daha bana sataşmamasını söylemesini istediğim bile oldu. O an kendimi tek başıma savunamadığımı hissettiğim için böyle bir ihtiyaç duyuyorum.

Bu durum sadece iş yerinde değil, genel olarak biri bana beklenmedik şekilde laf söylediğinde de oluyor. O an cevap veremiyorum ama saatler sonra hatta ertesi gün bile aklıma çok iyi cevaplar geliyor. Bu yüzden kendime olan güvenim de giderek azalıyor.

Benzer bir durum yaşayan var mı? Bu sorunun bir adı var mı? Bunu aşmak ve o an donup kalmak yerine kendimi daha rahat savunabilmek için neler yapabilirim? Deneyimlerinizi ve tavsiyelerinizi duymak isterim.

Merhaba arkadaşlar,

Ben doğma büyüme İstanbullu, 30 yaşında bir erkeğim. Hâlâ annem ve babamla aynı evde yaşıyorum. Evde yemekleri annem ve babam hazırlıyor, ben de genellikle yemeğin bana hazır olmasını bekliyorum.

Çocukluğumdan beri anneme çok bağlı biriyim. Özellikle daha önce hiç gitmediğim bir yere tek başıma gitmek bana çok zor geliyor. Mesela ilk kez gideceğim bir iş yeri, resmi kurum ya da başka bir adres olduğunda tek başıma gitmekten korkuyorum. Bu yüzden annemden benimle gelmesini istiyorum.

Hatta yeni başladığım bir iş yerinde yolu tamamen öğrenene kadar sabah erken kalkıp annemle birlikte gidiyoruz. Annem beni iş yerine kadar bırakıyor. Vardiyam (shiftim) bittiğinde de onu telefonla arıyorum; o da iş yerine yakın bir yerde beni bekliyor oluyor ve birlikte eve dönüyoruz. Bunu yolu tamamen ezberleyene kadar yapıyoruz.

Bir de kız kardeşim var. O da zaman zaman "Annem neden benimle ilgilenmesi gerekirken daha çok abimle ilgileniyor?" diye evde sitem ediyor. Bu durum aile içinde de zaman zaman tartışmalara neden oluyor.

Açıkçası bunun normal olup olmadığını bilmiyorum. Benzer bir durum yaşayan oldu mu? Sizce bu bağımlılığı azaltmak için neler yapabilirim? Böyle bir durum yaşayan veya bu konuda tavsiye verebilecek biri varsa gerçekten duymak isterim.

Merhaba arkadaşlar,

Ben doğma büyüme İstanbullu, 30 yaşında bir erkeğim. Hâlâ annem ve babamla aynı evde yaşıyorum. Evde yemekleri annem ve babam hazırlıyor, ben de genellikle yemeğin bana hazır olmasını bekliyorum.

Çocukluğumdan beri anneme çok bağlı biriyim. Özellikle daha önce hiç gitmediğim bir yere tek başıma gitmek bana çok zor geliyor. Mesela ilk kez gideceğim bir iş yeri, resmi kurum ya da başka bir adres olduğunda tek başıma gitmekten korkuyorum. Bu yüzden annemden benimle gelmesini istiyorum.

Hatta yeni başladığım bir iş yerinde yolu tamamen öğrenene kadar sabah erken kalkıp annemle birlikte gidiyoruz. Annem beni iş yerine kadar bırakıyor. Vardiyam (shiftim) bittiğinde de onu telefonla arıyorum; o da iş yerine yakın bir yerde beni bekliyor oluyor ve birlikte eve dönüyoruz. Bunu yolu tamamen ezberleyene kadar yapıyoruz.

Bir de kız kardeşim var. O da zaman zaman "Annem neden benimle ilgilenmesi gerekirken daha çok abimle ilgileniyor?" diye evde sitem ediyor. Bu durum aile içinde de zaman zaman tartışmalara neden oluyor.

Açıkçası bunun normal olup olmadığını bilmiyorum. Benzer bir durum yaşayan oldu mu? Sizce bu bağımlılığı azaltmak için neler yapabilirim? Böyle bir durum yaşayan veya bu konuda tavsiye verebilecek biri varsa gerçekten duymak isterim.