u/Wilhelminaaaa

Heb je een leuk bedrijf (in de maak).. gebruik je zo'n goedkoop ogend stukje 'art'.. Echt zonde.

'Ja maar.. ✨️efficiënt✨️ die tijd kan ik weer ergens anders in steken'.

Je loopt toch echt wel klandizie mis hierdoor..

Of zet je leuke activiteiten op, leuke sporten.. anderzijds.. Zo'n drukke hieperdepieper poster ding op je socials.

Oke, ga je ergens anders druk om maken.. check ✅️ excuses.

Ik moet er om denken dat ik dit netjes schrijf. Maar ik wordt strontziek van al die mensen die niet gewoon fatsoenlijk het hersenpannetje aan kunnen zetten.

Hoe moeilijk is het om je vee binnen te zetten? Koeien die de hele dag staan te branden in de zon. Echt ik ben niet teerzielig, maar ik ga er zo slecht op. Paardensporten die niet worden afgelast. En andere ongein. Of met een hoop bombarie van mensen buiten af.. dan toch maar.

Paardrijlessen. Echt ga met je dikke poepert van dat beest af gek. Sorry, taalgebruik.

Honden in de auto. Konijnen en kippen in hokjes zonder schaduw. Dieren die worden vervoerd. Vooral slachtvee. En ga zo de hele lijst maar af.

Ik word er echt.. niet.. goed.. van.

En dan nog helemaal niet sprekende over trekdieren die luie mensen voortrekken op warme vakantiebestemmingen. Maar goed, zal het even binnenlands houden.

Het is toch spijtig dat ze niet kunnen praten.

Ik las net een post over dat iemand mollig werd genoemd. Net na de zwangerschap. Dat mensen zo onbeleefd kunnen zijn is echt bijzonder. Mijn antwoord die al-tijd helpt tegen zo'n typische stomme belediging is.. 'Nou, hebben we toch iets gemeen'.. en je hebt ze. Je gaat niet in verweer, je verantwoord je zelf niet.. het enige wat je doet ik direct de spot met een ander hebben en tegelijkertijd ook jezelf niet in een slachtofferrol stoppen.

Niemand die het verwacht en je kan door met je dag.

Hebben jullie nog goede antwoorden op typische vervelende acties en reacties van iemand?

​

Ik had nooit gedacht dat ik mijn gevoeligheid voor alles wat met dingen te maken heeft, zo zou gaan waarderen... maar door een 'nare fout' is het toch gebeurd. Door medicatie die niets met ADHD te maken heeft, maar voor andere klachten, ontwikkelde ik ernstige apathie. Ik voelde helemaal niets meer. Geen geluk, euforie, woede, frustratie, enzovoort. Alleen maar heel moe en gevoelloos. Elk gesprek of elke interactie was te veel voor me. In eerste instantie dacht ik dat het kwam doordat de klok een uur was verzet. Dat ik me anders voelde dan normaal. Normaal gesproken heb ik nooit problemen met die verandering, maar ik zocht wanhopig naar een verklaring. Wat een vreselijk gevoel was dat. Het duurde twee weken en ik dacht echt dat ik in een zware depressie zou belanden. Ik heb me nog nooit zo slecht gevoeld (of zo lang). Ik ken al jaren een passieve doodswens en heb er bijna naar gehandeld.

Ik ben gestopt met de medicatie (niet voor ADHD, dus dat heeft er niets mee te maken) en na drie dagen begonnen die dikke wolken van lusteloosheid, traagheid, emotieloosheid, enzovoort, te verdwijnen.

Sindsdien kan het soms nog steeds moeilijk zijn... de pieken en dalen van alles ervaren. Maar ik heb dat liever dan helemaal niets te voelen.

Ergens ben ik 'blij' dat ik me zo slecht voelde, dat ik dit nu veel beter kan accepteren. Wat het kan doen met je inzicht en perspectief op dingen 😀

Vader en kinderen worden voorgelaten op een kruising omdat mevrouw Krul in de auto of niet weet dat ze voorrang heeft, of dat ze 'aardig' voorrang wil geven aan het gezin. Ik denk het laatste want ze wuifde met haar handen.

Volgende keer fietsen de kinderen zonder pap en mam, kinderen denken.. vorige keer gingen wij ook voor nu weer.. Dan sjeest auto met voorrang wel over de twee koters heen en mag de traumareiniging hersenweefsel van het kruispunt schrapen. Niet doen!!

Ik zit hier toch een partij te.. giechelen. Puur uit een soort ironie en verbazing.

Ik heb mijn werken en leren traject afgerond bij een specifieke locatie in de zorg. Ik ben daarna, net als veel anderen, met rook van de banden af weggescheurd. Het was gewoon knap hoe die collega's.. die in de zorg werken, maar echt verre van zorgzaam naar collega's waren, met elkaar omgingen.

Trajecten zijn er geweest waarin we moesten werken aan de teambuilding. In mijn werklijst stond niet 'roddelen over collega's en graag veel steken onder water geven'.. maar bij anderen schijnbaar wel. Ouders van clienten die vallen over de sfeer. Gewoon echt geen moeite doen om andere (nieuwe collega's vooral) op hun gemak te stellen.

En ik klik voor de gein even op die vacature. Nou ik weet niet in welk team ik zat, maar het was niet die. Ook zie ik wel eens andere locaties waarvan ik ook weet dat het niet al te best loopt. Vlagen van containerbegrippen en tekstjes met een mooie strik erom heen zoals:

> Bijdragen aan een actief, open, professionele en lerende cultuur.

> Je werkt samen met professionele, betrokken en nuchtere collega’s.

> Je ziet het effect terug in momenten van vertrouwen en plezier bij cliënten en collega’s.

>Je bent een '.......' en zorgt samen met collega's dat je een prettige werksfeer creëert

Nou lieve mensen. Ik snap zeker wel dat je niet in je vacature kan zetten 'je komt terecht in een team met alleen maar zeikende roddelende wijven. Die vanaf het begin aan al weinig moeite doen je ook maar een beetje op je gemak te stellen. Je maar mag hopen dat je er misschien net tussen past.. kans is alleen klein. Team is alleen leuk als je weinig empathie hebt en niet sfeergevoelig.

Ook begrijpelijk. Maar sindien vertrouw ik echt geen enkele vacature. Wat een onzin word daar in verkondigd zeg. Wat mij hierin een klein beetje tegen de borst stuit is dat het is de zorg al krap is met personeel (komt ook zeker deels door hoe de zorg'professionals' zich opstellen naar collega's, want dat gaat werkelijkwaar soms echt nergens over) en dat je mensen echt bij de koude kermis thuis laat komen. Je knapt gelijk volledig af op de zorg.

Nou dit was mijn spreekbeurt. Fijn pinksterweekend!

[Ik ga mezelf niets aandoen]

Er is naar mijn idee niets fundamenteels mis met mijn gedachtegang. Ik heb geen kinderen (zal ik bewust nooit aan beginnen) of vriend, misschien maakt dat het iets makkelijker. Maar de gedachte om elk moment eventueel te kunnen overlijden maakt mij enorm kalm.

Ik heb leuk werk, leuke mensen om mij heen. Ik kan de meest fantastische dag hebben en denken.. het zou toch wat zijn als me op de terugweg wat overkomt. Gelijk een kalmte en een soort interne eurofie.

Ik zoek geen hulp, omdat ik weet dat deze passieve suicidaliteit gewoon bij me hoort. Ik weet nog heel goed dat ik als klein meisje op de basisschool tijdens het overblijven op tafel lag. Vraag me niet waarom. Ik keek in de felle tl-lampen en sprak uit: wat zou ik graag dood willen zijn. Logischerwijs afkeurende reacties. Dat meent een kind niet.. niet zulke dingen roepen.

Anderen (maar ook ik) hadden zich niet voor kunnen stellen dat ik eigenlijk een stuk serieuzer was dan we zelf dachten.

Er zijn wel aspecten zoals hooggevoeligheid en ADHD die het net even wat lastiger maken. Maar het is voor mij echt prima als het vandaag over is. Ik ben jong, 23 jaar. Als je deze gedachten meer dan 15 jaar hebt.. vanaf de leeftijd van 7 naar oud ongeveer. Dan kan het toch niet anders dan het in het aard van het beestje zit. Hoe tegendraad het ook klinkt, want het gaat volledig tegen de 'natuur in.

Het lichaam, je brein.. het is zo iets fragiels. Het kan gewoon niet altijd goed gaan.

En dat geeft voor mij niet. Ik kan en zal mezelf niets aandoen, wegens de mensen die ik achterlaat. Maar stiekem hoop ik elke dag dat het de laatste zal zijn. Alleen dan buiten mijn macht om.

Edit: Hierbij omdat iedereen een beetje op tilt slaat van het woord rationeel.. Misschien is pragmatische en existentiële rust hierbij beter verwoord. Dat is zonder specifieke context (waardoor de post zal worden verwijderd) beter te begrijpen.

Misschien een totaal misplaatste gedachtengang. Maar ik vraag me af of sommige opleidingen wel zolang moeten duren. Ik heb zelf de opleiding persoonlijk begeleider gedaan. Dit was een drie jarige opleiding en wat een onzinnige lessen hebben we daar soms gehad. Dit zou honderd procent in anderhalf.. max 2 jaar tijd gedaan kunnen zijn.

We hadden het veelal over dezelfde doelgroepen, terwijl eromheen zoveel meer zijn. Dan kom je in het echte werk ergens waarbij je het in lessen nooit over hebt gehad. Dat hoeft ook niet, je kan niet alles betrekken natuurlijk..Je komt daar in het werkveld zelf ook wel achter en dat moet gewoon een beetje in je zitten.

Vooral in de zorg denk ik echt dat veel op school niet te leren valt. Ik kan mij echt.. en dat klinkt onaardig.. weinig lessen herinneren die echt impact hebben gehad. Het leren kan veel beter een intern (intensief) traject zijn met de mogelijke toetsen en verslagen die vanuit school het niveau testen. Betreft andere zorgopleidingen durf ik het niet te zeggen.

Ik ga nu vanuit mbo-4 naar de Open Universiteit en daarna wil ik heel graag de verkorte Pabo doen. Die verkorte versie van 2 jaar (inplaats van 4) kan omdat je een Universitaire studie hebt (en je over het niveau beschikt). Maar ik weet zeker dat er ook genoeg Mbo 4 studenten zijn die het Hbo niveau ook aan zouden kunnen. Of Havo studenten die liever gelijk intern de tweejarige opleiding doen in plaats van de vierjarige. Dat je van te voren toelatingsexamens moet doen en of verslagen schrijven vind ik niet meer dan normaal. Het is behoorlijk intensief, maar wetende dat je in twee jaar klaar kan zijn in plaats van vier is vaak ook een hele prettige gedachtengang.

Hebben jullie een opleiding gedaan waarvan je denkt, dit kon wel korter? Misschien wel intensiever, maar zeker sneller af te ronden?

Beste mannen (die dat doen) onder ons,

Ik heb een oprechte vraag. Ik date zo af en toe met jongens van tussen de 23 en 32 jaar. Soms dan voegen we elkaar wel eens toe en dan zie je al gauw wat voor mensen ze volgen. Soms zijn het knappe voetbal dames.. of anderzijds. Maar ik kom ook geregeld mannen tegen, ook buiten mijn dates om.. die echt veel accounts volgen van half naakte vrouwen. Ik mocht willen dat ik zo'n figuur had, maar alé!

Maar ik ben laatst gewoon echt afgeknapt op een man die ook gewoon best fanatiek die foto's likete. En veeeel van dat soort accounts volgde. Ben ik hier nu degene die raar doet hahah..? Wat is de reden om dit soort accounts te volgen? In het echt kon die ook best onzeker zijn, geen enkel probleem. Maar je geeft me dan online een soort ander beeld. Van zie mij dit soort dames leuk vinden. En erop geilen. Niet dat dat gelijk staat aan niet onzeker kunnen/mogen zijn.

Ik ben niet direct onzeker en een account zoals dat volgen interesseert me weinig. Maar goed, als je stuk of tig van dat soort accounts volgt..

Maar ik was even benieuwd :)