u/Wilhelminaaaa

[Ik ga mezelf niets aandoen]

Er is naar mijn idee niets fundamenteels mis met mijn gedachtegang. Ik heb geen kinderen (zal ik bewust nooit aan beginnen) of vriend, misschien maakt dat het iets makkelijker. Maar de gedachte om elk moment eventueel te kunnen overlijden maakt mij enorm kalm.

Ik heb leuk werk, leuke mensen om mij heen. Ik kan de meest fantastische dag hebben en denken.. het zou toch wat zijn als me op de terugweg wat overkomt. Gelijk een kalmte en een soort interne eurofie.

Ik zoek geen hulp, omdat ik weet dat deze passieve suicidaliteit gewoon bij me hoort. Ik weet nog heel goed dat ik als klein meisje op de basisschool tijdens het overblijven op tafel lag. Vraag me niet waarom. Ik keek in de felle tl-lampen en sprak uit: wat zou ik graag dood willen zijn. Logischerwijs afkeurende reacties. Dat meent een kind niet.. niet zulke dingen roepen.

Anderen (maar ook ik) hadden zich niet voor kunnen stellen dat ik eigenlijk een stuk serieuzer was dan we zelf dachten.

Er zijn wel aspecten zoals hooggevoeligheid en ADHD die het net even wat lastiger maken. Maar het is voor mij echt prima als het vandaag over is. Ik ben jong, 23 jaar. Als je deze gedachten meer dan 15 jaar hebt.. vanaf de leeftijd van 7 naar oud ongeveer. Dan kan het toch niet anders dan het in het aard van het beestje zit. Hoe tegendraad het ook klinkt, want het gaat volledig tegen de 'natuur in.

Het lichaam, je brein.. het is zo iets fragiels. Het kan gewoon niet altijd goed gaan.

En dat geeft voor mij niet. Ik kan en zal mezelf niets aandoen, wegens de mensen die ik achterlaat. Maar stiekem hoop ik elke dag dat het de laatste zal zijn. Alleen dan buiten mijn macht om.

Edit: Hierbij omdat iedereen een beetje op tilt slaat van het woord rationeel.. Misschien is pragmatische en existentiële rust hierbij beter verwoord. Dat is zonder specifieke context (waardoor de post zal worden verwijderd) beter te begrijpen.

Misschien een totaal misplaatste gedachtengang. Maar ik vraag me af of sommige opleidingen wel zolang moeten duren. Ik heb zelf de opleiding persoonlijk begeleider gedaan. Dit was een drie jarige opleiding en wat een onzinnige lessen hebben we daar soms gehad. Dit zou honderd procent in anderhalf.. max 2 jaar tijd gedaan kunnen zijn.

We hadden het veelal over dezelfde doelgroepen, terwijl eromheen zoveel meer zijn. Dan kom je in het echte werk ergens waarbij je het in lessen nooit over hebt gehad. Dat hoeft ook niet, je kan niet alles betrekken natuurlijk..Je komt daar in het werkveld zelf ook wel achter en dat moet gewoon een beetje in je zitten.

Vooral in de zorg denk ik echt dat veel op school niet te leren valt. Ik kan mij echt.. en dat klinkt onaardig.. weinig lessen herinneren die echt impact hebben gehad. Het leren kan veel beter een intern (intensief) traject zijn met de mogelijke toetsen en verslagen die vanuit school het niveau testen. Betreft andere zorgopleidingen durf ik het niet te zeggen.

Ik ga nu vanuit mbo-4 naar de Open Universiteit en daarna wil ik heel graag de verkorte Pabo doen. Die verkorte versie van 2 jaar (inplaats van 4) kan omdat je een Universitaire studie hebt (en je over het niveau beschikt). Maar ik weet zeker dat er ook genoeg Mbo 4 studenten zijn die het Hbo niveau ook aan zouden kunnen. Of Havo studenten die liever gelijk intern de tweejarige opleiding doen in plaats van de vierjarige. Dat je van te voren toelatingsexamens moet doen en of verslagen schrijven vind ik niet meer dan normaal. Het is behoorlijk intensief, maar wetende dat je in twee jaar klaar kan zijn in plaats van vier is vaak ook een hele prettige gedachtengang.

Hebben jullie een opleiding gedaan waarvan je denkt, dit kon wel korter? Misschien wel intensiever, maar zeker sneller af te ronden?

Beste mannen (die dat doen) onder ons,

Ik heb een oprechte vraag. Ik date zo af en toe met jongens van tussen de 23 en 32 jaar. Soms dan voegen we elkaar wel eens toe en dan zie je al gauw wat voor mensen ze volgen. Soms zijn het knappe voetbal dames.. of anderzijds. Maar ik kom ook geregeld mannen tegen, ook buiten mijn dates om.. die echt veel accounts volgen van half naakte vrouwen. Ik mocht willen dat ik zo'n figuur had, maar alé!

Maar ik ben laatst gewoon echt afgeknapt op een man die ook gewoon best fanatiek die foto's likete. En veeeel van dat soort accounts volgde. Ben ik hier nu degene die raar doet hahah..? Wat is de reden om dit soort accounts te volgen? In het echt kon die ook best onzeker zijn, geen enkel probleem. Maar je geeft me dan online een soort ander beeld. Van zie mij dit soort dames leuk vinden. En erop geilen. Niet dat dat gelijk staat aan niet onzeker kunnen/mogen zijn.

Ik ben niet direct onzeker en een account zoals dat volgen interesseert me weinig. Maar goed, als je stuk of tig van dat soort accounts volgt..

Maar ik was even benieuwd :)

Heel vreemd.. ik ben absoluut niet direct een voorstander (of tegenstander) van drank. Alleen omdat mijn ouder best een kwaaie drank drank had vermeed ik het vaak wel. Alleen nu.. ik ben 25.. dacht ik, weet je wat, ik ga eens aan de drank. Wel eens eerder eentje of twee om een heel klein beetje los te komen, alleen nu even wat meer. En ik heb echt de tijd van mijn leven gehad. Ben zelf ook best lang kwa lengte dus op de dansvloer steek ik boven mensen uit. Daardoor voel ik me altijd erg 'bekeken'.

Ik moest echt even wennen aan de fysieke onstabilititeit, maar op mentaal vlak kon ik het juist waarderen. Wat minder bezig met de mensen om je heen, maar tegelijkertijd ook juist wel erg. Maar dan in de meligheid en gezonde manier. Ik weet van mezelf wel wanneer het tegek zal gaan. Zo extreem bezopen was ik niet. Ik ben altijd die nuchtere persoon geweest die het feestje wel leuk vond, maar toch de tijd een beetje aan het uitzitten was. Alleen nu kon het mij niet lang genoeg duren.

Het voelt wat dubbel; ik wil absoluut niet aansporen tot. Alleen voor mezelf gaat er echt een wereld voor me open. Misschien ook omdat ik de grenzen wel zal kennen denk ik.

Oke.. morgen als ik wakker word misschien minder pretrig, maar afijn.

Hoe was jullie koningsdag?