u/DilatedDrama

आयुष्यात जे आपल्याला आवडतं ते सहज मिळत नसतं. पण, जेव्हा मिळतं, तेव्हा त्याच्यासोबत काय करायचं हेच माहीत नसतं. त्याकडे फक्त पाहत बसूनही चालणार नसतं आणि चुकीचा निर्णय घेणे ही चालणार नसतं. मग अश्यावेळी करायचं तरी काय? कुणाचा घ्यायचा सल्ला ? कोण देईल मनापासून सल्ला? आई? वडील? भावंडं? की मित्र? काहीच समजत नाही. कोणीही कसाही सल्ला देईल पण निर्णय अन् परिणाम याचा फक्त आपल्या स्वतःशी संबंध असणार मग स्वतःच स्वतःला सल्ला द्यायचा कसा? अन् स्वतःचा सल्ला चुकीचा ठरला तर मग दोष कुणाला द्यायचा याची कोंडी!

मन हे असंच असतं. पळवाटा शोधणारं, भीतीत राहणारं, सतत अनावश्यक विचार करणारं.. त्याला कोण काय करणार?

विचारचक्र बंद करावं म्हटलं की ते आणखी वेगाने धावू लागतं अन् त्याच्यावर लक्ष केंद्रित केलं की मग ते सगळे विचारच् गप्प बसतात आणि गप्प बसले एकदाचे म्हणून सुस्कारा सोडताच् पुन्हा बोलायला लागतात.

मन ही फारच अफलातून गोष्ट आहे. भीतीत राहुनही कोणाच्या आज्ञेत ते राहत नाही, कोणाचं काही ऐकत नाही अगदी ज्याचं ते मन आहे त्याचंही!

पण तरी मन हे मन आहे आणि मनाचंच् सारं राज्य आहे.

मन राजा, कान-नाक-डोळे त्याचं मंत्री मंडळ. मन राजा चंचल तरी मंत्री मंडळ स्थीर. डोळे प्रधान. सगळ्यांच्या सल्ल्याशिवाय मन राजा पर्यंत काही काही पोहोचत नाही.

या मनाची एकाग्रता साधायला लोकं वेगवेगळे प्रयोग करतात. पण ज्याचा गुणधर्मच् चंचलतेचा आहे तो शांत होईल तरी कसा? अन् व्हावा तरी का?

~Artimedic

विचारांच्या रहाटचक्रात आपण इतके गुरफटुन जातो की आयुष्याच्या विहिरीतुन आनंद उपसायचा राहूनच जातो... फक्त चक्रच फिरत राहते...

आपण आनंदी आहात का?

काही माणसांबद्दल सगळ्यांना बरंच काही माहिती असतं, त्यांच्या आवडी, सवयी, किस्से, हसू... पण त्यांच्या मनातल्या ऋतूंचा पत्ता कुणालाच नसतो.

त्यांचा आवाज सगळ्यांना ओळखीचा असतो, पण त्यांच्या शांततेची भाषा कुणीच शिकलेली नसते.

त्यांच्या चेहऱ्यावरचं हसू सगळ्यांना दिसतं, पण डोळ्यांमागचं आभाळ कुणालाच दिसत नाही.

काही भावना अशा असतात, ज्यांना नाव देता येत नाही, आणि नाव नसलेल्या गोष्टी समजल्याही जात नाहीत.

बहुतेक म्हणूनच काही वाटा नकाशांवर सापडत नाहीत.

त्या असतात, पण कुठे जातात, हे सांगता येत नाही.

जुन्या पुस्तकात ठेवलेली एखादी वाळलेली पाकळी जशी, तिचा सुगंध कुठे गेला हे काळालाही आठवत नाही.

काही खिडक्या उघड्याच असतात, तरी त्यापलीकडचं जग पाहण्यासाठी कोणी थांबत नाही.

काही दिवे जळत राहतात, म्हणून अंधार दिसत नाही

पण त्या प्रकाशामागे विरघळत जाणारं तेल कुणी पाहत नाही.

आणि काही माणसं... सगळ्यांमध्ये असतात, पण त्यांच्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी रस्ता कुणालाच सापडत नाही.

मग तीही हळूहळू आकाशासारखी होऊन जातात...

दररोज दिसणारी, पण क्वचितच निरखली जाणारी.

This post contains content not supported on old Reddit. Click here to view the full post

२५ मे २०२५…

एक छोटासा subreddit सुरू झाला होता, फक्त एका विचाराने “आपल्यासारख्या लोकांसाठी, महाराष्ट्राबद्दल प्रेम असणाऱ्यांसाठी एक आपली जागा असावी.” ❤️

आणि आज… r/MaharashtraSocial ला पूर्ण झालं १ वर्ष. 🧡

या एका वर्षात खूप काही बदललं.

Members वाढले, posts वाढल्या, discussions वाढल्या…

पण सगळ्यात महत्त्वाचं म्हणजे इथे एक community तयार झाली. इथे strangers भेटले आणि friends झाले.

कधी memes वर पोट धरून हसू आलं,

कधी महाराष्ट्राबद्दल चर्चा झाली,

कधी comments section मध्ये अगदी कट्ट्यावरच्या गप्पांसारखा vibe आला तर कधी दिवस खराब जात असताना इथल्या membersni mood happy केला!

काही लोक रोज actively post करत राहिले…

काहींनी silently support दिलं…

काही फक्त रात्री scroll करत बसले…

पण खरं सांगायचं तर प्रत्येक member मुळेच ही जागा जिवंत झाली. 🙏

आज १ वर्ष पूर्ण झाल्यावर, आम्हाला फक्त एकच गोष्ट सांगायची आहे

धन्यवाद.

सोबत राहिल्याबद्दल.

विश्वास ठेवल्याबद्दल.

आणि या छोट्याशा community ला “आपलं” मानल्याबद्दल. ❤️

r/MaharashtraSocial आज फक्त एक subreddit नाही…

ही आपल्या लोकांची जागा आहे.

आपलं व्यासपीठ • आपली माणसं • आपला महाराष्ट्र 🚩

Happy 1 Year to every single member of this family.

पुढचा प्रवास अजून मोठा, अजून सुंदर आणि अजून आपलासा होऊ दे! ✨