u/Eurofan2014

Share ko lang yung mga well-known people sa mga relatives ko sa father side:

Una na diyan ang late veteran film director na si Lino Brocka, he is mostly known sa film na Manila Sa Kuko ng Liwanag. He is the son ng kapatid na babae ng granpa ko (tatay ng tatay ko).

Then si Randy Ortiz one of the well-known local fashion designers often incorporating yung mga indigenous designs. He is the son ng kapatid na lalake ng grandpa ko.

Then si Moy Ortiz most notable known as isa sa mga member ng The Company kung tama ang tanda ko. Anak naman siya ng pinsan ng grandpa ko.

Na-share ko lang.

Gigil talaga ako sa nangyari sa school.

Isa itong multi-campus private school.

Imagine, bago pa ako mag-resign, binigay ko na sa HR yung complete contact details ko—specifically sinabi ko pa na kung may maging issue sa resignation requirements, kontakin nila ako, lalo na’t possible ma-deactivate na yung school email ko.

Responsible employee behavior tayo.

Fast-forward one month.

A few days before the supposed release of my final pay, saka ko lang nalaman na may naging issue pala sa side ng supervisor ko. Apparently, na-inform naman daw ng supervisor ang HR na kontakin ako a few weeks before the release date para maayos yung concern.

Ang problema?

Hindi ako kinontak.

So noong Monday last week, ako na mismo ang nag-email sa HR para mag-follow up ng final pay. Ang sagot: “Hintayin daw.”

Okay. Patient tayo. Professional tayo eh.

Kaya nitong Thursday, nag-email ulit ako, this time very simple lang: May possible date na ba ng release ng final pay?

And then…

Silence.

No reply.

At this point, hindi ko na alam kung final pay ba ang hinihintay ko o final closure.

Nakakatawa kasi ako na nga ang nagbigay ng contact details para madaling ma-contact kung may problema, ako pa rin ang kailangang manghula kung may problema pala.

Lesson learned:

Sa resignation process, apparently hindi sapat na ikaw ay responsive. Kailangan mo rin palang maging psychic.

“Please wait” daw.

Sige po. Pero sana po, may estimated date rin ang paghihintay.

Because respectfully speaking, final pay po ito—not a season finale na kailangang hintayin ang next episode.

Kahapon pa ako nagbabasa ng mga posts ng mga news outlets sa Facebook ko.

Ibang klase talaga mga DDS, normalised na talaga sa kanila yung maging bastos at rabid to the point na sa comment section binabantaan nila yung mga nasa prosecution ng impeachment trial.

Nandiyan din na pana'y ad hominem sila kay Rep. Luistro kesyo "basag" daw agad sila sa defense team kaya "bumula" daw agad yung bibig ni Rep. Luistro.

Nakakaawa lang kasi parang hindi na sila nag-iisip—parang may rabies na sila na anytime umaatake; kumakagat na lang.

Parang yung fungi na nag-aattach dun sa insekto tapos kino-control na lang ng fungi yung insekto hanggang sa mamatay.

They embodied yung iniidolo nilang ugaling basura—parang mas masahol pa nga sa basura.

Gigil malala talaga ako sa kapwa ko teacher na ang gulo ng sentence construction tapos kapag hindi naintindihan ng iba especially parents ang lakas ng loob mag-rant sa social media na "ambobo raw nung parent".