Üç senedir ülkede yaşamıyorum, çalışmıyor olarak görünüyorum. Bir kredi kartım varmış kapatmayı unutmuşum üç sene öyle kalmış ama banka hala bana böyle bir kredi verebiliyor öyle mi? Ülke delirmiş. Herkes tabi borç içerisinde olur.
Soru ben bunu çekebilir miyim gençler?
Evde sadece sitcom izleyip oturuyorum, arada subı darlayıp dışarı çıkacağım bu şekilde.
Mümkünse boşanmış insanlar veyahut uzun ilişkisi yeni bitmiş kişiler yorum yapsın. O ilişkiye başlamadan önce neyi konuşmak isterdiniz, insanlar neleri sormalı
Tecrübe paylaşımınız için şimdiden teşekkürler
468 evet, 88 hayır ve 6 kararsız kaldı
Türk siyasetinden uzaktayım çünkü Türkiye'de yaşamıyorum ama anneannem günlerdir mutsuz, teröristleri affedecekler diyor. Anneannem oğlunu yani benim dayımı 21 yaşında şehit vermiş. Bilgisi ne kadar doğru, teselli için ne yapmalı bilmiyorum.
Teşekkürler şimdiden
Küçük zaferler de kutlamalıyız değil mi? Ayrıca iki sene sonra ilk defa sokakta kulaklıksız yürüdüm ✨🙌 buradan sonra da şehre yeni gelen insanların katıldığı yere gideceğim ✨✨
Link vs atar mısınız merak ediyorum sanki ölümsüzlüğü bulmuş gibi hissediyorum.
Manifest işlerini yapamadık sanırım, biraz şoklardayım.
Hayatımı okumaya, kendimi geliştirmeye adadım hasbelkader karşıma biri çıktığında 25 yaşındaydım. Şimdi 27 yaşındayım, eşşek kadar büyük olduğunuzda ayrılık daha acı oluyormuş. Tecrüben yok bir şey yok mal gibi duruyorsun
Yetişkin bir insan gidip tuvalette anıra anıra ağlar mı? Hiç hoş değil, bir de aynı anda çözmem gereken milyar tane daha dert var 🥲
Sabiha'da ağlayan pembeli bir kız görürseniz selam verin.
İndiğim gibi üzülmeyi kesip, hazırlanmayı planladığım sınavlara ve her türlü hpbiyi denemeye ve arkadaş edinmeye çalışacağım. Halledeceğiz bir şekilde ama dokunsanız ağlarım
İki yıllık ilişkimin bir yılı tamamiyle kavgayla geçti. İlişkiye inanılmaz bağımlıydım bana iyi gelmemesine rağmen çünkü çok ama çok kötü bir dönemimde hayatıma girmişti ve ona dayanarak en azından hayatta kaldım. Yaşadıklarımdan bahsetmek istemiyorum ama ülkede adalet olsa hapse girileceği şeylerdi.
Bana aşkla bakışına aşık olduğum, yazdığı şiirlerini gülerek hatta mutluluktan ağlayarak okuduğum çocuğu sonunda ailemle tanıştırıp onun da ailesiyle tanıştım. Yurtdışında ayrı yaşıyoruz. Evlilikten bahsediyordu bende beraber eve çıkarız diyordum öncesinde. Beraber eve çıkmak istemediği için ilk kavgalarımız başladı, çok da ciddi kavgalar oldu. Aylarca ağlatıldığımı ve suçladığımı hatırlıyorum. Beraber ev tutmaktan korkuyordu, beraber karşılayamayacağımızı vs söylüyordu ama bunu da direk söylemek yerine çeşitli bahaneler sunuyordu. Evlilik teklifi hala masadaydı. İş değiştirmek istiyordu iş değiştirince eve geçeriz beraber diyordu. Bu arada beraber eve çıkabilmek için durumumuz var ama olmadığını düşünüyordu.
Bu kavgalarımız sürerken ve bana çeşitli hakaretler edip it yerine koyarken yine de evlilik isteği olduğundan iki yıldır da çıkıp tek mevzunun da beraber eve çıkmak olduğundan, ben bunu çözerim ev buluruz o da normale döner bu kadar stresli bir mevzu değil diyordum. Ama bu sıralarda bana aşkından şiirler yazan çocuk her şeyi kaybetti. Kendisinin evlenilmeyevek birisi olduğundan, beraber biriyle yaşayamayacağındna bahsediyor sonra bunu sinirli olduğundan söylediğini, böyle hissetmediğini söylüyordu. Daha sonra konuşmalar da bitmeye başladı işi stresliydi onu bahane ederek bana günaydın mesajı bile atmamaya başladı. Merak etmemeye, ben yazmadıkça yazmamaya.
Benim bulduğum evleri gardolabı küçük, tuvaleti küçük, otobüs durağına on dakika mesafe diyerek reddederken evlikik planları için de türkiye'ye haber vermiştik. Belediye nikahı, uygun bir balayı bu kadardı. zaten ailesi yoktu. Ben de aileme bunu söyleyip herhangi bir şey yapılmamasını istemiştim. Hevesim de yoktu ihtiyacım da.
Yine de: ev meraklısı kadın, sen benimle evde kalabilmek için çıkıyorsun falan demeye başladı, sonra sinirlendim ondan öyle diyorum dedi. Evlilik teklifine iki üç gün kala inanılmaz mutsuzdu iş nedeniyle olduğunu söyledi ama cenazeye gider gibi bir mutsuzlukdan bahsediyorum. Mutlu olmasını istediğimi söylememe rağmen mutsuzdu. Gün geldi, hazırlandım ve beni bekletmemesini istedim. Yirmi beş dakika beklediğimde ve günlerdir onun mutsuzluğu ile uğraştığım için sinirliydim. O mutluymuş da mutluluğunu silmişim. Evlilik teklif etmeyeceğini ve ayrıldığını söyledi. Yüzü kireç gibi olan biriyle evlenemezmiş. Sonradan yanlış anlaşılıp özür dilediğini söyledi. Tekrardan buluşacağımız zaman, evlilik işlerini erteleyebileceğimizi sorun olmayacağını ama evlenince aynı evde yaşamamız gerektiğini bu ona uygun değilse tekrar böyle bir mekana gidip evlilik teklifi muhabbeti yapılmasının gerekmediğini söyledim ve başka bir nedenden kavga ettik, ertesi gün mekana hazırlanıp gittim ama kendisi benle eve çıkmayacağı için mekanı iptal etmiş bana söylemeden . Bunu telefonda söyledi. Orada ayrıldım, sonra tekrar yanıma geldi. Tekrar şans verdim.
Sürekli kavga ediyoruz daha doğrusu ben isteklerimi söylüyorum o da karakteri nedeniyle yapamayacağını söylüyor. Mesela uyanınca günaydın mesajı atmak, mesela iyi geceler mesajı atmak, arada merak edip aramak. Karakterine uygun değil, bana günaydın demiyorsun diyerek ağladığımı biliyorum. Benimle buluşmayı benimle buluşmak istediği için yapmak için arkadaşı onu ektiği için değil.
Günlerce görmedim, evlilik için aynı günde türkiye'ye gidecektik yine uçakta karşılaştık beni yine ağlattı. Sorsan ama o hiçbir şey yapmıyor, ben neden ağlıyorum. Son zamanlarda klasik sen bir psikologa görün de geldi ✨
**Geçen Türkiyedeki arkadaşlarla içerken özlediğimi ve benle ilgilenmesini söyledim. Güldü ve fenerbahçe gol attı dedi.
Orada bir şeyler koptu, her şeyi milyonlarca defa açıkladığım için hiçbir açıklama yapmadan sonsuza kadar engelledim.
Bir de ailem muhafazakar benim, gelip açıklama yapacaktı sözde. Söz vermişti, bu sözünü de tutmadı. İyi günler geçirdik, çok eğlendik birlikte iyi bir çift gibi gözüküyorduk. Gerçekten sevmiştim biraz ayrıntılı açıkladım ki gidip salak gibi engel kaldırmayayım sonra.
Bir süreden sonra en ufak kavgadan sonra, 'gitsene, seni tutan mı var? Madem kötü biriyim gitsene.' deyip durdu.Gidemediğimi, iyi hissetmediğimi beni biraz bile sevdiyse onun gitmesi gerektiğini söylüyordum susuyordu. Bunu söylememesi gerektiğini ve çok kırıldığımla alakalı belki on defa söyledim hepsini de ağlayarak.
Not 1:Ev tuttuğumuz zaman yapılacak ek bir masraf yoktu, beni milyon defa kırmak pahasına bu konuda inanılmaz kötü davrandı. Evlilik teklifini geri çekmeyi bunu karşılayamayacağını düşündüğünden yaptığını aylar sonra s.yledi.
Not2: Neden böyle malca davrandığımı soran olabilir, tanıştığımız zaman gerçek anlamda yaşadığı olayları aşamayan ve intih@rın eşiğinde olan biriydim. Konuları anlatmayacağım ama sonucunda ülke değiştirdiğim bir olaydı.
Son bir yılım tamamiyle kavgayla gectı. Burada da bazılarını anlattım, her seferinde affettim çünkü aslında hayatıma kötü bir dönemde girmiş güç bulmama yardım etmişti. Her şeyi görmezden geldim ve kötü bir dönemde
En son bana 'günaydın' mesajı yazsana, gün içinde beni arasana, beni merak etsene. Bir plan mı yapsak beraber, bana verdiğin sözü tutsana. Şeklinde geçti.
Sanırım evleniyoruz sana evlenme teklifi edeceğim diyerek götürdüğü yerde ayrılıp bunu demek istememiştim diyerek devam etmeye çalışması ve en sonunda egoma yediremedim maliyeti karşılayamam?(Herhangi bir maliyet yok gençler) demesi ve aylarca gereksiz yere ağlatması ve benim muhtemelen ilk ilişki salaklığı ile değer görmek adına her şeyi yapmam.
Bir buluşma olacakken, meşgul olduğunu söylemesi ve arkadaşı tarafından ekilince araması(birden fazla kez oldu)
Salak kararlar verecekken uyarmam, sonrasında bana kızıp dediklerimi yapması ve sonra 'her şeyi sen çok biliyorsun' diyerek azarlaması.
Çok büyük travmaların üstüne gelip ilişkiyi koydurduğum için bitirirsem o travmalara tekrar bakmam gerekir diyerek hiçbir şey yapamam.
En ufak bir tartışmada niye gitmiyorsun gitsene, ben mi zorla tutuyorum demesi. Ben gidemiyorum, yapamıyorum bırakamıyorum dediğimde ise susması ve kendisinin gitmemesi.
Sarhoşken ve sarhoş olduğumu da biliyorken biraz ilgilenmesini istedim. Güldü ve tenerbahçeden konu açtı orada içimden sanırım bir şeyler koptu, alkollüyken beynim daha iyi çalışmış olacak ki aslında bu ilişkide olmadığımı ve ilişkinin olmadığını fark ettim.
Mesaj bile atmadan bıraktım. Konuşulacak her şeyi önceden söylemiştim diyecek bir şeyim yok.
Sözde aileme de açıklama yapacaktı biz hala beraberiz diye sözünü yine tutmadı. Söz turulmahınca zaten ben bitiyorum.
Onceki travmalar ıcın terapiye baslasam iyi olacak.
Üzgünüm de bir senedir hiç mutlu olmadım adamakıllı, sayamayacağım kadar kez gitsene dendi bana.
Çok değil beş sene önce derneklerle beraber çalışırken hiçbir ailenin hormon terapisiymiş, bu çocuk gaymiş tarzında bir bilgisi yoktu genellikle ailelerine açılan çocukların ebeveynleri gelirdi bizlere danışmaya.
Şimdi annem kardeşimin cüzdanında tarihi geçmiş hormon hapı bulup 5bin km uzaktan sinir krizi geçirebiliyor. Ne oldu bu ebevynlere?
Merhabalar arkadaşlar, ben yurtdışında yaşıyorum (sonradan önemli olacak detay) geçen yıl dedem 4.seviyede kolon kanseri atlattı ama son zamanlarda kötü hissettiğinden kontrollerine gitmiyormuş. Geldiğimde öğrenip hemen pazartesiye randevu alıp hastaneye gitmeye zorladım, (bilsem gelir önceden götürürdüm) yarın gidiyoruz Ama ölüm psikolojisi olan insana nasıl davranılır? Bunu bilmiyorum. İyisindir sadece kontrole bir gidelim dedim ama o da biliyor iyi olmayabileceğini...
Annem de babam da duygusal açıdan olgun insanlar değiller o yüzden pek onlara danışamıyorum ben de random reddit halkına danışmak istedim. Adamın elinden tutup beş aydır hastaneye götürmemişler eşşekler valla ama konu dışı.
Eve geçmeden bir gün İstanbulda olscsğım ne yapılır arkadaşlar? Balatta İşkembe çorbası içeceğim sonra boşum. Gezilecek yerler yenilecek yerel yemekler hepsine açığım ✨(bu foto bu suba yüklendiğinde geldim demektir havadan çektim)
Önce tavsiyeleri paylaşacağım sonra ise hayat hikayemi ki boş birinden alınmış gibi gözükmesin:
İntihar isteği saçma bir istek, diğer dünyanın var olduğunu bilmiyorsun, gerçekten tedavi edilemez bir hastalığın yoksa ve acı çekerek ölmeyeceksen yapmamalısın. İsteyerek gelmedin ama elindeki bu bir şekilde değerlendir. Başka şansın yok. Şu ana kadar yaşamış tüm insanların emin olduğu tek dünya burası. Umarım diğer taraf da vardır da kötüler cezalandırılır ama buradaki zamanını çöpe atma
Zaman kavramı herkes için farklı, nefes aldığın sürece yeniden başlayabilirsin sadece sorumluluklarını bil eğer bir ebeveyn olursan sıfırdan başlamak daha risklidir ama imkansız değil. Sıfıra gitmekten korkma ama gereksiz de hayatını mahvetme.
Parasızlık veyahut fakir bir ailede doğmak bahane değil, sadece it gibi çalışmanı gerektirecek durumlardır.
Herkesin ruh eşi yok, yalnız ölebilirsin ve bu tamamiyle normal. Sevdiğin şeyleri bulmak zorundasın bir yerde hayatın da anlamı bu.
Pes edebilirsin, düşebilirsin ve yıllarını kaybedebilirsin aöanönemli olan tekrardan başlamak. Kayıp zaman ancak hala o zaman kayıp ise gerçektir.
Acın varsa yaşamalısın, içine atarsan hiç beklemediğin bir yerde o acı gelip seni bulabilir. Acını yaşa sadece sonsuza kadar seni durdurmasına izin verme.
Bir şeyi istiyorsan delice istemelisin, zor olsa bile delice iste ki günün birinde onu yapacak enerjin olsun.
O konudaki en iyi insanları tanıyabilirsin, ama o şeyi en kötü şekilde bile olsa yapamadığın sürece o şey bir hiçtir. Olimpiyat madalyalı yüzücü en yakın arkadaşın olabilir ama sen yüzme bilmiyorsan bu işe yaramaz sen en kötü şekilde bile yüzüyorsan bu iyidir.
////////
Önemsiz hayat hikayem: Küçükken birkaç şey bana çok iyi dikte edilmişti, annemin tek mutluluk kaynağı benim başarılarımdı ve ben aslında istenmeyen çocuktum. Büyürken babam yanımda olamadı, zengin bir iş adamıyken tüm evlerimiz, arabalar otel ve restoran aynı anda kansere yakalanan halam ve dedem için harcandı. Para bittiğinde annem boşandı ve babamdan nefret ettirerek büyüttü bizi. Büyürken nafaka almadık ve babamı çok görmedim, sonradan tefecilere borçlandığını; Türkiyedeki tüm iyi doktorları gezdirdiğini, hastaların durumu ağır olduğundan Amerika'ya götüremediğini ama tüm masrafları ile bilinen bir amerikan doktorunu konsültasyon için Türkiye'ye getirdiğini öğrendim.
Ailemin boşanmış olmasından utanmam gerektiğini ve bunu kimseye söylemem gerektiğini söyleyerek büyütüldüm ve üstüne özel bir çocuktum, yaşımın çok üstünde ilgi alanlarım ve meraklwrım vardı gittiğin toplantılar ve derneklerd benden sonraki en küçük insanla minumum on beş yaşımız olurdu, kültürden siyasete ve dine bir sürü yere gidiyordum. Büyürken kimsem yoktu ve yaşımdan oldukça büyük ortamlarda takılmam sonrasında kendimden nefret etmemi sağlayacak olaylara da yol açmıştı ama hiçbiri hukuk stajını yaşarken uğradığım saldırı kadar ruhumda yer açmayacaktı.
Ortaokuldan başlayarak ölmem gerektiğini kafaya koymuştum, insanlara çok iui davranıyor her türlü yardımına koşuyor ve varoluşuma anlam yüklemeye çalışıyordum öyle ya 15 yaşında temelli bu dünyadan gidecektim, bunun üzerine fen lisesi ile beraber kimya eğitimi de almaya başladım edeceğim intihar kusursuz olmak zorundaydı. Yine de cesaret edemedim. Kendimden nefret ede ede yıllar geçti, kendimden tiksintim git gide artıyordu. Hukuk stajınfa yaşadıklarım son oldu yurtdışına çıktım çünkü notlarım iyiydi be işin içinde biri olarak biliyordum ki şikayette bulunsam delil yetersizliğinden parti adamını koruyacaktı. Ama orada da geçmişim yakamı bırakmadı, alkole dadandım okula gitmedim ve çalışamadım. En sonunda sözde bir arkadaşımın yanında alkol zehirlenmesi geçirmişim, odanın kenarına beni atıp ölmemi beklemiş kendi sidiğim ve kusmuğumda uyandım, nefes alamamışım gece videomu çekmiş ambulans çağırmak yerine. Değişmedim o olaydan sonra da. son tacizcim hala tehdit ediyordu bir gün meslek birliğimden soruşturma haberiyle uyandığımda delirdiğimi hissettim. Sahte beyanla soruşturma başlatılmıştı. Sonra içime bir savaşma isteği geldi ve savunma yaptım. Mesleğe geri döndüm elbet ama bu iyileşme sürecinin sadece başlangıcıydı. Sonra hayatıma biri girdi, ondan güç alarak topladım o ilişkide boka sardı ama hayattaysam o çocuk sayesinde. Yakın arkadaşımın hakkımda suç duyurusunda bulunup kendine sığınma başvurusu yapmaya çalışıp beni ülkeden attırmaya çalışmasıyla ben yine çöktüm, üniversitede hocam salaklık ediyordu bana karşı ben ise haftanın üç günü gece mesaisi yapıyor sonra sabah dersine gitmeye çalışıyordum hocamla tez konusunda kapışınca dersini de bıraktım tezim için onay almayı da.
İşsiz kaldığım dönemde param bittiğinden kötü bir eve taşındım ciğerlerim küften hastalandı sürekli öksürdüğüm nedeniyle tekrar işsiz kaldım. Bir şekilde okulum bitti, saçma bir işe girdim. Çevremdeki insanların yabancı dili benden iyi diye hal ettiğim terfiyi istemekten geride durdum ve hiçbir şey yapmadım. Sonra dedim kızm sen hayatta neleri yapıyorsun kendine gel, aşk acısından kırılmazsın. Saçma bir işte kalamazsın, dili daha iyi öğrenmen gerekiyorsa öğreneceksin ben yanındayım. Sonra baktım gerçekten hayatta sevmesi gereken tek kişi benim. Önce ben...