u/bclx99

Dzisiaj przeczytałem w jednym z serwisów informacyjnych:

”Po kolejnym tragicznym wypadku autokaru z polskimi pielgrzymami wracają pytania o bezpieczeństwo podróży do Medziugorie. W ostatnich latach na trasach prowadzących do bośniackiego sanktuarium doszło do kilku katastrof z udziałem polskich autokarów. W nocy z soboty na niedzielę zginęło tam 12 osób. Siedmioro jest w stanie ciężkim.”

Wydaje mi się, że bardziej poprawne byłoby napisać „hercegowińskie sanktuarium” (od nazwy regionu) lub „bośniacko-hercegowińskie sanktuarium” (od nazwy państwa).

I’m curious about how this works in different European countries.

I called a florist and said I’d come at around 10:00, but I wasn’t sure if I’d be able to make it and said I’d call beforehand if I was running late. The florist said she would make the bouquet for 10:15.

I understood this as the bouquet being ready from 10:15 and waiting for me, rather than 10:15 being a strict pickup deadline. So I assumed that if I didn’t call, nothing would happen — the bouquet would simply be waiting for me until I came to pick it up.

If you ordered a bouquet like this, would you normally expect it to be kept for you if you arrived a few hours later, or would you assume that the bouquet is only guaranteed to be available around the agreed pickup time?

Jadąc do Warszawy, zawsze mam wrażenie, jakbym wjeżdżał do polskiego Nowego Jorku – ta energia, wieżowce w centrum, tempo życia i ciągły ruch budują niesamowity, metropolitalny klimat.

Z kolei kiedy jadę do Berlina, zupełnie tego nie odczuwam, mimo że to przecież ogromna stolica. Berlin wydaje się dużo bardziej rozlany, horyzontalny i ma zupełnie inny rytm.

Też macie takie skojarzenia czy to tylko moja schiza? Co według Was najbardziej "robi" ten nowojorski klimat w Warszawie?

Słuchajcie, po prostu muszę to z siebie wyrzucić, bo aż mną telepie ze złości i... szczerze? Zaczynam się bać o własne bezpieczeństwo. Żyjemy w jakichś wariatkowie!

Siedzę sobie spokojnie na podwórku, ogródek, cisza, kot grzeje się w słońcu na podjeździe tuż przed bramą. Nagle słyszę, że ktoś się zatrzymuje. Wyglądam ostrożnie zza płotu, a tam... stoi jakiś koleszka na rowerze. Ale nie taki zwykły rowerzysta. Typ odstawiony w te ultraobcisłe, wrzynające się gacie, koszulka opięta na brzuchu, no po prostu obnaża się przed całą ulicą. Do tego w jednej ręce trzyma puszkę z jakimś sokiem pomidorowym z pieprzem i siorbie to, gapiąc się na mojego kota jak w hipnozie. Oczy wielkie, co chwila wydaje z siebie jakieś dziwne, piskliwe dźwięki i słowne słodkości. Wyglądało to totalnie niepokojąco.

Ale najgorsze zaczęło się sekundę później. Typ wyciąga telefon i zaczyna z metra walić serię zdjęć mojemu kotu. Stoi w tych swoich obcisłych gatkach na środku chodnika, siorbie sok i fotografuje mój dom i mojego kota! Przecież w dzisiejszych czasach nie wiesz, czy to nie jest jakiś wariat, zboczeniec, albo co gorsza czy nie robi rozpoznania pod kradzież rasowego zwierzęcia czy włamanie!

Aż mnie zamurowało. Zza płotu, starałem się zachować zimną krew, chociaż serce waliło mi jak szalone. Mówię do niego stanowczo i grzecznie: "Czy MOŻE pan NIE ROBIĆ zdjęć mojemu kotu?".
Gdybyście widzieli jego wzrok... Zamarł, olał go zimny pot, spojrzał na mnie jakby go ktoś przyłapał na czymś przestępczym, po czym bez słowa wsiadł na ten swój rowerek i zaczął uciekać. Na odchodne rzuciłem tylko zimne: "Dziękuję", żeby wiedział, że nie ma tu miejsca na takie akcje.

Powiedzcie mi, co robić z takimi typkami?! Czy ja powinienem to zgłosić na Policję albo wrzucić jego zdjęcie na lokalną grupę, żeby ostrzec sąsiadów? Czuję się po prostu zagrożony. Obcy wariat w gaciach baletnicy fotografuje moją posesję i zwierzęta pod moim własnym domem. Dokąd ten świat zmierza?!

Może dla części z was to oczywiste i w ogóle „o co mi chodzi”. Ja nie gram w gry losowe i akurat miałem dzień wolny i poszedłem z córką na lody.

Córka pyta „a co to?” wskazując na kolekturę i ja jej tłumaczę o co chodzi. Widzę, że ją to zainteresowało bo wiadomo kolorowe plakaty z owockami (lubimy), cyferki (uczymy się) itd.

Myślę sobie: „dobra, kupimy zdrapkę za 2 zł, zdrapujemy, nic nie wygramy i będzie lekcja życia”.

Dodajmy, nie czytałem ustawy hazardowej (mój błąd) bo mnie ten temat nie interesuje. Jak byłem dzieckiem to zdrapkę można było kupić w kiosku razem z gumą kulką.

W kolekturze był jakiś smutny pan z laptopem ale ja też nie wiem jakie są zasady w takich miejscach. Teraz myślę, że to był jakiś kontroler albo coś w tym stylu.

Ja do córki: „Na pewno chcesz zdrapkę? Możemy spróbować ale jest baaaaardzo duża szansa, że nic nie wygramy.” Ona, że chce spróbować i może wygra. Jakaś uśmiechnięta starsza pani do nas: „No niech będzie dobrej myśli. Na pewno się uda!”

Stoimy w kolejce i gdy byliśmy na tyle blisko, że było widać zdrapki, pytam córki, którą chce: tę z 13, czy z owockami i jeszcze było kilka innych.

Na co ten smutny pan z laptopem do mnie: „A wie pan, że kupowanie dziecku zdrapki jest niezgodne z prawem, ustawa o grach hazardowych”.

Momentalnie poczułem się jak kryminalista i w ogóle najgorszy tata na świecie.

Podziękowałem temu miłemu panu za informację, wyjaśniłem, że nie wiedziałem bo nie gram w takie gry i wyszedłem. A moja córka zaczęła płakać.

Już więcej nie pójdę do kolektury. Miała być lekcja dla córki, a okazało się, że była dla mnie.