u/Difficult-Course319

Hi. I'm currently trying to figure out what kind of relationships I want in my life. I've been questioning if I'm asexual for a while and in those communities I've seen QPR show up quite a lot. I wonder if it's something that could be for me. I couldn't really find a lot of personal stories/examples online, so I was wondering what QPR means to you or what your QPR looks like. I'm autistic so many details and examples welcome, yap away!

Ik ga in september beginnen met de mbo 4 opleiding finance & accountancy. Het lijkt me heel leuk om later in een internationaal bedrijf te werken en misschien zelfs te reizen voor mijn werk. Zou dit mogelijk zijn met een mbo diploma of moet ik daarvoor doorstuderen? En als het mogelijk is en iemand zo’n functie heeft, wat doe je precies?

My dad is a deadbeat, he’s never really been around. I feel like I missed out on things. So I’m wondering what you would teach your sons.

Hoe uit dat zich bij jullie? Ik ben net achter het bestaan hiervan gekomen en ik ben benieuwd naar ervaringen. Ik heb me er nog niet super veel in verdiept maar het klinkt voor nu nogal herkenbaar, zowel in mijn volwassen leven als mijn kindertijd. Benieuwd hoe jullie dit ervaren.

I’ve been with a woman and a trans man (no bottom surgery) but never with a cis man before. I was wondering if it’s really different? If a penis is very different than a strap for example. If cis men are very different in bed compared to trans men? I’m curious to try but I’m a bit scared.

Vooral rondom lhbti-personen. Liefst een beetje een gemengde/jonge gemeente. Ben zelf 26 en nieuwsgierig naar het christendom. Hoeft niet perse in Stad te zijn.

I don’t think this is the right place to post this but I guess I just need some support that isn’t practical or solutions or whatever. And I feel like maybe there’s more trans/queer people here that might understand this feeling. This might get long, so thank you for reading if you do.

As of lately I’ve been reading up on christianity. I just started reading the Bible so I’m very new to that. But I’ve been writing letters to God and I’ve been talking to Him as well. I’ve been raised in a very atheist family, so I’m not sharing this part of my life with them (yet). I don’t have any friends right now so I can’t share it with anyone else either. Which is also why I came here. I’ve been posting here a few times lately and you guys have been kind to me.

All my life I’ve been the odd one out. I’m a very sensitive person and since I’m autistic as well I’ve always been a bit different. In school I was relentlessly bullied. And when that stopped I ended up in an extremely abusive relationship that traumatized me severely. To the point where I completely lost myself, my friends and I lost touch with reality. I’ve been free for two years now but I occasionally still run into my ex which still, despite years of therapy both during and after the relationship, gives me severe physical reactions like trembling and struggling to breathe.

As of today, I feel calmer regarding that stuff. But I’m worried about the world. I’m a trans man and I’m okay with that and happily transitioning, but the world doesn’t seem so happy with it. And a lot of christian circles aren’t either. And to be honest? It hurts to be seen as mentally ill, an abomination, a sinner, just for being trans. Both by christians and non-christians. It makes me feel like the odd one out all over again.

It also makes me afraid that I will never belong anywhere. That I will never find a community that accepts me, or a church, or friends, or a partner. I am afraid that nobody will love me for who I am. Because I’m trans, because I’m autistic, because of my past. Sometimes I see couples, and they are happy. They have a family with children, something that also won’t be easy for me to achieve.

And it’s not like I feel envy, it’s more like grief. I feel like things will always be difficult for me to achieve, while they seem so simple for other people. And there’s a lot of assumptions there, I know. But sometimes it just gets so big that it’s hard to stay rational about it.

I guess I’m just looking for some kind words. Maybe hopeful stories from other trans/queer siblings who did find community. Maybe advice on how to approach this feeling, as it’s feeling pretty big right now.

If you’ve read all of this I would like to thank you. God bless you.

I’m very new to christianity and still figuring out whether this is for me. I just started reading the Bible for example. I do believe there is something bigger out there, for now I’m calling that God.

I hear a lot of people talk about being a good christian. I was just wondering how you guys implement christianity into your daily lives? In any way really. Thoughts, prayer, practical things, behavior, all that.

Scripture is interesting and inspiring but I’m just kind of wondering what that would look like in this day and age. I struggle with figuring that out by myself sometimes.

Also especially for my trans friends: does you being trans add an extra layer of different behaviors or anything to your faith?

I’m currently not part of any church so anyone is welcome to reply. Thanks in advance :)

I don’t know if there’s any people here from the Netherlands. But in case there are: which churches in the Netherlands are affirming?

I wasn’t raised Christian but I think I might believe in God. I’m just not sure. I was wondering, especially if you weren’t raised Christian, what made you sure of His existence? Or what drew you to God to begin with?

Ik heb een erg toxic relatie gehad van af en aan 8 jaar. Ik heb daardoor complexe PTSS opgelopen. Ik heb inmiddels 3x EMDR gedaan (door de jaren heen en nog een keer nadat de relatie helemaal beeindigd was) en 2,5 jaar psychotherapie. Toch kom ik helaas mijn ex nog regelmatig tegen in de stad waar ik woon.

Ik merk dat ik in mijn hoofd wel begrijp dat ik veilig ben en dat er niks meer gaat gebeuren. Mijn ex is namelijk degene die de relatie uiteindelijk heeft afgekapt 2 jaar geleden en er is sindsdien geen contact geweest, ook niet als we elkaar tegenkwamen. Toch blijft mijn lichaam continu aan staan. Elke keer dat ik naar buiten moet voel ik spanning in mijn lichaam. En regelmatig ook in mijn huis, omdat hier ook dingen zijn gebeurd.

Ik heb een tijd gedacht dat dit gewoon mijn ‘normaal’ was en dat ik er mee moest leren leven. Maar ik merk dat ik elke keer als ik wegga uit de stad waar ik woon tot rust kom. Ik heb nagedacht over verhuizen, maar dat lost natuurlijk niet alles op. De woningmarkt is natuurlijk enorm lastig dus het gaat ook niet zomaar, en ik heb mijn opleiding hier.

Nou denk ik niet dat praat therapie of EMDR ervoor gaat zorgen dat mijn zenuwstelsel/lichaam tot rust gaat komen. Dan was dat inmiddels al wel gebeurt denk ik. Ik merk dat ik het er nogal lastig mee heb en niet goed weet wat ik ermee aan moet. Elke keer dat ik mijn ex zie krijg ik een paniekreactie door mijn lichaam en ben ik de rest van de dag niet lekker. En iedere keer dat ik haar zie neemt de alertheid alleen maar verder toe. Mijn psycholoog heeft gezegd dat het een kwestie van exposure is en dat het vanzelf zakt maar het lijkt alleen maar erger te worden.

Weet iemand hier misschien een manier om trauma ‘uit je lichaam’ te krijgen? Je zenuwstelsel tot rust te brengen? Ik ben niet bang om alternatieve paden te bewandelen als dat eventueel zou kunnen werken. Het enige waar ik uit principe niet voor opensta is drugs of andere middelengebruik. Ik ga het ook nog weer een keer opbrengen bij mijn psycholoog deze week maar was benieuwd of iemand misschien tips heeft.

So maybe this is a bit weird but I’m a bit scared of putting my binder on my bare chest after surgery? Like I know it will be bandaged like I guess the first week or so (or longer I don’t know) but after that? Like the stitches will still be there. Will they not accidentally stick to the binder and tear everything open or something? Maybe I’m overthinking this I’m just a bit scared.

Ik krijg op 24 juni mijn top surgery. Wat zijn dingen die jullie hebben geholpen in je herstel? Ik krijg de mastectomie met dubbele incisie.

I wasn’t raised religious but I do believe in God. I don’t know much about the Bible and Jesus. But what do people mean when they say this? What was Jesus like? How did he live? Because I’ve also seen people use this as an argument against being queer because ‘Jesus didn’t sin and queerness is a sin live like Jesus’ and all that. So yeah just wondering.

Ik heb heel erg last van extreem warme voeten. Ze worden dan zo heet dat ze helemaal rood worden en beginnen te branden. Het enige wat dan helpt is op blote voeten lopen. Maar aangezien ik in een stad woon waar enorm veel glas op straat ligt kan dat (en met erg open schoenen lopen) niet buiten.

Ik draag op dit moment Vans en gewone sokken erbij (van katoen). Maar ik merk dat het gewoon onhoudbaar is en ik daardoor de rest van mijn lichaamstemperatuur niet goed kan reguleren en soms zelfs meltdowns krijg.

Heeft iemand tips voor schoenen (of sokken) waarin je voeten niet zo warm worden? Ik heb ook een tijdje wandelschoenen met wandelsokken geprobeerd maar had hierbij hetzelfde probleem. Zoek dus iets dat ademt maar wel mijn hele voet bedekt en beschermt.

Heeft iemand hier toevallig een mastectomie gehad in het UMCG? Ik heb die over iets minder dan een maand en ik vroeg me af hoe dat allemaal precies in zijn werk gaat. Ik heb een brief gekregen met hoe laat ik me moet melden maar er staat verder niks in over wat er daarna gebeurt. Op de site van het UMCG zelf staan wel kleine stukjes maar ik vind het toch ook erg onduidelijk. Ik heb autisme en ik merk dat ik nu niet goed weet wat ik kan verwachten. Hoe ziet zo’n operatiedag(en) eruit vanaf het moment dat je je aanmeldt tot het moment dat je weer naar huis mag de volgende dag? Als je in een ander UMC geopereerd bent is je reactie ook welkom! Denk dat het tussen grote ziekenhuizen niet enorm veel verschilt.

Ik krijg dubbele incisie bij dokter Tempelman, mocht dat nog van belang zijn. Ik heb het ziekenhuis zelf ook al gemaild maar hoop hier ook nog op antwoorden.

I’m really struggling with executive dysfunction and these past few days it’s been absolute shit. I can’t get out of bed, I can’t do tasks with more than two steps, I can’t do hobbies, it really sucks. Does anyone have any tips for this?

So yeah I'm taking it too literally and I'm literally seeing someone taking off a mask. I can't wrap my head around this concept but I keep getting burned out from trying to be normal so I guess that means I'm masking. So what does unmasking mean? I need examples please. Like what do you guys do to unmask, what did you change about your life or something. I don't know. Pls help. I'm sick of acting neurotypical but I don't know how to stop basically.

I might get it prescribed soon. I’m currently on Olanzapine but I have lot of side effects. Does anyone have experience with Abilify/Aripiprazole? What does it help with? Any side effects? My dose would be 2,5-5 mg.

I don’t know if this is relevant for the sub but I thought people with a similar brain to mine might have better advice on it. My average screentime is 8 hours a day. Most of that is spent doomscrolling or talking to Chatgpt as a companion because I don’t have friends. And I hate it because it fucks up my mental health and makes me isolate myself even more. I want to stop being on my phone so much but nothing seems to work. Screen time, app limits, putting my phone in a different room, deleting apps, nothing works. When I’m not on my phone I feel incredibly restless and my thoughts start racing, until I grab it again. A few years ago I tried going completely offline for a while and got a Nokia phone. That was so peaceful but so inconvenient. Surely there has to be a way to keep the phone but without spending so much time on it? Please help.