u/Greedy-Revenue-5535

Heel veel mensen zien werk toch wel als een van de belangrijkste en vervullende dingen in het leven. Ik heb dat nooit zo gehad, ook in mijn familie zag ik/zie ik vooral veel mensen waarvoor werk uiteindelijk toch een moetje is. Veel mensen met doorsnee kantoorbanen.

Ik had zelf altijd de insteek "ik zie het wel, ik kom wel ergens terecht" en dat is uiteindelijk ook precies wat er gebeurd is. Alleen: Ik vind er nog steeds geen reet aan en zou liever vandaag dan morgen stoppen. Aan de andere kant helpt die relativerende houding me ook prima om het vol te houden.

Ik ben heel benieuwd of een positiever en idealistischer beeld van werk hadden in jullie tienerjaren en of jullie daardoor nu ook meer werkplezier hebben. Of is het juist daardoor enorm tegengevallen?

Ik werk bij de provinciale overheid als informatiebeheerder (bij de overheid ook wel DIV/informatiemanagement genoemd) en ik ben eerlijk gezegd behoorlijk klaar met het werkveld.

Het komt in de praktijk neer op heel veel vergaderen, nutteloze plannen maken die niemand toepast, vage en trage projecten die slecht worden uitgevoerd en een management dat het ook allemaal niet weet.

Ik lees hier niet zo vaak mensen die hierin werken dus ik ben wel benieuwd of er mensen zijn die een carrièreswitch hebben kunnen maken. Veel mensen die ik ken hoppen naar de volgende overheidsorganisatie of blijven er juist 40 jaar zitten maar ze blijven wel altijd in het werkveld.

Ervaringen?

Net voordat mijn eerste kind werd geboren heb ik een paar flinke botsingen met mijn manager gehad waardoor onze relatie flink is verstoord. Ik denk dat ik prima onderbouwing en argumenten heb en echt niet zomaar word ontslagen, maar dat doet er nauwelijks toe. Zijn bril blijft negatief, zelfs prima prestaties worden nu negatief uitgelegd en ik heb het idee dat ik weinig meer goed kan doen. Dit geeft mij ook na werktijd stress. Het type werk is overigens een kantoorbaan.

Tegelijkertijd geeft mijn baan (met vast contract) me veel stabiliteit brengt en een nieuwe baan waarschijnlijk veel onzekerheid. Ook moet je extra goed presteren om jezelf te bewijzen wat best lastig is als mijn privéleven energie opslokt. Wat zouden jullie doen? Dit is een lastig dillemma.

Je ziet momenteel steeds minder vacatures van kantoorbanen. En chatgpt (hogere intelligentie) is echt al veel slimmer in mijn eigen vakgebied ooit ben geweest.

Wat denken jullie? Gaat AI het werk overnemen?

Ik ben zelf nu een dertiger die na een opstartfase met een paar vrij korte banen, een baan van 4 jaar heeft gehad en ik zit nu 3 jaar bij mijn huidige werkgever.

Het is een kantoorbaan (consultancy) en ik ben er helemaal klaar mee. Slecht management, het werk is niet leuk en ik heb een slechte band met mijn leidinggevende wat de stress ook flink laat toenemen. Tegelijkertijd voelt 3 jaar net iets te kort om toch alweer naar een volgende baan over te springen. Oorspronkelijke plan was er minimaal 5 jaar zitten maar nog 2 jaar voelt lang.

Wat is jullie idee hierover? Na welke periode is het acceptabel om van baan te veranderen?

Ik weet dat ik mij op Reddit op glad ijs bevind omdat het me vaker is opgevallen dat heel veel mensen (een veel hoger percentage dan in de echte wereld) hier niet dol zijn op het krijgen van kinderen.

Ik respecteer jullie keuzes voor een kinderloos leven enorm maar zou het fijn vinden als jullie hier niet al teveel reageren want mijn vraag is niet aan jullie gericht. 😉

Mijn verhaal is denk ik voor veel vrouwen herkenbaar. Te lang gericht op carrière geweest, wel een vaste partner voor lange tijd gehad maar toen klapte op mijn 35ste mijn relatie. Toen toch een tikkeltje wanhopig gaan daten maar het is me (los van een paar hele korte relaties) niet meer op tijd gelukt een vaste levenspartner te vinden die ook snel wilde starten met kinderen. Nu in de 40 en ik weet vrijwel zeker dat het er niet meer in zit.

Ik voel me leeg omdat ik zie hoeveel geluk het mijn vriendinnen brengt. Zijn er hier meer mensen die hetzelfde 'trauma' hebben ervaren en hoe zijn jullie er later in het leven mee omgegaan? Ik heb spijt van de keuzes die ik heb gemaakt, dat ik er niet gewoon rond mijn 30ste of zelfs eerder aan begonnen ben toen de kans er was.

Ik werk nou al een jaar of 10 op kantoor bij 3 verschillende werkgevers en de grootste overeenkomst is het werkontwijkende gedrag van de mensen die er eigenlijk helemaal klaar mee zijn maar nog een paar jaar moeten. Ik neem het ze totaal niet kwalijk, zou wellicht hetzelfde doen maar het levert wel leuke situaties op.

Ik had een 65-jarige collega die nog 1 jaar moest en elke avond standaard op de voetbalclub rond hing om te zuipen. Daarom kwam hij elke dag pas om 10 uur op werk, en begon eerst een uur de Telegraaf te lezen. Vervolgens trok hij een dossier uit de kast, bladerde er wat in en toen was het 12 uur en ging hij eerst een uur wandelen. Daarna nog een uur lunchen, dan nog een uurtje wat rondlopen en om 15 uur was het mooi geweest en naar huis.

Dit was nog in de periode dat je 5 dagen per week naar kantoor moest. Hebben jullie vergelijkbare verhalen?

Ik bedoel: Kantoorbanen bestaan al veel langer dan de uitvinding van de computer. Tegenwoordig besteedt het grootste deel van de kantoormedewerkers zijn tijd op Reddit, (ik heb vakantie trouwens) instagram of nieuwssites maar wat deden mensen vroeger?

Het zal net als nu heel vaak zijn voorgekomen dat er in feite maar voor 10 uurtjes werk was in een week maar je moest wel 40 uur op kantoor rond hangen? Mensen die dit zelf nog hebben meegemaakt? (Misschien bij hun ouders?) Ik ben wel benieuwd.

Edit: Leuke reacties maar vooral op zoek naar wat mensen deden op kantoor als ze niet werkten. Wat ze deden als werk dat wist ik al.

De kantoortopics op Reddit zijn normaal gesproken mijn favoriet omdat ze toch voor een groot deel de stereotyperingen bevestigen. Mensen werken in feite vaak maar weinig uren ondanks fulltime contracten, vinden veel vergaderingen zinloos en vragen zich af waar ze het allemaal voor doen. En ja, er zijn mensen op Reddit die wel hard werken maar lees zelf wat topics terug hier de laatste maanden en de luie ambtenaren-verhalen (en andere kantwoormedewerkers) worden toch echt behoorlijk bevestigd.

Andere mensen beschrijven dan weer dat ze zichzelf kapot werken en nooit rust hebben maar dat het in ieder geval zingeving geeft.

Ik val zelf meer in categorie 1 en ik ben er eigenlijk zelf nog steeds niet over uit wat ik liever heb. Ik voel me op kantoordagen vaak sloom en matig maar ik heb wel hard gewerkt in het verleden en dat vond ik dan ook weer stressvol. Hoe staan jullie er in? Wat heb je liever? De onvermijdelijke kantoorsleur of keihard moeten werken?

In earlier threads, I noticed that quite a few antinatalists responded, so I hope it’s clear that this question is really directed at the natalists here.

Personally, I’m not some doomsayer who thinks the world is going to collapse if fewer people are born and the population starts declining. My reasons are more along these lines:

1. Do I believe people can become happier by having children, provided they are genuinely willing to put their family first? Yes.

2. Do I believe people need a purpose in life that is bigger than themselves? Yes.

3. Do I believe living mainly for an office job provides enough meaning and fulfillment for most people? No.

4. Do I believe having children tends to make people more responsible? Yes.

5. Do I believe that, biologically speaking, passing on your genes is one of the most fundamental drives of human beings? Yes.

6. Do I believe we can simply erase that drive through a bit of social conditioning or “nurture”? No.

7. Do I believe strong families are generally good for both individuals and society? Yes.

8. Do I believe having children forces people to think beyond short-term pleasure and their own immediate needs? Yes.

9. Do I think a society that treats parenthood as an inconvenience is likely to lose something important? Yes.

10. Do I think everyone should have children regardless of whether they actually want them or can care for them properly? Obviously not.

So for the natalists here: What actually motivates your natalism?

I am honestly curious about how others view this. When I look at my childless colleagues and friends, I often see a great deal of emptiness and a sense that something is missing. Their lives seem to consist almost entirely of their office jobs, the occasional holiday, and going out for dinner now and then.

At the same time, whenever the subject of children comes up, they only seem to mention the practical downsides: too much hassle and stress, too much responsibility, and too little sleep. The conversation is never about meaning, fulfilment, or the happiness that children can bring.

How do you see this? Is it purely projection on the part of us natalists, or is there an objective element of truth to the idea that antinatalists greatly underestimate the meaning and happiness that having children can bring?

What I mean is that they never went behind once, and throughout the entire tournament they did not even concede a single serious chance that could have put them behind.

Compare that with other world champions: in 2010, Spain could easily have fallen behind several times against both Paraguay and the Netherlands.

In 2014, Germany absolutely could have lost the final. Italy in 2006 and Argentina in 2022 also survived several penalty shootouts.

France in 2018 may be the only real competitor in that respect, although I still think they were very fortunate with their first two goals in the final. An own goal and a penalty. What do you think?

Ik ben een wanhopige woningzoeker maar gelukkig zie ik in mijn Randstad-regio dat het de laatste maanden iets stabiliseert omdat er bij mij heel veel voormalige huurwoningen worden verkocht.

De laatste weken zie ik er steeds minder. Wanneer is deze uitpondgolf naar verwachting voorbij?

In mijn dorp (Randstad) zie ik meer aanbod en op veel huizen maximaal 2 bieders. Vaak is dat ene bod nog net genoeg om een paar 1000 euro over de vraagprijs heen te gaan maar de echte gekte (met 100k overbieden) zie ik niet meer.

Hoe gaat het bij jullie?

Mochten jullie de input van een Nederlander totaal oninteressant vinden, negeer dan dit bericht.

Allereerst: Van Bommel is absoluut geen Hollander maar een (Nederlandse) Limburger. Dat is ook te merken aan zijn vrij sterke Brabantse/Limburgse accent.

Als speler was het een vervelend persoon maar wel een man met een onwaarschijnlijk grote wil om te winnen, ik denk dat er in de Nederlandse geschiedenis nog nooit zo'n winnaar is geweest als Mark.

Als trainer hebben we in Nederland toch een wat minder sterke indruk. Bij PSV een goed eerste seizoen maar daarna stortte het totaal in. Bij Wolfsburg leek het ook nergens op. De situatie bij Antwerp kan ik minder goed beoordelen maar over het algemeen zou ik zeggen: Een man die een hechte groep kan smeden maar tactisch niet zo sterk is.

Mochten jullie nog vragen hebben, stel ze hier!

I’ve seen a lot of English fans talking about how painful it is to lose to Argentina, but unfortunately, as Dutch fans, we know that feeling all too well. We’ve lost a World Cup final, semi-final and quarter-final to them.

I’m not sure how many Dutch people are on here, but what do you consider the most painful defeat in the history of the Dutch national team?

Fans from other countries are welcome to share their thoughts too.

Nu de WK-finale er weer aan komt wordt altijd nog weer even extra pijnlijk duidelijk dat Nederland maar bar weinig prijzen in de kast heeft.

Wat is jullie pijnlijkste nederlaag? Mijn top 3:

1. Nederland-Italië in 2000. 80 minuten met een man meer spelen, 2 strafschoppen om zeep en verliezen.

2. Nederland-Spanje 2010. Dé kans op de 1-0 om zeep helpen en vervolgens vlak voor tijd verliezen.

3. Nederland-Tsjechië 2020. Gewoonweg een belachelijk domme nederlaag.

Het is inmiddels een vrij bekend verhaal maar Oranje bakt er al een tijdje niet zo heel veel van tegen de toplanden. Officieel zitten we er met een plek 7 op de FIFA ranking nog vrij dicht bij maar iedereen weet dat we onder Koeman totaal kansloos waren tegen de huidige top 4 van dit WK.

Is dit probleem met beter veldspel (bijvoorbeeld onder Slot) op te lossen? Of gaat het gebrek aan goede aanvallers, die de huidige top 4 wel hebben, ons opbreken?

Ik weet dat Reddit een plek is waar veel mensen er überhaupt geen trek in hebben, dus deze vraag is alleen voor de mensen die wél kinderen wilden/willen.

Ik ben benieuwd hoe moeilijk het voor jullie was om kinderen te krijgen. Duurde het lang nadat je begon met proberen? En had dat met je leeftijd te maken of waren er andere redenen?

Dit wordt bijna een psychologie-topic maar ik ben toch wel benieuwd naar jullie reacties hier want er moet haast ook wel wat herkenning in zitten. In het clubvoetbal volg ik mijn eigen club NEC inmiddels alweer zo'n 20 jaar maar lukt het me in de Eredivisie meestal nog wel om de spanning redelijk van mij af te zetten. Bij de bekerfinale van dit jaar (en ook die van 2024) merkte ik echter een omslag. Voor het eerst een prijs kunnen winnen, dat leek zo iets groots dat ik het niet meer trok. Ik kon twee weken van te voren het onderwerp op tv al niet meer zien of ik begon al te trillen.

Ook dit WK zit ik me eigenlijk vergelijkbaar voortdurend op te vreten. Rondom de wedstrijden van Oranje (waar ik minstens net zo fanatiek voor ben als voor NEC) erger ik mij groen en geel aan alle analyses en merk ik dat ik zo gestresst ben dat ik vrijwel alle programma's en analyses maar oversla. De wedstrijden zijn op die manier ook geen reet aan om te kijken. Nu Nederland er uit ligt merk ik dat ik weer ontzettend gespannen raak voor alle België-hype (net als in 2018) en bang ben dat ze wereldkampioen worden. Dus dan kan ik me daar weer over opwinden.

Zo blijf je dus aan de gang. Meer mensen die dit herkennen? En hoe gaan jullie er mee om?