u/Greedy-Revenue-5535

Vaak wordt er geroepen dat de middenklasse (die in Nederland enorm is) het heel zwaar heeft. Maar ik zie in mijn omgeving ook veel mensen met een koophuis, 2 keer per jaar op vakantie en een stuk of 30 keer per jaar uit eten.

Hebben "we" het echt zo zwaar of stellen we ons aan?

Something I keep wondering about in the fertility debate is how far culture can shape behaviour that is still, at some level, connected to biology. I’m not saying humans have some simple conscious “reproduction instinct”, but we are the product of a very long evolutionary history in which reproduction was fundamental. Yet modern societies seem perfectly capable of producing huge numbers of people who postpone children for decades, have fewer than they originally wanted, or never have them at all.

So where is the actual limit of nurture? Could cultural norms theoretically become so strong that 80 or even 90 per cent of people remain childless, or would we eventually hit some biological or psychological floor where enough people strongly want relationships, children and family life?

This becomes even more interesting because fertility behaviour seems to be socially influenced. Research suggests that when friends or siblings have children, people themselves become more likely to enter parenthood. That could be because parenthood becomes more normal, more visible, or simply easier to imagine.

Imagine two otherwise similar 25-year-olds. One lives in a social world where almost everyone is single, very few children are around, and adulthood is mostly associated with career, travel and personal freedom. The other is surrounded by couples starting families around 27–30, children are present at social gatherings, grandparents help out and parenthood is treated as a normal part of adult life. Even if both started with similar biological predispositions, would we really expect them to make the same choices?

And could low fertility then become self-reinforcing? Fewer people have children, which means fewer young adults see family life around them, which makes parenthood feel less normal, which may lead to even more postponement.

So my question is: how far can this process realistically go? Could culture normalize voluntary childlessness to the point where 80–90 per cent opt out, or do you think human preferences would push back long before then?

There were around 10 people packed tightly together in that tiny space, with barely any room to move. I get that the first shots caused panic, but once it was obvious they were killing everyone, how did nobody rush them? It always felt a bit too “Terminator” to me.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe jullie dit zien. Zelfs na de UEFA cup van 2002 (met voornamelijk routiniers) was er vrijwel geen geld om grote aankopen te doen.

Tot 2021 was het eigenlijk een permanente ramp waarbij er in sommige seizoenen letterlijk 2 miljoen transferbudget was. Door Slot hebben we een paar jaar lekker verdiend en we gaan nu gewoon weer op de oude voet verder.

Ik vraag me af waar dit aan ligt. Waarom is Feyenoord altijd zo'n schrale club?

Wij hebben een interessante situatie waarbij we vrij vage bekenden in ons dorp hebben benaderd die hun huis verkopen. Ze wilden het huis wel op Funda zetten (logisch) maar als wij er overheen gaan mogen we het huis waarschijnlijk hebben.

Nou is er inmiddels een fors bod gedaan door een andere partij. De verkopers hebben ons wel benaderd dat we ook een bod mogen doen. Hoeveel zouden wij er boven gaan zitten? Gewoon 1000 euro of wel wat meer? Wij zaten zelf aan 5000 euro te denken.

Edit: veel mensen die dit blijkbaar heel raar vinden maar het voordeel is natuurlijk dat je met zo'n constructie nooit 50k boven de nummer 2 hoeft te zitten. Anders had je misschien zo 30k meer geboden.

Het zal een bekend probleem zijn voor de mannelijke daters onder ons. Zelfs op Bumble initiëren vrouwen totaal niet. Hooguit een 'hoi' en vervolgens moet je als man het gesprek naar je toe trekken en valt het vaak alsnog meteen dood.

Ik weet het, vrouwen liken gemiddeld minder mannen dan andersom. Maar als je dan eenmaal iemand een like hebt gegeven dan heb je toch interesse in die persoon? Er lijkt door vrouwen eigenlijk nauwelijks 'gejaagd' te worden op mannen, terwijl er toch genoeg mannen zijn die veel te bieden hebben en je een prachtig toekomstperspectief kunnen geven.

Kunnen jullie dit eens uitleggen?

Ik zie op fora vrijwel iedereen beweren dat Rigaux deze transferperiode briljant heeft gehandeld, maar juist het niet verkopen van Read lijkt mij een van de grootste missers. Feyenoord heeft overduidelijk niet enorm veel financiële ruimte om grote aankopen te doen, waardoor je extra kritisch moet kijken naar spelers voor wie op het juiste moment veel geld te krijgen is.

Daarbij komt dat backs relatief makkelijk zijn op te leiden en maar zelden uitgroeien tot spelers voor wie later echt enorme bedragen worden betaald. Kijk alleen al naar de Nederlandse backs die de afgelopen tien jaar als grote talenten werden gezien en uiteindelijk veel minder waard bleken dan op jonge leeftijd werd gedacht. Karsdorp en Kongolo zijn misschien wel de beste voorbeelden: allebei grote talenten, allebei voor veel geld verkocht, maar achteraf gezien was juist dát verkoopmoment waarschijnlijk hun maximale marktwaarde.

Bij Read is bovendien helemaal niet gegarandeerd dat zijn waarde de komende tijd verder stijgt. Met een sterker AZ is er een serieus risico dat Feyenoord dit seizoen slechts vierde wordt. In dat scenario speelt Read geen Champions League en komt hij internationaal nauwelijks extra in de etalage te staan. Dan moet je maar hopen dat zijn ontwikkeling op zichzelf voldoende is om zijn marktwaarde verder op te drijven.

En Read heeft eigenlijk nog maar heel weinig heeft bewezen. Hij begon dit seizoen bovendien matig en heeft al regelmatig met blessures te maken gehad. Natuurlijk kan hij zich alsnog ontwikkelen tot een uitstekende back, maar juist bij zo'n jonge speler zit er enorm veel onzekerheid in de toekomstige waarde. Als er nu al een uitzonderlijk hoog bedrag voor hem geboden kon worden, terwijl Feyenoord zelf financiële ruimte nodig heeft, was verkopen naar mijn idee veel rationeler geweest dan gokken op een nóg hogere opbrengst later.

Veel mensen hier zeggen dat ze hun werk niet bijzonder veel aan vinden, maar toch lees/hoor ik maar weinig mensen in het echte leven die echt volledig zouden stoppen met werk als ze de kans hadden.

Bij mij is het simpel: Ik stop er liever vandaag dan morgen mee. Maar hoe ik mijn dagen dan zou vullen is weer een andere vraag. Ik denk sowieso veel sporten, veel wandelen en leuke dingen doen met de kinderen.

Wat zouden jullie doen?

I’ve been with a narcissist, and one thing that always stood out to me is how deeply unhappy narcissistic people can be. There’s always some perceived slight, some anger, some need for validation or respect.

That’s kind of how I see Walt too. Even when he finally becomes a successful drug lord, he never really seems happy. He’s constantly pissed off, offended, frustrated, or trying to prove something to someone.

Every victory gives him a short high, but it never lasts. There’s always someone who doesn’t respect him enough, admire him enough, or recognize how great he thinks he is. Gretchen was right in season 2, she felt deeply sorry for him because he was such a deeply unhappy and narcissistic person.

So I think (in spite of what some people have claimed here) Heisenberg didn’t actually make Walt happy at all. Maybe it just gave his wounded ego an endless supply of new battles to fight.

Just curious what you guys think about it!

Ik heb in het verleden veel mensen meegemaakt die een burn-out kregen. Ik denk dat van de ongeveer 10 collega's bij wie ik het gezien heb er zeker 8 een slechte band met een manager of een directe collega hadden.

Recent had ik ook een conflict met mijn manager en ineens begreep ik deze mensen. Ik sliep er slecht van, ik ging onnodig hard rennen om het tegendeel te bewijzen, ik dacht ineens dat ik mijn baan (en daarmee mijn huis en gezin) zou verliezen en begon rampscenario's te bedenken.

Wat denken jullie? Is dit niet gewoon de hoofdoorzaak? Gelukkig kon ik er met veel gesprekken uitkomen en hebben we nu weer een redelijke verstandhouding.

Heel veel mensen zien werk toch wel als een van de belangrijkste en vervullende dingen in het leven. Ik heb dat nooit zo gehad, ook in mijn familie zag ik/zie ik vooral veel mensen waarvoor werk uiteindelijk toch een moetje is. Veel mensen met doorsnee kantoorbanen.

Ik had zelf altijd de insteek "ik zie het wel, ik kom wel ergens terecht" en dat is uiteindelijk ook precies wat er gebeurd is. Alleen: Ik vind er nog steeds geen reet aan en zou liever vandaag dan morgen stoppen. Aan de andere kant helpt die relativerende houding me ook prima om het vol te houden.

Ik ben heel benieuwd of een positiever en idealistischer beeld van werk hadden in jullie tienerjaren en of jullie daardoor nu ook meer werkplezier hebben. Of is het juist daardoor enorm tegengevallen?

Ik werk bij de provinciale overheid als informatiebeheerder (bij de overheid ook wel DIV/informatiemanagement genoemd) en ik ben eerlijk gezegd behoorlijk klaar met het werkveld.

Het komt in de praktijk neer op heel veel vergaderen, nutteloze plannen maken die niemand toepast, vage en trage projecten die slecht worden uitgevoerd en een management dat het ook allemaal niet weet.

Ik lees hier niet zo vaak mensen die hierin werken dus ik ben wel benieuwd of er mensen zijn die een carrièreswitch hebben kunnen maken. Veel mensen die ik ken hoppen naar de volgende overheidsorganisatie of blijven er juist 40 jaar zitten maar ze blijven wel altijd in het werkveld.

Ervaringen?

Net voordat mijn eerste kind werd geboren heb ik een paar flinke botsingen met mijn manager gehad waardoor onze relatie flink is verstoord. Ik denk dat ik prima onderbouwing en argumenten heb en echt niet zomaar word ontslagen, maar dat doet er nauwelijks toe. Zijn bril blijft negatief, zelfs prima prestaties worden nu negatief uitgelegd en ik heb het idee dat ik weinig meer goed kan doen. Dit geeft mij ook na werktijd stress. Het type werk is overigens een kantoorbaan.

Tegelijkertijd geeft mijn baan (met vast contract) me veel stabiliteit brengt en een nieuwe baan waarschijnlijk veel onzekerheid. Ook moet je extra goed presteren om jezelf te bewijzen wat best lastig is als mijn privéleven energie opslokt. Wat zouden jullie doen? Dit is een lastig dillemma.

Je ziet momenteel steeds minder vacatures van kantoorbanen. En chatgpt (hogere intelligentie) is echt al veel slimmer in mijn eigen vakgebied ooit ben geweest.

Wat denken jullie? Gaat AI het werk overnemen?

Ik ben zelf nu een dertiger die na een opstartfase met een paar vrij korte banen, een baan van 4 jaar heeft gehad en ik zit nu 3 jaar bij mijn huidige werkgever.

Het is een kantoorbaan (consultancy) en ik ben er helemaal klaar mee. Slecht management, het werk is niet leuk en ik heb een slechte band met mijn leidinggevende wat de stress ook flink laat toenemen. Tegelijkertijd voelt 3 jaar net iets te kort om toch alweer naar een volgende baan over te springen. Oorspronkelijke plan was er minimaal 5 jaar zitten maar nog 2 jaar voelt lang.

Wat is jullie idee hierover? Na welke periode is het acceptabel om van baan te veranderen?

Ik weet dat ik mij op Reddit op glad ijs bevind omdat het me vaker is opgevallen dat heel veel mensen (een veel hoger percentage dan in de echte wereld) hier niet dol zijn op het krijgen van kinderen.

Ik respecteer jullie keuzes voor een kinderloos leven enorm maar zou het fijn vinden als jullie hier niet al teveel reageren want mijn vraag is niet aan jullie gericht. 😉

Mijn verhaal is denk ik voor veel vrouwen herkenbaar. Te lang gericht op carrière geweest, wel een vaste partner voor lange tijd gehad maar toen klapte op mijn 35ste mijn relatie. Toen toch een tikkeltje wanhopig gaan daten maar het is me (los van een paar hele korte relaties) niet meer op tijd gelukt een vaste levenspartner te vinden die ook snel wilde starten met kinderen. Nu in de 40 en ik weet vrijwel zeker dat het er niet meer in zit.

Ik voel me leeg omdat ik zie hoeveel geluk het mijn vriendinnen brengt. Zijn er hier meer mensen die hetzelfde 'trauma' hebben ervaren en hoe zijn jullie er later in het leven mee omgegaan? Ik heb spijt van de keuzes die ik heb gemaakt, dat ik er niet gewoon rond mijn 30ste of zelfs eerder aan begonnen ben toen de kans er was.

Ik werk nou al een jaar of 10 op kantoor bij 3 verschillende werkgevers en de grootste overeenkomst is het werkontwijkende gedrag van de mensen die er eigenlijk helemaal klaar mee zijn maar nog een paar jaar moeten. Ik neem het ze totaal niet kwalijk, zou wellicht hetzelfde doen maar het levert wel leuke situaties op.

Ik had een 65-jarige collega die nog 1 jaar moest en elke avond standaard op de voetbalclub rond hing om te zuipen. Daarom kwam hij elke dag pas om 10 uur op werk, en begon eerst een uur de Telegraaf te lezen. Vervolgens trok hij een dossier uit de kast, bladerde er wat in en toen was het 12 uur en ging hij eerst een uur wandelen. Daarna nog een uur lunchen, dan nog een uurtje wat rondlopen en om 15 uur was het mooi geweest en naar huis.

Dit was nog in de periode dat je 5 dagen per week naar kantoor moest. Hebben jullie vergelijkbare verhalen?

Ik bedoel: Kantoorbanen bestaan al veel langer dan de uitvinding van de computer. Tegenwoordig besteedt het grootste deel van de kantoormedewerkers zijn tijd op Reddit, (ik heb vakantie trouwens) instagram of nieuwssites maar wat deden mensen vroeger?

Het zal net als nu heel vaak zijn voorgekomen dat er in feite maar voor 10 uurtjes werk was in een week maar je moest wel 40 uur op kantoor rond hangen? Mensen die dit zelf nog hebben meegemaakt? (Misschien bij hun ouders?) Ik ben wel benieuwd.

Edit: Leuke reacties maar vooral op zoek naar wat mensen deden op kantoor als ze niet werkten. Wat ze deden als werk dat wist ik al.