u/Infinite-Bee-5897

Ik ben erg van mening dat ze dit bewust doet en heb haar hier prive op aangesproken, ze begon met ontkennen en zelfs als het zo is dat ze dit niet bewust gedaan had en " er op ging letten". Ik geloof er geen zak van en wil het eigenlijk gewoon openbaar in de vriendengroep gooien.

Context: Wij hebben een hechte vriendengroep van 7, we kennen elkaar allemaal al sinds de middelbare school en zijn nu allemaal eind twintig.

Een van mijn maatjes, we noemen hem even M, heeft richting het einde van de middelbare school best een grote crush gehad op een meid uit de vriendengroep (mijn beste vriendin), A maar dat is nergens heengegaan. Dat is zo respectvol als maar kan gegaan en het heeft de vriendschap nooit beschadigd.

Echter heeft M die nu 28 is sindsdien 2 relaties gehad en wat kortere date avonturen. En ik heb door dat A zodra hij oprecht geïnteresseerd is in iemand, heel "subtiel" deze persoon gaat afkraken en gaat suggereren dat M beter kan/hogere standaarden moet hebben.

M heeft na elke breakup een "glow up" gehad (na de eerste zijn gym arc, na de tweede een veel betere fashion style) en ik heb het idee dat A hem stiekem nu leuk vind, maar het nooit zal durven toe te geven door het verleden.

Ik heb dit enorm door gehad na een drankje vandaag waar M licht suggereerde niet verder te gaan met een dame waarop die op 3 dates is geweest maar nog twijfelt. Waar A meteen op reageerde dat ze "te klein en mollig" voor hem was en blij is dat hij er van af gaat.

Dit gaat ook op als hij iemand tijdens het uitgaan zoent (of verder gaat) in de groepsapp wordt deze meid dan meteen afgekraakt door A (en deels door een andere meid in de vriendengroep), ook als er niks mis mee is.

Het voelt enorm dom om een 15 jaar lang durende vriendschap hiervoor te riskeren en vraag me af hoe ik dit "tactisch" kan overbrengen. Ik heb erover nagedacht om puur met M te praten in het eerste oog opzicht.

Wat zouden jullie doen?

Ik heb een huis gekocht waar nog wat kluswerk aan zat. Woz waarde was 450K. Uiteindelijk voor 400K gekocht (en dan nog 30K eraf door eenmalige schenking ouders) en aangezien ik vrij handig ben heb ik de mankementen voor circa 10K aan materiaal kosten gefixt.

Deze woning staat gewoon in box 1, dus voor eigen gebruik.

Echter zie ik nu een heel leuk nieuwbouw traject waar ik liever ga wonen, dichterbij de stad, alles nieuw, meer buren van mijn leeftijd.

Een investeringsmaatschappij heeft al 460K geboden maar een financieel adviseur geeft aan dat ik door de locatie wel richting de 500 kan als ik mensen laat bieden.

Ik woon er letterlijk pas 2,5 maanden.

Gaat de BD lastig doen als ik op zulke korte termijn al mijn woning inruil/creer ik hier onnodige belastingdruk mee? Ik kan nergens iets vinden over belastingdruk bij verkoop van een box 1 woning, alleen als investerings object in box 3

Yesterday I blocked my GF I've been together with for little over a year for a simple reason.

I travel a lot for work, I work for an European PE/Software firm and I'm asked at least once a month to be abroad for 2-3 days days to close deals with a team of 2 close friends who I've been working with for 4 years.

Anytime we're in an assignment we extend it for the weekend and just have a mini trip together. We explore whatever country/city we're in and just have a great time.

During these trips it isn't abnormal for me to add people on WhatsApp or Instagram, either while talking to the client or having fun.

My girlfriend knows this because she got upset over it the first time it happened when I added one of the clients legal representatives on Instagram. We talked it out and I explained that flat out refusing to add people when they ask can sour business relationships and potentially cost deals but that I'd try to limit the amount of women that add me, because she isn't upset about guys that add me. In her words "ugly women or men are okay".

I returned from a trip yesterday, everything went well and we are expecting positive news before Friday, one of the clients HR specialists added me on instagram after we discussed what happens to certain supporting staff contracts if they get acquired (do they get a new contract under us or do they stay under them etc).

I admit, she's conventionally attractive but I'd never cheat on someone. I'd end it respectfully first if I feel like it isn't going anywhere.

Anyway today my girlfriend (now ex) added her on Instagram and messaged her with a "Who are you?", "You know I'm his girlfriend right?" Which prompted the HR contact to message me saying this crazy girl is dming her.

After explaining the situation she understood and said it's fine if I unadd her because creating personal problems over this just isn't necessary.

But this is the 4th time my GF did this and despite us talking it out every time before this I'm kind of fed up over it. I messaged her I can't be worrying about who I add on what social media during trips and this is where it ends, that we're obviously not compatible if I socially add people without thinking about stuff while she's paranoid about everyone I add. That it isn't her fault but just a compatibility thing and that I'm sure she'll find someone with either no social media presence or that will limit it for her.

After this we haven't spoken. I'm assuming it's done apart from maybe a crazy post from her saying how she thinks "I cheated"

Am I the asshole for breaking up over this? I'm honestly fed up that it got to this point multiple times and I feel like if she can't trust me, we shouldn't be together.

Edit: As people asked why not stick to LinkedIn here's one of my comments on the matter:

Usually whatsapp works. If it doesn't it's either iMessage or Instagram. Last time I offered LinkedIn I got laughed at for "being so professional" by both the client and coworkers and even got told off by my boss (it was my first assignment)

Since its a semi sales role we are supposed to connect with clients somewhat personally until at least the deal is signed, and longer if you're going to be the contact person for said client. So LinkedIn is seen as unsociable

Ik (28M) overweeg pensioenbeleggen omdat een deel van mijn inkomen in het hoogste tarief van box 1 valt. Dit jaar gaat het om circa €6.000; volgend jaar zal dat circa 9.000 zijn.

Ik beleg al particulier (box 3) en zit boven de huidige grens, waardoor ik vanaf dit jaar ook vermogensbelasting betaal.

Mijn idee is dit jaar €6.000 in één keer in pensioenbeleggingen te storten zodat ik bij mijn aangifte volgend jaar ongeveer €3.000 terugkrijg. Dat komt neer op een effectief "rendement" van 49% (al staat dat natuurlijk vast).

Mijn broer vroeg waarom ik niet mijn volledige opgebouwde vrije ruimte (nu €25.000) gebruik, omdat er dan ook minder van mijn huidige vermogen in box 3 valt.

Mijn kijk daarop: een beursjaar met 12% rendement is vrij zeldzaam en dat is ongeveer het verschil tussen het hoogste en het een na hoogste tarief in box 1. Wiskundig lijkt het efficiënter om vooral jaarlijks het maximale bedrag in te leggen dat in het hoogste tarief valt. Omdat ik niet veel boven de box-3-vrijstelling zit, maakt de vermogensbelasting die ik betaal niet zo’n groot verschil (huidig vermogen €86.000, waarvan €71.000 in ETF’s en €15.000 spaargeld).

Is er een reden om niet gewoon elk jaar precies het bedrag te storten dat in het hoogste tarief valt, ervan uitgaande dat het geen uitzonderlijk beursjaar wordt? Als ik daarna jaarlijks simpelweg €8.000 op mijn pensioenrekening stort, benut ik mijn vrije ruimte totdat die verloopt.

Alle feedback wordt gewaardeerd!

Ik werk in een vrij specialistische functie. Samen met vier collega’s en onze manager hebben we het takenpakket per afdeling verdeeld, zodat we in theorie allemaal dezelfde werkdruk hebben.

Twee collega’s hebben kinderen. Die zijn inmiddels wat ouder (5 en 8 jaar) en hebben geen ouderschapsverlof of iets dergelijks meer.

Vragen van afdelingen moeten vrijwel altijd binnen een uur beantwoord worden, zolang het binnen werktijd valt. Omdat mijn twee collega’s consequent rond 15:00 hun laptop dichtklappen om bijvoorbeeld de kinderen van school te halen, heb ik indirect enkele van hun afdelingen “geadopteerd”. Als zij afwezig zijn komen de vragen meestal bij mij terecht, maar de laatste tijd leggen ze die vragen soms ook neer als ze wel aanwezig zijn.

Ik heb dit bij die collega’s aangekaart: mijn werkdruk is al hoog met mijn eigen afdelingen en ik heb niet de ruimte om ook hun werkzaamheden te ondersteunen. Dat werd erkend en zij zouden erop letten.

Er is echter niets veranderd en afgelopen vrijdag zat ik zelfs in mijn vrije tijd nog problemen op te lossen. Ik snap dat kinderen een verantwoordelijkheid zijn, maar ik vind niet dat ik mijn eigen vrije tijd moet opofferen voor andermans gezin. Mijn partner ziet dat ook niet als een valide excuus. Ik zou ook als het om een andere reden ging het onderstaande gesprek aangegaan zijn.

We moeten al onze uren bijhouden. De afgelopen maanden heb ik uren geboekt op de afdelingen van mijn collega’s: de ene week twee uur, de andere vier uur. Omdat we elke week 40 uur moeten verantwoorden, schreven mijn collega’s gewoon de volledige uren. Daardoor kwam planning vragen waarom ik zoveel uren had op afdelingen waar ik niet was gepland.

Afgelopen maandag heb ik met mijn manager afgesproken dat ik bij aanhoudende situatie compensatie in vrije tijd of salaris verwacht. “Tijd voor tijd” is geen oplossing als ik structureel andermans uren opvang had ik aangegeven.

Mijn manager sprak dit met de directeur, die een eenmalige salarisverhoging van 6% heeft goedgekeurd en extra vakantiedagen wil bespreken als dit zich voortzet. Ik vond het prima en dacht dat het probleem daarmee opgelost was.

Vandaag ging er echter een mail rond met de suggestie dat wie de 40 uur niet kan vullen in zijn/haar huidige takenpakket, in overleg met de manager een 36-urige werkweek kan bespreken. Deze mail kwam kennelijk ook bij mijn collega’s terecht. Zij waren daar duidelijk niet blij mee en hebben dat bij mij gemeld.

Het idee was nooit om hen te benadelen, maar zo voelen zij zich wel, ook al is er feitelijk niets veranderd behalve dat ze op de vingers zijn getikt.

Heb ik hier verkeerd gehandeld?

Mijn vader is altijd ondernemer geweest en in het ondernemen zelf is die heel goed, 3 verschillende soorten zaken die allemaal vrij snel groeide>het te groot werd en hij er geen lol meer in zag>huidige onderneming verkopen en met een nieuwe starten.

Zo is die zijn hele leven doorgekomen en hij is inmiddels 65. Hij heeft dus nooit werkgeverspensioen opgebouwd, maar hij heeft ook niet belegd in een pensioenrekening of particuliere beleggingsrekening voor zijn oude dag.

Gelukkig heeft die wel 2 koophuizen die hij verhuurt waarvan hij van plan is dat de huurinkomsten of eventuele verkoopopbrengsten zijn oude dag aanvullen.

Het punt van het bovenstaande: Mijn vader is momenteel wel heel erg cash poor.

Aangezien die pas over 2 jaar met pensioen gaat moet die nog even door en de belastingaangifte op de huizen, lopende rekeningen op de onderneming vallen qua timing al niet lekker met wanneer hij zijn inkomsten krijgt.

Mijn vader wou hiervoor bij een particuliere partij een lening afsluiten wat ik snel heb afgeschoten om de volgende reden: ze vroegen 3,58% rente PER MAAND. Dat is toch pure diefstal? Ik heb al aangegeven dat ik hem zelf het geld leen en dat die het beter uit ze hoofd kan halen om ook maar elke particuliere lening verstrekker te benaderen want ik laat hem niet diep in de schulden belanden door een doelwit van dit soort uitknijpers te worden.

Nu de vraag:

-Mag ik mijn pa 5800 euro (eventueel meer maar dit heeft die deze maand nodig) lenen voor zijn directe verplichtingen zonder dat de belastingdienst hier gek van op kijkt

- is 3,58% rente per maand vragen in NL überhaupt legaal? Je zou denken dat hier limieten op zijn met hoe "predatory" het is.

Mijn vriendin (25F) en ik (28M) zijn beide vrij carrière georiënteerd. We kennen elkaar nu zo een 6 maanden, dus we vinden het te groep om (te denken aan) samen te wonen

Ik werk in de Finance voor grote consultancy club, mijn vriendin is advocaat bij een vrij groot advocaten kantoor in Amsterdam.

Liggend aan de intensiteit van mijn huidige opdracht werk ik amper 40 uur of soms 60-70. Mijn vriendin werkt consistent 55-60 uur.

Wij zijn beide bezig met het goed opzetten van onze carrières omdat het belangrijk voor ons is dat geld nooit een probleem is hoe luxe we het ook willen maken. Ambitieus zijn is ook een van de redenen dat we een connectie hebben

We hebben de laatste tijd door dat onze enige tijd samen is als we bij elkaar slapen in het weekend, en door werk gaat dat af en toe soms ook niet door.

Voor de koppels die door soortgelijke redenen minder tijd konden doorbrengen, hoe hebben jullie ervoor gezorgd dat je toch voldoende tijd samen brengt en communiceert?

Edit: Sorry voor eventuele taalfouten, ik schrijf dit best moe op

I'm replaying the games and watching the anime seasons at the same time without trying to spoil myself, yet I finished both and I'm still wondering if his 1 letter name has some significance

Wekelijks zie ik hier draadjes voorbijkomen van mannen en vrouwen die klagen dat daten kut is en dat ze niemand vinden die ze écht willen. Zelf zat ik lange tijd in die situatie: om de paar maanden een match op een datingapp, een eerste date, en daarna bleek er in het echt toch geen klik te zijn.

De laatste tijd ben ik naar drie speeddating evenementen geweest. Over die drie avonden had ik acht matches en ik date nu al een tijdje met een van die dames.

Ben jij een van die jongens die vindt dat hij een leuke persoonlijkheid heeft maar “niet de looks” voor de vleeskeuring op datingapps? Bewijs het dan door tijdens een echt gesprek indruk te maken.

Ben jij een vrouw die geïrriteerd is dat elke match een fuckboy lijkt die maar 1 keer met je naar bed wil? Het algoritme werkt nu eenmaal zo test in plaats daarvan iemands échte persoonlijkheid in een kort, echt gesprek.

Ik heb het een lange tijd bestempeld als "zielig als je het nodig hebt" maar na de eerste keer voelt hier meer ongemakkelijk. Daarna is het gewoon een gezellige sociale avond waar je wel of niet een match uit krijgt.

I'm Dutch and we're by far the tallest country in the world, being tall is nothing special here and unless you're literally over 2 meters it's not a feature that makes you unique.

​

​

I'm going on a 6 month worktrip to the US starting in August of which 3 months will be in NYC and the other 3 months in LA and I'm wondering if I stand a better chance on dating apps etc over there

De meeste mensen uit mijn huidige vriendenkring ken ik nog vanuit mijn studietijd aan de universiteit, studentenbaantjes en sportverenigingen waar ik vroeger bij zat. Vooral mannen en vrouwen waar ik destijds een goede klik mee had en veel gemeen mee had. Met de meesten ga ik op zijn minst nog maandelijks iets drinken en met een kleiner deel wekelijks.

De laatste tijd merk ik dat een groot deel subtiel aan het radicaliseren is: ongeveer 90% naar extreemrechts en 10% naar extreemlinks. Ik ben zelf een beetje centrist. Bij de drie verkiezingen waarin ik mocht stemmen heb ik telkens op een andere partij gestemd, afhankelijk van de standpunten op dat moment, maar al die partijen kunnen als centrumpartij worden gezien. In de meeste gevallen heb ik dus geen extreme politieke opvattingen.

Het is gezellig totdat een politiek gevoelig onderwerp ter sprake komt en ik ineens een mening hoor waar ik vanbinnen van walg, maar ik blijf stil omdat ruzie in de groep niemand iets oplevert.

Vrienden maken als volwassene is lastig, dus ik heb niet echt de behoefte om vriendschappen te verbreken vanwege verschillen in wereldbeeld. Toch erger ik me steeds meer aan de meningen van bepaalde vriendenkringen, of die nu extreem naar rechts of naar links neigen.

Ter informatie: dit is geen overdreven reactie van het type “omg VVD is extreemrechts”. De rechtse kant steunt vooral FvD en de linkse kant vooral SP of DENK, drie partijen waar ik absoluut niets mee heb.

Hoe gaan jullie om met radicaliserende vriendengroepen waarvan het wereldbeeld compleet anders is dan dat van jezelf en die niet lijken te veranderen omdat ze al te diep in hun eigen kamp zitten?

Ik zie steeds vaker mensen in prullenbakken graaien of in de zijvakjes van treincoupés zoeken naar blikjes en flessen met statiegeld. Vroeger waren het vooral oudere mensen waarvan ik dacht dat ze in hun werkzame leven onvoldoende aanvullend pensioen hadden opgebouwd en daar nu de nadelen van ondervinden. Tegenwoordig zie ik het echter ook steeds vaker bij Gen X’ers en oudere millennials.

Ik vraag me af hoeveel zij hiermee daadwerkelijk verdienen en of het de tijdsinvestering überhaupt waard is. Doen mensen dit uit pure wanhoop, of hebben sommigen een (zij het niet erg frisse) side-hustle gevonden?

Ongeveer een jaar geleden (begin augustus) heb ik besloten naar de sportschool te gaan voor krachttraining. De initiële resultaten ben ik heel erg blij mee bijna een jaar verder. Van 83kg naar 93kg (zit wel klein deel vet bij door hogere calorieën dat zeker. Maar tenminste niet zichtbaar).

​

Echter zie ik dat ik met mijn huidige training routine een beetje "vlak" zit nu. Er is geen verandering gekomen in die 93kg en ook qua kracht in de oefeningen omhoog gaat het heel stroef.

​

Daarnaast heb ik ook steeds vaker door dat de apparaten die ik gebruik voor deze training voor langere tijd bezet staan. Ik kan mijn workout routine zonder wachttijd meestal binnen 45 minuten tot een uur afronden, echter zie ik de laatste tijd dat de workout me 1,5 uur kost door wachttijd.

​

Ik ben dus toe aan een nieuwe sportschool beide voor goede begeleiding en minder wachttijd.

​

Het tarief maakt niet heel veel uit als het maar niet schandalig duur is, werk vergoed netto 37eu per maand, iets extra bijleggen vind ik ook niet erg.

​

Ik sport momenteel bij Golds gym, maar heb dus behoefte aan iets nieuws. Het liefst wel in de stad zelf en niet een "Utrecht en omgeving" locatie zoals Ede of Houten bijv.

​

Enige tips?

​

Sometimes when I'm feeling down, I need a quick reminder that life isn't so bad. My go-to routine is to visit subreddits where people either complain about societal standards or celebrate obviously bad choices.

For example:

averageheightdudes has become a heavily blackpilled community of shorter men who treat height as the be-all and end-all. Reading their self-pity makes me feel better about being tall; they act like every woman wants me because of my height, which isn’t true in practice, but knowing some people think that is a real mood lifter.

Antiwork, while I have a great job and supportive manager, reminds me I lucked out career-wise when I see others insist no job can be good and every manager they ever had was out to get them (They don't realize they're the common denominator here.)

If I lose money to a repair or an unexpected medical bill or my portfolio went down. I’ll check wallstreetbets and instantly find someone who blew up their entire net worth in one trade, a humbling reminder that it could always be worse.

I find a little schadenfreude at online strangers to be oddly therapeutic and it's valid entertainment. Unlike irl schadenfreude it doesn't hurt anyone.

Sometimes when I'm feeling down, I need a quick reminder that life isn't so bad. My go-to routine is to visit subreddits where people either complain about societal standards or celebrate obviously bad choices.

For example:

-r/averageheightdudes has become a heavily blackpilled community of shorter men who treat height as the be-all and end-all. Reading their self-pity makes me feel better about being tall; they act like every woman wants me because of my height, which isn’t true in practice, but knowing some people think that is a real mood lifter.

R/antiwork, while I have a great job and supportive manager, reminds me I lucked out career-wise when I see others insist no job can be good and every manager they ever had was out to get them (They don't realize they're the common denominator here)

-if I lose money to a repair or an unexpected medical bill or my portfolio went down. I’ll check r/wallstreetbets and instantly find someone who blew up their entire net worth in one trade, a humbling reminder that it could always be worse.

I find a little schadenfreude at online strangers to be oddly therapeutic and it's valid entertainment. Unlike irl schadenfreude it doesn't hurt anyone.

Even vooraf: ik heb mijn ouders al aanraden om met een notaris te praten. Ik houd me er liever buiten zodat ik niet de schuld krijg als er later iets misgaat.

Het verhaal:

Ik heb twee halfzussen en een halfbroer uit eerdere huwelijken van mijn ouders. Ik ben hun enige gezamenlijke kind. Mijn ouders worden wat ouder en ik help hen dagelijks met boodschappen, koken enz. Ik doe dit nu 2-3 jaar omdat ik het dichtstbij woon en mijn broer/zussen er weinig mee bezig zijn, met allerlei (naar mijn mening soms zwakke) excuses.

Mijn ouders hebben aangegeven dat ze hun vermogen het liefst volledig aan mij nalaten, vooral het grotendeels afbetaalde appartement in de stad waar ik al woon. Ik heb gezegd dat mijn broer en zussen volgens mij recht hebben op het kindsdeel en dat ze daar niet zomaar onderuit kunnen komen. Ik heb hen opnieuw geadviseerd een notaris of financieel adviseur te raadplegen.

Mijn ouders zijn ervan overtuigd dat, omdat ik het enige gezamenlijke kind ben, dit mogelijk is, maar ik kan hierover geen duidelijke informatie vinden.

Weet iemand hier meer over? Of heeft iemand een goede notaris/financieel adviseur om aan te bevelen?

Je bouwt 2% van je AOW‑recht per jaar op gedurende 50 jaar tot de officiële AOW‑leeftijd. Voor mij betekent dit dat de opbouw loopt vanaf mijn 17e tot mijn huidige AOW‑leeftijd van 67 jaar.

Het is echter vrij waarschijnlijk dat de AOW‑leeftijd (meerdere keren) omhoog gaat voordat ik die leeftijd bereik. Mijn opbouw is echter al vanaf mijn 17e gestart.

Stel dat de AOW‑leeftijd uiteindelijk uitkomt op het geschatte 71,6 jaar in plaats van de huidige 67, dat scheelt 4,6 jaar.

Als ik gedurende mijn werkend leven ongeveer 4,6 jaar in een land ga werken met hogere salarissen maar vergelijkbare levensonderhoudskosten (bijvoorbeeld Luxemburg, de VS, Zwitserland), kan ik dan later terugkeren naar Nederland en alsnog 100% AOW ontvangen, met bovendien een hoger opgebouwd vermogen door het werk in het buitenland, zonder praktische nadelen?

Ik heb namelijk de mogelijkheid om drie jaar in de VS te werken tegen een salaris dat ongeveer drie keer zo hoog is als mijn huidige salaris, in een staat met vergelijkbare kosten als Nederland. Ik weeg de voor- en nadelen af en zie op dit moment vooral voordelen. Zelfs dit kleine puntje (dat geen doorslaggevende factor is) lijkt zichzelf op te lossen.

Hoi hoi,

Ik ben bij mijn huidige werkgever in dienst met een jaarcontract sinds augustus 2025.

Vanuit mijn manager heb ik begrepen dat zij wettelijk een maand van te voren moeten laten weten of ze mijn contract verlengen of niet.

Mijn manager zegt dat ik 100% verlengd wordt aangezien al mijn projecten goed afgerond zijn/prima lopen.

Echter heb ik medio juli een belangrijk project waarvan de deadline niet gehaald gaat worden. Dat zou de eerste zijn.

Ik maak me niet enorm zorgen dat 1"gefaald traject" ervoor zorgt dat mijn contract niet verlengd wordt. Maar hoe werkt dit juridisch?

Stel je voor dat ik 1 juli hoor dat zij mij willen verlengen (en ik zo vroeg mogelijk teken) naar een vast contract, en 20 juli valt het project door de mand of wordt vertraagd. Kunnen ze dan het aanbod nog terugnemen?

Tijdens mijn studententijd ben ik(28M) nooit uit geweest. Op de basisschool/middelbare school ben ik flink gepest geweest wat mijn zelfvertrouwen in mijn tienerjaren niet ten goede is gekomen en hierdoor was ik vooral het "brave studenten" in mijn bachelor/master tijd.

Echter afgelopen zaterdag was ik uit met de jongens na iemand zijn housewarming en we zijn naar Back & Fourth geweest. En ik had het echt enorm naar mijn zin, eerlijk gezegd.

Het hielp heel erg met voor mijn zelfvertrouwen dat random dames een praatje kwamen maken en even los gaan en dansen was ook wel leuk.

(Shoutout naar degene die binnenkwam toen ik en de jongens net vertrokken die zei "Jij bent echt een 10/10" ik wou eigenlijk puur langer blijven daardoor, hoop dat je nog een leuke avond gehad hebt)

Echter, ik heb geen vrienden die regelmatig uit gaan, zoals ik zei dit was een spontaan idee na een housewarming maar niemand in mijn vriendengroep gaat wekelijks of zelfs maandelijks uit.

Ik zie wel een beetje op tegen in mijn eentje gaan op een of andere manier, zijn er mensen die vaker alleen uitgaan? Waar ga je dan heen en hoe maak je het dan gezellig met anderen?