u/Kitchen_Grade_8896

I'd absolutely argue that this game has a much stronger story than Exodus. Yes, Exodus was definitely a revolutionary game, but without the crucial turning points in Metro: Last Light, the world of Exodus would never have opened up for Artyom. I don't want to give any spoilers, so just think about our journey with the Dark One, and the scenes with the Red Line and the Reich. And the surface levels. Man, this game is absolutely rock-solid. And it desperately needs a remaster/overhaul.

This photo captures an accident involving a German military convoy at the Kuruçay pass, located between Turhal and Amasya in Türkiye, in 1918. Following the end of WWI and the armistice, German and Austrian soldiers who had been deployed to the Palestine and Middle Eastern fronts began a massive withdrawal. Their route took them from Mosul through Türkiye to the port city of Samsun, where they intended to travel back home via Constanta.

In the autumn of 1918, at the end of WWI, the remaining German troops in Iraq (around 1,200 to 1,500 men) undertook a massive retreat. Their main objective was to reach the Black Sea port of Samsun to avoid falling into British hands as prisoners of war.

They organized into convoys of about 30 trucks each and began a long journey that would take almost three months to complete. Their route took them from Mosul, moving north and passing through Mardin, Diyarbakır, Malatya, Sivas, and Tokat, Türkiye.

The specific convoy seen in this photograph departed from Mosul on October 29 and reached Tokat on December 4. Throughout their retreat, the soldiers extensively documented their route, taking photographs of the settlements and cities they passed through. This particular shot captures the convoy making its way through the town of Çamlıbel in Tokat.

Source: Armored Units of the Russian Civil War: Red Army by David Bullock (Osprey New Vanguard series).

Yusuf Akçura’nın düşünce dünyasını ve Türk milliyetçiliğine kattığı özgün vizyonu anlamak için, her şeyden önce onun içine doğduğu ve karakterini şekillendiren tarihsel ve coğrafi iklimi kavramak gerekir.

Osmanlı aydınlarının büyük bir kısmı imparatorluğun merkezinde, devletin nasıl kurtarılacağı hezeyanıyla teoriler üretirken; Akçura, Rusya coğrafyasında, emperyal bir baskı altında hayatta kalmaya çalışan Tatar Türklerinin arasından çıkmıştır. Bu durum, onun milliyetçilik anlayışını merkezdeki Osmanlı elitlerinden tamamen farklı bir zemine oturtmuştur. Ziya Gökalp gibi devletin bekasına ve Osmanlılığın muhafazasına odaklanan bir düşünürün aksine Akçura, devleti kurtarmaktan ziyade "milleti" ve "halkı" merkeze alan bir yaklaşım benimsemiştir. Ruslaştırma politikalarına direnen ve bu direnişi güçlü bir ekonomik altyapıyla desteklemeye çalışan Tatar burjuvazisinin tecrübesi, Akçura’nın hem milliyetçilik hem de modernleşme kavrayışının temel taşlarını döşemiştir.

Akçura’nın en çarpıcı ve onu çağdaşlarından ayıran en yenilikçi yönü, toplumsal değişimleri salt kültürel veya ideolojik bir zeminde değil, doğrudan doğruya ekonomik faktörlerle okumasıdır. Paris’te aldığı eğitim sırasında tanıştığı Batılı sosyologların ve özellikle Marksist materyalizmin etkisiyle Akçura, bir ulusun ayakta kalabilmesi için kültürel uyanışın yetmeyeceğini, bunun mutlaka ekonomik bir devrimle desteklenmesi gerektiğini savunmuştur. Osmanlı toplumunun feodal yapısını sert bir dille eleştiren düşünür, emperyalistler ve feodal beyler karşısında ezilen halkın ancak ve ancak kendi Milli Burjuvazisini yaratmasıyla özgürleşebileceğine inanmıştır.

O, Marx’ın sınıf çatışması teorisini almış, ancak burjuvaziyi işçi sınıfının düşmanı olarak değil, modern ve bağımsız bir Türk devletinin inşasında "kurucu ve koruyucu" bir güç olarak yeniden yorumlamıştır.

Akçura’nın İnkılâbi İktisadi (Sosyal/Ekonomik Devrim) olarak adlandırdığı bu yaklaşım, milliyetçiliğin yukarıdan aşağıya dayatılan bir elitist proje olmaktan çıkıp, halkın maddi gerçeklikleriyle bütünleşen tabana yayılmış bir hareket olması gerektiğini vurgular. Ona göre aydınlar ile halk arasındaki kopukluk, Osmanlı'nın en büyük hastalıklarından biridir ve gerçek bir milli şuur ancak aydınların halkın dertleriyle, ekonomik beklentileriyle hemhal olmasıyla doğabilir.

Akçura’nın Türk siyasi tarihine vurduğu en büyük damga, hiç şüphesiz 1904 yılında kaleme aldığı Üç Tarz-ı Siyaset adlı eseridir. Bu metin, salt bir siyasi analiz olmanın ötesinde, Türkçülüğün devlet politikası olarak benimsenebileceğini rasyonel argümanlarla ortaya koyan ilk manifestodur. O dönemin aydınları, Osmanlıcılık ve İslamcılık ideolojilerini devletin kurtuluş reçetesi olarak görürken; Akçura, John Stuart Mill ve Jeremy Bentham gibi düşünürlerden aldığı faydacı (utilitarian) ilhamla, bu ideolojileri duygusallıktan uzak, tamamen pragmatik bir teraziye koymuştur.

Osmanlıcılığı, bünyesinde barındırdığı farklı etnik unsurların bağımsızlık arzuları sebebiyle "gerçekleşmesi imkansız bir ütopya" olarak nitelendirmiştir. Hatta bu politikanın, imparatorluğun asıl kurucusu olan Türklerin aleyhine işlediğini, onları kendi devletlerinde zayıflattığını cesurca dile getirmiştir. Benzer şekilde, Pan-İslamizm de dönemin yükselen milliyetçilik akımları ve Batılı Hristiyan güçlerin muhtemel direnişi karşısında pratikten yoksun bulunmuştur. Akçura’ya göre geriye kalan tek ve en rasyonel seçenek, hem Osmanlı sınırları içindeki hem de Rusya ve Orta Asya'daki milyonlarca Türk'ü ortak bir ülkü etrafında birleştirecek olan Türkçülük (Pan-Türkizm) politikasıdır. Bu vizyon, onu romantik bir kültürel milliyetçiden ziyade, sınırları ve stratejileri net çizilmiş küresel bir siyasi Türkçülüğün mimarı yapmıştır.

Din ve toplum ilişkisi bağlamında Akçura, çağdaşı Gökalp'ten çok daha seküler ve keskin bir çizgiye sahiptir. Türklerin tarih boyunca İslam'ı kimliklerinin merkezine alarak kendi milli benliklerini erittiklerini düşünen Akçura, dinin ulusların üzerinde bir amaç değil, ulusal birliğe hizmet eden bir araç olması gerektiğini savunmuştur. Tıpkı İngiltere’deki Anglikanizm veya Almanya’daki Protestanlık gibi, İslam’ın da "millileştirilmesi" ve Türk milliyetçiliğine entegre edilmesi gerektiğine inanmıştır. Rusya’daki Tatar din adamlarının "Cedid Mektepleri" ile başlattığı, İslam'ı modern bilimlerle barıştıran reform hareketleri, Akçura'nın bu laik milliyetçilik anlayışını derinden etkilemiştir. Ona göre, kurumsal yapıyı dönüştüremeyen ve dini, çağın rasyonel gereklilikleriyle harmanlayamayan hiçbir modernleşme projesi hayatta kalamaz.

Akçura’nın metinlerinde kullandığı "ırk" kavramı, araştırmacılar arasında uzun yıllar süren tartışmalara konu olmuştur. Ancak bu kavramın, 20. yüzyılın ortalarında Nazizm ile şekillenen biyolojik ve kan bağına dayalı ırkçılıkla uzaktan yakından ilgisi yoktur. Akçura, Batılı antropologların kullandığı, dil, din ve gelenek birliğini ifade eden "etnik grup" (budun) karşılığında bu terimi kullanmıştır. Ziya Gökalp, ulus inşasında kültürü, eğitimi ve idealleri adeta bir sosyolog titizliğiyle sınıflandırıp kavramsallaştırırken; Akçura teorik sınırları net çizmeyi pek umursamamıştır. Onun için önemli olan, kavramların akademik kusursuzluğu değil, ezilen ve yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalan Türk topluluklarını harekete geçirecek pratik bir "Türklük" şuurunun yaratılmasıdır. Sistematik bir sosyolog olmaktan ziyade, devrimci bir eylem adamı ve bir stratejist olarak hareket etmiştir.

Yusuf Akçura’nın, Türk milliyetçiliğinin temel taşlarını döşemesine rağmen Türkiye Cumhuriyeti'nin inşası sürecinde ve sonrasında Ziya Gökalp kadar ön planda olmamasının ardında ideolojik ve konjonktürel sebepler yatmaktadır. Cumhuriyet elitleri, yeni kurulan Anadolu merkezli devletin sınırları içinde barışı ve dayanışmayı tesis etmek için Gökalp’in "kültürel milliyetçilik" modelini çok daha kullanışlı bulmuştur. Akçura’nın Orta Asya'yı da kapsayan Pan-Türkist vizyonu, dış politikada Sovyetler Birliği ile dengeleri gözetmek zorunda olan genç Cumhuriyet için fazla radikal kalmıştır.

Ayrıca Akçura’nın toplumsal sorunları sınıf çatışmaları ve Marksist bir terminoloji ile açıklaması, onun sağcı aydınlar tarafından dışlanmasına, erken dönem komünist hareketlerle (Mustafa Suphi gibi isimlerle) aynı saflarda anılmasına yol açmıştır. Moğolları Türk tarihinin bir parçası olarak görmesi ve İslam'a milliyetçilik hiyerarşisinde ikincil bir rol biçmesi de Türk-İslam sentezcisi tarihçiler tarafından eleştirilmesine neden olmuştur. Ancak Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte değişen dünya dengeleri, Akçura’nın küresel vizyonunu ve ekonomik temelli sosyolojik analizlerini yeniden gün yüzüne çıkarmıştır.

Whippet tanks were originally sent by Britain to support the White forces during the Russian Civil War. However, many were captured by the Reds as White armies collapsed.

This specific tank, A 322 “Stenka Razin”, was in active Red Army service. It saw combat on 4 June 1920 during the Polish-Soviet War, when it advanced against Polish positions at Stolpshch to support two retreating Red armored car detachments.

Some advanced British features had been removed or were unavailable, and the crew was increased to 4 men (instead of the British standard of 3) typical modifications for captured tanks in Red Army service.

Key to the Components of the Whippet Tank

1. Position of inset insignia, center turret side
2. Top hatch
3. Top periscope opening, Beck Mark IX periscope, rotary peephole covers
4. Spherical machine gun mounting
5. Side 8mm Hotchkiss machine gun, one per side (Palmer tube bottle sights)
6. Driver’s controls
7. Driver’s leather seat
8. Leather rear machine gunner seat atop ammunition boxes
9. Ammunition boxes, 300 rounds per box
10. Rear 8mm Hotchkiss machine gun
11. Rear door
12. Twin Keith Blackman ventilator fans for interior cab
13. Worm drives between gear boxes and fans
14. Chain drives, Coventry chains
15. Track rollers along side, each engine independently controlling one side of track
16. Gear boxes under driver’s seat
17. Exhaust
18. Silencer, one per engine, asbestos rope wrappings
19. Vents
20. Petrol tank, Autovac System, 70-gallon capacity
21. Radiator
22. Maintenance covers
23. Twin Keith Blackman engine fans
24. Twin Tylor 45hp engines (four cylinders)
25. Front 8mm Hotchkiss machine gun
26. Revolver port, six in all
27. Wooden floorboards

Technical Specifications

(An attempt has been made to eliminate several features of the Mark A that had been abandoned in 1918 or earlier, and therefore not available to the Red Army)

Design: Sir William Tritton, design began December 1916
Crew: 3–4 (commander, driver, one or two machine gunners) The British preferred three crew, the Russians four
Combat Weight: 14 tons
Power-to-weight ratio: 6.43 hp per ton

Length: 20 ft (6.1 m)
Height: 9 ft (2.75 m)
Width: 8 ft 7 in (2.62 m)
Width for rail transport: 8 ft 7 in (2.62 m)

Engine: Two 45 hp Tylor J.B. 4-cylinder engines
Starting system: Dual ignition hand crank from inside or outside + Remy low tension magneto with separate induction coil

Transmission/Steering system: Two cone clutches to gearboxes, worm shafts and wheels driving cross shafts. Steering by driving one engine and its track faster than the other. 4 gears (3 forward + 1 reverse)

Lighting: Lucas set with two Festoon lamps in turret, one in rear

Petrol capacity: 70 Imperial gallons
Maximum speed: 8.3 mph (13.4 km/h)
Maximum range: 80 miles (130 km)

Machine guns: 4 × Hotchkiss 8mm machine guns
Armor: ½-inch protection for engines, crew and track shoes; ¼-inch elsewhere

Source: Armored Units of the Russian Civil War: Red Army by David Bullock (Osprey New Vanguard series).

Himmler's Hegewald was his personal field headquarters during WWII, located near Zhytomyr in the village of Huyva. Unlike Hitler’s famous Werwolf bunker, which was destroyed, this site has remained relatively well preserved.

The complex was built between October 1941 and July 1942 by Soviet prisoners of war under SS supervision. Covering around 1,200 m², it was carefully camouflaged with trees and vegetation. The bunkers featured thick concrete walls in some sections between 3 to 4.5 meters reinforced with an additional rubber layer for protection. Inside were only two small rooms equipped with basic facilities.

One of the ground-level bunkers sits directly beside the Zhytomyr–Berdychiv road and is accessible to visitors. Several original German structures from the period still exist on the site, including a working hydrant.

Hegewald served not only as a military command post but also as a location where Himmler coordinated aspects of the Generalplan Ost the Nazi plan for the colonization and Germanization of occupied eastern territories. Several important meetings took place here involving high-ranking SS and police officials, as well as figures such as Walter Schellenberg and Erich Koch.

Today the site remains mostly forgotten compared to other major Nazi headquarters, even though parts of it are still standing and can be visited.

The Herero and Nama genocide of 1904–1908 was not just an isolated colonial atrocity in German South West Africa. It can also be seen as an important predecessor to later German racial policy, especially through the development of racial hierarchy, concentration camps, forced labour, “racial science,” and the legal language of racial contamination.

In the context of the New Imperialism of 1870–1914, European powers expanded overseas in search of markets, raw materials, investment opportunities, and labour. German South West Africa was part of this wider imperial process. Colonial rule was justified through ideas of “legalized inequality” and white racial superiority. The native population was economically exploited, politically subordinated, and placed beneath the white settler elite in a rigid colonial hierarchy.

The Herero and Nama were among the peoples most violently affected by this system. After the Herero uprising and the Battle of Waterberg, General Lothar von Trotha pursued an exterminatory policy. Herero men captured during the fighting were killed, while women and children were driven into the desert and left to die of thirst and hunger. The desert itself became a weapon. The German General Staff’s publication Der Kampf reportedly described this as the “annihilation of the Herero nation,” and Alfred von Schlieffen praised Trotha’s campaign as “perfect” from a military point of view.

There were also criticisms within Germany. Chancellor Bernhard von Bülow condemned the policy as un-Christian and warned that it would damage Germany’s international reputation. Social Democrats and Catholic Centre Party politicians also opposed it. The former colonial governor Theodor Leutwein objected to Trotha’s exterminatory approach and argued that the Herero should not be destroyed, but used as labour. This last point is revealing: even criticism of extermination could still remain inside the logic of colonial exploitation.

The surviving Herero and Nama were later sent to concentration camps. Conditions were brutal: forced labour, starvation, beatings, disease, cold, and extremely high mortality. Shark Island became especially notorious. Prisoners died in large numbers, and bodies were reportedly taken to the shore, where the tide carried them into waters full of sharks. Even South African observers complained about the terrible cruelty of the camp system.

The camps were not only places of punishment and forced labour; they also became sites of racial “scientific” research. Eugen Fischer, who later became one of the most important figures in German racial hygiene under the Third Reich, studied the mixed-race population of Rehoboth. He and his colleagues collected skulls for craniometric measurements, and around three hundred were eventually sent to Germany.

This is where the connection to Hitler and National Socialism becomes especially significant. Fischer’s racial ideas helped shape later German racial hygiene. He became director of the Kaiser Wilhelm Institute for Anthropology, Human Heredity and Eugenics, and his ideas contributed to the racial thinking behind the Nuremberg Laws. According to Richard J. Evans, Hitler read Fischer’s work while imprisoned in 1923 and later used Fischer’s eugenic ideas in Mein Kampf.

Another important link is the term Rassenschande, meaning “racial defilement” or “racial pollution.” In German South West Africa, interracial marriage was banned in 1905, and two years later existing marriages between Germans and Africans were annulled. These colonial measures introduced the term Rassenschande into German legal language. Thirty years later, the same term reappeared in the Nuremberg Laws.

The demographic destruction was enormous. The Herero population, estimated at around 80,000 before the war, had fallen to about 15,000 by the end of it. Of roughly 20,000 Nama, up to 10,000 were killed. Around 17,000 Africans were imprisoned in concentration camps, and only a small proportion survived.

The point is not that the Holocaust was simply a direct copy of the Herero and Nama genocide. That would be too simplistic. But the Herero and Nama genocide shows that several elements later associated with Nazi racial policy already existed in an earlier German imperial context: racial hierarchy, exterminatory violence, concentration camps, forced labour, racial “science,” skull collection, fear of racial mixing, and the legal concept of Rassenschande.

So the connection to Hitler is not merely symbolic. Through figures like Eugen Fischer, through the language of racial hygiene, and through legal concepts that later returned in Nazi policy, German colonial violence in South West Africa formed part of the broader genealogy of German racial ideology.

Sources:
Klaus P. Fischer, Nazi Germany: A New History, pp. 15–16.
Richard J. Evans, The Third Reich in History and Memory, pp. 4–6.

Hallo zusammen, ich weiß, dass das nicht direkt mit Ahnenforschung zu tun hat. Ich frage trotzdem hier, weil viele von euch alte deutsche Notizen und Archivtexte sehr gut entziffern können. Den Text auf der Flagge selbst kann ich lesen. Es geht mir nur um die deutschen Notizen bzw. die Bildunterschrift unter der Zeichnung. Kann jemand sie bitte transkribieren oder kurz erklären? Vielen Dank!

The artist made this for Kanonenfieber, a blackened death metal band, and did an excellent job. Kanonenfieber is known for portraying war not as something to be proud of, but through the horror and suffering behind it, using harsh riffs and lyrics.