u/dunson28

Αν μπορούσατε τώρα (σε όποια ηλικία κι αν είστε) να μεταναστεύσετε σε μια καλύτερη χώρα, σε ποια χώρα και ποια πόλη θα επιλέγατε;

ΤΑΙΝΙΑΡΑ, με κατέστρεψε, ακόμα κουβαλάω τη γεύση από αυτό που άφησε. Μιλάει για την αντρική φιλία 6 ατόμων και την αλλαγή - μιας γενιάς από τα 80s μέχρι τα 90s. Χωρις σάχλες και φανφάρα (πρωτότυπο για ελληνικό σινεμά) Σημερα κάπου στο νετ έπεσα σε ενα φωτορεπορταζ για την ερημια του Εβρου. Τωρα θελω κάποιος να πάει εκεί να κάνει ταινία στον Εβρο και να βάλει και Μουρίκη μέσα. (Ελπίζω όχι ο Οικονομίδης,γκωσαμε)

May divorce be with you! 🤷‍♂️

Ποιος θα τους το πει οτι πίσω από το σηματάκι έχει την ίδια τεχνολογία για βιομετρικά δεδομένα;

Κοινώς τα καινούρια διαβατήρια είναι βιομετρικά. Περιέχουν ενσωματωμένο ηλεκτρονικό μικροκύκλωμα (chip) που αποθηκεύει την ψηφιακή φωτογραφία, τα στοιχεία του κατόχου και τα δακτυλικά αποτυπώματα, σύμφωνα με τα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Την περασμένη Παρασκευή, σύμφωνα με καταγγελία, οδηγός τρόλεϊ αρνήθηκε την επιβίβαση σε χρήστη αμαξιδίου, λέγοντας ότι δεν μπορεί να ανοίξει τη ράμπα και ότι ο επιβάτης δεν μπορεί να μπει χωρίς συνοδό.

Όταν ο συνάναπηρός μας επιχείρησε να φωτογραφίσει την πινακίδα του τρόλεϊ για να προβεί σε καταγγελία, ο οδηγός κατέβασε τους επιβάτες και κάλεσε την αστυνομία.

Ναι, ο οδηγός κάλεσε την αστυνομία, όχι ο ανάπηρος.

Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξει ο συνάναπηρός μας στο ΑΤ Κυψέλης και να φύγει τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της μισαναπηρικής βίας είναι η παιδοποίηση των αναπήρων και σε αυτό το περιστατικό είναι κάτι παραπάνω από ορατή.

Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μεταφέρουν καθημερινά ανήλικα άτομα. Παιδιά και έφηβοι μπαίνουν σε λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό και τραμ χωρίς να τους ζητείται συνοδός, όπως συνέβη στον ενήλικο ανάπηρο χρήστη αμαξιδίου.

Φανταστείτε τώρα τι θα είχε συμβεί αν ο οδηγός του τρόλεϊ είχε αξιώσει από μια μη ανάπηρη θηλυκότητα να συνοδεύεται από αρσενικό, ώστε να της επιτραπεί η είσοδος.
Δικαιολογημένα θα είχε γίνει χαμός.

Γιατί όμως αυτός ο χαμός δεν έγινε όταν οδηγός αρνήθηκε την είσοδο στο τρόλεϊ σε ενήλικο ανάπηρο επειδή ήταν ασυνόδευτος;

Εδώ θα επικαλεστούμε ένα άλλο χαρακτηριστικό της μισαναπηρικής βίας, την εγγενή αβοηθησία, δηλαδή την παραδοχή ότι οι ανάπηροι δεν μπορούν να κάνουν κάτι από μόνοι τους.
Ούτε καν να χρησιμοποιήσουν το τρόλεϊ δίχως την επιτήρηση ενός ικανού σώματος.

Η παιδοποίηση του αναπηρικού πληθυσμού και η «λογική» των περιορισμών που υποτίθεται ότι έχουμε εξαιτίας της οποιασδήποτε βλάβης νομιμοποιούν τις διακρίσεις με πρόσχημα το αναπηρικό μας στάτους.

Σε αυτό το σημείο θα διαφωνήσουμε με τη σύνδεση που γίνεται από άλλα ανάπηρα άτομα με την ύπαρξη ή όχι προσωπικού βοηθού, διότι θολώνει τη βασική μισαναπηρική πράξη.

Όταν ο οδηγός απαιτεί συνοδό, δεν αξιώνει υποστήριξη αλλά επιτήρηση.
Δεν γίνεται μέρος της αλυσίδας της ανεξάρτητης διαβίωσης, αλλά επικυρώνει την παιδοποίηση και, με βεβαιότητα, δεν προστατεύει τον ανάπηρο επιβάτη, αλλά τον θεσμό που εκπροσωπεί από την ανάληψη της ευθύνη του.

Άρα η μονοσήμαντη προβολή του προσωπικού βοηθού μπορεί να υπηρετήσει τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση, όχι να αποκαλύψει την πραγματικότητα.

Το περιστατικό στο τρόλεϊ είναι η συμπύκνωση μιας ολόκληρης πολιτικής που μας θέλει στο σπίτι, στα ιδρύματα, στα ειδικά σχολεία και στα ειδικά χωριά.
Πάντα υπό την επίβλεψη της «κανονικότητας».

Τέλος, τα ζητήματα της «ασφάλειας» και της «επικινδυνότητας» χρησιμοποιούνται παραδοσιακά για να δικαιολογούν αποκλεισμούς από δημόσια αγαθά με την πρακτική εφαρμογή του αστερίσκου.

Το κράτος, οι φορείς δημόσιων μεταφορών και μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται τα ανάπηρα άτομα ως σώματα που διαρκώς βρίσκονται σε σύγκριση με την εξιδανικευμένη κανονικότητα.

Ως σώματα που οφείλουμε να αποδείξουμε ότι δικαιούμαστε να κυκλοφορούμε.
Ως σώματα που, αν δεν συνοδευόμαστε, αν δεν μας επιτηρούν, αν δεν εγγυάται κάποιος μη ανάπηρος την παρουσία μας, μπορεί να αποκλειστούμε στο όνομα της ασφάλειας και της απόκλισης.

Θεσμικός μισαναπηρισμός, Ελλάδα 2.0.

Δεν άργησε πολύ το διαδίκτυο ούτε από μεγάλα σκανδαλοθηρικά ούτε από τα κοινωνικά μέσα να βγάλει στην επιφάνεια ξεχασμένες ιστορίες για τον ποινικολόγο. Βέβαια μεγάλα ειδησεογραφικά όπως το Βήμα ή τα τηλεοπτικά κανάλια παραλείπουν ορισμένες λεπτομέρειες. Ήταν ο άνθρωπος που υπερασπίστηκε τους φονιάδες του Άλεξ Μεσχισβίλι το 2006 μαζί με την Ελίζα Βόζενμπεργκ και το έφτασε μέχρι τον Άρειο Πάγο με πιέσεις και απειλές προς την αντίθετη μεριά κάνοντας το γκεμπελίσκο και λέγοντας οτι υπάρχει οργανωμένη σκευωρία για τους ανήλικους δολοφόνους. Προσπαθώντας να καλύψει τι;

Ένα περίεργο γεγονός, αυτοί οι άνθρωποι σιώπησαν τότε και δεν αποκάλυψαν ποτέ που είναι το πτώμα...τους υπερασπίστηκε με πάθος, μάλιστα βοήθησε και τον ανήλικο τότε φιλοξενώντας τον στο σπίτι του.

Επειδή πολλοί σχολιάσατε οτι ο Αιγύπτιος ήταν και σεξουαλικός παραβάτης σε ανήλικo, και καλό θα ήταν να μη μπούμε στη διαδικασία να σκεφτούμε οτι το έγκλημα ήταν ταξικό, δηλαδή προνομιούχος άντρας με διπλή ζωή που 'ρίχνει' στο προσυμφωνημένο ποσό έναν μετανάστη σεξεργάτη που 'ψώνισε' έξω και εκείνος για τον όποιο λόγο (εν βρασμώ ή προυπάρχουσας ψυχολογικής παθογένειας) 'φορτώνει' και τον 'καθαρίζει'. Το πιο πιθανό είναι αυτό και το πιο πιθανό είναι οτι ο μετανάστης έκλεψε το λάπτοπ για να το πουλήσει για λεφτά. Αυτό για αυτούς που υπερασπίζονται με τόσο πάθος τον ποινικολόγο ως έλληνα και τον Αιγύπτιο απαραίτητα ως σκουπίδι. Μπορεί τα πράγματα να είναι και πιο πολύπλοκα, και να μη το μάθουμε ποτέ...Τα στοιχεία όπως ανακοινώνονται κάνουν λόγο για έγκλημα σε ήρεμη ψυχική κατάσταση. Θα μπορούσε κάποιος να κάνει τους εξής συνειρμούς; Aσυνόδευτα ανήλικα, εκδίκηση για κάτι που συνέβη στο παρελθόν, σβήσιμο στοιχείων/ενοχοποιητικών βίντεο, ξεκαθάρισμα λογαριασμών;

Το κάρμα πάντως είναι αδέκαστο. Ο Μεσχισβίλι πέθανε το πιο πιθανό από κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις αλλά μπορεί στην υπόθεση να εμπλέκονται και κυκλώματα παιδεραστίας, δηλαδή σεξουαλικό έγκλημα. Ο Ποινικολόγος πέθανε με τον ίδιο τρόπο.

Πολλοί άνθρωποι στα social (που γνωρίζουν και θυμούνται απότι φαίνεται παραπάνω από ό,τι ανακοινώνουν τα συστημικά μέσα) γράφουν οτι όλη η υπόθεση του Μεσχισβίλι μυρίζει συγκάλυψη. Ενδιάμεσα υπάρχει και ένα μικρό σχόλιο για το πως 2 χρόνια πριν αναλάβει την υπόθεση του Άλεξ είχε κατηγορηθεί για ασέλγεια ανηλίκου 15χρονου Αλβανού στο bar Φλόγα στο Γκάζι. Το 2006 μετέφερε ο ίδιος την οικογένεια του ανήλικου βορειοηπειρώτη στην Αθήνα και τους φιλοξένησε με δικά του έξοδα, πήγαινε το παιδί στο σχολείο κτλπ. Τι συνειρμούς κάνει κάποιος, οτι ήταν αλτρουιστής με αυτούς, αλλά έριξε στα λεφτά τον Αιγύπτιο; Είχε οικονομική δυσκολία; O ανήλικος που έφυγε από τη Βέροια και αργότερα και από τη χώρα, αναφέρεται παντού μόνο με τα αρχικά του ονόματός του...Γιατί αποκρύπτεται αυτή η πληροφορία ενός από τους ανήλικους δολοφόνους ενός άλλου παιδιού; Μήπως υπήρχαν παραπάνω στοιχεία σε αυτή την υπόθεση απόσα είδαν το φως της δημοσιότητας; Κάτοικοι από τη Βέροια σχολιάζουν πως όλη η τοπική κοινωνία γνώριζε και υπήρχε ολόκληρο δίκτυο που έφτανε πολύ ψηλά στην ιεραρχία.

Και γιατί δεν μίλησαν ποτέ;

Μόνο σαπίλα τελικά αυτή η χώρα, και δε σταματάει ποτέ να μας εκπλήσσει...

Κυκλοφορεί ένα κείμενο της Άννας Κουρουπού, με αφορμή τη δολοφονία του Σταύρου Γεωργίου, το οποίο επιχειρεί να αναδείξει πώς η κοινωνική ομοφοβία μπορεί να αναγκάσει έναν άντρα να κατασκευάσει μια "κανονική" δημόσια ζωή: να παντρευτεί μια γυναίκα, να αποκτήσει παιδιά και να χρησιμοποιήσει την οικογένειά του ως προστατευτικό κάλυμμα για μια κρυφή ομόφυλη ζωή.

Ο κεντρικός πυρήνας του κειμένου είναι ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι θύμα της ομοφοβίας και ταυτόχρονα να μεταφέρει το κόστος αυτής της καταπίεσης στους πιο κοντινούς του ανθρώπους, χρησιμοποιώντας μια ολόκληρη οικογένεια για να κρατήσει κλειστή την πόρτα της ντουλάπας.Δεν συμφωνώ με αυτή την ερμηνεία.

Το γεγονός ότι ένας άντρας είχε ερωτικές ή σεξουαλικές σχέσεις με άντρες δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ήταν ένας "κρυφός ομοφυλόφιλος". Δεν αποδεικνύει ότι δεν αγάπησε τη γυναίκα του ούτε ότι δημιούργησε οικογένεια αποκλειστικά για να προστατεύσει την κοινωνική του εικόνα.

Υπάρχουμε και οι αμφισεξουαλικοί άνθρωποι.

Ερωτεύτηκα γυναίκα και απέκτησα μια κόρη. Η σχέση μου, ο έρωτάς μου και η πατρότητά μου δεν ήταν λιγότερο αληθινά επειδή είμαι αμφισεξουαλικός. Η έλξη προς περισσότερα από ένα φύλα δεν μετατρέπει μια ετερόφυλη σχέση σε ψέμα ούτε μια οικογένεια σε άλλοθι.

Θυμήθηκα τον πατέρα μου, όταν με ρώτησε στην εφηβεία μου αν μου αρέσουν τα αγόρια ή τα κορίτσια. Του απάντησα: "Και τα δύο".

Η αντίδρασή του με εξέπληξε:"Αυτά δεν είναι σωστά πράγματα. Ή θα γίνεις κανονική αδερφή ή όχι. Και τα δύο δεν γίνονται".

Ήταν η πεποίθηση της δεκαετίας του ’80. Μόνο που σήμερα επιστρέφει με νέα γλώσσα και συχνά από εκεί όπου δεν την περιμένουμε.

Το κείμενο, ενώ επιχειρεί να καταγγείλει την ομοφοβία, εγκλωβίζεται τελικά σε μια μονοσεξιστική και αμφιφοβική παραδοχή: ότι ένας άντρας που σχετίζεται ερωτικά ή σεξουαλικά με άντρες πρέπει οπωσδήποτε να είναι ομοφυλόφιλος και ότι κάθε σχέση του με γυναίκα υπήρξε αναγκαστικά προσποίηση.

Αυτή η αντίληψη διαγράφει πλήρως την αμφισεξουαλικότητα.

Δεν γνωρίζουμε πώς αυτοπροσδιοριζόταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Δεν γνωρίζουμε τι αισθανόταν για τη γυναίκα του, αν ήθελε να γίνει πατέρας ή πώς βίωνε την οικογενειακή του ζωή. Μπορεί να ήταν αληθινή, σύνθετη, αντιφατική, δύσκολη ή οδυνηρή όπως είναι πολλές ανθρώπινες ζωές.

Δεν έχουμε το δικαίωμα να κατασκευάζουμε μετά τον θάνατό του μια βέβαιη σεξουαλική ταυτότητα. Ούτε να παρουσιάζουμε τη γυναίκα και τα παιδιά του ως πρόσωπα που υπήρξαν απλώς μέσα σε ένα σενάριο εξαπάτησης.

Η μυστικότητα μπορεί πράγματι να συνδέεται με την ομοφοβία. Μπορεί, όμως, να σχετίζεται και με την απιστία, τον φόβο, την ενοχή, την ανάγκη ιδιωτικότητας, την κοινωνική πίεση ή με πολλές αντιφάσεις ταυτόχρονα. Από μόνη της δεν αποδεικνύει ότι ένας γάμος ήταν ψεύτικος ούτε ότι τα παιδιά χρησιμοποιήθηκαν ως βιτρίνα.

Μπορούμε και οφείλουμε να μιλήσουμε για την κοινωνική υποκρισία, για τη διαπόμπευση ενός νεκρού ανθρώπου και για τη βίαιη έκθεση της οικογένειας και των παιδιών του.

Δεν χρειάζεται, όμως, για να το κάνουμε αυτό, να διαγράψουμε την αμφισεξουαλικότητα και να χαρακτηρίσουμε μια ολόκληρη οικογενειακή ζωή "κατασκευασμένη".

Η αμφισεξουαλικότητα δεν σημαίνει σύγχυση, μεταβατικό στάδιο , μισή αλήθεια και δεν είναι ντουλάπα. Η οικογένεια ενός αμφισεξουαλικού ανθρώπου δεν είναι αναγκαστικά ένα σκηνικό επιβίωσης μέσα στην ετεροκανονικότητα.

Μπορεί να είναι οικογένεια με αγάπη, να είναι μια πραγματική ζωή, που δεν χωρά στη βολική βεβαιότητα του "ή το ένα ή το άλλο".