u/iperite

Dzień dobry, może to nie jest do tego sub, ale nic lepszego nie przyszło mi do głowy.

Jestem najmłodszym pracownikiem w swoim biurowym miejscu pracy, mając 21 lat, reszta pracowników waha się od 27 do 45, z kilkoma wyjątkami po 50. Wszyscy sobie mówią per ty, za wyjątkiem szefowej której każdy mówi na per pani (jest to coś na czym jej bardzo zależy). Przyszedłszy do biura, no cóż, automatycznie się dopasowałam do reszty zespołu i zaczęłam mówić współpracownikom na ty, za wyjątkiem tych najstarszych, których się faktycznie zapytałam co preferują (preferowali na ty, w większości).

Dzisiaj rano szefowa była świadkiem mojej wymiany zdań z jednym współpracownikiem 40+, typowa biuro gadka szmatka, dokumenty, list polecony itp, podczas której zwracałam się do niego oczywiście po imieniu.

Mija jakiś czas, każdy się rozchodzi, i szefowa przychodzi do mnie "na pogadankę" do mojego miejsca pracy, i wypytuje jak długo znam się z w/w prywatnie. Zdziwiona, tłumaczę że poznałam go dopiero po przyjściu tutaj do pracy. Ona na to, że myślała że znamy się od dawna, patrząc jak poufale się do niego odzywam. I zaczęła mi tłumaczyć, że mamy w Polsce pewne obyczaje na to jak starsi zwracają się do młodszych - zgodziłam się z nią i powiedziałam, że to piękna tradycja, i że zgodnie z tą tradycją to starsza osoba ustala poziom poufałości między stronami, a tak sobie zażyczyły te osoby z którymi pracuję (co jest półprawdą, stricte uzgodniłam to tylko z najstarszymi pracownikami, reszta po prostu nigdy nic nie powiedziała).

Coś tam jeszcze poszło gadki szmatki, z uśmiechem powiedziałam, że to faktycznie ciekawe odczucie, być młodym na rynku pracy i pracować z ludźmi, którzy mają dzieci w twoim wieku. Coś tam odpowiedziała ("mhm, tak, to prawda"), i ewidentnie nieusatysfakcjonowana moją odpowiedzią wróciła do siebie.

I tutaj nasuwa się moje pytanie, czy faktycznie popełniam takie duże faux pas zwracając się do ludzi po imieniu, pomimo naszej różnicy wieku?

Jak to wygląda u was w biurach z młodszymi pracownikami, i jak wy mieliście kiedy byliście młodzi w pracy?

Jak w tytule. Jestem aktualnie stażystą w pewnej firmie, której nazwy nie zdradzę, lecz kończy się ona na -asy ---stwowe. Mam umowę o pracę podpisaną do końca września, zarabiam odrobinę więcej niż najniższa krajowa, co przy nieodprowadzanym podatku z racji na wiek wychodzi na całkiem satysfakcjonujący mnie wynik. Z racji na obecną sytuację w firmie i cięcia etatowe, mam już potwierdzoną informacje od szefowej że od września naszej umowy nie przedłużamy i nie przyjmujemy się do pracy. Innymi słowy zostały mi niecałe dwa miesiące pracy.

Niestety z powodu odgórnych wymogów z uwielbianej przeze mnie pracy w terenie rzucono mnie do biura, gdzie, no cóż, jestem zbędna. Każdy ma swoje własne obowiązki, jak przełożona zleci komuś zajęcie się mną to coś mi tam czasami ktoś wynajdzie, nic co by mi zajęło dłużej niż do 11.

I tak sobie siedzę przez większość dnia w pustej sali konferencyjnej, próbując jakoś zająć sobie czas. Nie narzekam też aż tak bardzo, bo jest to o wiele lepsze niż jakbym musiała siedzieć przycupnięta w kąciku czyjegoś biura, tak to mam chociaż trochę swobody.

Muszę się przyznać, że ostatnimi czasy nachodzą mnie myśli o ucieczce, przykładowo takiej z pracy przed wybiciem 15. Może to mój naznaczony młodzieńczą naiwnością umysł, ale nie widzę w tym nic złego, a nawet występuje pewien syndrom "pierścienia niewidzialności". Siedzę sama, nie mam żadnych zajęć, tak szczerze mówiąc mało kto wie że tu jestem, a jak wie to go to pewnie nie obchodzi.

Jedyną zmianą w biurze przy mojej nieobecności byłby brak mojego samochodu na parkingu.

A nawet jeżeli ktoś mnie na tym przyłapie (choćby po tym aucie), i będą z tego powodu kłopoty, to co mi zrobią - zwolnią mnie? Nawet jeżeli chciałoby się im z tym chrzanić, to miesiąc w tę czy wewtę jeszcze nikogo nie zbawił (znając swoją wrażliwość przewiduję jednakże pewne straty psychiczne, jeżeli mieli by mnie zwalniać).

Powiedzmy drodzy redditowcy, że zwracam się w tym momencie do was, ja, młokos na rynku pracy, w poszukiwaniu aniołków i diabełków na ramieniu, które doradzą mi co robić w tej sytuacji, jednocześnie mając nadzieję na waszą wyrozumiałość względem mojej sytuacji (tak tak, pokolenie Z niewdzięczne i nie chce pracować, to wiemy).

TL;DR: Młody narybek na rynku pracy chce z niej uciekać przed 15, skuszony bezcelowością swojej w niej obecności, oraz potencjalnym brakiem konsekwencji. Co ma zrobić?

Jeszcze mały rant i poniekąd wyjaśnienie mojej sytuacji:

Firma ma cięcia etatowe oraz brak nowych przyjęć. Firma ma odgórny przykaz przyjmowania stażystów.

Stażyści są firmie zbędni, ponieważ bez możliwości późniejszego ich zatrudnienia, szkolenie ich jest bezcelowe. Stażyści siedzą pozostawieni sami sobie.

Dzień dobry, wybieramy się z narzeczonym na lubelszczyznę na tygodniowy urlop. Z racji na zapowiadaną falę upałów, w celu zmniejszenia cierpień planujemy się przerzucić na nocny tryb życia. W dwóch docelowych miejscach, Nałęczowie i Kazimierzu Dolnym, wiemy z poprzednich wizyt, że atrakcje kończą się wczesną nocą, więc chcielibyśmy tym razem spróbować czegoś w większym mieście.

Ktoś ma coś wartego polecenia? Z góry dziękuję i pozdrawiam.

Taką treść ma alert RCB, który do mnie dotarł 15 minut temu, czyli około godziny 7.30, w województwie Śląskim.

Pomijając już spekulacje co to może oznaczać, bo poczekam aż wypowiedzą się mądrzejsi ode mnie, chcę zrobić ranta na jego bardzo ogólnikową treść. No bo co to ma być, "bądź przygotowany"? Niektórzy twierdzili, że alert nie został wysłany przy pocisku na Lubelszczyźnie po to, żeby nie wywołać paniki, ale TO to jest idealna treść żeby taką panikę wywołać. "Bądź przygotowany". Nie powiedzą co się dzieje, nie powiedzą co masz zrobić, tylko odczuj to uczucie nadchodzącej zagłady. Zresztą co znaczy bądź przygotowany? No dobra, wysłali linka do poradnika bezpieczeństwa, ale nie zdziwię się jak zobaczę na stacji benzynowej po wyjściu z domu zobaczę olbrzymie kolejki po paliwo, a w sklepie ludzi pustoszących półki. Bo jak się przygotować, to na najgorsze.

Pozdrawiam, i chętnie poznam wasze przemyślenia na ten temat.

Dzień dobry, zaczynam studia tej jesieni i z racji na darmowe mieszkanie planuję dojeżdżać na zajęcia, zamiast wynajmować pokoju w akademiku.

Z moich doświadczeń z uczęszczania do szkoły z internatem, dojeżdżający uczniowie zazwyczaj byli traktowani jak "inni", i nie byli w takiej samej mierze częścią społeczności jak mieszkańcy internatu.

Czy podobnie ma się sprawa na studiach z akademikiem? Nie ukrywam, że aspekt społeczny jest jednym z moich priorytetów jeżeli chodzi o studia, i przykro by mi było rozbić się o ścianę kiedy rzeczywistość mnie zweryfikuje.

Jakie są wasze doświadczenia? Czy jako student dojeżdżający można zbudować na studiach satysfakcjonujące życie społeczne?