u/Camus-12234

Gözler kapalı, ağız kan içinde,

Üzerinden geçmiş bir araba,

Dikkatsizce çarpmıştır bedene,

Kalkamaz durur olduğu yerde.

Ağzında kuru bir tat,

Göz önünde bir hayat,

İsim silecek hattat,

Hazırdır o yolculuk.

I don't know how to maintain my productivity, can you give me some advice?

Bu iki kavramı anlatır mısınız?

Irkçılık hastalıktır, ey insan,

Neden bu kuyuya atarsın kendini?

Düşersen en sonunda dibe varırsın,

Vücudunla paramparça olursun.

Bırakasın kendini insanlığın kucağına,

Tutan olmaz belki, düşersin aşağıya,

Seçilir bir kalabalık, zifiri karanlıkta,

Kavrarlar seni baştan aşağıya.

Güneş gafil avlanmış anlaşılan,

Bulutlar ferini söndürmüş.

Beraberinde soğuğu saldı,

Sıcağı bedenden kopardı.

Yağmur dövüyor pencereyi,

Aralanmış, sıçrıyor içeri.

Sayılar sakindir saat üzerinde,

Çubuklar döner içinde.

Sakinliğin içtenliğiyle yoğruldum,

Ölmüştüm tekrardan doğdum.

Dirildim bir çarmıhtan,

Kan gölünün üzerinden,

Yükseldim mavi göğe.

Nefesim bir rüzgardır,

Okşasın tüm canlıları,

Tekrardan nefes dolsun ciğerler,

İnsan dolsun şehrin sokakları.

Sakinliğin içtenliğiyle yoğruldum,

Ölmüştüm tekrardan doğdum.

Dirildim bir çarmıhtan,

Kan gölünün üzerinden,

Yükseldim mavi göğe.

Nefesim bir rüzgardır,

Okşasın tüm canlıları,

Tekrardan nefes dolsun ciğerler,

İnsan dolsun şehrin sokakları.

Sakinliğin içtenliğiyle yoğruldum,

Ölmüştüm tekrardan doğdum.

Dirildim bir çarmıhtan,

Kan gölünün üzerinden,

Yükseldim mavi göğe.

Nefesim bir rüzgardır,

Okşasın tüm canlıları,

Tekrardan nefes dolsun ciğerler,

İnsan dolsun şehrin sokakları.

Gözlerim kilitlendi bir dostun acısına,

Dayanamayıp okudum soluksuzca.

Tebessüm etti dudaklarım, irkildim bu hâlimden,

Benle birlikteyim, neden utanayım?

Derdin ne ki yoldaşım,

Çökmedi mi benim anlamlarım?

Nedir bu yıkılmış hâlin,

Eseri bu mu bir kızın?

Vücud ruhun emir eridir:

Sakinleşmesi yönünde verir.

Halbuki kendi uyar mı bu emire?

Yumruklar savurur etten bedene.

Soğuktan buz kesen kasıklar,

Terden nehir olmuş avuçlar.

İnananılmaz bu hakikate,

Bakmadan delikten içeriye.

Gözlerim neden uzağı görür de:

Yakını göremez?

Halbuki gözlerim miyoptur.

Zihin neden susmaz:

Bırakmaz inlemeyi.

Binbir sanat eseri etrafımdayken,

Beğenmedim, tersyüz ettim hepsini.

Sonra oturdum en köhne eserin karşısına,

Anlam veremedim bütün bu yaptıklarıma.

Ellerimle kavradım dünyamı,

Bastırdım tırnaklarımı:

Kanadı bulutlar, başladılar ağlamaya.

Dişler okşanıyor dilin merhametiyle,

Sıkıca sıkılmak üzere.

Gözlerim neden uzağı görür de:

Yakını göremez?

Halbuki gözlerim miyoptur.

Zihin neden susmaz:

Bırakmaz inlemeyi.

Binbir sanat eseri etrafımdayken,

Beğenmem, tersyüz ettim hepsini.

Sonra oturdum en köhne eserin karşısına,

Anlam veremedim bütün bu yaptıklarıma.

Ellerimle kavradım dünyamı,

Bastırdım tırnaklarımı:

Kanadı bulutlar, başladılar ağlamaya.

Dişler okşanıyor dilin merhametiyle,

Sıkıca sıkılmak üzere.

Bulutlar toplanmış bir küme hâlinde,

Süzülüyor kumral saçımın üzerinde.

Yavaş yavaş çökmekte kurnaz karanlık,

Kendimi hissediyorum bir yaratık.

Zordur yanan dağı söndürmek.

Kusuyor hayat üzerime:

Pek çoğu işkence olmak üzere.

İnlemelere kulak asmaz:

Yaratmış mı kulak kendine?

Kişi A şimdisinde B acısını çekmektedir. Şu an çekmek yönündeki zorunlu olan en büyük acı A'dır. Şu değildir ki sonrasında C acısı katılamaz. Katılabilir fakat bu, A şimdisinde olan bir durum değildir. Kişinin bu yüzden daha yükseğini, yani C acısını çekmediği yönündeki mutluluğu gereksizdir. Zira A şimdisindeki çekebileceği en kötü acıyı çekmektedir.